Meningen

Jammer.

Geen hele slechte film, maar toch best een tegenvaller vergeleken bij het geweldige La Vie Nouvelle. Wat de film vooral mist, is goeie muzikale begeleiding. Kan me misschien nog 1 of 2 momentjes herinneren waarin soundtrack voorkomt, en toen werd alles meteen al wat sfeervoller. Voor de rest wordt er weinig mee gedaan helaas.

Visueel is het nog wel best aardig, al komt het ook op dat gebied nog niet in de buurt van La Vie Nouvelle. De natuurshots van de bossen en meren waren mooi, maar de verduisterde indoor scenes vond ik dan weer wat minder. Verhaal stelt verder natuurlijk weinig voor, wat geen minpunt hoeft te zijn, maar doordat de sfeer me vaak niet echt pakte liet de film op dat front ook een nogal matige indruk achter.

Enkele aardige momenten, maar over het algemeen best teleurstellend. Is Sombre erg vergelijkbaar met deze? Want die sla ik anders maar over. 2,0*.

Foute camp opgeleukt met wat trademark Ken Russell weirdness. De gekke droomsequenties zijn echt genieten, al had Russell tijdens sommige scenes best nog wat extra gas mogen geven. Wanneer de plot meer op de voorgrond gaat treden is het steeds toch iets minder en begint de knulligheid van de film meer op te vallen. Het kan als geheel dan ook niet tippen aan een Altered States, maar er is in ieder geval genoeg gekkigheid en hilariteit aanwezig (die doedelzakscene ook ) voor een ruime 3*.

Ik zou bijna westernfan worden na het zien van deze film, ware het niet dat Cattet en Forzani's fetishcinema zo uniek is dat het waarschijnlijk maar met weinig andere westerns te vergelijken valt (al hoor ik graag voorbeelden uiteraard ). Qua plot wat grijpbaarder dan hun voorgaande films, maar qua stijl misschien nog wel verfijnder dan ooit. Elk druppeltje zweet is tastbaar, elk pistoolklikje gaat door merg en been, het geluid van krakend leer zowat de hele film prominent aanwezig. Gecombineerd met het expliciete kleurgebruik en de rap achter elkaar geëdite zooms, close-ups, pans etc zorgt dit als vanouds voor een haast overweldigende aanslag op je zintuigen. Als kers op de taart dan nog een scheut absurdisme en wat mij betreft hebben Cattet en Forzani weer een meesterwerk afgeleverd. 4,5*.

Sterke faux-docu die horror en mystery samenkneed tot een best creepy filmpje. Dat terwijl ik het hele ghost gebeuren normaal gesproken weinig verheffend vind. Lake Mungo weet de meeste valkuilen echter te ontwijken. In plaats van het gebruikelijke gebons met deuren, gewapper met lakens en gedraai met glaasjes onder begeleiding van een kanonnade aan jumpscares, focust Anderson zich vooral op het neerzetten van een eerie, mysterieus sfeertje.

De homevideo beelden zijn uiteraard brak geschoten, maar weten wel zeer effectief met de suggestie te spelen. Echt eng is het niet zozeer, eerder een soort subtiele ongemakkelijkheid. Vooral de scene met de dubbelganger die op de beelden van Alice's mobiel verschijnt is echt bijzonder unsettling. Deed me grappig genoeg wat denken aan een soortgelijke scene uit Inland Empire.

Enkel niet alle dramatische aspecten komen even goed uit de verf. Hele gedoe met die buurman kwam erg flauw over, ook de photoshoppende broer kon ik niet helemaal duiden. Toch een goeie 3,5*.

Aardige film, die gedragen wordt door de fenomenale prestatie van één acteur.

Die van Whitaker uiteraard. Geweldige acteur, die zoals vaker, helemaal opleeft in een rol, in zulke mate dat het gewoon eng wordt af en toe. Tuurlijk is zijn personages niet bijster origineel; je weet eigenlijk op voorhand wel wat voor ontwikkelingen zijn personage ongeveer door gaat maken, maar wel erg overtuigend en bij vlagen angstaanjagend neergezet.

Rest van de film is eigenlijk niet al te bijzonder. De (korte) intro is eigenlijk al vrij stompzinnig en ondoordacht, met het hele ''ik wijs een land op de wereldbol aan en daar ga ik heen''. Niet dat ik gehoopt had dat het heel uitgebreid behandeld werd, maar begin dan gewoon niet aan zoiets. Verder een flinke dosis voorspelbaarheid, ''romantische'' subplotjes die vrij redundant waren, en een wat matig einde, waarin de film een wat Hollywoodiaans accent krijgt . Enkele goede scenes, zoals de toespraak scene vrij aan het begin en meerdere scenes met Whitaker redden de film gelukkig nog.

Even getwijfeld tussen 2,5* en 3,0*, maar door Whitaker geef ik hem het voordeel van de twijfel. Kleine 3,0* dus.

Redelijk horrortje dat aardig begint, maar al vroegtijdig afglijdt in formulematig gebroddel. Eens het mysterie uit de doeken gedaan is verdwijnt ook elk beetje spanning en glijdt de film mettertijd meer af in een jumpscare fest. De dichtheid aan scares ligt ook zo hoog dat ze werkelijk geen enkel effect meer hebben.

Zonde dat de film zich niet wat meer buiten de betreden paden waant, want de locatie is sfeervol en ook audiovisueel wordt er potentieel getoond. 2,5*.

Vermakelijk rommeltje wel. Wat begint als een soort prison break achtig gebeuren, verwordt daarna tot een gijzelaarsfilm á la Bonnie & Clyde, om aan het einde pas aan te komen bij de daadwerkelijke kern van de film. Beetje vreemd allemaal maar toch houdt het de film enigszins fris. De hand van Bustillo & Maury valt eigenlijk enkel te herkennen aan de gore en enkele harde scenes, al is het ook wat dat betreft nergens zo sterk als een A L'Interieur. Aardige film, maar zie Bustillo & Maury toch liever weer teruggaan naar Frankrijk. 3*.

Best aardige film.

Normaal gesproken niet zo'n grote fan van Cage, maar hier doet hij het erg goed vind ik, evenals Shue. De twee spelen erg goed op elkaar in en hun relatie is vrij apart en interessant te noemen, maar tegelijkertijd werd ik nou ook weer niet helemaal gepakt door de film en zal ik hem waarschijnlijk na een tijdje alweer vergeten zijn. Beetje een gruize muis vind ik.

Verder ook niet zoveel nuttigs over te melden. Best aardig drama, fijn sfeertje, jazz-achtige soundtrack, die mij normaal gesproken niet zo ligt, maar hier vond ik het wel wat lekker dromerigs hebben. Momenten waar er van die vreselijke poppy muziek ingezet werd vond ik dan weer een stuk minder.

Ideale film om bij in te slaap te vallen eigenlijk, en da's niet per se negatief bedoelt ofzo, want het had zeker wel wat, maar te weinig om echt indruk te maken. Kleine 3,5*.

Zeker goed, maar een echte topper zie ik er nou ook weer niet in. Daar is het, vooral naarmate het einde nadert een beetje te cliché voor op sommige momenten.

De cast maakt de film wat mij betreft. Reno is niet alleen een erg goed acteur, maar heeft ook een fantastische uitstraling. Geweldige kop, en z'n mimiek op bepaalde momenten is gewoon priceless. Oldman doet het ook geweldig als geschifte bad-guy, en Portman herkende ik niet eens als 12 jarig meisje, maar zette haar rol ook erg overtuigend neer, zonder te irriteren ook, wat vaak wel een gevaar is bij kinderacteurs/actrices vind ik.

Visueel heeft de film ook wel een leuke stijl te pakken. Veel sepia/geel achtige kleuren. Had zeker wel wat, maar niks echt indrukwekkends ofzo verder.. Soundtrack was soms ook aardig, maar vooral weinig opvallend.

Film keek lekker weg, kent sterke acteerprestaties, einde vond ik wat zwakjes evenals de aanloop ernaartoe, maar zeker vermaakt met Léon. 3,5*.

Ben hier nog niet helemaal over uit denk ik, maar goed was het zeker. Voornamelijk het laatste kwartier is geweldig en doet veel denken aan Gerry. In tegenstelling tot de meesten vond ik het bos juist een wat minder interessante setting, al bleef de film constant boeiend dankzij het mysterieuze sfeertje. Bijzonder geval dit.

Wel jammer dat de sfeervolle soundtrack uit de trailer niet terug te vinden was in de film zelf.

Saaiheid troef, de veelbelovende beginfase ten spijt.

Het donkere sfeertje is namelijk zo slecht nog niet neergezet, en het mysterie waar de film mee aanving had initieel mijn aandacht wel te pakken. Maar wat volgde was eentonigheid, temeer omdat de setting me allerminst aansprak. Daarnaast wordt de film gedurende zijn toewerking naar de finale steeds potsierlijker. Hoe langer het vehikel aansleepte, hoe meer het gevoel me overkwam naar een klucht te zitten koekeloeren. En dan niet leuk, noch komisch.

Personages zijn ook maar een stel dweilen. Baardmans beschikt kennelijk over clairvoyante gaven, meneer sergeant ontwikkelt zich halsoverkop tot één of andere rambofiguur, en het overig slachtvee staat er ook maar een beetje bij voor jan met de korte achternaam. En wat speelde die Stanbridge een zwaar irritant wijf zeg. Ik zat dan ook te juichen achter mijn schermpje toen ze eindelijk de pijp uit ging. De wijze waarop was gelukkig nét bevredigend genoeg.

Maar goed, omwille van duistere visuals en de gritty afwerking kan ik er nog een 2,0* uit persen. Wat rest is een film die aanvankelijk voldoende te bieden had, maar zich gaandeweg ontvouwt als een stierlijk vervelende janboel. Jammer, 2,0*.

Terecht lage score. Het bekende evil kids riedeltje, maar dan in een flashy neon verpakking om zogenaamd het lage budget te verdoezelen. Ik ben dol op neon cinematografie, maar dit was allemaal veel te saai en makkelijk. Net als de soundtrack trouwens. Beetje de verwachte synth-score afgewisseld met bombastische, slecht getimede geluidseffecten. De wat kitchy VR interface en soortgelijke futuristische snufjes voegen verder weinig toe en voelen gewoon even goedkoop aan als de rest van de film.

De algehele nieuwsgierigheid die de film in de eerste helft op weet te wekken redt het nog een klein beetje, voor de rest is het toch écht zoeken naar positieve punten. 1,5*.

Machtige film.

Eerlijk is eerlijk, het stempeltje ''documentaire'' staat uiteindelijk nogal raar bij deze film. Dit is pure gevoelscinema, en nou niet echt wat je noemt informatief. Iets waar ik overigens absoluut niet treurig over ben, want Leviathan is een behoorlijk indrukwekkend staaltje film.

Ten eerste is het visueel puur geniaal. Heel duister, grauw en smerig in beeld gebracht allemaal, bij vlagen zelfs gewoon downright disturbing. Je wordt er als het ware zelf een beetje zeeziek van. Het camerawerk draagt hier ook op een geweldige manier aan bij. Bepaalde shots zijn echt ongelooflijk knap gedaan, in zulke mate dat ik me meerdere malen af heb gevraagd hoe ze dat ooit voor elkaar gekregen hebben.

Ook belangrijk bij de sfeerschepping van de film, zijn de constante geluiden en klanken, die bepaalde scenes nog een extra verontrustend effect meegeven.

Snap dat veel mensen hier niks mee kunnen, maar van mij krijgt de film voorlopig een dikke 4,5*. Kan nog weleens hoger uitvallen vermoed ik. Hele tijd geleden dat ik nog zoiets intens heb mogen meemaken.

Uitermate lollige en ludieke film. De kritiek dat het visuele aspect iets te wensen overlaat deel ik wel, maar er staat gelukkig genoeg tegenover. Een toffe soundtrack die nauw aansluit bij het thema en een markant uitgangspunt dat ook als zodanig wordt uitgewerkt. Aanvankelijk wat traag, maar eens de film op stoom komt is het slechts genieten van de maffigheid die op de kijker afgevuurd wordt.

Knap ook hoe de regisseur erin slaagt er nog een waardig (en komisch) einde aan te breien. Kritiekpuntje ligt bij de perikelen rondom Robert's overleden vrouw en zoontje, die op clichématige wijze als Robert's morele kompas moeten functioneren. Maar verder een erg geslaagd filmpje, kleine 3,5*.

Damn right . Heerlijk verknipte film die meer dan eens uitmondt in een hallucinante, bizarre neon-nachtmerrie. Visueel misschien wel het beste wat ik dit jaar gezien heb. Echt pure kwijlerij. Elk shot spat van het scherm en de momenten wanneer de editing dan ook nog eens op hol slaat zijn al helemaal genieten. Het knapste van alles is nog hoe Mockler zich met een geheel eigen stijl makkelijk weet te onderscheiden van de karrenvracht aan andere films met neon-cinematografie (Spring Breakers, Neon Demon etc).

Het plot klinkt op papier enigszins suf en wat typisch indie-achtig, maar in de uitwerking weerklinkt dat allesbehalve. Het wat freewheelende karakter sluit perfect aan bij de audiovisuele stijl, de wat absurdere momenten zijn genieten en niet te vergeten is er nog Timlin die een geweldig personage neerzet. Kende haar nog niet maar bij deze ben ik verkocht.

De beste vergelijking die ik kan maken is alsof David Lynch en Refn samen de film Nerve zagen en dachten: dit kunnen wij (veel) beter. Ongelooflijk debuut. Dikke 4,5*.

Sluit me wel aan bij de recensie boven mij. Nogal een brave zondagmiddagfilm, die nog enigszins gered wordt door het feit wat meer visuele flair te hebben. Voor de rest bepaald niet een film om wild van te worden. Standaard wraakverhaaltje, qua acteer adequaat maar niet bijzonder mijns inziens, en eigenlijk geen enkel moment dat je het gevoel hebt naar iets te zitten kijken wat je niet al in duizenden andere films hebt mogen aanschouwen. Veel meer kan ik er ook niet over kwijt. 2,5*, doorsnee.

Fijne horror.

Nergens echt bijzonder of vernieuwend, maar zit vooral technisch best goed in elkaar. Verhaaltje is nogal dom. Één of andere roddel wordt meteen geloofd, met de gedachte een grote schat te vinden en een nieuw leven te starten. Niet geloofwaardig natuurlijk, maar ach, maakt zeker voor een horror weinig uit.

Visueel is het vrij aardig allemaal. Er wordt leuk met belichtingen gespeeld, en de setting is best sfeervol. Soundtrack is duidelijk de grootste troef, en hetgeen waar deze film zich in onderscheid van veel andere horrorfilms. Vaak erg sfeervol en effectief. Het hele occulte gedoe is niet helemaal mijn ding moet ik zeggen, maar op zich mooi uitgevoerd.

Niet echt eng, spannend of goor, maar wel best knap gemaakte Franse horror. 3,0*.

Aangrijpend.

De film begint nog kalmpjes, met zelfs enkele komische insteken. Althans, zo kwamen ze op mij over. Maar na een tijdje ontaard de film meer en meer in een soort wervelstorm van akeligheden, waarbij de audiovisuele benadering me wat aan films als Requiem for a Dream en Trainspotting deden denken. Ijzersterk in elkaar gezet stukje cinema, vooral de editing en de soundtrack die door merg en been gaat, zijn goud waard. Bill's personage is ook met veel overtuiging gebracht; ondanks zijn gedrag krijg je toch medelijden met de stakker.

Ben het wel met Onderhond eens dat de film tegen het einde aan een klein beetje inkakt. Eigenlijk een beetje het tegenovergestelde effect van Requiem. Waar die film uiteindelijk met een enorme mokerslag tot zijn einde kwam, gaat deze film een beetje als een nachtkaars uit. Gelukkig slechts een klein minpuntje, aangezien het machtige middenstuk hetgeen is wat me het meest bij zal blijven.

Wederom een goede film van Britse bodem! Kleine 4,0*.

Guitige film. Soort Hongaarse Jeunet, alleen dan visueel iets minder sprekend. Tegen het einde aan vond ik de film soms wat inboeten, maar gelukkig weet de regisseur het steeds net op de been te houden door weer met een geweldige vondst te komen. De humor is lekker kolderiek, hoewel bij wijlen nog best snedig (het koffiezetapparaat ). Verder wat leuke beeldgrapjes en gewoon een hoop olijke gekdoenerij.

Het jaren 60' sfeertje met bijbehorend bruin kleurenpalet lag mij niet zo, en af en toe wordt de film iets teveel een herhaling van zetten, maar al bij al best genoten van dit originele werkje. Nog net 3*.

Eindeloos fascinerende film. Een bonte verzameling absurde vondsten, die met dusdanige serieux voorgeschoteld wordt dat de film een geweldig droogkomisch karakter over zich heen krijgt. De abundante hoeveelheid symboliek ga ik niet helemaal semantisch ontleden, maar volgens mij heb ik de essentie wel meegekregen.

Het gedeelte in het bos sleepte wellicht wat te lang aan, de film is inderdaad ook wel net wat te langdurig uiteindelijk, al kon ik de abrupte eindscene wel smaken. Verder ook een verrassend ingetogen rol van Farrell. Kleine 4,0*, ook de rest van Lanthimos' oeuvre maar even opsnorren.

Aangename verrassing.

Zo'n filmpje waarvan ik, alvorens ik hem keek, eigenlijk helemaal niks wist, behalve dat Hardy de hoofdrol voor z'n rekening nam. Was me er dus ook niet bewust van dat de film zich op één locatie zou afspelen. Vind dat vaak wel wat hebben, toch knap hoe zulk soort films (ik noem een Buried) het voor elkaar weten te boksen je de volle speelduur geboeid te houden.

Hardy doet het geweldig en verdient alle lof die hij over zich krijgt. Wel moest ik even wennen aan dat vreemde accentje, maar zonder meer zet hij een performance neer om u tegen te zeggen. Al is dat natuurlijk ook wel een soort must, als je slechts één acteur in je film hebt fungeren.

De telefoonconversaties, die het grootste deel van de film beslaan, zijn overtuigend en realistisch, al kwamen Hardy's tirades naar zijn overleden vader gericht nogal geforceerd over. Klein minpuntje, hadden ze wat mij betreft beter achterwege kunnen laten. Visueel is het verder aangenaam, sfeervolle nachtopnames en mooi gebruik van fades, soundtrack mocht er ook wel wezen.

Vond het einde ook wel apart. Een échte climax blijft inderdaad uit, maar nét dat maakt het erg realistisch en oprecht. Op een mooie manier komt de film kalmpjes tot zijn einde, waarbij zaken als sentiment, plottwists, of andere gekkigheden gewoon lekker worden gelaten voor wat het zijn.

Kan ooit nog weleens oplopen, maar voorlopig een dikke 3,5* voor deze sterke film.

Platvloers vertier. Met alle obligate genreclichés inbegrepen volgt Lockout zoals verwacht het geijkte traject. Echter, vervelen doet het niet. Pearce weet met een arsenaal aan spitante one-liners voor de komische afwisseling te zorgen, en de bad-guys zijn vaak lekker ploerterig. De maniakale Gilgun als exponent.

Film schroomt het verder niet om uit te pakken met behoorlijk wat CGI geweld, maar ach, wat verwacht je ook van zo'n opgeblazen toestand. Niks nieuws onder de zon dit, maar dikwijls amusant genoeg om niet in complete saaiheid te vervallen. Kleine 2,5*.

Vreemd genoeg vond ik het eerste gedeelte juist het minst. Geijkte paden worden bewandeld door slachtvee dat allesbehalve sympathie op weet te wekken. De bad-guys en de Serven, die zich later pas luider beginnen te manifesteren waren al een stuk leuker, evenals de afwikkeling van dat (sub)plotje. Die Roden blijft ook een geweldige tronie hebben.

Enigszins vermakelijk is het verder wel, maar de mankementen van dit matige allegaartje wegen helaas toch een stuk zwaarder dan de positieve aspecten.

Eindelijk weer eens een Jeunet die me echt bevalt.

Het is inmiddels wel duidelijk dat ik de Jeunet's zonder Caro wel het beste vind. Deze film is een stuk volwassener, en gelukkig ontdaan van allerlei schijtlollige slapstick humor. De humor in deze film is vooral wat koddiger, beetje zoals in Amelié.

Hoewel ik het uiteindelijk toch een tikkeltje te langdradig vond, en niet alle stukken me even veel konden boeien, liet de film me achteraf toch met een erg fijn gevoel achter. Visueel is het prachtig, met die sfeervolle sepia-gloed, de soundtrack is passend, en de film kent een aantal prachtige scenes. Het sentiment is wel aanwezig, al is het eigenlijk ook wel op zijn plaats in een film als deze. Heb me er niet echt aan gestoord gelukkig, mede doordat het filmisch ook gewoon erg mooi is allemaal, en het zelden echt aandoet als goedkoop.

Sterke film. Kleine 4,0* voor nu.

Een betere in het beestenhorror genre. Al moet je niet al teveel daadwerkelijke 'horror' verwachten, want deze Long Weekend gooit zijn troeven meer op onderhuidse spanning/sfeer dan op gore of scares. Het laat allemaal niet zoveel aan de verbeelding over qua plot en het hele 'nature's revenge' thema kan haast niet onsubtieler, maar met de sfeer zit het wel in orde en de film kent enkele sterke vondsten. Die zeekoe was geweldig en ook het slot mocht er wezen. Verder was het stelletje hemeltergend irritant, maar daar stuurt de film zelf ook duidelijk op aan. Prima tussendoortje. 3*.

Prima film.

Begint meteen erg leuk. Originele en mooi gefilmde openingsscené, en voornamelijk in het eerste gedeelte van de film tref je veel cynische, zwartgallige humor aan. Veel geinige details ook, zoals die kassageluidjes bij het afvuren van die AK-47.

Acteerwerk is verder aardig, al kun je zo je vraagtekens zetten bij de keuze om acteurs als Cage en Leto te casten als russen. Kwam niet echt geloofwaardig over, en die Russisch gesproken onderonsjes tussen hun waren dan ook wat irritant af en toe. Ook een beetje jammer dat het hele gedoe toch weer een wat domme wending neemt wanneer Leto, die tijdens de voorgaande wapendeals gewoon vrolijk meedeed, blijkbaar opeens het licht ziet, en weer zo'n typische heroïsche actie maakt. Beetje jammer, al maakt het uiteindelijke einde van de film gelukkig wel weer een hoop goed, en toont de film voor de rest genoeg ballen om te overtuigen. Heerlijk ook hoe Cage met zijn arrogante kop die good-guy agent lekker voor schut zet. Ruime 3,5* dus.

Best aardig, maar in vergelijking met het andere (betere) werk van Lynch toch een kleine teleurstelling helaas.

Het eerste gedeelte van de film (in het huis) is werkelijk grandioos. Ongelooflijk hoe Lynch je met eigenlijk alleen al de soundtrack zo op het puntje van je stoel kan laten zitten. Sfeervol, mysterieus, en vooral heel onheilspellend. Je voelt gewoon dat er iets vreselijk mis is in dat huis, datzelfde dreigende sfeertje wat bij Mulholland Drive en Inland Empire ook zo aanwezig was. Verder is de scene met Mystery Man op dat feestje een van de meest creepy scenes die ik zoal ken.

Daarna zakt het wel echt wat in vond ik. Niet omdat het te vaag was of zo, maar omdat de ondergrondse spanning voor het grootste gedeelte wel verdwenen was, en ik gewoon merkte met een stuk minder interesse naar de film te kijken en me gewoon weinig betrokken voelde bij wat er gebeurde. Beetje zo'n greaser sfeertje, inclusief af en toe vreselijke pop en rockmuziek, welke ik ook
absoluut geen meerwaarde vond hebben in de film. Gelukkig echter wel nog een paar sterke scenes, waardoor er geen echte verveling optrad.

Hulde aan het eerste halfuur van de film Jammer dat het vervolgens wat inzakt, alhoewel het nog redelijk in stand gehouden werd door een aantal goede scenes. Wel een stuk meer van verwacht, deze Lynch. Krappe 3,5*.

Wellicht was ik er niet helemaal in de stemming voor, maar ik heb echt het idee naar een andere film dan jullie te hebben gekeken . Vond het maar een knullige bedoening eerlijk gezegd. Soort poor man's Tarantino vol corny typetjes en pogingen tot coolness die matig uit de verf komen. En aangezien een film als deze toch wel valt of staat met de personages begon het me halverwege allemaal al wat tegen te staan. Pluspunten zijn de opvallende gore en soms fijne zwarte humor, maar de film werd nergens écht duister noch écht over-the-top wat mij betreft. Er zijn ook maar een paar momenten waar de humor echt zwart is want vaker vond ik het vooral aan de flauwe kant, zoals eigenlijk het hele hoofdstuk met Randy en Keith.

Zal wel gewoon niet mijn ding zijn. 2*.

Enorme teleurstelling.

Het begon nog wel aardig, met een lekker sfeertje en aardige beelden. Wanneer echter de focus op de schrijver komt te liggen, zakt de film als een kaartenhuisje in elkaar. Sowieso vond ik de meeste personages in de film maar een stel bordkartonnen figuren, en die schrijver was niet veel boeiender. Zorgde er al voor dat me maar weinig kon sympathiseren.

Vond het hele 'surrealisme' ook totaal niet uit de verf komen. Vele scenes die apart of dromerig moesten over komen, maar uiteindelijk veel te braaf en impactloos zijn. Buiten die scenes, en de overbodige vertelstructuur, is Lucia y el Sexo ook niet veel meer dan een vrij standaard dramaverhaaltje, wat inmiddels al tot in den treure herhaald is. Je kent het wel, de schrijver die fictie en werkelijkheid niet meer kan onderscheiden, wat tot een soort 'mindfuck' moet leiden. Wat zal er allemaal echt gebeurd zijn en wat niet? Reuze boeiend.. Zelfs de vele expliciete sekssscenes die de film rijk is maken het er niet veel beter op verder.

Een film die zweverig en ingewikkeld wilt zijn, maar uiteindelijk voor erg plat en doorsnee is. De vergelijking met Lynch is overigens volkomen lachwekkend. 1,5* voor enkele aardige visuals.

Prima film.

De negatieve recensies zijn natuurlijk wel te verklaren. Zeker zodra iets als Science-Fiction bestempeld wordt, trekken zulk soort films maar al te snel een wat snobistisch publiek aan, dat een braaf, wetenschappelijk correct filmpje verwacht. Voor quasi-interessant gezwets kun je maar beter iets als Interstellar opzetten, want Besson levert met Lucy gewoon een lekker over-the-top actiefilmpje af.

Johansson is weinig belangrijk in haar rol, maar doet het gewoon aardig. Pijnpuntje is echter Morgan Freeman die, zoals wel vaker, gewoon weer Morgan Freeman speelt. Beetje een one-trick pony, al kan het de pret gelukkig niet al teveel drukken. Visueel ziet de film er namelijk prima uit, en zorgen de bij vlagen sterke actiescenes en de korte speelduur ervoor dat Lucy geen moment verveeld.

Nog iets meer doordrammen en nog wat minder blabla had nog beter geweest, maar ondanks dat is Lucy een fijne film. Volgens de 'wetenschappers' op de site zal er wel weer van alles niet kloppen, maar dat zal me om eerlijk te zijn aan m'n reet roesten. Kleine 3,5*.