Meningen

Eerste West, en best goed bevallen.

Duurt inderdaad wel een goeie driekwartier voordat de film zijn tanden laat zien, maar gelukkig is de aanloop ernaar boeiend genoeg om geen verveling te doen bewerkstelligen. Dat hele sekte gedoe interesseert me doorgaans wel, temeer omdat in deze film redelijk geloofwaardig gebracht wordt. Allicht is dat o.a. het gevolg van de docu-achtige benadering. Helaas is de koers die de film voorts aflegt nogal van conventionele aard, waardoor het soms wat voorspelbaar wordt.

Maar goed, innoverende cinema had ik dan ook niet direct verwacht. Wat de film verder veel goed doet is het acteerwerk, voornamelijk het vileine personage van Jones mag er wezen. Bowen en Swanberg zijn tevens fijn, Seimetz een tamelijk irritante trut maar dat leek me dan ook enigszins de bedoeling. Ik kan dat hele (mumblecore) kliekje doorgaans sowieso wel goed pruimen.

Aardige en vermakelijke film dus, waarbij het uiteindelijk ietwat jammer is dat er niet zoveel vitaliteit in West's regie zit. Visueel gezien laat hij ook nog wat steken vallen. Maar enfin, goed genoeg voor anderhalf uur vermaak. 3,0*.

Boven verwachting goed. Dit soort filmpjes vallen bij mij doorgaans niet zo in goede aarde, maar deze weet zich - voornamelijk richting het einde - genoeg te onderscheiden. In vroege stadia is de film al wel sfeervol, maar blijft het toch wat aan de timide kant. Het lijkt een beetje de Spaanse horror tendens te volgen, maar het laatste halfuur laat zich toch wel als uniek kenmerken. De liftscene en de scene in de witte kamers zijn visueel om je vingers bij af te likken en als kers op de taart krijg je nog een lekker mysterieus einde voorgeschoteld.

Het laatste halfuur maakt de film écht. Uitermate sfeervol en een tikkeltje luguber. De aanloop ernaartoe is fijn, maar verbleekt bij het geweldige slot van de film. 3,5*.

En wat jammer dat ik weer eens de gedubde versie op de kop had getikt. Gaf de film soms bijna een komisch element mee (dat accent van het oude mens).

Niet om aan te zien zeg.

En dat zeg ik niet omdat ik het allemaal te schokkend of te ranzig vond. Integendeel zelfs. De pogingen die deze film waagt om te choqueren falen hopeloos en hebben totaal geen impact. De drollen-eet scene was eerder komisch dan schokkend en zo zaten er wel meer scenes in waar ik zo m'n twijfels over had.

Verder is het merendeel van de film gewoon werkelijk oersaai en het slechte acteerwerk maakt het ook niet echt veel prettiger om naar te kijken. Kreeg af en toe gewoon de neiging om de film uit te zetten puur omdat er gewoon niks interessants gebeurde. Vooral de stukjes waar dat wijf allerlei verhaaltjes ging vertellen was behoorlijk slaapverwekkend en totaal overbodig. De film had sowieso geen twee uur hoeven te duren wat mij betreft.

1* voor die martelscenes aan het einde die in ieder geval nog enigzins vermakelijk waren maar voor de rest is dit een film om snel te vergeten.

Een vreemde eend in de bijt, zeker gezien het genre, dat al sedert tientallen jaren aan oeverloze uitmelkerij onderhevig is. In dat opzicht wel een lovenswaardig gegeven, alleen draaide het helaas toch uit op een allesbehalve goede film.

Visueel was het bij wijlen redelijk maar niet goed genoeg om me te kunnen boeien. Want wat een saai gewauwel allemaal zeg, vooral tijdens die eindeloze wandelingetjes van dat labiele wijf heb een paar stevige gaapjes gelaten. Wellicht had het ook wat met m'n gemoedstoestand gedurende het kijken te maken, maar hoe dan ook kon ik niet opgaan in de film. Acteerwerk vond ik overigens ook niet al te best, voornamelijk Serraiocco sloeg een potsierlijk figuur.

Jammer, verwachtingen waren er absoluut. Voor het feit dat deze Salvo niet de gebruikelijke maffiafilm concessies maakt kan ik nog wel enigszins respect opbrengen. Helaas werd het een geweldig gaapfestijn en heb ik de film knikkebollend uit moeten koekeloeren. Wellicht waag ik me er, in tijden van hevige verveling, een keer opnieuw aan, maar vooralsnog kom ik niet hoger dan 1,5*.

Geweldige eerste kennismaking met Andersson. Een film die zich in een totaal ander universum lijkt af te spelen, de mensheid gespeend van elke vorm van levensvreugde, doordrongen met tristesse. Soms komisch, soms volkomen van de pot gerukt, maar (bijna) altijd even fascinerend. Benieuwd geworden naar het andere werk van Andersson, deze film stevent vooralsnog alvast af op een kleine 4*.

Niet zo geweldig als The Holy Mountain, maar dit was weer een fascinerend rariteitenkabinet op z'n Jodorowsky's. Qua symboliek iets rechtlijniger dan de eerste film die ik van hem zag, maar dat neemt niet weg dat deze film knotsgek was. Aantal geweldige scenes, waarvan sommige vreemd en ongemakkelijk, andere weer hilarisch. Ook de horror elementen kon ik wel waarderen, zou wel benieuwd naar het resultaat zijn mocht de man ooit een echte volbloed horrorfilm maken.

De film was audiovisueel wat minder apart dan Holy Mountain vond ik, waarin de psychedelische stijl me ook net iets meer aansprak. Ook duurde de film wellicht net wat te lang, waardoor het tweede deel soms wat onnodig begon te slepen. Nochtans heb ik hiervan zitten smullen, op naar de volgende Jodorowsky. Ruime 3,5*.

De term slowburner kun je behoorlijk letterlijk nemen bij deze film. Ik heb niets tegen het ''genre'', maar de eerste helft van de film verliep bij momenten best moeizaam. De twee personages en hun onderlinge gemompel zijn weinig interessant, het tempo is enorm arthouserig, het verhaaltje komt amper van de grond maar bovenal weet het sfeertje nog niet helemaal aan te slaan. De wat documentaire-achtige scenes met de oma tussendoor maken het geheel nog wat warriger en voelen een beetje out of place.

Toch zit er een zeker keerpunt in de film waarin Graham wel de juiste toon te pakken weet te krijgen, net wanneer m'n aandacht nogal weg begon te ebben. De eerste ontmoeting met ''Sator'' is best sterk en vanaf dat moment wordt het stilaan toch een best creepy filmpje. Het sfeertje wordt dreigender en drukkender, de soundtrack prominenter en met name richting het einde zitten een paar intense scenes. Deed me bij vlagen ook wat aan Kill List denken, zowel qua onderwerp als qua opbouw.

Een taaie eerste helft dus, maar zodra de ''slow'' plaatsmaakt voor de ''burn'' is het toch best de moeite waard allemaal. Het feit dat Graham bijna alles zelf heeft gedaan binnen deze film maakt het des te knapper. 3,5*

Tegenvaller van formaat.

Waarom hier en masse de loftrompet over wordt gestoken is me eigenlijk best een raadsel. Ik kan er mijn vinger niet helemaal op leggen, maar ergens knelde het schoentje voor mij ontzettend bij Saul Fia. Met mijn gemoedstoestand had het weinig van doen; ik keek immers al een poosje uit om deze eindelijk eens in de bios mee te pikken.

Wellicht raar om dit predicaat op uitgerekend deze film te plakken, maar ik vond het nogal een vis noch vlees film. Het houdt ergens het midden tussen observerend en (wat té) narratief, waarbij beide niet écht sterk uitgewerkt werden. De stijl van de film komt niet zo goed tot zijn recht omdat er en passant ook nog een vrij suf verhaaltje doorheen verweven moest worden. 'Halfbakken' was het woord dat me doorlopend te binnen schoot. Alsof de regisseur een compromisloze, harde film wilde maken, maar toch concessies deed omdat het anders misschien té ontoegankelijk werd. Ook het gebrek aan soundtrack speelde de film wat mij betreft parten.

Echt heel heftig vond ik het dan ook niet. De gebeurtenissen an sich zijn uiteraard deplorabel, maar de manier waarop deze hier vastgelegd werden wist niet veel emotie bij me te ontlokken (enkele uitzonderingen daargelaten). Ik kan me sowieso niet van de indruk ontdoen dat films als deze bij voorbaat al bewierookt worden louter omwille van het zware onderwerp dat gebezigd wordt. Zo van: 'omdat het over de holocaust gaat moét de film per definitie al goed gevonden worden!'. Beetje navenant de overvloed aan sociaal-geëngageerde slavernij films.

Zoals gezegd zitten er dan wel enkele sterke sequenties, voornamelijk het eerste halfuur is best sterk. Verder ook lovenswaardig dat de film niet teveel dweept met zijn historische context. Gelukkig is het geen zoutloos geschiedenislesje á la 12 Years a Slave geworden. Maar verder kan ik die (imo) half-om-half aanpak hier niet zo appreciëren. Kleine 2,5*.

Lekker filmpje.

Valt een beetje in hetzelfde straatje als Valhalla Rising en Black Death. Gestileerde groezeligheid, mistige contreien, en een schare aan ongeschoren barbaren met norse tronie. En ook hier levert het een extreem sfeervolle film op, met als enige echte manco dat het - naast het ronduit sensationele einde - een beetje ontbeert aan stevige uitschieters.

Verder een bijzonder interessant werkje. Visueel erg sterk, al wordt een groot deel van de sfeer hoofdzakelijk uit de smoezelige omgevingen gepuurd. Vooral die 'sauna' zelf is een heerlijk sinistere vondst. De duistere soundtrack weerspiegelt dit alles uitstekend, en de knalprestatie van Virtanen maakt de film als geheel nog krachtiger.

Maarja, geef iets het predicaat 'horror', en voor je het weet komen de kijkers azende op een hoop sappig horrorvertier uit alle hoeken en gaatjes gekropen. Vandaar vermoedelijk het bezopen gemiddelde; de film verdient echt beter dan een karige 2,63. Het cijfer op IMDb is dan al een stuk representatiever voor de kwaliteit.

Anyway; volop van genoten, deze Sauna, mijn eerste Finse film overigens. Ruime 3,5*.

Fijne ontdekking. Faux-doc in de stijl van films als Lake Mungo, dit keer rondom een mysterieuze massamoord. Het is een genre wat me sowieso wel lijkt te liggen, de faux-doc aanpak brengt ook hier weer een soort extra laag mysterie met zich mee. Maar met het sfeertje zelf zit het ook wel goed. Vooral de fotobeelden van Fransicsco zijn echt behoorlijk unsettling. Vaag, suggestief en soms serieus creepy. Soms onder begeleiding van voice-overs of een lekker brommende, krakende soundtrack om het effect enkel te versterken. Stuk met de familie van de pastoor sprong er wat betreft nog het meest uit, intens stukje cinema was dat.

Interviews waren soms een beetje aan de matige kant dankzij wat stroef acteerwerk en een nogal overbodige politieke ondertoon. Wat kleine minpuntjes die de flow van de film af en toe onderbreken. Maar verder een dikke aanrader voor liefhebbers van dit genre, jammer genoeg lijkt deze hier op MM wat in de vergetelheid geraakt. 3,5*

Films over mensen met ziektes mijd ik doorgaans als de pest (ghehe), omdat het een 'genre' is dat negen van de tien keer gepaard gaat met een hoop degoutante tranentrekkerij. Hoe anders is dat hier. Een vlot vertelde, bij momenten relatief luchtige film. Origineel daarenboven, een relevatie zowat. Met het emotioneel betrokken raken ondervond ik geen enkel probleem; de tactiele wijze van filmen (icm voice-overs) wist juist een groter gevoel van betrokkenheid te bewerkstelligen dan de 'diepgang' in de vorm van flashbacks. Die waren eigenlijk een stuk minder interessant, en het enige marginale minpuntje in deze verder zeer verdienstelijke film.

Ruime 3,5* voor nu.

Wel te begrijpen dat mensen dit niks vinden. Tis allemaal behoorlijk flauw en stompzinnig, maar toch zie ik er de humor wel van in. Heeft ook enigszins met jeugdsentiment te maken, heb deze vroeger al een x aantal keren gezien. Was destijds zeker lachen geblazen, met de ontiegelijk knullige, downright flauwe grapjes, die stiekem toch wel geinig zijn. Die waterpijp-in-aquarium scene bijvoorbeeld, whaha.

Hoger dan 3,0* kom ik zeker niet, daar is het een wat te grote non-film voor, maar lager kan ik eigenlijk niet over mijn hart halen. Blijft gewoon vermakelijk.

Beter dan verwacht. Niet vanwege het plot, dat is gewoon weer hetzelfde dertien in een dozijn riedeltje over een eeuwenoude vloek. Inclusief geforceerd tijdsbeeld (dit keer de 60's *gaap*) en lichtelijk irritante koters in de hoofdrol. Waar Øvredal echter excelleert zijn de 'verhalen' zelf, net name dan de creature designs. Die Red Room scene met dat bleke wezen is niks minder dan geniaal en weird. Leek wel weggelopen uit één of andere obscure Japanse horror, niet direct verwacht van een film als deze die verder redelijk formulematig te werk gaat.

Het is dus vooral steeds uitkijken naar de volgende horrorsequentie, wat mij betreft vormen die de essentie van deze film. Daarbuiten is het vooral plotpuntjes afvinken, maar gelukkig ligt het tempo hoog genoeg om nergens echt te vervelen. Kleine 3,5*.

Ugh, wat een stierlijk vervelend gedrocht.

Nochtans zat ik helemaal klaar om te genieten. Helaas staken voornamelijk de ronduit irritante personages en hun hemeltergend onderlinge gekibbel daar een stokje voor. Of zegt maar gerust een complete boomstam.

Aanvankelijk was het gekissebis nog enigszins te verdragen, maar hoe langer het aansleepte, hoe meer de infantiele praatjes me de spuigaten uitkwamen. Temeer omdat dit ook niet gepaard ging zonder een fikse portie overacting. Vooral die bebaarde, vadsige gnoom wist wel van wanten wat dat betreft. Stilistisch verder ook geen klap waard, waardoor de overload aan druilerige kletspraat des te zwaarder ging wegen. Tegen het einde aan lag ik dan ook haast knikkebollend voor m'n beeldschermpje, verlangend naar de eindcredits.

Niet mijn film dus. In het begin zitten er nog enkele leuke, soms grappige momentjes. Jammer genoeg zijn die op één hand te tellen en wordt de film al snel naar de ratsmodee geholpen. 1,5*.

Wederom een Nederlandse mispeer van formaat. Soort Elephant wannabe, en dan ook nog eens een bijzonder matige. De groepsdynamiek komt hilarisch onecht over en de cast is van het kaliber GTST. Slagen er stuk voor stuk totaal niet in hun personages van de nodige geloofwaardigheid te voorzien. Die Caesar als exponent. Audiovisueel over de gehele lijn ook erg pover, al sluipt er het laatste halfuur toch nog iets van een grimmig sfeertje binnen. Daarvoor 1,5*, voor de rest ontstijgt het nergens het teletubbieniveau.

Degelijk filmpje met enkele leuke vondsten, maar ik had er een beetje een teveel 'wil van alles wat zijn' gevoel bij zonder dat het ergens écht in excelleert. Zowel de komedie als de horror vond ik niet helemaal lekker uitgewerkt, met als gevolg dat het allemaal wat makjes en braaf overkomt. Wel vermakelijk verder met een handvol geslaagde scenes. 2,5*.

Zitten zeker enkele aardige elementen in (shots van de hardlopers), maar over de gehele lijn gemeten té amateuristisch en inconsistent qua stijl. Met als gevolg een hoog 'ik probeer maar wat' gehalte. Film werd soms ook wat lachwekkend, mede dankzij het lamentabele acteerwerk.

Zijn toch legio films die zo'n kijkje in het brein van een seriemoordenaar véél beter uitbeelden. Al moet ik wel zeggen dat dit in elk geval oneindig veel beter was dan het bespottelijke Nekromantik. 2*.

Koddige film.

Tijdens het kijken van Eternal Sunshine sukkelde ik vroegtijdig in een slaapje, derhalve waren mijn verwachtingen van deze film nihil. Maar alleszins kon ik dit veel beter pruimen. Erg schattig filmpje, met een hoop visuele vondsten die niet zozeer 'mooi' zijn, maar wel érg leuk en aandoenlijk. De film grossiert in dit soort olijke scenes. Noodzakelijk ook wel, want buiten de ingenieus aaneen gevlochten 'droom' scenes was het visueel niet zo heel veel soeps.

Bernal zet een leuke prestatie neer, en voor Gainsbourg blijf ik een soort zwak houden. Kan er mijn vinger niet exact opleggen, maar ze heeft gewoon iets, zowel qua acteerwerk als qua uitstraling. Resterende acteurs zijn niet onaardig, maar enigszins identiteitsloos. Deert verder ook weinig, de meeste screentime is immers weggelegd voor Gainsbourg en Bernal.

Fijne, tedere film dus. Creatief, en met genoeg comic relieve. Keek daarnaast ook nog eens heerlijk weg, was voor ik het wist voorbij. Zeker 3,5*, voor nu.

Aquatic horror, ik hou er wel van. Zou een goede double-bill vormen samen met Underwater, al verschillen de twee films ook duidelijk wel van elkaar. Waar de eerstgenoemde wat meer actie/spektakel gericht is lijkt deze film nog het meest op een mix van Alien en The Thing, maar dan binnen een iets realistischere context en wat ingetogener. Ook duidelijk een wat lager budget, maar daar weet Hardiman toch wel goed mee om te gaan.

Echt véél expliciete horror hoef je niet te verwachten (hoewel die ene scene er mag wezen), maar met het sfeertje zit het wel goed. Erg claustrofobisch en ongemakkelijk, het gevoel van kwetsbaarheid in de grootse, dreigende wateren van de oceaan wordt treffend neergezet. Je zou er bijna zelf wat zeeziek van worden. Ook het acteerwerk is opvallend goed voor een film als deze. Kwam redelijk naturel over allemaal, wat de omschakeling naar paranoïa-thriller in de tweede helft zeker ten goede komt.

Enkel het einde viel wat tegen. Daar had de film net dat beetje extra kunnen brengen om écht memorabel te zijn, maar Hardiman kiest voor de veilige weg. Verder genoeg genreliefhebbers die hier mee uit de voeten moeten kunnen denk ik. Sterk filmpje. 3,5*.

Mag er zeker wezen.

Voornamelijk tijdens de eerste helft, lost de film de verwachtingen moeiteloos in. De sfeer is om te snijden, wat te danken is aan de ongure setting, en de geweldige soundtrack die de deplorabele omstandigheden in het bordeel een soort zweverige intonatie meegeeft. Het hoe, wat en waarom wordt slechts met mondjesmaat vrijgegeven, maar op een krachtige manier.

Jammer dat Hyett zich na een ijzersterke 45 minuten laat verleiden tot conventies. Stilaan lijkt de sfeer plaats te moeten maken voor obligate spannendheid, die eigenlijk allesbehalve spannend is. Het grietje moord weldra een peloton aan balkangespuis uit, en de ene toevalligheid volgt de ander op. Het blijft weliswaar niet verkeerd om te volgen, maar het neemt niet weg dat het jammer is dat de film uiteindelijk wéér een alom bekend weggetje betreed dat best vermeden had mogen worden.

Maar toch kan ik nog net 3,5* aan kwijt, omwille van de eerste helft, die absoluut indruk maakte. Mits Hyett in zijn volgende film wat meer uit het boekje kleurt kan het zomaar een échte topper worden, al betwijfel ik ten zeerste of dat ook daadwerkelijk gebeurt; kennelijk blijft dat toch een enorm struikelblok. 3,5*.

Sterk, maar niet sterk genoeg uiteindelijk.

Tot mijn grote opluchting duurde de beginfase van de film niet te lang, ik zag er al weer tegenop om mezelf door een hoop oninteressante gezinsbeslommeringen heen te moeten ploeteren. Het recalcitrante pubermeisje, het laconieke vaderfiguur, en uiteraard de panische huisvrouw (*zucht*). Vivas zal vast veel hebben moeten brainstormen...

Maar eens de Albanezen geïntroduceerd worden, wordt het boeiender. De boefjes hebben grootse plannen, maar die verlopen allesbehalve feilloos. Integendeel, de situatie escaleert zowat met de minuut. Visueel is het als geheel aardig vormgegeven, en de (helaas) sporadisch gebruikte soundtrack deed zijn werk ook wel. Handjevol sterke scenes komen voorbij, zoals de fraai gebruikte splitscreen-scenes.

Alleen ergens blijft het voor mij hangen op slechts 3,0*. Zal vermoedelijk te maken hebben met het feit dat de film zoveel platgewalste paden betreed, dat er van spanning, sympathie, ongeloof, en wat dies meer zij, weinig sprake was. Veel domme clichés en onnozelheden ook: de politie-agent die een zesde zintuig lijkt te hebben, de softie inbreker, klungelige boefjes die nog geen grietje van 18 aankunnen. Erg idioot.

Gelukkig wel een lekker pregnant einde, en een speelduur die geen minuutje te kort is. Alleen niet écht onderscheidend genoeg ten opzichte van de karrevracht aan soortgelijke genrefilms. 3,0* dan maar.

Vond het een amateuristisch prulletje. Film die hard en groezelig probeert te zijn maar helaas vaker in een farce ontaard. Acteerwerk van likmevestje ten eerste. Die twee gijzelaars slaan bijna een soort Peppie en Kokkie figuur, de screamqueens hebben zelfs het 'scream' gedeelte amper onder de knie, de resterende personages zijn karikaturale stuntelaars voor wie evenveel empathie weggelegd is als een stel houten planken. Er zitten dan ook aardig wat lachwekkende momenten in de film, zoals het moment waarop Ana één van die gijzelaars probeert te verleiden. Ook de typische zijplotjes die steevast in dit soort films opduiken (die met de leverancier) hebben een hoog facepalm-gehalte.

Pas tegen het einde aan komt er een klein beetje gorigheid om de hoek kijken, maar dan is de film eigenlijk allang naar de filistijnen geholpen. Want ook de setting is oersaai en wordt visueel geen moment sterk benut. Opvallender is de ruizige soundtrack, die af en toe zeker voor een lichtpuntje weet te zorgen. Maar helaas blijft de film ook op dat vlak toch te braaf.

1,5* voor een paar aardige insteken, voor de rest een broddelwerkje van (onbedoeld) kluchtige proporties.

Blijft prachtig, op zijn eigen manier.

Noé is met afstand mijn favoriete regisseur. Hierna is zijn stijl nog verder geëvolueerd en geperfectioneerd, maar dat neemt niet weg dat zijn debuutfilm ook gewoonweg een meesterwerk is. Maar weinig regisseurs die keer op keer zoveel emotie los kunnen maken bij mij.

Begint nog enigszins mild, maar wordt naarmate de film vordert steeds naargeestiger. Nahon is een klasse apart, zet een geweldige prestatie neer als botte, maar eigenlijk toch wel zielige hufter. De bijna continue voice-over is hierbij essentieel. Nahon's gedachtegangen zijn simplistisch, ongenuanceerd, maar voelen toch oprecht aan. Kan hartelijk lachen om de mensen die hier serieuze maatschappijkritiek in zoeken, aangezien het me lijkt dat zo'n beetje iedereen met een niet al te laag IQ wel in kan zien dat Nahon's visies kort door de bocht en ondoordacht zijn. Maar net dat maakt het zo aangrijpend. Een kijkje in het leven van een gevaarlijke gek, een tikkende tijdbom. Toch krijg je medelijden, aangezien hij ook maar een soort slachtoffer is van zijn eigen misére. Prachtige geïllustreerd, hoe iemand zich kan gedragen, wanneer diegene niks meer te verliezen heeft.

Kritieken op de in-your-face aanpak van Noé zijn wel begrijpelijk, al ben ik het er natuurlijk niet mee eens. Provoceren? Tja.. zou best kunnen, maar persoonlijk zie ik dat hele woord niet eens als iets negatiefs. Noé spaart geen kijkers, en dat is uiteraard te merken. Ik kan het geweldig waarderen, aangezien maar weinig regisseurs het lef hebben.

Verder is de film visueel perfect vormgegeven, en is de omhelzing tegen het einde aan prachtig, vooral omdat het zo'n beetje het enige moment in de film is waarin relieve geboden wordt van de nare sfeer. Er ontstaat een sterk contrast tegenover de rest van de film op dat moment. Ik kan niet anders doen dan deze Noé ook gewoon 5,0* geven na hem voor de tweede keer gekeken te hebben. Vervangt Enter the Void in mijn top 10 voor nu.

Het is dat ik wel een zwak heb voor dit soort SF mindbenders, maar verder voelde dit aan als een soort brei aan ideetjes/invloeden die je al in talloze andere films eerder en beter uitgewerkt hebt zien worden. Het vermaakt allemaal wel en de potentie is daar, maar de film mist wat aan smoelwerk en blijft inderdaad te braaf. Had deze trouwens voornamelijk opgezet vanwege de cinematografie van Karim Hussain. Her en der herken je zijn stijl wel, maar uiteindelijk is het toch ook niet sterk genoeg om de film echt naar grotere hoogten tillen.

Leuk voor een keertje, maar dit kan een stuk beter allemaal. Ontbreekt een beetje aan een regisseur met genoeg visie om hier echt wat bijzonders van te maken. 2,5*.

Goed.

Ondanks enkele gebreken een knappe film. Tapt min of meer uit hetzelfde vaatje als Blair Witch, al vond ik deze eigenlijk nog wat beter. Gek genoeg lijkt MM hier, uitgaand op het gemiddelde, een radicaal andere mening over te hebben. Een 2,42 gemiddeld is ronduit belachelijk.

Visueel oogt het bij tijd en wijle ietwat goedkoop, maar dat wordt met gemak gecompenseerd door een krachtig staaltje soundtrack, die vooral het laatste halfuur nadrukkelijk toongevend is. Louter de soundtrack zorgt dikwijls voor veel sfeer.

Verder niet veel over te melden. Absoluut een effectief filmpje, begint ietwat twijfelachtig, maar wordt gaandeweg steeds wat beter, en sluit op een sublieme manier af (heerlijke ambient). Zowaar kent de film zelfs een handjevol sterke jumpscares. Het is dus toch mogelijk!

3,5*.

Beetje vis noch vlees.

Sporadisch komt er eens een geslaagd grapje naar de oppervlakte borrelen, maar uiteindelijk viel het me tegen dat het echt komische in de film er slechts met mondjesmaat uitkomt. Er blijft zodoende vooral een hoop doorsnee horror poeha over, die hoe langer hoe meer verzand in armetierigheid. De film doet niet veel meer dan wat verdwaald op alom bekend terrein rondploeteren, en zodra de eindstreep in zicht komt neemt het eigenlijk steeds vervelendere vormen aan.

Jammer dus, want het begon nochtans veelbelovend, met zo hier en daar wat geslaagde, humoristische nootjes. Ook Dyer speelde een leuke rol, al werd daar uiteindelijk ook niet echt het optimale uitgehaald had ik de indruk. Het niveau van het resterende slachtvee varieert van erbarmelijk slecht tot op een irritante manier clowneske. De killers, die groepsgewijs ten tonele verschijnen, waren tevens suffe figuren.

Teleurstellend dus, zéker met de wetenschap dat Smith achter de regie zit. Al van ik die andere horrorfilm van hem ook al niet al te geslaagd. 2,0*.

Heerlijk.

Ten eerste is Kingsley briljant. Geweldige kop, geweldig accent, en veel droge oneliners. Na zijn dood leek het allemaal net wat minder te worden, maar gelukkig maakt het einde dan weer alles goed. Dat konijn ook, whaha . Ook leuk dat het eigenlijk helemaal niet bekend wordt waarom hij Gal nou zo erg nodig had voor die klus. De film besteed bewust geen enkele tijd aan enige uitdieping of uitleg, wat het komische in de film juist ten goede komt.

Qua sfeer zit het ook helemaal goed. Inderdaad lekker broeierig en zomers, met een aantal visueel interessant scenes. Verder blijf ik die Britse accentjes geniaal vinden, en geven ze een hoop komische schwung mee aan de film.

Geweldig vermaak dit. Kleine 4,5*.

Erg matig allegaartje.

Elke nieuwe richting die er ingeslagen wordt in dit ratjetoe aan diverse subgenres, kent een nogal saaie, povere uitwerking. Visueel geen knip voor de neus waard, maar bovenal is het jammer dat Zampaglione enige vorm van gore leek te verafschuwen. Derhalve vallen met name de foltersessies nogal in het water, al komt dat tevens doordat ik de paddenlikkende namaak-voldemort toch ook niet helemaal je van het vond. Het residu aan acteurs is louter slachtvee, niks noemenswaardigs aan hun prestaties.

En ja hoor, in de slotfase komt er dan nog een halfslachtige poging tot het lanceren van diepgang voorbij, et voilà: het fiasco is compleet. Bovendien een 'twist' die overduidelijk klakkeloos uit andere films is overgenomen, vermoedelijk als gevolg van Zampaglione's eigen ideeënarmoede.

Nee, enkele geinige momentjes, redelijk soundtrackje erbij ook, maar voor de rest is dit amateurisme troef. De korte speelduur bood gelukkig soelaas. 1,5*, hopelijk is Tulpa - die er binnenkort aan gaat geloven - een stuk beter.

Blijkbaar ben ik, na dit topic even doorgespit te hebben, niet de enige die bij wijlen aan American Psycho moest denken. Niet dat dit nou van hetzelfde laken een pak is, maar enige gelijkenissen liggen toch voor het oprapen. Alleen waar die film draaide rond een yup geobsedeerd met moorden, slaan hier Brandon's seks/pornografie obsessies de klok. Al is deze ''Shame'' uiteindelijk wel een stuk neerslachtiger van toon, zeker wanneer de slotfase nadert.

Fassbender weet mij voor het eerst écht te overtuigen. Normaliter vind ik hem niet bijster opvallend, maar hier speelt hij zijn ogenschijnlijk lastige rol met verve. Mulligan kan daar prima naast staan. Daarnaast op visueel vlak zowaar ook nog best interessant. Veelal sterk gebruik van lange takes, met als klap op de vuurpijl een drievoudige batspartij die met opvallend veel stijl gepaard ging.

Helaas was zo'n scene waarin Mulligan tracht zelfmoord te plegen nogal voorspelbaar, en hoewel de film bij vlagen allicht durf toont, ontbrak het voor mij een beetje aan écht geniale hoogtepunten. Voor de rest wel een sterk drama, dat zonder meer. Wint het wat mij betreft overigens met vlag en wimpel van een film als Don Jon, die zeker vergeleken hierbij, zo plat als een dubbeltje is. 3,5*.

Lekker pretentieloos rariteitenkabinet deze film. Al is het wel écht Cassel die de boel op sleeptouw neemt; ronduit geniale rol, waarmee hij nogmaals bewijst één van m'n favoriete acteurs te zijn. De jongeren dienen louter als speelballen, maar doen dat verdienstelijk. Een volslagen onsympathieke, maar komische bende gespuis, met die Bart als exponent. Bart en Joseph = gouden duo!

Guitige zwarte humor, absurdisme bij de vleet, en dit alles gelardeerd met nog wat visueel leuks. Kortom: garant voor een avondje vetzakkerij. 3,5*.