Meningen

Dit keer een wat speelsere Araki, en da's nog zachtjes uitgedrukt. Deze uitbundige farce met flamboyante personages wist me in ieder geval redelijk te bekoren. Het resultaat is vooral navenant de poster: één grote kleurrijke bende.

Doorheen de film trekt een schare aan bonte types voorbij, die in al hun flauwigheid toch nog best leuk neergezet worden. De fun straalt zowat uit elk framepje. Het verhaal slaat werkelijk als kut op dirk, waarvan de bijbehorende logica geclassificeerd kan worden als 'niet aanwezig', maar daar stuurt de film ook duidelijk op aan. Al vond ik de finale toch een beetje een domper.

Al bij al een vermakelijke achtbaanrit. 3,0*, dik.

Voelt aan als een ietwat gemiste kans.

Sowieso gaat de film al wat twijfelachtig van start. Inderdaad werd het aanzienlijk hoge buddygehalte ook mij iets teveel van het goede. Want hoewel het sappige Britse taaltje weliswaar niet onaangenaam in het gehoor ligt, heb ik nochtans enige vomeerneigingen moeten onderdrukken. Na een half uur blabla is er dan pardoes stront aan de knikker, waarna de film gelukkig wat interessanter wordt.

Expliciet geweld wordt niet geschuwd, en het zaakje intensiveert in rap tempo. Maar ondanks dat, is het ook weer bij lange na niet zo intens als ik op voorhand gehoopt had. Tussendoor wordt namelijk ruimschoots genoeg soelaas geboden (té veel m.i.), tevens kent de film een hoop overtollige filler die beter weggelaten had kunnen worden. Door dit soort punten boet de film toch veel aan kracht in vond ik. Had Katis ofwel de lengte iets ingeperkt, ofwel écht all the way gegaan, was het waarschijnlijk een pak effectiever geweest allemaal. Helaas blijkt dat vaak toch een struikelblok voor veel regisseurs.

En aldus dooft de film richting het einde langzaam uit, en is de impact die het achterlaat minder groot als gehoopt én verwacht. Maar goed, toch kent de film wel zo z'n momenten, en valt de enigszins originele invalshoek wel te waarderen. Nipte voldoende, 2,5*.

Weinig toe te voegen aan de recensies hierboven. The One Ring verwoord het eigenlijk perfect. Sterke film met een erg benauwd sfeertje en geweldig geacteerd door Damian Lewis, die ik hiervoor eigenlijk alleen kende van de serie Homeland. Ruime 4,0*, moet binnenkort ook maar eens achter Clean, Shaven aan gaan.

Ik ben de laatste tijd eindelijk een beetje in het oeuvre van Clark gedoken, en dan kan deze controversiële film natuurlijk niet uitblijven. Hij viel me wat tegen helaas. Slecht is het zeker niet en de film weet de volle lengte te boeien, maar het mist totaal de punch die een Ken Park wel had. Er waren geregeld van die momenten waarbij ik de indruk kreeg dat Clark ze shockerend bedoelde, maar die het uiteindelijk juist niet waren. Hoop saai en banaal gekwek ook, anno 2016 vind ik het niet bijster gewaagd meer. Sluit me verder volledig aan bij Harmjan's review. 2,5* sterretjes.

Toch nog net een kleine 3*. Vooral qua sfeer erg sterk, soms best grimmig en de soundtrack past perfect in het plaatje. Ook een aantal visueel opvallende scenes, zoals wanneer Trife wegrent uit het huis van die crimelord. Het plotverloop is verder wel best voorspelbaar en de opeenstapeling van misère is uiteraard geenszins realistisch. Maar gelukkig is hetgeen waar de film vooral zijn troeven op richt redelijk goed uitgewerkt.

Ijzingwekkend.

Onwijs sterke film dit, zeker één van de beste ''horrors'' die ik in tijden heb mogen aanschouwen. Het eerste halfuur is gewoon goed, al gebeurt er over het algemeen nog weinig excentrieks. Huiselijk Brits drama, wel sterk geacteerd en niet verkeerd in beeld gebracht, maar niets wat je van je stoel doet vallen. Wel enigszins opvallend hierin is de soundtrack. Hele duistere en onheilspellende muziek, terwijl er eigenlijk (nog) weinig buitengewoons gaande is. Dezelfde onderhuidse spanning blijft zo ongeveer de ganse film aanwezig.

Vervolgens wordt de film steeds grimmiger. Met de kille sfeer zit het helemaal goed, aantal harde, compromisloze geweldsscenes (moord op die librarian is geniaal), en de soundtrack begint steeds meer zijn waarde te bewijzen. Af en toe is het dan ook daadwerkelijk spannend, iets wat ik niet zo vaak meemaak bij horrorfilms.

Laatste 20 minuten zijn uiteraard het best, vanaf dat moment slaat de film een compleet andere richting uit. Zeer tense en creepy, en wederom is de soundtrack hierbij essentieel. De uiteindelijke eindscene is inderdaad ook sterk, al zag ik, in tegenstelling tot velen blijkbaar, zoiets al wel aankomen.

Ijzersterke, en ook nog eens vrij unieke horror dus. Zou zo snel geen écht vergelijkingsmateriaal op kunnen noemen. Gek genoeg deed het me qua sfeer allemaal nog het meest denken aan de vrij bekende horrorgame Condemned. Dikke 4,0* voorlopig.

Heerlijke deadpan dialogen weer in deze Lanthimos. Het sterkste aan zijn films vind ik altijd hoe ze zich steevast in een soort alternatief universum lijken af te spelen dat sterk lijkt op de onze, maar toch zo alienated aanvoelt. Elke vorm van menselijke interactie oogt onnatuurlijk en de dialogen zijn zó gortdroog dat je eigenlijk niet kunt duiden of ze nou komisch bedoelt zijn of serieus. Voor zover ik weet toch redelijk uniek aan deze regisseur.

Toch vind ik zijn films nooit echt helemáál geweldig. Komt denk ik met name omdat het absurdisme net iets aan de lauwe kant blijft en het vooral ook altijd in functie van eventuele symboliek lijkt te staan die me verder niet bijzonder veel interesseert. Het draait een beetje het verwonderings element de nek om wanneer elke ogenschijnlijk absurde scene al gauw weer één of andere opzichtige Bijbelse verwijzing blijkt te zijn. Deze vorm van 'absurdisme' haalt voor mij toch een beetje de bevreemding weg waar ik juist zo dol op ben.

Qua stijl is Lanthimos er verder wel erg op vooruit gegaan. Ziet er allemaal best zwierig uit, hoewel naar mijn smaak nog iets te klassiek. Acteerwerk is verder wel erg goed en de film kent zijn indrukwekkende momenten. Vind Lanthimos ook absoluut een interessant regisseur om te volgen maar ik betwijfel of er ooit een echt meesterwerk in zit voor me. Alps staat nu dan nog op 4* maar ik betwijfel of dat cijfer stand houdt bij een herziening. 3,5* voor deze.

Ergens in Kis Uykusu schuilt een erg goede film. Het is echter jammer dat het - zoals vaak bij de palmwinnaars - gepaard moet gaan met een hoop overbodige bagage. Er had minstens een uur aan triviaal geleuter geschrapt mogen worden uit deze film. Lamlendige gesprekjes en oeverloos gedisputeer slaan de klok. Soms interessant, soms slaapverwekkend.

Maar op zich niet slecht. Ik heb het doorgaans niet zo op praatfilms, dus het feit dat deze film me drie uur lang énigszins geboeid wist te houden getuigt toch ergens van. Verder was voor mij het enige écht aangrijpende moment de scene waarin Nihal aan tafel zit met Ishmail. Laatstgenoemde is sowieso één van de interessantere figuren in de film, dus het is me eigenlijk een raadsel waarom hij niet meer schermtijd kreeg.

2,5*.

Tja, je moet er maar van houden denk ik.

Van wat ik tot nu toe gezien heb van de Servische cinema lijken ze het vooral erg interessant te vinden om zoveel mogelijk perversiteiten in hun films te verwerken. Beetje een vies volkje lijkt me. Klip moet waarschijnlijk doorgaan voor één of ander sociaal-geëngageerd drama, maar is naar mijn beleving niet veel meer dan een tot 1,5 uur gerekte pornofilm.

De film volgt het relaas van een stel ordinaire mokkels, waarvan enkel het hoofdpersonage aardig acteerwerk aflevert. Zo hier en daar wat duf familiedrama, maar voor de rest is pijpen, neuken, snuiven en spuiten zo'n beetje het enige wat de klok slaat in dit broddelwerkje. Het had nog wat kunnen worden mocht de look van de film wat aparter zijn, alleen weet de film ook op dat gebied niks degelijks te brengen. Soundtrack is me amper opgevallen, en visueel is het oersaai. Zelfs de scenes in de club, die zich vaak wel lenen om visueel uit te pakken, waren suf en inspiratieloos.

Ik snap werkelijk niet waar het appeal ligt van dit soort films. Dat er een hoop breezersletjes zonder zelfrespect rondlopen op de wereld wist ik al, en deze film slaagt er voor mij absoluut niet in om dat onderwerp op een ook maar ietwat aparte of meeslepende manier te benaderen. Wat dat betreft doen films als deze me wat denken aan Gummo. Niet choquerend, niet intrigerend, maar vooral heel saai, zonder enig oog voor filmische kwaliteiten. 1,0*.

Niet heel veel aan toe te voegen. Zeer aparte film die duidelijk door Twin Peaks geïnspireerd is, maar mij deed het qua stijl soms ook aan een meer ingetogen Mandico denken. De film kent inderdaad een apart soort sfeer en pacing waar je moeilijk je vinger op kunt leggen. Er is ook wat weirdness aanwezig, maar grappig genoeg valt dat na een tijdje niet eens echt meer zo op omdat het zich op een redelijk subtiele manier inmengt met alles. Het universum dat Reeder neerzet kent een geheel eigen soort logica waar je al je vrij gauw aan went.

Visueel echt wel de moeite waard en ook de soundtrack is sfeervol. Enige minpunt is dat ik de film qua sfeer soms iets té constant vond over een iets te lange speelduur. Er missen scenes of momenten die er tussenuit springen of de film naar een hoger plan weten te tillen. Soms lijkt de film wel een aanzet te willen doen en denk je dat het nu écht audiovisueel gaat spetteren, maar steeds wordt er dan weer naar een andere verhaallijn geschakeld. Misschien dat de soap-achtige structuur dan toch een beetje in de weg zit.

Maar verder een bijzondere film, wellicht is het een groeier. Voor nu 3,5*

Beetje saai.

Soort potsierlijke, campy versie van Hard Candy dit. De logica is dikwijls ver te zoeken, helaas wil het 'komische' ook maar gedeeltelijk uit de verf komen. Daarvoor is het vaak véél te flauw allemaal.

Reeves, die afwisselend apathisch voor zich uit staart en gezichten trekt alsof-ie moet poepen, laat weer eens zien wat voor een non-acteur hij is. Zijn miserabele acteerwerk leidde meermaals tot plaatsvervangende schaamte. Vooral tijdens zijn ''monster sad! monster happy!'' gedoe aan het begin begonnen mijn tenen te krommen in bochten waarvan ik niet wist dat ze konden krommen. Zelfs de mokkels leverde een betere prestatie af.

Eén en al ellende is het niet: bij wijlen kent de film zijn komische momenten (het liken van de video op het einde, het ''free pizza'' moment), en écht verveeld heb ik me nou ook weer niet. Maar voor de rest een flauwe, afgezaagde film in alle opzichten.

Hele kleine 2,0* voor een handjevol leuke scenes en hier en daar wat bloot.

Nogal afgezaagd filmpje dat wel wat peper en zout had kunnen gebruiken. Het hele BDSM gebeuren is erg flauw/cliché uitgewerkt en zal hoogstens wat preuts arthouse volk weten te shockeren. Sporadisch is er wat lichte body-horror om de boel op te leuken, maar echt veel mag het niet baten en het niets wat je niet al eerder gezien hebt.

Dit alles komt uiteraard weer verpakt in een typisch Scandinavische droge audiovisuele stijl. Ik heb er niets mee en wat mij betreft is het wel laatste dat dit type film nodig heeft. Ook de personages ontsnappen niet aan eenzelfde euvel. De twee leads zijn grijze muizen met nul onderlinge chemie, het subplotje rondom de dochter is nutteloze filler.

Uitwerking is dus duidelijk niet aan mij besteed. Geef mij maar een Noé voor films als deze. 1,5*

Mwah, niet slecht, maar ook niet echt onder de indruk.

Vreemd dat veel dit zo naar of shockerend vinden, want vond het allemaal reuze meevallen. Wel veel scenés die een serieus, macaber toontje hebben (ligt er ook dik op door de soundtrack), maar vaak zo stompzinnig of vergezocht zijn dat ze alle impact missen. Kon het op momenten gewoon echt niet serieus nemen. Dieptepunt was ongetwijfeld het einde. Ze hadden er denk ik beter gewoon een lekker over-the-top filmpje van kunnen maken of zo, ipv van een serieuze film. Werd op deze manier een saaie bedoening.

De reden dat de film nog een nipte voldoende krijgt is door de (audio)visuele benadering. De slo-motion scenés waren mooi, al werden ze wat repetitief na een tijdje. Over het algemeen is de film visueel verder prima verzorgd. Soundtrack was wat wisselvalliger; Soms mooi en sfeervol, soms wat overdadig. 2,5* dan maar.

Aardige thriller - want dat is het toch eerder - die enkel richting het einde wat stoom verliest. Het ''butterfly effect'' gegeven is best uitgekauwd inmiddels, maar op de één of andere manier krijgt deze film het toch voor elkaar om er best fris mee uit de hoek te komen. De opbouw is dan ook sterk en hoewel Jun's metamorfose inderdaad wat abrupt aanvoelt zet ze effectief een lekker gemeen personage neer. Al had de film over het geheel genomen nog best wat villeiner mogen zijn van mij.

De finale leek wat onzeker geregisseerd, wat obligate wendingen die eerder flauw aanvoelen en natuurlijk de onvermijdelijke ''de killer leeft nog!'' twist. Beetje jammer van het slot dus, maar dankzij de reis ernaartoe toch een ruime 3*.

Uiterst amusante rollercoaster die zich guitig door allerlei genres heenploetert. Komedie, actie, horror en romantiek wisselen elkaar in sneltempo af. Verder een geweldige setting die visueel goed benut wordt, een aantal aparte, surreële scenes en een heerlijke soundtrack die afwisselend opzwepend en rustgevend is. Tel daarbij op een leuke cast vol olijke typetjes en je hebt een heerlijk vermakelijk filmpje te pakken, dat nét wat durf mist om op 4* uit te komen. Maar wel een ruime 3,5* dus.

Strakke en bij momenten indrukwekkend intense film. De kookscene, de eerste ontmoeting met Tsukamoto (waanbeeld), de regendans; stuk voor stuk scenes waarin camerawerk en geluid geweldig samengaan in het uitbeelden van waanzin. De kritiek dat dit een lelijke film zou zijn kan ik dan ook volstrekt niet volgen. Ook Cocco doet het erg goed. Wanneer je haar hijgend, bebloed en met snot over d'r hele smoel uitgesmeerd over de grond ziet kruipen kun je haast niet anders dan concluderen dat ze zich helemaal inleeft in haar rol.

Toch maak ik er voor nu (nog) geen 4* van omdat ik het stuk met Tsukamoto grotendeels wat minder vond. Ik ben dol op absurdisme en zwarte humor, maar in deze film vond ik het noch passend noch geslaagd. Sowieso is het hele middenstuk een stuk minder intens en soms wat aan de flauwe kant. Gelukkig duurde het niet al te lang voordat de film weer op de serieuzere tour ging.

Maar soit, zeker een boeiende ervaring.

Edit: Even opgehoogd, film blijft toch lang nazinderen.

Lastige film om te beoordelen vind ik. Lijkt me toch een film die het vooral van de herkenbaarheid moet hebben, en die was bij mij afwezig. Buiten dat valt er helaas ook weinig te beleven. Zo'n beetje elke scene heeft hetzelfde doel en visueel is het oersaai. Camera op een statiefje en de cameraman kan een uiltje gaan knappen.

Sterkste scene uit de film vond ik eigenlijk nog de scene bij de dokter. Vooral omdat die het mooist illustreert in wat voor een zeepbel die mensen eigenlijk leven en hoe ze werkelijk totaal niet mee kunnen met hun tijd.

Ik ben er denk ik nog niet helemaal uit, maar ik hou het voorlopig bij een ruime 2,5*. Op zich een knap gemaakte film met sterke acteerprestaties van eenieder, maar emotionele impact was er nauwelijks bij en op de momenten waar andere users moeite hadden om het droog te houden zat ik vooral wat gelaten toe te kijken.

Bekend terrein, uiteraard. De invulling is weliswaar redelijk, maar niet verrassend genoeg voor de loftrompet. Visueel weinig aan te merken, auditief vooral tweeledige gevoelens. De soundtrack an sich is dikwijls sterk, de schrikmomenten die vergezeld gingen met een hoop geknal, gebrom, en gegil daarentegen niet. Soms ook op de vreemdste momenten ingezet, wat tot enkele momentjes van plaatsvervangende gene leidde.

Richting eindstreep ontpopt onze screamqueen zich op curieuze wijze tot een ware femme fatale, waarna ze haar belagers opeenvolgend verpletterd, wurgt, neerknuppeld, en in de hens zet. Was bijzonder handig geweest als ze dat gedaan had vóórdat al haar dierbaren bruut geëxecuteerd werden, maar ach. Dergelijke onnozelheden tref je wel vaker aan in slashers.

Verder wel vermakelijke filler, maar niet meer dan 2,5* waardig.

Leuk filmpje dat zijn ouderdom best aardig weet te camoufleren. Vooral de soundtrack oogt inderdaad net wat moderner dan je doorgaans zou verwachten van een film als deze.

Verhaaltje is een beetje all over the place maar echt storen deed dat niet. Terayama brengt het op een manier die speels en frivool genoeg is, ook de korte speelduur helpt uiteraard mee. Soms lekker maf en druk, dan weer wat ingetogener, hier en daar dan weer een tikkeltje experimenteel: vervelen doe je je in ieder geval niet. Aangename eerste kennismaking met deze regisseur. 3,5*.

Als alle gestoorde, ranzige, perverse en absurde gedachten/fantasieën die je als mens kan bedenken in één film gestopt zouden zijn, krijgt je iets wat lijkt op Kuso vermoed ik. Uitspraken als 'the grossest film ever made' moet je doorgaans met een korreltje zout nemen, maar zo overdreven zijn ze in dit geval ook weer niet. Grappig vond ik wel dat er eigenlijk amper geweld in de film voorkwam. De gorigheid komt vooral voort uit de hoeveelheid lichaamssappen, die soms ook nog eens uit onverwachtse hoeken komen. FlyLo jast er aardig wat emmers doorheen en sommige scenes missen zeker hun effect niet.

Verder is de film een totaal absurde schets van een post-apocalyptische wereld, verteld aan de hand van een soort sketch-achtige structuur. Alsof de 'verhalen' zelf al niet bizar genoeg zijn vliegt de film dan ook nog eens regelmatig op ludieke wijze uit de bocht met abstracte, hallucinante tussensequenties, muzikale intermezzo's en zelfs geanimeerde stukken. Elke seconde uit de film valt er wel wat te genieten, iets unieks of iets totaal absurds te zien. Een verademing, want het is al weer even geleden dat ik zo met open mond naar een film zat te kijken.

Visueel is er enigszins ruimte voor verbetering, maar de soundtrack maakt het zeker waar. Opvallend veel ambient trouwens, werkte vaak erg sfeervol en bevreemdend. Het uitsmeren van drollen over gezichten ontstijgt dankzij prachtige ambient bijna tot een poëtische handeling. Herkende ook direct de hand van grootmeester Yamaoka, wiens soundtrack de film soms zowaar een Silent Hill vibe meegeeft. Ook FlyLo zelf levert uitstekend werk af met zijn soundtrack.

Kuso is eigenlijk van alles, maar bovenal is het verbijsterend. En voor mij weer even een bevestiging wat voor een geweldig medium film eigenlijk is. Dat een film me na alle drilboorpenissen, tentakelseks, ejaculerende sokpoppen en moordlustige schapen die ik al gezien heb nog écht weet te verbazen gebeurt me niet heel vaak. Gheh. Dikke 4,5*.

Knotsgekke stijloefening van Fukui waarin vooral een hoop ideeën en experimenten naar voren komen die hij later zou perfectioneren. De film zelf is echt allesbehalve verfijnd en een coherent verhaal is er niet, maar de stijl is zo eigen aan Fukui dat de meeste minpunten overschaduwd worden. Sounddesign is compleet bonkers en zeker de laatste paar minuten waarin volop uitgepakt wordt met hypermontage, versnelde beelden en bakken aan snerpende noize zijn ouderwets genieten.

Ondanks dat dit soort films niet echt m'n ding zijn, best aardig.

Deed mij ook wat denken aan een Haneke, alleen gelukkig al een stuk minder lelijk en stoffig. Niet dat het visueel heel bijzonder is of zo, maar het oogt in ieder geval niet zo oubollig.

Net zoals in een Gummo, is het vrij idioot wat er allemaal gebeurt, maar hier bleef het op de één of andere manier wél boeiend genoeg. Het hele concept is inderdaad best interessant, wat al veel meehelpt, en het blijft de hele film lang realistisch ogen. Verder waren de plotselinge geweldsuitbarstingen best hard, vooral omdat je ze totaal niet aan ziet komen. Sommige scenes hadden dus zeker wel de nodige impact, terwijl andere scenes weer behoorlijk (onbedoeld of niet) komisch waren. Het blijft in ieder geval wel vermakelijk grotendeels.

Toch had er zeker wel meer uit gehaald kunnen worden. Visueel is het nog wel degelijk, maar het ontbreken van enige soundtrack is toch wel jammer. Blijft een beetje een kale registratie op deze manier. Ook werd het tegen het einde toe wat minder boeiend, en is het uiteindelijke einde zelf ook nogal zwak en flauw.

Wel leuk om eens gezien te hebben. Onderste boven lag ik er ook niet van, maar best een aardige film. 3,0*.