Knives and Skin (2019)

“Jesse, please don’t jump. You’ll make a mess down here and it’s already a fucking mess down here!”

Vanaf het begin zijn we al getuigen hoe dat schoolmeisje Carolyn Harper plotseling verdwijnt. En het deed er uiteindelijk in deze ook niet toe want de film gaat het uiteindelijk nooit echt ergens heen. Maar iets...en ik weet echt niet wat in deze film hield me in de ban. Iedereen in het stadje is verbonden, maar heeft zijn eigen persoonlijke probleempjes om mee om te gaan en je wilt ze gewoon weten. Was dat omdat de cinematografie met zijn warme gloed van roze, cyaan en magenta die uit hoekjes, ramen en deuropeningen stralende? Ook is de film met al die meisjes en vrouwen op en top feministisch. Maar het wist me erg te intrigeren... was dat, ondanks dat op een vreemde manier bekend voelde, het soms een beetje surrealistisch was (maar nooit te veel) en op andere momenten gewoon absurd. Lesbische meisjes geven snuisterijen aan elkaar door via hun vagina? Een ontevreden huisvrouw gooit rauw vlees naar een busje. De film beweegt ook op één of andere manier op een geheel eigen ritme. En dan zijn er nog de verschillende a capella -vertolkingen van jaren '80 nummers. (Modern English, Blue Order, The Icicle Works, Naked Eyes) Er is een gevoel van mysterie (of is het 'Feminine Mystique') en magie in deze film die ik gewoon niet helemaal kan beschrijven. Die foeilelijke poster is ieder geval niet echt repenstatief voor deze film. 3,3*

Niet heel veel aan toe te voegen. Zeer aparte film die duidelijk door Twin Peaks geïnspireerd is, maar mij deed het qua stijl soms ook aan een meer ingetogen Mandico denken. De film kent inderdaad een apart soort sfeer en pacing waar je moeilijk je vinger op kunt leggen. Er is ook wat weirdness aanwezig, maar grappig genoeg valt dat na een tijdje niet eens echt meer zo op omdat het zich op een redelijk subtiele manier inmengt met alles. Het universum dat Reeder neerzet kent een geheel eigen soort logica waar je al je vrij gauw aan went.

Visueel echt wel de moeite waard en ook de soundtrack is sfeervol. Enige minpunt is dat ik de film qua sfeer soms iets té constant vond over een iets te lange speelduur. Er missen scenes of momenten die er tussenuit springen of de film naar een hoger plan weten te tillen. Soms lijkt de film wel een aanzet te willen doen en denk je dat het nu écht audiovisueel gaat spetteren, maar steeds wordt er dan weer naar een andere verhaallijn geschakeld. Misschien dat de soap-achtige structuur dan toch een beetje in de weg zit.

Maar verder een bijzondere film, wellicht is het een groeier. Voor nu 3,5*