Give Me Liberty (2019)

Heerlijke fake-docu. Een tijdlang hoopte ik naast alle lol ook nog op wat maatschappijsatire of rake observaties over de positie van minderheden zoals minder validen en/of Russen in de VS, maar dat zat er niet in. Wel een originele, vermakelijke en erg goed gemaakte achtbaanrit.

Een dag uit het leven van Vic, een jonge Rus die in de VS chauffeur is van een taxibus voor gehandicaptenvervoer. De dag verloopt stressvol. Protesten tegen rassendiscriminatie zijn in volle gang en blokkeren de straten. Vic loopt voortdurend achter op zijn rijschema. Als hij vanuit zijn menslievende inborst ook nog eens tussen de bedrijven door een groep Russische familieleden naar een begrafenis rijdt, loopt zijn schema totaal in de war. Om de vijf minuten wordt hij door zijn baas gebeld met de vraag waar hij toch uithangt. En als je weet dat Vic al weinig krediet meer heeft bij zijn werkgever is het plaatje compleet. Hou dan je hoofd maar eens koel. De stressvolle situatie levert veel hilarische momenten en bizarre belevenissen op.

De film is geënsceneerd zoals de gestreste Vic zich voelt. Een nerveuze montage en veel wisselingen in cameraperspectief zorgen niet bepaald voor een rustige overzichtelijke kijk op zijn werkdag. Nee. Het is een hectische en zenuw belastende dollemansrit vol beroering, tegenslag, onrust en onvoorspelbare personages. De rit is chaotisch, vol vaart en hartstikke leuk.

De film bestaat uit drie elementen die hem hartstikke leuk maken. Bizarre personages, de abrupte en nerveuze montage met veel cuts en de gitwarte humor.

De uiteenlopende variëteit aan curieuze personages is onuitputtelijk. Een eigenzinnige opa, een onbeheerst acterende neef, een goed- en grofgebekte ALS patiënte en een hele stoot aan aangename excentriekelingen. Daarbij maakt de zwaarte van hun rol eigenlijk niet veel uit. Ook de kleinere optredens maken indruk en drukken een onuitwisbaar stempel op de chaos. En dat met opvallend goed acteerwerk van acteurs zonder veel filmervaring.

Er is geen scène waarin niet al na enkele seconden bruut wordt ingegrepen met een wilde cut. De film kijkt daardoor heel onrustig. De cinematografische hectiek heeft tegelijkertijd een realistisch effect. Het oogt allemaal heel naturel. Alsof er weinig in scène is gezet.

Een andere belangrijke rol in de suggestie van het realisme wordt gespeeld door het sound design. Alle omgevingsgeluid komt ongefilterd binnen. Ook hier chaos. Autodeuren die dichtslaan. Gesprekken op de achtergrond die de gesprekken op de voorgrond doorkruisen. Passerende auto’s. En allerlei andere geluidsflarden die soms zonder bronvermelding voorbij komen. Het geluid draagt constructief bij aan de sfeer van hectiek en chaos en voedt het gevoel van authenticiteit.

Het razende tempo en de vele handelingen maken dat de film enige concentratie vergt om genietend te kunnen bekijken. De film presenteert een geweersalvo aan indrukken en is gewoon warrig en wild geënsceneerd. En dat bijna twee uur lang. Dat vergt inspanning. Even wegzakken is er niet bij. Wel knap trouwens om gedurende twee uur een veelvoud aan indrukken op de kijker af te vuren zonder veel concessies te doen aan het tempo.

In het middenstuk heeft de film enkele momenten van relatieve rust. Hoewel het tempo daar iets lager ligt, is het onvoldoende laag om te spreken van een adempauze. De vaart en de hectiek blijven, maar staan gewoon op een iets lager pitje. Geniet van de relatieve rust, want in de finale gaan alle remmen nogmaals los en slaat de volledige gekte weer toe.

Leuk.

Heerlijk zooitje ongeregeld dat als puntje bij paaltje komt een enorme portie menselijkheid aan den dag legt. Gecombineerd met knappe editing hebben we hier een echte winnaar te pakken. Genoten!

Goeie film over een jonge man die gehandicapten vervoert in zijn busje. Een redelijk opgefokte sfeer die me wat deed denken aan Uncut Gems (voornamelijk tot stand gebracht door de montage en camerawerk). Helaas is het verloop ook wat rommelig. Wel een bonte verzameling personages die de film zeker de moeite waard maken.

Een dag uit het hectische leven van ziekenvervoerder Vic [Chris Galust] die begint met het helpen van zijn aan Alzheimer leidende grootvader die hij uit bed moet zien te krijgen zodat hij mee kan met een groep Russische zangers naar een begrafenis. Vic moet die dag een aantal mensen met een lichamelijke beperking ophalen voor een bijeenkomst maar loopt direct al flink achter op schema. Vic moet de ene na de andere crisis het hoofd bieden en krijgt ook nog te kampen met de eisen die zijn passagiers aan hem stellen. Vrijwel volledig door amateurs gespeelde tragikomedie heeft een ijzersterk eerste uur dat lange tijd doet denken aan een documentaire en waarin een samenloop van omstandigheden leidt tot hilarische situaties. Een man die leidt aan ernstig overgewicht klaagt constant over mensen die constant klagen, het Russische ouderenkoor repeteert in het busje, een accordeonist verleent impromptu muzikale begeleiding wanneer een andere passagier oefent voor een Rock & Roll-optreden en de geheimzinnige Dima [Maksim Stoyanov] stookt het vuurtje maar al te graag op. Uiterst energieke, voortreffelijk geschreven en geacteerde eerste helft, maar dan neemt Mikhanovsky een weinig overtuigende serieuze toon aan en heeft hij te lang nodig om ons te brengen tot het matige slot.

Vanaf 15 juli in de bioscoop (September Film Distribution)

Het is een mooie en bijzondere film van een Russische immigrant in de VS hetgeen relevant is in zoverre dat het hem de natuurlijke positie geeft om met de film zowel een ode als een kritiek op de VS te geven: in de VS is iedereen vrij maar tegelijkertijd lijkt niemand er gelukkig, hetgeen zich uit in protesten en geweld maar ook in een enorme druk en gejaagdheid waarbij iedereen klaagt dat hij te laat is waar hij wezen moet. De film is daarom ook bewust zeer hectisch zodat de kijker het gevoel van gejaagdheid niet kan missen tot op de grens van duizeligheid en uitputting aan toe. Sowieso verveelt de film geen moment.

Maar de film is ook een vrolijke chaos en bovenal een ode aan het leven: het leven is de moeite waard en als we ons best doen komt het goed. Wat je ook hebt meegemaakt en ook al heb je lichamelijke en geestelijke handicaps, als we naar elkaar omkijken kunnen we onze zorgen en frustraties overwinnen. De film volgt een dag uit het leven van een jongen die gehandicapten rondrijdt en in zijn busje komt dit alles op natuurlijke wijze samen: de stress en gejaagdheid om iedereen op tijd te krijgen waar ze willen zijn maar ook komen de mensen er samen en ontstaan er de menselijke verbanden die het leven mooi maken.

Geweldig. Een Rus in Amerika, en stilistisch gaat dit ook van droge Russische slapstick naar mooie Amerikaanse indie, en allerlei mengvormen er tussenin. Inhoudelijk wordt geen lijn echt afgerond, maar zit overal subtiel zoveel in; lol, drama, liefde, schoonheid, menselijkheid. En dankzij de man op het bed wordt de pointe van die continue wilde, bonte, veelkleurige rit duidelijk: of je nou Rus of Amerikaan bent, gehandicapt of niet, blank of zwart, allemaal zoeken naar een levensrichting terwijl het leven gewoon geleefd hoeft te worden. Net zoals deze film niet gepinpoint hoeft te worden maar je over je heen kunt laten golven, laten gebeuren. Als je dat lukt kan deze film, net als het leven, flink je hart raken en beroeren. Zoals hij bij mij flink deed.

Erg opvallend en eigenzinnig staaltje scenario+filmmaken. Zalig.

Een film als dit moet eigenlijk niet langer duren dat 90 minuten. Verder heb ik genoten van deze bizarre chaos waarbij de eerste helft, naar mijn mening wel de beste was. De tweede helft was ingekort beter geweest.

Begon wel aardig, maar op een gegeven moment ging het voortdurende geschreeuw van die (wit)russen me behoorlijk irriteren. Een speelduur van 80, max 90 minuten was voor deze film een uitkomst geweest.