Meningen

Fijn spannende film. Bij voorganger The Silence of the Lambs had ik hoge verwachtingen die een klein beetje teleurgesteld werden. Van Hannibal verwachtte ik niet iets minder, en ik werd niet teleurgesteld.

Net als zijn voorganger bouwt de film rustig de spanning op. Overigens vind ik de openingsscène, waarin Hannibals gezicht ineens zichtbaar blijkt in een groep duiven op het plein, bijzonder mooi gedaan. De spanningsopbouw is langzaam en gestaag, tot je op een gegeven moment niet meer weet waarom je iets spannend vindt. Hannibal loopt in een antiekwinkel, er gebeurt niets, maar toch zit je op het puntje van je stoel - want je weet immers nooit. Ikzelf houd er wel van als de hele film de spanningsboog langzaam wordt aangespannen. De ontlading was niet extreem spannend, maar wel bevredigend. Het geweld is wat gruwelijk, maar niet té. En hoe absurd ook, ik vind het verhaal nergens echt ongeloofwaardig.

We krijgen gelukkig wat meer te zien van Hannibal dan in het vorige deel. Niet dat je daardoor meer van hem gaat begrijpen, maar fascinerend is hij wel. Anthony Hopkins is goed, zoals ik van hem verwachtte. Clarice Starling vond ik geen extreem boeiend personage in The Silence of the Lambs, maar met de rol die ze in Hannibal speelt heb ik geen problemen. Ook vind ik dat Julianne Moore het minstens zo goed doet als Jodie Foster. De Italiaanse rechercheur vond ik niet zo'n boeiend personage, en de manier waarop hij aan zijn einde kwam vond ik eigenlijk wel mooi. Eigen schuld. Hetzelfde geldt trouwens voor een aantal andere sterfscènes in de film. Zo slaagt Hannibal erin om je nog naar zijn kant over te halen ook.

Mason Verger ken ik uit de serie Hannibal, samen met zijn bijzondere zus die uit de film geschreven blijkt te zijn. Ik vind hem hier eigenlijk niet zo goed uit de verf komen. Hij moet de aanleiding zijn dat de jacht op Hannibal heropend wordt, maar hoe en waarom nú precies wordt mij niet helemaal duidelijk. En hoever kom je met een röntgenfoto van Hannibals onderarm? En, op het eind van de film, hoe weet Clarice nu de politie te bellen als de telefoonlijn is doorgesneden?

Wat ik het meest jammer vond is de kus. Ik vond de relatie tussen Hannibal en Clarice altijd iets heel dieps, onderbewust, helemaal niet lijfelijk. Door er een romantisch element aan toe te voegen wordt het ineens wat banaal. Dat hij schoenen en kleren voor haar koopt vond ik nog wel bij hem passen, maar een kus vol op de mond? Daarmee is Hannibals betovering ineens verbroken - voor mij in ieder geval. Daarna is de film ook ineens vrij snel afgelopen, waarbij er nog wat lijntjes open blijven.

Al met al veel goede acteerprestaties, een fijne spanningsopbouw en goed gedoseerde gruwelijkheid, met helaas af en toe wat mankementjes in het verhaal. Zeker geen straf om eens te kijken.

Na het kijken van Hannibal was ik helemaal in de stemming en wilde ik dit deel zo snel mogelijk zien. Bij elke psychopaat moet er een moment zijn geweest dat het laatste beetje menselijkheid opraakt, en dat krijgen we in Hannibal Rising te zien.

Ik wist al van Mischa en de rol die zij in het leven van Hannibal speelde. Dat neem niet weg dat ik erg benieuwd was hoe de filmmakers haar hebben neergezet. Van mij had aan dit gedeelte van het verhaal wel iets meer aandacht besteed mogen worden. Natuurlijk is Mischa een onschuldig klein meisje en is het afgrijselijk om te moeten zien hoe ze opgegeten wordt. Maar toch, de kannibalen leken nog niet echt uitgehongerd of wanhopig. Ze slepen het meisje mee naar buiten, ze werpt nog een laatste blik op Hannibal, en dan is het zo ongeveer acht jaar later. Deze scène, die an sich natuurlijk heel ingrijpend is, maakte op mij niet de verwachte indruk.

En hoe gaat Hannibal verder met zijn leven? Hij komt in Frankrijk terecht bij zijn Japanse tante, een dame die waarschijnlijk zelf ook een interessant verhaal heeft waar we helaas niets van te zien krijgen. We zien haar wel tot een vreemd soort god bidden en Hannibal samoerai-les geven. Dat voelt voor mij een beetje als stijlbreuk. Beter wordt het als Hannibal gaat studeren en zich mag uitleven op lijken. Als je al enige aanleg hebt voor het morbide, moet je vooral 's nachts alleen gelaten geworden in de snijzaal... Maar goed, om je echt tot volledig psychopaat te ontwikkelen moet je natuurlijk wel de gelegenheid krijgen.

Op zich klopt de film wel, als uitleg voor Hannibals psychopathie. Er was een traumatisch moment in zijn kindertijd, hij vindt gelegenheid om zich te ontwikkelen en er is een goede aanleiding voor Hannibals debuutmoord. Ook de weg die hij vervolgens gaat om zijn wraak te nemen, vind ik zeker niet ongeloofwaardig.

Toch is deze film het nét niet. Soms ligt het er te dik bovenop, denk ik. De 'SS-ers' zijn wel echte bad guys, ook jaren na de oorlog nog. Eentje heeft een restaurant en een gezinnetje, maar de meeste zijn verdorven tot op het bot. Ik zou het interessanter hebben gevonden als de kannibalen na de oorlog alles zo snel mogelijk wilden vergeten en hun best doen om een normaal leven te leiden - en mensensmokkel past daar niet bij. Aan de andere kant mist er ook iets. Popil vond ik een interessant personage, maar hij komt niet helemaal goed uit de verf. Ook Lady Murasaki is vooral potentieel interessant. Haar relatie met Hannibal was onduidelijk, maar wel boeiend. Daar had meer in gezeten.
Ik had ook graag meer gezien van de gebroken Hannibal. De invloed die de dood van zijn zusje op hem heeft is niet echt aan hem af te zien. Hij heeft er nachtmerries over ja, maar dat is niet genoeg. We zien alleen maar een wraaklustige Hannibal, maar moet daar niet een immens verdriet aan vooraf zijn gegaan?

Misschien focus ik me teveel op het drama. De spanning was op zich wel prettig, al zij het minder dan in de andere Hannibal-films. Het acteerwerk was redelijk, maar Ulliel is niet zo huiveringwekkend als Anthony Hopkins of Mads Mikkelsen. Hannibal Rising is een aardige toevoeging aan de reeks, maar als film op zich mist er toch iets. Het werkt net niet als thriller en net niet als drama; maar is een compromis waar meer in had gezeten.

Onverwacht leuke film, dit! Een groot deel slaat nergens op, maar omdat de film zichzelf nergens serieus neemt is dat niet eens een probleem. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Snow White and the Huntsman gaat Hansel and Gretel niet voor de serieuze epiek, maar voor campy, bloederige actie. En het werkt. Het moet je stijl zijn - als je het niet grappig vindt als heksen met shotguns worden onthoofd, wordt deze film het niet voor je.

Hoewel de nadruk ligt op de absurde actie, is er gelukkig wel enige tijd besteed aan een verhaal. Niet heel veel, maar genoeg om Hans en Grietje een geloofwaardige backstory te geven en Hans 'suikerziekte' te geven, een leuke vondst (al slaat het natuurlijk weer nergens op). Gemma Arterton en Jeremy Renner hebben een fijne chemie als broer en zus. Ik vind het wel wat jammer dat er niet meer wordt gedaan met de ontdekking dat Grietje zelf een heks is. Dat nieuws zou toch wat schokkender moeten zijn..? Wat me verder nog positief opgevallen is, trouwens: de opening credits, erg mooi gedaan.

Kort gezegd: de film slaat nergens op, maar doet dat op een verrassend leuke manier. Met onverwacht veel plezier gekeken!

Deze film heb ik gisteravond opgezet zonder te weten waar hij over ging. Nu ik 'm gezien heb weet ik het nog steeds niet. Er zit niet echt een verhaal in. Veel van de scènes hadden ook in een volstrekt andere volgorde afgespeeld kunnen worden.

Sally Hawkins speelt inderdaad een wel heel erg hyperactief en -vrolijk persoon (wat zal ze uitgeput zijn geweest na een dag filmen!) aan wie ik me aanvankelijk nogal ergerde. Later kon ik er eigenlijk de lol wel van inzien. Tegen de tijd dat ze voor het eerst naar een flamencoles ging moest ik vooral om haar lachen. Het is trouwens ook wel knap om een personage zowel übervrolijk als sympathiek neer te zetten; complimenten voor Sally Hawkins.

Het ontbreken van een echt plot doet helaas toch wel afbreuk aan de film. Het lijken eigenlijk meer een soort losse, bij elkaar horende verhalen te zijn over iemands dagelijks leven. Alsof het columns zijn. Best leuk voor een keertje, maar ik heb toch liever een echt verhaal.

Herzien een dag na het herzien van deel 1, en wat me het meest opvalt zijn de stemmen van Harry en Ron. Blijkbaar hebben beide acteurs net de baard in de keel gekregen tussen de twee films in... Verder is het een prettige voortzetting van de reeks, nog steeds aardig kinderlijk maar wel een stuk spannender.

Over spannend gesproken; ik ben bijna verbaasd dat deze film voor 6 jaar en ouder is. Voor deel 3 werd 'voor 9 jaar en ouder' uitgevonden, maar wat mij betreft hadden ze op deze film ook wel dat stempel mogen plakken. Misschien komt het omdat ik nu de extended edition heb gekeken, maar The Chamber of Secrets is veel enger dan ik me herinner. Het lijk van Moaning Myrtle dat wordt weggedragen, met haar hand ernaast bungelend (misschien is dat trouwens wel een extra scène, ik kan 'm me niet herinneren van de vorige keer), of de in bloed geschreven tekst 'Her skeleton will lie in the Chamber forever'... Zou ik zelf niet zo snel laten zien aan een zevenjarige. Ze zorgen voor een aardig creepy sfeertje zonder dat er daadwerkelijk iets gebeurt, maar ook sommige actiescènes zijn behoorlijk spannend.

Qua spanning is er een grote sprong vooruit gemaakt ten opzichte van het vorige deel. Toch vind ik het tweede deel niet beter, want wat het wint aan spanning verliest het aan sfeer. De film voelt niet zo magisch meer aan. Gelukkig is er Kenneth Branagh die een wat lichtere kant in het verhaal brengt, maar verder leunt de film wel zwaar op het mysterie. Een mysterie dat vervolgens niet volledig wordt uitgewerkt. Ginny's deelname aan het verhaal wordt tussen neus en lippen genoemd en ook Dobby de huiself lijkt er een beetje bijgesleept. De opbouw van het mysterie is wel goed gedaan, maar ik vond de ontknoping wat tegenvallen. Maar goed, misschien is dat ook wel wat aan Rowling te wijten. De sorteerhoed, serieus? En Felix de Feniks is een deus ex machina van jewelste - meerdere keren.

Wat ik het meest miste was de magische sfeer uit het vorige deel. Wat ik beter vind is dat de spanning in dit deel een stuk hoger ligt en dat de acteurs ook stukje bij beetje vooruitgaan. Even tussen twee haakjes: Rons gezicht is erg leuk om in de gaten te houden. (Sowieso begin ik vanaf dit deel zowel Ron als Hermelien interessanter te vinden dan Harry zelf.) Op naar deel 3.

Met The Deathly Hallows – Part I komt het eind van de marathon nu toch echt in zicht. Deel 7.1 en 7.2 zijn de enige films die ik al eerder gerecenseerd had, ook al is dat alweer lange tijd geleden. Als ik teruglees wat ik in 2010 heb geschreven, ben ik nu toch een stuk positiever.

Wat voor veel mensen een probleem is, is voor mij een pluspunt: wat een fijn tempo! Mijns inziens een prima beslissing om twee films van het laatste boek te maken, want nu is er echt ruimte voor het verhaal. En het verhaal in dit deel is niet het meest opwindende van de serie, maar het is wel één van de delen waarin het verhaal het best tot z’n recht komt.

Hetzelfde geldt voor de radeloosheid en hulpeloosheid van het trio, wat, zoals JR-Style al zegt, nooit zo goed gelukt was als het zevende boek in één deel verfilmd was. Emma Watson en Rupert Grint krijgen de gelegenheid om te laten zien hoe ze als acteurs gegroeid zijn, en Daniel Radcliffe vond ik hier ook best voldoende. Het toevoegen van scènes zoals Harry die met Hermelien danst in een half geslaagde poging om haar op te vrolijken vond ik ook een goede keus. Het vertraagt de film wel wat en dat zal niet iedereen kunnen waarderen, maar ik vind het erg prettig.

Gelukkig krijgen we weer wat bijfiguren uit de boeken te zien, al hebben ze nauwelijks meer dan een cameo. Ik had gehoopt dat, gezien het feit dat er met twee films meer ruimte is voor het verhaal, personages als Lupos en Tops (mijn favorieten uit het boek) zou zijn. Maar eigenlijk ben ik al lang blij dat niet de hele bruiloft eruit geknipt is en dat we zelfs nog Marcel even te zien krijgen in de trein (en hij wordt met elke film leuker…). Er zijn slechts een paar kleine dingen die niet eruit geknipt hadden moeten worden. Zo legt Ron in een deleted scene uit waarom ze de naam van Voldemort niet meer mogen uitspreken – in de film viel het me op dat iedereen ineens You-Know-Who zegt. En Harry kijkt ineens in een willekeurig stuk spiegel (hoewel die spiegel waarschijnlijk in een eerder deel uitgelegd had moeten worden).

Ondanks het relatief lage tempo kent de film toch genoeg spanning. De scènes op het ministerie zijn erg geslaagd. Van de scène in het huis van Mathilda Belladonna kon ik me herinneren dat ik me rot schrok in de bioscoop, en ook nu de verrassing eraf is moet ik zeggen dat dit één van de engste scènes uit de hele serie is. Brrr… Misschien minder eng, maar wel erg goed is de scène richting het einde, in het huis van de familie Malfidus, als Hermelien door Bellatrix wordt gemarteld. We krijgen nog niet eens zo veel te zien, maar Emma Watson kan érg overtuigend gillen. Ik kreeg er kippenvel van.

Dat brengt mij op Helena Bonham Carter. Zij acteert zo intens dat ze met weinig screentime toch een heel indrukwekkend personage weet neer te zetten. Ik herinner me dat ik Bellatrix ooit ‘de enige dooddoener met ballen’ heb genoemd, en daar ben ik het nog steeds mee eens. Lucius Malfidus (die blijkbaar uit Azkaban is ontsnapt, al weet ik niet wanneer dat gebeurd moet zijn) is toch meer het bang-onderdanige type, overigens wel sterk neergezet. Ook Draco was weliswaar weinig, maar wel goed aanwezig. Toch fijn dat hij na zijn grote rol in deel 6 niet zomaar van het toneel verdwijnt. Ralph Fiennes mag zich helemaal uitleven als Voldemort en doet dat prima (en met plezier, stel ik mij zo voor). Alan Rickman was altijd al goed en is dat nog steeds. Steeds als ik hem zie, kijk ik enorm uit naar het laatste deel.

Nu ik er zo over nadenk, is dit toch een film waarin de bad guys het meest te doen hebben. Van de good guys is het Hermelien die in deze film de meeste bewondering oogst – Ron en Harry zouden overduidelijk verloren zijn zonder haar. Met het trio op hun queeste krijgen we helaas (maar wel begrijpelijk) weinig te zien van Zweinstein en alle personages die daar rondlopen. Ik ben nu wel benieuwd hoe het er op de school aan toe gaat nu de moordenaar van Perkamentus er de scepter zwaait. Maar goed, er komt nog een deel…

Nog steeds helemaal waar. Heel erg goed gedaan. Ik voor mij ben helemaal tevreden met Yates’ visie op de boeken. Van mij had hij alle delen mogen doen.

Helaas, helaas, hiermee is er dan toch een einde gekomen aan mijn marathon. Ik heb mijn recensie van jaren geleden herlezen, en ik denk dat ik hopeloos in herhaling ga vallen. Het komt nog steeds op hetzelfde neer: mooi, indrukwekkend ook, maar niet episch.

Ik vond deze film te kort, te compact. Na het weldadige tempo van 7.1 trekken hier de ontwikkelingen zich met hoge snelheid aan je voorbij. Dit gaat ten koste van de sfeer en de diepgang, wat ik erg jammer vind. Waar in deel 7.1 de hopeloosheid en radeloosheid erg goed voelbaar werd gemaakt, is 7.2 een haastig spektakel waarin teveel gebeurt om het echt allemaal goed mee te krijgen. Als je de film dan toch in tweeën knipt, waarom dan niet dit tweede deel langer maken? Sommige zaken krijgen in het boek een veel mooiere, volledigere afronding en het is een gemiste kans om in dit deel de zaken met zoveel mogelijk ontploffingen tot een snel eind te brengen.

Gelukkig betekent dit niet dat deze film erg tegenvalt. Een aantal scènes blijft sterk overeind, waaronder de fantastische scène waarin Helena Bonham Carter een mooi staaltje acteerwerk laat zien als Hermelien die Beatrix na probeert te doen. Sneep krijgt gelukkig ook nog de nodige aandacht, en Marcel laat eindelijk zien hoe cool hij eigenlijk is (hetzelfde geldt voor professor Anderling). Verder is Goudgrijp goed voor een aantal mooie momenten. Ook de slag om Zweinstein is niet mis. Her en der sneuvelen er wat geliefde personages, helaas vaak met minder aandacht dan ze verdienen.

Opvallend genoeg zijn mijn favoriete scènes zelden die met Harry. Ik heb hem nooit echt een aansprekende held gevonden; daar kan ik niet alleen de films de schuld van geven. Gelukkig is Ralph Fiennes een waardig tegenstander. De onvermijdelijke confrontatie vond ik iets teveel uitgemolken, eigenlijk. In het boek is er veel meer aandacht voor Harry in het bos en de gevechten die plaatsvinden in de Grote Zaal, maar in de film storten Harry en Voldemort samen naar beneden (volstrekt onnodig) en steken ze, zonder enig publiek, hun toverstokken naar elkaar uit in slow motion. Dat had toch beter gekund. De laatste scène vind ik ook nét niet geslaagd. In een boek kom je met zoiets weg (ook maar net, trouwens, wat mij betreft) maar ik had voor de film liever een ander einde gehad.

Goed, een aantal kritische noten dus, maar toch zou ik The Deathly Hallows – Part II niet een onwaardig einde aan de serie willen noemen. Alleen al omdat hier verhaallijnen worden afgesloten die al sinds het eerste deel lopen, een aantal personages en/of acteurs hier de mogelijkheid hebben om te laten zien hoe ze zijn gegroeid in de loop der jaren, en natuurlijk omdat het spektakel, al zij het wat ongedoseerd, er niet om liegt. Weliswaar niet een episch, maar wel een passend einde - en ondanks mijn op- en aanmerkingen een prima score.

Na het zien van het derde deel valt The Goblet of Fire me toch een klein beetje tegen. In het derde deel was er steeds een fijne dreiging voelbaar, en hoewel in dit deel de dreiging veel zichtbaarder is, vind ik 'm toch minder onder je huid kruipen. De intro is dan wel weer fantastisch onheilspellend, al denk ik dat het voor mensen die het boek niet gelezen hebben niet bijzonder veel toevoegt. Na de intro gaan we vrij snel door het WK zwerkbal heen, waarna iedereen ineens al op school is en het toernooi begint. Dit zet wel de toon van de film, die mijns inziens veel te gehaast is.

Zo lijken de leerlingen op Zweinstein niets te doen te hebben behalve naar het Toernooi kijken en zich druk maken over het Kerstbal. We krijgen welgeteld één les te zien, en ik ben blij dat ze in ieder geval die erin hebben gelaten. Hoog tijd dat Marcel wat meer aandacht krijgt (mijns inziens geen probleem dat hij die gestolen heeft van Dobby, later in de film) hoewel ik niet weet of iedereen de link heeft gelegd tussen Marcel en de Foltervloek. Dat is mede te danken aan het feit dat de scène in de Hersenpan er ook maar een beetje tussen lijkt gepropt. Voor de film als geheel geldt dat hij lijkt te bestaan uit belangrijke scènes die elkaar opvolgen, met slechts heel af en toe een wat luchtiger scène (en juist de perikelen rondom het Kerstbal vond ik dan weer niet zo boeiend). Wat mij betreft had de film iets langer mogen duren, zodat er meer ruimte is voor sfeer, maar ook voor meer uitleg/uitwerking van het verhaal. Zo komt Dolleman vaak genoeg in beeld (goed neergezet ook, trouwens, door Brendan Gleeson) maar op het eind is er nauwelijks ruimte voor het kwartje om te vallen, en blijven er nog vragen over. Heeft hij al die tijd in de kist gezeten? En waarom wilde Krenck eigenlijk per se Dolleman worden? En hoe komt Krenck senior eigenlijk ineens dood?

De drie opdrachten zijn spectaculair uitgevoerd (met duidelijk betere CGI dan in de eerste delen) maar volgen elkaar veel te snel op, alsof het hele toernooi in een week afgelopen is. Ook is de laatste opdracht veel te veel ingekort en van zijn magie ontdaan. Gelukkig, gelukkig, na de derde opdracht is het nog niet voorbij. Ralph Fiennes verschijnt ten tonele - en wat ben ik blij om hem te zien. Zijn Voldemort is een schurk bij wie je je onwillekeurig onbehaaglijk gaat voelen. Die stem alleen al... Overigens vond ik David Tennant ook erg goed, met het trekje rond zijn mond dat wel wat doet denken aan The Joker uit The Dark Knight. Ik wou dat er wat meer tijd was besteed aan Krenck junior en senior.

Verder is het acteerwerk degelijk tot goed. Rupert Grint krijgt weinig te doen behalve de jaloerse puber uithangen (dit is eigenlijk de saaiste film voor Ron), maar dat is niet zijn schuld (evenmin als zijn afschuwelijke kapsel). Emma Watson wordt duidelijk per film beter; hoewel Hermelien in deze film alleen lijkt rond te lopen voor de romantische ontwikkelingen (terwijl ze juist in het vorige deel zo stoer mee deed). Van Daniel Radcliffe kan ik niet zeggen dat ik hem erg slecht vind, maar fan ben ik ook weer niet.

Ik mis de magie een beetje in dit deel. Heel veel wordt er eigenlijk niet getoverd. Zweinstein lijkt een jaar stil te hebben gestaan voor het Toernooi, een toernooi dat nog niet eens helemaal goed uit de verf komt ook. Ik mis wat subplotjes uit het boek, en een betere uitwerking van de wel getoonde plots. Ik vind, al met al, The Goblet of Fire meer een functionele dan een goede film. Verder sluit ik mij volledig aan bij de conclusie van JR-Style.

Elke keer als ik een recensie kom schrijven bij een Potterfilm, zie ik dat JR-Style me net is voor geweest... Over het vorige deel verschilde ik aardig van mening met mijn voorganger, maar deze keer ben ik het weer eens! Zo eens zelfs dat ik moeite moet gaan doen om zelf nog iets origineels te zeggen. Ook ik vond deze film veel beter dan ik dacht. Er gebeurt een groot deel van de film niet eens zo heel veel, maar toch is The Half-Blood Prince goed in balans.

De film leunt zwaar op de sfeer, die in dit deel letterlijk duister is. Ik ben normaliter niet iemand die veel let op de cinematografie, maar deze keer viel het me echt op hoe mooi de film gefilmd is, met een bijzondere aandacht voor licht en kleur (waar Rembrandt de inspiratie voor schijnt te zijn geweest). Ook vind ik de muziek in deze film het best sinds John Williams het stokje heeft doorgegeven. Er is ook ruimte voor; er zijn opvallend veel scènes met geen of weinig dialoog. Als je een spectaculaire film verwacht zit je vast niet te wachten op Malfidus en zijn groene appel, maar ik vond het mooie scènes, letterlijk en figuurlijk.

Over Malfidus gesproken: uitstekend werk van Tom Felton. Hij bewijst meer te kunnen dan het irritante rijkeluiszoontje uit te hangen. Daarnaast krijgen we in deze film veel meer fraaie bijrollen te zien: natuurlijk Alan Rickman als Sneep en Maggie Smith als professor Anderling, van wie inmiddels allemaal wel weten dat ze het erg goed doen, maar ook professor Slakhoorn, moeder Malfidus en de onvolprezen Helena Bonham Carter als de fantastisch gestoorde Bellatrix. Andere oude bekenden komen helaas slechts voor een cameo opdraven of helemaal niet. Ik vond het hoofdstuk in het boek, waarin Bill is gebeten door een niet-getransformeerde weerwolf, Fleur en mevrouw Wemel ruzie maken en Tops iets met Lupos wil maar hij zichzelf niet goed genoeg vindt voor haar, altijd erg goed. Hoewel ik wel snap dat het dit soort zaken is dat als eerste sneuvelt als je in een boek moet gaan knippen.

Ik geloof wel dat er behoorlijk wat geknipt is in Voldemorts verleden, maar ik heb niet het idee dat de film daardoor incompleet is geworden. De flashbacks die we krijgen zijn behoorlijk veelzeggend en ik denk dat je voldoende over Gruzielementen weet om het volgende deel te kunnen begrijpen. Ik moet zeggen dat ik ook de manier waarop de herinneringen uit de Hersenpan zijn weergegeven, alsof ze uit inkt in water bestaan, erg mooi vind. Dit zijn het soort details dat mij erg blij maakt. Ook de beginscène en, iets later, de ‘restauratie’ door Perkamentus zijn erg goed gedaan. Wat ik wel miste was de Halfbloed Prins. Ook het vorige deel bevatte iets te weinig van z’n titel, en nu opnieuw zou je je kunnen afvragen of het wel allemaal om de prins draait. Gelukkig levert het uitproberen van Sectumsempra een mooie scène op, maar toch.

Ik denk dat dit een vrij matig spectaculair verhaal is, op het laatste half uur na, maar ik vind het persoonlijk niet minder interessant.

Precies wat ik dacht. Ik vond het fantastisch. De begrafenis van Aragog en de nasleep ervan vond ik ook erg geslaagd, evenals het bruggetje naar de serieuze zaak waar het eigenlijk om draait. Francis de vis is ineens niet meer zomaar grappig, maar een symbool van een grote tragedie. Al even leuk: Ron aan de liefdesdrank. Erg grappig en erg goed gedaan door Rupert Grint. Sowieso vond ik de romantische subplotjes in deze film veel beter geslaagd dan in de vorige delen. Ik was al even bang dat ze de vogeltjes van Hermelien eruit zouden laten, maar gelukkig niet. In het laatste half uur of zo komt dan alsnog de spanning erin. Ik wist wat er ging gebeuren en toch schrok ik nog enorm toen er zo’n hand uit het water kwam en Harry vastgreep. Op de gebeurtenissen op de Astronomietoren heb ik helemaal niets aan te merken, gewoon goed gedaan.

Zoals ik al zei: een mooi gebalanceerde film. Meer drama dan actie, wat ik persoonlijk liever heb dan andersom (The Goblet of Fire), en goed uitgevoerd ook. Zowel qua stijl als qua inhoud goed geslaagd.

In tegenstelling tot veel anderen kan The Order of the Phoenix mij best bekoren, zeker na het zien van het toch wat teleurstellende deel 4. Het boek is erg lijvig en er zijn dan ook veel zijpaadjes en subplotjes weggelaten, maar toch vind ik dat de film de essentie van het boek goed laat zien.

Waar het verhaal volgens mij over gaat, is dat Harry en consorten het voornamelijk tegen het ongeloof en de betutteling van de grotemensenwereld moeten opnemen. Ze laten zich niet sussen door krantenberichten of intimideren door middeleeuwse straffen, maar besluiten in het geheim zich te verenigen en in opstand te komen. En zie, Dumbledore’s Army is geboren – mijns inziens een betere titel voor deze film, aangezien de daadwerkelijke Orde er een beetje bekaaid vanaf komt. Harry in de rol van leraar zie ik ook liever dan Harry in de rol van boze puber, vandaar dat ik de scènes in de kamer van Hoge Nood ook erg kan waarderen. Er wordt hier gelukkig genoeg ruimte voor gegeven, ook voor bijpersonages als Marcel (die eindelijk maar toch zijn moed gevonden lijkt te hebben!), Ginny en Loena. Ook Sneep krijgt een paar mooie scènes. Ralph Fiennes komt nauwelijks in beeld maar weet in die korte tijd wel schrik aan te jagen – alleen al als hij voor enkele seconden op het station verschijnt in gewonemensenkleding.

De beste bijrollen zijn toch voor twee vrouwen: Imelda Staunton en Helena Bonham Carter. Staunton haalt me het bloed onder de nagels vandaan als roze suikerzoet poezenvrouwtje met een volstrekt verrotte binnenkant – erg overtuigend. Helena Bonham Carter is uitstekend als Bellatrix, de volkomen doorgedraaide Dooddoener. Haar krankzinnigheid maakt haar een stuk angstaanjagender dan de gladde Lucius Malfidus (hoewel die rol ook goed is ingevuld), al krijgen we in deze film nog maar weinig van haar te zien.

Deze film is helaas wel iets te kort. Zelf merkte ik eigenlijk pas na afloop dat er helemaal geen Zwerkbal in zit, dus heel erg gemist heb ik het niet, maar het is wel vaak prettig om als het ware mee op adem te komen. Wat ik veel jammerder vond, was de kleine rol die de Orde van de Feniks speelt. We krijgen nauwelijks introductie van de nieuwe personages en oude personages duiken weer op vanuit het niets; ikzelf vind juist dat personages als Tops en Dolleman het verhaal kleur geven. Ik snap op zich nog wel dat dát nodig is omwille van de tijd, maar ik snap niet waarom ze zo rigoureus geknipt hebben in de scènes in het departement van mystificatie. Gebeurden daar niet nog veel meer dingen voor de Orde kwam opdagen? En als de Orde komt, zien we alleen wat witte lichtflitsen, en dan is Sirius ineens dood en Harry verdwenen, op zoek naar Bellatrix, en zien we niets meer van wat in de kamer gebeurt. Ik had nog graag wat meer gezien van Dooddoeners vs. Orde. De confrontatie tussen Voldemort en Perkamentus was goed, maar ook te kort. Was het in het boek niet zo dat de fontein tot leven kwam? Dat had ik graag zien gebeuren. Ook de uitleg over het belang van de profetie voor Voldemort schiet tekort. Verder is er geloof ik wat geknipt in de romantische perikelen - in dit geval een verademing.

Al met al kan ik deze film beter waarderen dan de meesten hier, geloof ik. Ik vind de revolutionaire sfeer die onder de leerlingen heerst erg prettig, er wordt eindelijk weer eens flink getoverd, ik vind de twee vrouwelijke schurken fantastisch, Perkamentus komt mooi in actie, het acteerwerk van met name Radcliffe is toch wel verbeterd ten opzichte van deel 4 (evenals zijn kapsel, trouwens), de krantenkoppen aan het einde - waarmee wat losse eindjes worden vastgeknoopt - zijn mooi bedacht, de flashbacks en visioenen zijn mooi weergegeven. Het verhaal groeit. Dat er dan dingen uit verdwenen zijn vind ik erg jammer, maar toch vind ik dit een prima film.

Verbazingwekkend hoeveel dingen hierboven staan waar ik het letterlijk mee eens ben. Om mee te beginnen: ook voor mij is deel 3 één van de beste boeken uit de serie. Vreemd eigenlijk, want het enige dat dit boek (en de film) écht anders maakt dan de andere, is het ontbreken van een confrontatie met Voldemort. Voor de spanning maakt dat echter weinig uit.

Het kinderlijke is er in The Prisoner of Azkaban wel van af. Wat mij betreft een goede zaak. Waar deel 1 veel sfeer en matig spanning had, waar deel 2 wel spannend maar niet echt magisch was, heeft dit derde deel de spanning en sfeer goed in balans. Zoals al eerder genoemd is het verstrijken van de seizoenen mooi weergegeven middels de beukwilg. Zweinstein ziet er met sneeuw weer zo mooi uit als in het eerste deel, en ook krijgen we iets meer van de omgeving van Zweinstein ziet er goed uit. Al in het begin, in de trein naar Zweinstein, komt er een fijne dreiging in de film die wat subtieler is dan in de vorige film. De dementors zijn wel angstaanjagend, maar waarom is net niet helemaal duidelijk (op een goede manier). Vervolgens is er een koortje dat Something wicked this way comes! zingt, en dan is de sfeer wel gezet.

Verder heeft dit verhaal me altijd meer aangesproken dan dat van de vorige twee delen. Niets geen grote boze tovenaar op afstand, maar een crimineel die het op Harry persoonlijk heeft voorzien - en die zowel letterlijk als figuurlijk dichterbij hem staat dan hij wist. De onverwachte wending die het verhaal neemt - met tijdreizen, altijd leuk! - zorgt voor een heel andere plotverwikkeling dan in de andere delen. Wat ik wel jammer vind, en daarin blijk ik niet alleen te staan, is dat er weinig tot geen link wordt gelegd met het viertal vrienden (ik ben hun gemeenschappelijke naam even vergeten) en hun onderlinge verhoudingen. Nergens wordt genoemd dat ook James een Animagus was (waardoor Harry's Patronus in de vorm van een hert geen enkele betekenis heeft) of wordt uitgelegd waarom de drie vrienden van Lupos Animagus zijn geworden, wat het hele Krijsende Krot ermee te maken heeft, of überhaupt dat Lupos zelf één van de makers van de kaart was (nu blijft het onverklaarbaar dat hij wel weet hoe de kaart werkt en Sneep niet). Zelf besefte ik pas na het kijken van de film dat Sirius' ontsnapping te maken had met de reis van de Wemels naar Egypte. De krantenfoto (waarop Sirius Peter herkent, waarna hij besluit te ontsnappen en Peter te doden) wordt wel getoond, maar vervolgens wordt er geen link gelegd tussen de foto en de ontsnapping. Ook wordt er geen andere verklaring gegeven voor het feit dat Sirius de rat herkent als Peter. Wel wat plotholes en gemiste kansen dus, erg jammer. En waarom moet het eind zo snel?

Toch vind ik deze film beter dan de twee vorige. Het acteren van Emma Watson en Rupert Grint is er erg op vooruit gegaan en ook hun personages worden interessanter. Hermelien komt eindelijk wat meer in actie (en stoer!), terwijl zij in de vorige films altijd degene was die het eerst afviel. Het tijdreizen vond ik zoals gezegd erg leuk, helemaal omdat Harry en Hermelien zichzelf beïnvloeden. Ook heb ik wel iets met Scheurbek de hippogrief... Daarnaast kan ik wel waarderen dat sommige scènes sterk overeenkomen met het boek zoals ik me dat herinner, bijvoorbeeld Lupos' les met de boeman, en tante Margot aan het begin.

Ik heb geen problemen met Michael Gambon als Perkamentus, en ik vond David Thewlis en Emma Thompson een prettige toevoeging aan de cast. Sowieso wordt het verhaal nu wat breder. Het is niet alleen maar Harry vs. Voldemort, maar er blijken meer spelers in het veld. Er is in het verleden genoeg gebeurd waar Harry nog niets van weet. Dit deel maakt mij nieuwsgieriger naar de komende delen dan deel 1 en 2 bij elkaar.

Al met al vind ik dit deel beter dan de vorige twee. Er ontbreekt en rammelt het een en ander aan het verhaal (dat ik gelukkig zelf wel in kan vullen omdat ik het boek ken, maar dat geldt niet voor iedereen); toch vind ik het een boeiender plot dan de vorige films. Het acteerwerk gaat erop vooruit, de magische sfeer uit het eerste deel is terug en toch is dit deel niet kinderlijk. Na de eerste twee delen, die toch als een soort proloog voelden, heb ik nu het idee dat het verhaal echt is begonnen. In tegenstelling tot de vorige films zijn er nog plotlijntjes open. Het verhaal gaat de breedte en de diepte in - precies zoals het hoort.

Weer eens herzien, na jaren. Ook het boek heb ik al jaren niet meer gelezen, waardoor dit eerste deel van de serie een onverwacht weerzien was. Leuk om te zien wat er is blijven hangen en in hoeverre je herinneringen overeenkomen met de werkelijkheid.

Het is veel korter geleden dat ik de laatste twee delen gezien heb, dus is het bijna schokkend om te zien hoe anders deze film is. De jonge acteurs zijn aandoenlijk en duidelijk onervaren (hoewel er natuurlijk niets te klagen valt over Alan Rickman of Maggie Smith). Voor kinderen doen ze het niet per se slecht, maar ze zijn wel duidelijk gegroeid met de jaren, letterlijk en figuurlijk. Hetzelfde geldt voor het verhaal. Hier is het nog belangrijk dat je punten verdient voor je afdeling en dat je op tijd in de klas komt. Er zijn allerlei relatief onschuldige mysteries die best vermakelijk zijn, maar zelden echt boeiend. De driekoppige hond was in mijn herinnering veel angstaanjagender, hetzelfde geldt voor het achterhoofd van de professor en de trol die Hermelien belaagt. De CGI valt regelmatig tegen. The Fellowship of the Ring is van hetzelfde jaar en ziet er veel beter uit. Een goede herinnering die wel overeind blijft staan is het schaakspel.

Ook zijn veel personages hier typetjes die pas later in de serie wat diepgang krijgen. Aan de andere kant is het ook wel leuk om hier personages te zien die nu alleen nog maar ondeugend of knullig zijn en zich straks een heel andere kant op ontwikkelen. Gedurende de film had ik erg vaak een soort vooruitblikkende herinnering (o ja, die rat van Ron! O ja, weerwolven in het bos!), wat de voorpret voor de volgende delen erg verhoogt. Leuk is dat ik met iemand kijk die geen enkele voorkennis heeft en voor wie die dingen dus (nog) geen enkele betekenis hebben.

The Sorcerer's Stone is een vrij kinderlijke film die ik vooral kijk als opmaat naar de volgende films. Toch is het geen straf. J.K. Rowlings met plezier beschreven details zijn veelvuldig in de film terug te vinden en maken de tovenaarswereld levendig en kleurrijk. Daarnaast is Zweinstein een schitterende locatie en is de muziek erg goed, met een van de beste thema's van deze eeuw. Sfeervol is deze film sowieso, met een paar memorabele scènes. Een fijne opmaat voor de rest van de serie.

Helemaal mee eens. Troy ziet er in bijna alle opzichten beter uit, maar het verhaal is bagger vergeleken met Helen of Troy. Hier hebben ze inderdaad veel meer respect getoond voor het oorspronkelijke verhaal en hebben ze bijvoorbeeld niet alle verwijzingen naar de goden gewoon weggelaten. Door veel meer tijd te nemen kunnen ze ook aandacht besteden aan de voorspellingen van Kassandra en het offeren van Ifigeneia en de wraak van Klytemnestra, mooi scènes zijn dat. Tot mijn grote vreugde krijgt Achilles hier een stuk minder aandacht, hoewel ik wel vind dat de manier waarop hij Hektor doodt niet echt passend is. Hoe dan ook ben ik blij dat er niet wordt ingegaan op die hele affaire met Briseïs maar dat men in plaats daarvan meer aandacht heeft voor anderen.

Het acteren was zeer wisselend, helaas. De acteur die Paris speelt is een aanfluiting, om het even bot te zeggen. Sienna Guillory is niet helemaal de Helena die ik verwacht had, maar ze kon er best mee door. De bijrollen zijn over het algemeen goed, waarbij Rufus Sewell er met kop en schouders bovenuit steekt. Hij is precies de Agamemnon zoals ik hem me voorstel - meer dan goed gedaan. Ook mijn complimenten voor de actrice die Klytemnestra speelt, hoe klein haar rol ook moge wezen. De scène waarin zij heel sereen het bad uitloopt waar ze zojuist haar man heeft vermoord is onbetaalbaar. Over Emilia Fox als Kassandra had ik eerst mijn twijfels, maar op het moment dat ze echt hysterisch werd vond ik haar toch wel overtuigend. Achilles vond ik dan weer helemaal niets - maar gelukkig bleef zijn rol toch beperkt.

Ach, deze film heeft een boel nadelen, zoals dus het acteerwerk van sommigen, de kostuums (sommigen zagen er behoorlijk goedkoop uit) en de minder mooie beelden en veldslagen dan in Troy. Toch blijft het verhaal prachtig en is het dusdanig beter uitgewerkt dan in Troy dat het van mij ook 3,5 sterren krijgt.

Zelden (ik denk nooit, eigenlijk) heb ik een film zo lang willen zien. Al sinds ik wist dat The Hobbit verfilmd zou worden heb ik dit in de bioscoop willen zien. Een aantal jaren en ontwikkelingen verder was het dan zo ver, en kreeg ik tot mijn grote ongenoegen niet de kans om ook echt naar de bioscoop te gaan voor dit eerste deel. Gelukkig bestaat er inmiddels zoiets als on demand en hoefde ik niet nog langer te wachten.

The Hobbit is mij geenszins tegengevallen. Ik had denk ik wel een redelijk goed beeld over wat me zo te wachten stond, ook al is het alweer enkele jaren geleden dat ik het boek gelezen heb. Als je een film verwacht die net zo episch en groots is als The Lord of the Rings dan zou je teleurgesteld kunnen zijn, maar als je je erop instelt dat dit een ander soort verhaal is, hoeft dat helemaal niet. Bilbo hoeft Midden-Aarde niet te redden, zijn queeste is van een heel andere soort. De toon van de film is daardoor ook anders. Er is meer ruimte voor humor en alledaagse zaken. Personages zijn niet allemaal groots en helfhaftig. Anders dan The Lord of the Rings ja, maar niet per definitie slechter.

Martin Freeman is een prima Bilbo, niets over te klagen. Bilbo is sympathiek en aimabel, zoals hij zou moeten zijn. Richard Armitage is (ook al ken ik hem als lange slungel) een heel geschikte dwergenprins, zijn compagnons zijn dwergen zoals we dat gewend waren van Gimli. Ian McKellen lijkt geheel moeiteloos in Gandalf veranderd te zijn (ik merk dat McKellen zo met Gandalf versmolten is dat ik hem eerder herken als Gandalf dan als McKellen). Aan Christopher Lee merk ik niet dat die man al lang en breed de 90 gepasseerd is (hij heeft nog steeds één van de mooiste filmstemmen ooit), het is alleen wel een beetje gek dat Saruman hier nog aan de goede kant staat. Cate Blanchett overtreft als één van de weinige vrouwen in de film moeiteloos haar tegenspelers in gratie en indrukwekkendheid.

Weinig te klagen dus over de acteurs. De beelden zien er ook schitterend uit en Howard Shore levert ouderwetse kwaliteit met zijn prachtige filmmuziek. Gollem was jaren geleden al indrukwekkend en is dat nu alleen nog maar meer.

Omdat het te lang geleden is dat ik het boek gelezen heb, zou ik niet kunnen zeggen of het verhaal al dan niet is 'opgerekt'. Ik vind een film niet zelden te lang en had daar hier ook helemaal geen last van. Het verhaal kent niet een bijzonder hoog tempo, maar dat vind ik lang niet erg. Ik kijk al uit naar de volgende delen.

Ik had het eigenlijk een kort verhaal willen houden, met de gedachte dat ik pas een definitief oordeel kan geven als ik de volgende delen ook gezien heb en dit deel nog eens heb herkeken. Niet helemaal gelukt, maar goed. Voor nu vier sterren, en op naar het volgende deel...

Aardig, niet meer of minder. Aan de sfeer is duidelijk veel aandacht besteed en in dat opzicht valt er dan ook veel te genieten. Parijs, en dan met name het station, ziet er onwerkelijk mooi en sfeervol uit. Een medekijker associeerde al met Tim Burton en ik kan wel zien waarom, tussen al die klokken en mechanismen zou zomaar eens Edward Scissorhands kunnen rondlopen. Echter, Tim Burtons duistere ondertoontje ontbreekt hier. De stationsinspecteur is niet bepaald angstaanjagend, en de dronken oom verdwijnt al snel uit beeld. Het drama in de film komt niet door een slechterik dus, maar waardoor dan wel?

Jude Law moet mijns inziens al veel te snel het veld ruimen. Ik ging ervan uit dat hij wel weer terug zou keren in flashbacks, of dat in ieder geval zijn dood nog een rol van betekenis zou spelen in het verdere verhaal. Dit blijkt echter niet het geval. Het lijkt wel of Hugo alleen maar een excuus is om het verhaal van Georges Méliès te vertellen. Dat is op zich interessant, maar niet genoeg om daar een film als deze aan te wijden. Ik had het interessanter gevonden wat er gebeurd is met Hugo's moeder, waar de explosie vandaan kwam die Hugo's vader doodde, en wat er gebeurd is met Isabelles ouders. Ik zat ook nog steeds te wachten op een verhaallijn over Méliès in de oorlog en hoe dat leidde tot zijn afzweren van de film. In plaats daarvan blijkt het 'grote trauma' van Méliès dat men zijn films niet meer leuk vond na de oorlog. Dat is een dramatische ontknoping van niks, eigenlijk.

Over de acteerprestaties valt weinig te klagen. Met name de kinderen deden het zeker niet slecht, en dat is ook wel eens anders. Verder is de muziek aardig en zijn er een aantal zijplotjes die het geheel wat levendiger maken. De scène waarin de trein ontspoort ziet er schitterend uit, al is hij behoorlijk overbodig. Over overbodig gesproken: wat was de toegevoegde waarde van Christopher Lee in deze film? Nu vind ik het nooit een probleem om naar hem te kijken (en te luisteren!), maar zijn rol is niet veel meer dan een cameo.

In alles is te zien dat de film met liefde gemaakt is, en dat bedekt wel een aantal minpuntjes. Maar met een echt goed verhaal (en een klein beetje minder typisch Amerikaans sentiment op het einde) had hier veel meer in gezeten.

Verdeelde meningen hier, merk ik.
Ik voeg mij bij het kamp van de liefhebbers. Na een tweede kijkbeurt werd ik nog steeds helemaal enthousiast van The Hunger Games. Ik snap dat niet iedereen het wat zal vinden, al vind ik wel dat sommige mensen de film wat hard aanvallen. Maar goed, elk z’n mening.

Een heel goede reden om The Hunger Games goed te vinden is Katniss Everdeen, uitstekend neergezet door Jennifer Lawrence. Katniss is voor een futuristische heldin verrassend makkelijk om je in te kunnen inleven. Anders dan held(inn)en in veel andere films is Katniss normaal. Ze is mooi, maar geen supermodel (daarvoor heeft ze veel te normale proporties), krijgt een blackout voor de camera, kijkt lelijk als ze huilt, lijdt pijn als ze gewond raakt, trilt als een rietje voor ze de arena in moet en haar stem slaat over als ze schreeuwt. Als ze een mooi kunstje voor elkaar gekregen heeft door in de appel te schieten en boos weg wil lopen moet ze terugkomen om de boog terug te hangen. Net een echt mens. En ja, ze is heldhaftig, maar ze is niet extreem getalenteerd, zeker niet in vergelijking met sommige van de andere tributen, en ze is niet ‘uitverkoren’ of ‘voorbestemd’ voor grote dingen. Grote dingen overkomen haar en omdat ze slim is en doorzettingsvermogen heeft komt ze als held uit de strijd. Ik schreef bij Twilight al dat ik hoop dat tienermeisjes zich liever met Katniss identificeren dan met de o zo bijzondere maar volledig passieve Bella.

Katniss is absoluut het sterkste punt van de film, maar Peeta is als personage ook interessant genoeg. Pas in volgende delen komen er meer boeiende personages bij, maar nu is er vooral ruimte voor de karakterontwikkeling van Katniss en Peeta. Je kunt de romance tussen Katniss en Peeta niets vinden, maar ik vind het in ieder geval al interessant omdat je net niet helemaal weet hoeveel oprecht is en hoeveel overlevingstechniek. Sterker nog, Katniss lijkt het zelf ook nog niet helemaal te weten. De scène na het interview waarin ze Peeta aanvliegt is sowieso prachtig.

Dat het verhaal niet zo origineel zou zijn, daar heb ik niet zo’n moeite mee. Het idee lijkt wel op Battle Royal ja, maar het heeft ook wel wat weg van de mythe van de Minotaurus. Maar waarom zou dat een probleem zijn, als het ook gewoon een goed idee is om een verhaal mee te maken en je het idee op een heel andere manier uitwerkt? Als je een brutere, gewelddadiger uitwerking had gewild zou je teleurgesteld kunnen zijn in The Hunger Games. De 24 kinderen in de arena zijn immers lang niet allemaal geboren moordenaars, de meeste van hen zijn gewoon hartstikke bang en slaan blindelings op de vlucht. Katniss zelf is ook niet alleen maar stoere heldin. Ook het einde vond ik geslaagd. Ik vond Katniss’ idee van een zelfmoordpact heel slim bedacht, ik vraag me af hoe ze zelf dacht dat het af zou lopen.

Ik kan eigenlijk maar een paar kleine minpuntjes bedenken. De honden op het eind bijvoorbeeld, dat had niet gehoeven, maar het is maar weinig. De personages zijn goed ontwikkeld, het verhaal vind ik goed, het is spannend – zeker spannend genoeg voor de doelgroep – en het gaat ook nog eens ergens over. Ik heb alweer zin om de volgende delen te herzien.

In voorbereiding op het laatste deel van de serie heb ik ook Catching Fire nog maar eens gekeken. The Hunger Games heeft een tweede kijkbeurt prima doorstaan, en gelukkig geldt hetzelfde voor dit tweede deel. Misschien vind ik ‘m zelfs wel beter dan de eerste nog.

De dingen zijn veranderd sinds Katniss en Peeta de Games overleefden. Dat ze beiden zo hun trauma’s en nachtmerries hebben is niet verrassend, wat wel verrassend is, is het verloop van de relatie tussen de twee. Misschien is het voor Katniss wel te pijnlijk om door Peeta steeds te worden herinnerd aan wat ze hebben meegemaakt en negeert ze hem daarom zo veel mogelijk. Aan de andere kant, zodra het erop lijkt dat Peeta in gevaar zou kunnen komen springt ze voor hem in de bres. En later, als Peeta tegen het krachtveld oploopt en bijna het loodje legt, valt er niet te twijfelen aan de oprechtheid van Katniss’ volslagen paniek. Mooie scène is dat.

Katniss’ besluiteloosheid waar het gaat om kiezen tussen Gale en Peeta, en het meermaals van gedachten en gedrag veranderen, is niet altijd begrijpelijk, maar volkomen geloofwaardig. Katniss is net een mens, die is niet altijd volledig te doorzien, maar soms begrijpen we haar juist eerder dan zijzelf. Dat Katniss met dit gedrag wegkomt is onder meer te danken aan de uitstekende prestatie van Jennifer Lawrence. Daarnaast kan Katniss er ook niet zoveel aan doen; ze schijnt in het geheel nogal moeite te hebben met emotieregulatie. De scène tegen het eind, als Katniss zich vol woede op Haymitch stort, is een van mijn favorieten. Ze is sterk, zowel fysiek als mentaal, maar is nu machteloos en stort ineen. Niet voor lang echter, het laatste shot laat meer dan duidelijk zien dat ze zint op wraak.

Maar voor dat laatste shot gebeurt er natuurlijk nog veel. Er wordt gelukkig voldoende tijd besteed om het leven na het winnen van de Games te laten zien, evenals de opstand die aan het broeien is. Katniss’ nieuwe rol als beroemdheid past haar helemaal niet, en al snel wordt duidelijk dat ze de dingen niet meer in de hand heeft. En dan komen de Games weer terug… Toch voelt het nauwelijks als een herhaling van zetten. Omdat dit geen onschuldige kinderen zijn maar opstandige volwassenen die zich al in de arena hebben bewezen, krijgen de spelen een stuk donkerder tintje. De arena is ook anders, met inventieve nieuwe kwellingen. Ik vond de apen oprecht eng, maar de Jabberjays zijn beter bedacht. De Games verlopen duidelijk anders – andere tributen scharen zich aan Katniss’ zijde en offeren zich zelfs voor haar op, wat een aantal indrukwekkende scènes oplevert. Er is duidelijk wat aan de hand, en je voelt Katniss’ frustratie omdat zij als enige niet lijkt te weten wat.

Er komen in dit tweede deel een boel interessante personages bij: Heavensbee, Johanna, Beetee en mijn favoriet Finnick (een mooi gelaagd personage voor een bijrol!). Ook de bekende bijrollen zijn weer uitstekend neergezet, waarbij ik deze keer vooral Woody Harrelson positief vond opvallen. De actie en de effecten zien er goed uit, de muziek draagt bij, evenals de kostuums. Het werkt gewoon allemaal.

Net iets anders, net iets donkerder, net iets volwassener dan het eerste deel. Net iets meer boeiende personages, net iets meer conflict, net iets ingewikkelder. Het wordt alleen maar beter. Op naar het volgende deel!

In aanloop naar Mockingjay part 2 heb ik de drie eerste delen opnieuw bekeken. Mijn mening over de drie delen is na een tweede kijkbeurt weinig veranderd. Ik herinner mij dit deel als donker en somber, en dat vind ik nu weer. In vergelijking met The Hunger Games en Catching Fire is het vooral meer drama en minder actie – en duidelijk een aanloop naar de finale in part 2.

Nu ben ik altijd een voorstander van drama, maar ik moet zeggen dat ik de combinatie met actie en spanning in de eerste twee delen geslaagder vond dan dit deel met vooral drama. De balans, die in de eerste twee delen zo sterk was, is hier een klein beetje verloren geraakt. Dat wil niet zeggen dat de dramatische verhaallijn niet werkt: Katniss’ nachtmerries, Finnicks depressie, het veilige maar benauwende district 13 waar niemand zich echt thuis kan voelen, enzovoort. Katniss rol als propagandaheld past haar helemaal niet en haar ongemak is zeer invoelbaar – we mogen Haymitch dankbaar zijn dat hij haar komt redden uit de studio. De beste scènes zijn echter toch die waar het drama gecombineerd wordt met actie. ‘The Hanging Tree’ is daar het beste voorbeeld van. Het begint idyllisch: mooi plaatje, Katniss zingt een liedje – maar dan blijkt het lied morbide en de beelden worden dat ook. De opstand is veel groter dan Katniss ooit had kunnen denken. Mede dankzij de score van James Newton Howard is dit het hoogtepunt van de film.

Wat de film mist, is Peeta. Hij is er wel, maar niet genoeg. De gecompliceerde band tussen Peeta en Katniss is een van de sterkste punten uit de serie, en zonder Peeta is Katniss toch een beetje minder sympathiek. Hij haalt de zachte kant in haar naar boven. En zie, Katniss’ scènes die direct betrekking hebben op Peeta, zoals het moment dat ze in paniek raakt als het lijkt dat de bevrijdingsmissie mislukt is zijn dan ook meteen de beste.

Gelukkig biedt Mockingjay part 1 genoeg ruimte voor de personages. We krijgen een heel andere kant van Finnick te zien; de arme man is duidelijk niets waard zonder Annie. Beetee en Plutarch Heavensbee daarentegen bloeien helemaal op nu ze op hun manier de oorlog kunnen voeren, en ook Gale lijkt het haast naar zijn zin te hebben. President Coin is een interessant nieuw personage en President Snow een oud personage dat steeds interessanter wordt. Het acteerwerk is weer over de hele linie degelijk, al moet ik zeggen dat ik het in Catching Fire toch iets beter vond.

Ik ben heel benieuwd wat part 2 gaat brengen. Als losstaande film vind ik part 1 toch minder dan de eerste delen, maar als helft van een tweeluik zou het wel eens heel goed kunnen werken. Ik wacht dan ook nog even met stemmen totdat ik part 2 gezien heb. Deze ‘eerste helft’ eindigt met een schok en een belofte voor een groots eindgevecht. Ik heb er zin in!