Meningen

Ik verkeerde nog wel in de waan dat niemand het boek gelezen had... Ik dus wel, en ik heb er van genoten, en daarom keek ik ook uit naar deze film. Tegelijkertijd probeerde ik er niet al te veel van te verwachten, om zo teleurstellingen te voorkomen.

Een kleine teleurstelling is het wel geworden, hoewel de film desondanks prima kijkbaar is. Het verhaal is behoorlijk gecondenseerd waardoor er een heleboel waardevolle dingen zijn verdwenen. Nu ben ik geen groot fan Channing Tatum en The Eagle heeft daar geen verandering in gebracht, maar Jamie Bell mag ik wel graag en hij deed het mijns inziens prima en dat maakte wel wat goed. Marcus komt veel minder tot leven dan Esca. Overigens vind ik wel dat de verhouding tussen hen twee nog wel veel verder uitgediept had kunnen worden. Nu blijft het wat onwaarschijnlijk dat Esca loyaal blijft aan Marcus terwijl hij eindelijk vrij is en onder mensen bij wie hij zich thuisvoelt. Alleen zijn erewoord als reden daarvoor vind ik nogal mager.

Maar goed, het speelt zich af in de Romeinse tijd en de actie ziet er prima uit. Als je je niet stoort aan het ontbreken van een groot deel van het (oorspronkelijke) verhaal kun je je volgens mij prima vermaken met deze film. Drie sterren.

Een degelijk drama dat volgens mij alleen door de Britten gemaakt kan worden. Het verbaast mij eigenlijk dat de film hier vrij weinig - en dan ook meest negatieve - reacties krijgt. De acteurs zijn zonder uitzondering goed bezig en ik vind het verhaal heel realistisch overkomen. Ook waan ik me zo in de jaren zestig, dankzij de kostuums en de muziek. Wat mij persoonlijk aantrekt in deze film is de aandacht voor de positie van vrouwen in die tijd - zij hoeven alleen maar naar Oxford om daar een rijke man aan de haak te slaan - en hoe Jenny daartegen in opstand komt. Jammer dat de film vrij vroeg eindigt, nu weten we nog niet wat Jenny is gaan doen ná Oxford. Is ze een rijke man getrouwd om de rest van haar leven als huisvrouw te slijten, of legt ze zich neer bij een leven als onderwijzeres, of vindt ze nog een andere manier? Dat had ik wel willen weten.
Vier sterren.

Feit is dat ik een weinig hoge dunk heb van de Nederlandse film (kinderfilms uitgezonderd) en in dat licht viel De Eetclub me behoorlijk mee. Dat komt vooral door het plot, denk ik, dat een paar aardige twists kent die ik niet altijd meteen zag aankomen. De geloofwaardigheid valt dan weer wel af en toe ver te zoeken, maar ik weet niet waarom je dat in een Hollywoodfilm wel zou accepteren en in een Nederlandse film niet. Wat niet wegneemt dat ik het einde wel iets te gemakkelijk vind gaan.

Verder kan ik het juist altijd wel waarderen als er veel verschillende personages zijn en je moeite moet doen om te bedenken wie bij wie hoort. Weliswaar zijn niet alle personages even interessant, maar bijvoorbeeld Halina Reijn verricht goed werk en Thom Hoffman is precies zo onuitstaanbaar als hij wezen moet. Het is echter Angela Schijf die opvalt, juist omdat ze de enige lijkt die zich op een natuurlijke manier gedraagt. Bracha van Doesburgh vond ik dan weer erg tegenvallen, ze is ergerlijk naïef en wel de laatste persoon van wie je verwacht dat ze zelf op onderzoek uitgaat. Misschien komt het omdat ik Van Doesburgh toch meer associeer met het shopgrage tienermeisje dat ze regelmatig in Het Klokhuis speelt. Hoe dan ook, ik vond haar weinig geloofwaardig en nog minder interessant. Haar hele affaire met Simon kon me niets schelen.

Wat me verder nog positief opviel was het camerawerk; er werd soms op een bijzondere manier gefilmd, via spiegels of ramen. Normaliter let ik nauwelijks op dit soort dingen, maar het viel me op deze keer. Al met al is de film beter dan ik verwacht had, leuk voor een keertje maar weinig memorabel en ook niet echt goed. Ik heb het boek niet gelezen, maar ik stel me zo voor dat het beter is.

Visueel fraai, mooie muziek, prima sfeer en degelijk tot uitstekend geacteerd. Desondanks vond ik Effi Briest teleurstellend. De film is enerzijds overhaast en anderzijds doelloos voortkabbelend. We maken rare sprongen in de tijd, interessante verhaallijnen sterven een stille dood (wat was dat nou met die Chinees? En wat was er aan de hand met de vrouw van de luitenant?) en van andere scènes begrijp ik de betekenis niet. Ik ken het oorspronkelijke boek niet, maar ik krijg de indruk dat de scriptschrijvers niet zo goed wisten wat ze precies wilden behouden en dat ze dus maar wat losse hoofdstukken hebben verfilmd. Het resultaat is een mooie, maar flauwe film die niet beklijft.

Elizabeth I vind ik persoonlijk een enorm boeiend figuur, en de films met de fenomenale Cate Blanchett behoren dan ook tot mijn favorieten. Dat betekent voor mij niet dat ik een andere versie niet zou kunnen waarderen. Integendeel: hoewel een groot deel van het verhaal mij al bekend is, vond ik het niettemin fantastisch. De gebeurtenissen lijken soms ongeloofwaardig, maar juist de zaken waarvan je denkt dat die er alleen maar voor het dramatisch effect zijn bijverzonnen (bijvoorbeeld de plotselinge binnenkomst van een zeker persoon in Elizabeths kamer terwijl zij zich nog aan het aankleden is) blijken echt te zijn gebeurd. Qua dramatische ontwikkelingen kom je als kijker dan ook niet tekort.

Daarnaast is het acteerwerk goed tot zeer goed. Helen Mirren is erg goed; ik geloof niet dat het gemakkelijk zijn om zo'n gecompliceerd personage neer te zetten en haar nog sympathiek maken ook. Elizabeth is koppig, wispelturig, melodramatisch en soms ronduit puberaal, ze is sterk en zwak, onafhankelijk en afhankelijk tegelijk. Toch voelt het personage altijd als een echt persoon aan. Mirren maakt het, in ieder geval voor mij, volkomen geloofwaardig dat de koningin schreeuwend door haar paleis loopt of schaamteloos flirt in bijzijn van haar hofdames. Daarnaast vind ik haar relatie met Leicester (Jeremy Irons) erg geslaagd. Die twee hebben een chemie en een haat-liefderelatie die opvallend oprecht is, zeker in een kunstmatige omgeving als het Hof. Het lijkt wel erg onwaarschijnlijk dat Elizabeth in het tweede deel juist wat met Essex krijgt - alleen al het feit dat ze hem dezelfde naam geeft als zijn voorganger - maar ook dat is weer historisch. Het personage van Hugh Dancy vond ik toch wat minder boeiend (hoewel ik daar Dancy niet de schuld van wil geven), daarom vond ik het eerste deel van de miniserie beter. Overigens zijn er veel mooie bijrollen, onder andere van Elizabeths 'sidekicks' Walsingham en Burghley, maar vooral voor de 'pygmee' Toby Jones als Robert Cecil. Klein maar fijn...

Naast het acteren en het verhaal, dat volgens mij amper afwijkt van de werkelijkheid, is er ook nog eens duidelijk veel aandacht besteed aan de settings en de kostuums. Waar we niet veel te zien krijgen van de oorlogen, of Elizabeths roerige eerste jaren (daarvoor moet je toch maar Elizabeth kijken) worden martelingen en executies vrij onverbloemd, soms bijna en passant in beeld gebracht, waardoor de zestiende eeuw toch net iets minder romantisch, maar wel levendiger wordt.

Ik denk dat Elizabeth met Cate Blanchett mijn favoriet blijft omdat die versie toch wat grimmiger is, maar Elizabeth I is een heel prettige aanvulling op mijn collectie.

Het boek heb ik meerdere keren gelezen en daar heb ik erg van genoten, en het kost me dan ook wat moeite om dat los te zien van de film. Aangezien er een groot verschil is tussen film en boek (geschrapt, toegevoegd, veranderd) zal ik dat toch maar proberen.

Los gezien van het oorspronkelijke verhaal is Ella Enchanted aardig geslaagd. Een betoverd meisje dat op reis gaat om van haar betovering af te komen en onderweg allerlei kleurrijke personages tegenkomt - en een knappe prins natuurlijk - is een leuk idee voor een film, zeker voor deze doelgroep. Ella wordt gedwongen om de meest onzinnige dingen te doen - daar moet je als filmmaker natuurlijk gebruik van maken. Het grote conflict (hoewel anders dan in het boek, dat moet ik toch even zeggen) is ook geslaagd, want voor de doelgroep lijkt me het moeten vermoorden van je droomprins nadat hij je ten huwelijk heeft gevraagd het ultieme horrorscenario. Ik vond wel dat dat tijdstip wel erg snel kwam, er zat nog erg weinig diepte in de relatie tussen Ella en Char - zelfs voor een meisjesfilm.

Anne Hathaway is in ieder geval een levendige Ella, maar ik vond haar iets te nadrukkelijk aanwezig en begon me steeds meer te ergeren aan haar alom aanwezige brede glimlach (detail, weet ik, maar toch). Voor Hugh Dancy heb ik een klein zwak en op hem heb ik dan ook weinig aan te merken. Ook de meeste bijrollen vond ik geslaagd, met uitzondering van de koning. Hij was wel een erg belachelijk en simpel personage.

Sowieso vind ik dat deze film de makkelijke, gebaande paden gaat. Clichés zijn in principe geen probleem, de film maakt daar ook bewust gebruik van, maar dat hoeft toch niet per se ten koste gaan van het verhaal? Maar goed, misschien ben ik in dat opzicht bevooroordeeld omdat ik het boek ken.

De keuze voor een moderne soundtrack is maar half geslaagd. In A Knight's Tale bijvoorbeeld is iets dergelijks al veel beter gedaan. Daarnaast vind ik het gebruik van andere moderne dingen in de film ook niet passend. Een roltrap of botox, dat is gewoon flauw. Het lijkt me een mislukte poging tot zelfspot en dat vind ik altijd pijnlijk om aan te zien. Als je een film in een sprookjeswereld laat spelen, laat die wereld dan gewoon helemáál sprookjesachtig zijn, en niet zo half.

Ach ja, het is een meisjesfilm en als ik het boek niet kende had ik denk ik met bepaalde dingen veel minder moeite gehad. Gelukkig blijft er nog een vermakelijke en kleurrijke film over, ook al had er meer ingezeten.

Zielloze, vlakke verfilming van een bijzonder levendig boek.

Ik ben een groot fan van de BBC-serie en aan vergelijken valt dan niet te ontkomen, maar dat hoeft niet te betekenen dat ik een sterke voorkeur heb voor één van de beide. Zo vind ik zowel Sense and Sensibility (1995) als Sense and Sensibility (2008) zeer geslaagd. Ook begrijp ik dat er bij een verfilming scènes uit het boek geschrapt of herschreven moeten worden. Dat allemaal gezegd hebbende, heb ik alsnog een boel op- en aanmerkingen.

Misschien wel het belangrijkste is het volledig ontbreken van een onderlaag. In Emma gebeurt niet zo heel veel, maar dat betekent niet dat er al die tijd niets aan de hand is. Emma en Mr. Knightley hebben een gecompliceerde, boeiende relatie waarvan in deze film niets meer te zien is. Emma en Mr. Knightley kibbelen wat zonder dat er iets te merken is van hun onderliggende gevoelens voor elkaar. Emma is niet half zo vinnig en Mr. Knightley is niet half zo gefrustreerd als zou moeten. In dit filmpje een voorbeeld uit de miniserie, zoals het volgens mij wel zou moeten. De vonken schieten er vanaf en de chemie is heel sterk voelbaar. Mijns inziens is een koppel dat niet geloofwaardig kan ruziën niet geloofwaardig als verliefd stel.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit voor een groot deel aan het script ligt (waar de meest bijtende opmerkingen van Emma niet in zijn opgenomen) en voor een groot deel aan Gwyneth Paltrow. Haar versie van Emma is saai, oppervlakkig en nauwelijks sprankelend. Haar Emma is mooi en vrolijk, maar nergens blijkt dat ze ook intelligent is. De mooie volzinnen die wel uit het boek zijn overgenomen klinken onnatuurlijk uit haar mond. Het is mij een raadsel waarom men haar als superieur ziet (en zijzelf ook) in deze film, terwijl daar in het boek best reden voor is. De scène waarin Emma haar liefde voor Mr. Knightley bekent aan Mrs. Weston is niets minder dan tenenkrommend.
Jeremy Northam geeft daarentegen weinig reden tot klagen. Ook de scherpe kantjes van Mr. Knightley zijn eraf gehaald, maar zijn personage blijft desalniettemin overeind. Zijn gevoelens voor Emma, hoe onwaarschijnlijk ook, lijken oprecht.
Toni Collette als Harriet Smith vond ik dan weer vreselijk. In plaats van naïef, onzeker en soms een beetje dom is Harriet in deze film niets minder dan achterlijk. Wat heb ik me aan haar geërgerd...

Behalve Jeremy Northam heeft men nog goede acteurs getroffen voor de rollen van de onuitstaanbare Mr. en Mrs. Elton, die nog een beetje de satirische, ironische kant van het verhaal in de film weten te brengen. Verder lijkt er gekozen te zijn om alles op de zoetsappige romance te gooien, zonder iets van de diepgang proberen te behouden. Men is er op zich redelijk in geslaagd om het verhaal in te korten en er is in dat opzicht ook niet iets wat ik mis. Desalniettemin is de ziel van het verhaal volledig verdwenen. En het mag dan een kostuumdrama wezen, het is een verfilming van een boek dat wel degelijk serieuze kwaliteiten heeft, en als die weggelaten worden, dan is de film niet geslaagd. Wat een geluk dat dit verhaal inmiddels al zo veel beter is verfilmd.

The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain is één van de leukste filmtitels ooit. Dat is overigens wel meteen één van de sterkste punten van de hele film, die ik zeker niet één van de leukste ooit zou willen noemen.

Slecht is The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain nou ook weer niet. Ik zie zelden films die zich afspelen in Wales, en na het zien van deze film vraag ik me af waarom. Wales ziet er heel erg mooi uit. Het wat bekrompen dorpsleven, Welshe eigenaardigheden, misverstanden tussen Engelsen en Welshmen (is er ook een Nederlandse variant van dat woord?) en de invloed van de oorlog op afstand worden alle goed in beeld gebracht in deze film. Het plot zelf is vrij belachelijk eigenlijk, hoewel dat op zich nog niet eens een minpunt is. Ik zie altijd graag hoe een film met een idioot uitgangspunt zijn tijd zinvol ziet te vullen.

Toch mis ik hier een beetje het verhaal. We zien van iedereen wat maar krijgen nauwelijks de kans om met iemand mee te leven. Hugh Grant doet precies wat hij altijd doet, eigenlijk. Zijn personage ontwikkelt zich nauwelijks en de veranderingen in zijn karakter lijken niet echt logisch. Tara Fitzgerald vind ik nogal intimiderend, op een of andere manier. Ze is gewoon te veel aanwezig op het moment dat ze in beeld is. Haar romance met Hugh Grant vond ik dan ook niet heel waarschijnlijk. Overigens vind ik het einde dan wél weer heel leuk. Ik begon me toen echt af te vragen of het verhaal misschien toch waargebeurd was.

The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain is best aardig als een soort zedenschets, maar maakt niet veel indruk. Ik heb zo het idee dat het verhaal als boek veel meer geslaagd zou zijn.

Epic - die titel vind ik niks, maar verder is dit een kinderfilm zoals ik ze graag zie: avontuurlijk en vooral niet al te realistisch. Sowieso blijft het idee van een parallelle wereld, met eigen inwoners, gewoonten en vijanden (die muis, haha...) mij altijd wel aantrekken. Ik vond eigenlijk dat de film vrij ernstig was, met de dramatische dood van de koningin als 'hoogtepunt'. Ik heb dat eerlijk gezegd altijd wel graag, sterker nog, ik had het ook wel mooi gevonden als Ronin zijn confrontatie met Mandrake niet had overleefd, zeker aangezien hij net de liefde van zijn liefde had verloren. Maar goed, het moet wel leuk blijven voor de kindertjes...

Er is een serieus gevecht aan de gang, en dat krijgen we ook goed te zien. De vernietiging van het bos ziet er heel geloofwaardig uit, maar ook de manier waarop de koningin dingen laat groeien en naar haar handen zet is echt magisch. Hierbij blijft Emmy redelijk normaal met een gezonde hoeveelheid scepsis. Ik vond haar als hoofdpersoon een stuk minder ergerlijk dan de meeste vrouwelijke hoofdrollen in kinder-/ animatiefilms - hoewel de hulpeloze damsell in distress steeds zeldzamer wordt, geloof ik. Nod is een beetje een standaardpersonage, maar dat maakt me op zich niet zo uit. De wat norse Ronin vond ik erg leuk, vooral zijn interactie met koningin Tara. Hun bijna-romance vond ik een heel stuk boeiender dan de verplichte romance tussen Nod en Emmy. De schurken waren ook vrij standaard, maar best wel eng voor de wat jongere kinderen, denk ik. Dat gele ding met al die handen vond ik nogal vaag en volkomen overbodig. Ik wist niet wat ik er mee aan moest, als comic relief is ' ie in ieder geval mislukt. De slakken waren daarentegen wel weer erg leuk, ze deden me wel wat denken aan Lumière en Pendule uit Beauty and the Beast.

Wat ik wel een gemiste kans vond, waren de liedjes. Doe een paar goede liedjes in de film of laat ze helemaal weg, maar niet zo half-half als nu.

Verder is Epic gewoon heel degelijk gemaakt. Aan de animatie is veel aandacht besteed en de wereld van de bladermannen kwam erg goed uit de verf, vooral de vogels waarop ze vliegen zijn bewonderenswaardig goed gelukt. Het verhaal heeft z'n clichés en er moet natuurlijk een wijze levensles in zitten, maar het kan erger. De strijd is serieus genoeg en dat maakt wel weer een boel goed. Met plezier naar gekeken!

Sciencefiction is niet mijn favoriete genre, maar binnen het genre zijn er een paar films die ik erg kan waarderen en Equilibrium is daar één van. De belangrijkste reden daarvoor is het verhaal, een in mijn ogen essentieel element dat in veel sciencefictionfilms erg ondergesneeuwd is.

Meteen vanaf het begin wordt je als kijker opgescheept met de vraag of het vermogen om te voelen het wel waard is als het kan leiden tot misdaad en oorlog. In het begin lijkt het onderdrukken van emoties eigenlijk een heel geschikte oplossing voor de kwaadaardige neigingen van de mens, maar zoals dat hoort komt je er al snel achter dat dit niet het geval is. Om emoties zoveel mogelijk uit te roeien moeten namelijk ook álle objecten die bij mensen welk gevoel dan ook zouden kunnen oproepen worden vernietigd - van discobal tot Mona Lisa. Oorlog en misdaad zijn ingeruild voor de vernietiging van alles wat ons menselijk maakt en de afslachting van iedereen die daarvoor probeert te vechten.

Een veel gelezen kritiekpunt is dat je wel degelijk mensen emoties ziet tonen. Je zou dat als een fout kunnen zien, maar ik zie het meer als het bewijs dat het 'medicijn' Prozium emoties niet kan uitroeien, alleen onderdrukken. Sterke emoties, zoals doodsangst, kunnen daar doorheen breken. Daarnaast geloof ik graag dat John Preston zo goed is in zijn werk omdat het middel bij hem minder werkt dan bij anderen. Prozium verdoofd hem dusdanig dat hij (aanvankelijk) niet twijfelt aan de juistheid van wat hij doet, maar hij houdt een intuïtie over waarmee hij merkt of iemand voelt of niet. Hij houdt genoeg gevoel over om zijn vrouw te verdedigen als ze haar komen halen en om enkele momenten te twijfelen voor hij Sean Bean omlegt. Zijn verminderde gevoeligheid voor Prozium heeft geleid tot een soort compensatiemechanisme van zijn eigen kant, waarmee hij zijn eigen gevoelens onderdrukt - zoals hij ook doet als hij later geen Prozium meer neemt. Het is mijn theorie maar, maar ik vind het leuk om er in te geloven.

Wat ik bijzonder vind aan deze film is de bron van de spanning. Die spanning komt niet zozeer uit de actie, maar meer uit de vraag of John Preston in staat zal zijn om zijn ontluikende gevoelens voor de buitenwereld te verbergen. Aan de ene kant hoop je dat hij gaat voelen, je wilt immers dat hij bij de goeden gaat horen, aan de andere kant hoop je dat hij gevoelloos blijft zodat hij niet door de mand valt. Dit levert mooie spanningsmomenten op, zoals de scène met het hondje en de scène waarin Preston sense offenders (mooie term) probeert te redden maar ze later alsnog worden geëxecuteerd.

Zo zijn er wel meer mooie scènes te noemen, waaronder de confrontatie tussen Preston en zijn eerste partner Partridge, uitstekend gespeeld door Sean Bean (die, zoals de traditie wil, weer eens het loodje legt...), en meerdere scènes tussen Preston en Mary O'Brien (tevens goed gespeeld door Emily Watson). Christian Bale kan ik ook wel goed hebben; hij zet zijn personage wat afstandelijk neer, worstelend met opkomende emoties, wat hem intrigerender maakt.

Met de actiescènes heb ik helemaal geen problemen. Geloofwaardig is het niet altijd, maar mooi wel. Alleen jammer dat Preston zo gemakkelijk wint, zelfs van zijn tweede partner. Hoe diens gezicht van zijn hoofd afglijdt vond ik dan wel weer heel grappig, maar ik had toch liever een wat langer duel tussen hen beiden gezien. Dat is eigenlijk mijn grootste kritiekpunt op de film. Verder had het einde van mij wel wat uitgebreider gemogen, en had ik wel wat meer willen weten over de beweegredenen van 'Vader' om zelf geen Prozium in te nemen.

De sfeer vind ik geslaagd. Libria ziet er afschuwelijk dystopisch uit, en de futuristische beelden worden begeleid door middeleeuws aandoende muziek waardoor het nog wranger wordt. Als symbool voor wat ons menselijk maakt gebruikt men niet alleen poëzie en schilderkunst (en Beethovens negende, natuurlijk), maar ook Moeder de Gans en uitermate lelijk glaswerk. Fijn dat de film zich niet zo'n verheven air aanmeet.

Al met al kan ik deze film erg goed hebben, zelfs na een derde kijkbeurt. Equilibrium geeft je veel meer om over na te denken dan de standaard sciencefictionfilm. Fijn.

Wat is David Tennant toch een geweldige acteur!
Ik had nog nooit iets over The Escape Artist gehoord, maar toen ik David Tennant op de voorkant van de dvd zag was mijn interesse genoeg gewekt om 'm eens te lenen. Rechtbankdrama is niet een genre dat ik vaak kijk, maar ik ben toch blij dat ik deze miniserie in die opwelling heb meegenomen.

Elk aspect van de miniserie ademt de kwaliteit van de BBC. Het acteerwerk is uitstekend; David Tennant voorop, op de voet gevolgd door Toby Kebbell (alleen zijn glimlach al kan je de stuipen op het lijf jagen). Gus Berry die de negenjarige zoon speelt verdient een eervolle vermelding, evenals Sophie Okonedo. Haar personage is wel heel weinig sympathiek, maar maakte wel precies de paranoia zichtbaar die ik voelde.

Het script staat als een huis. De spanningsopbouw is uitstekend; zo kwam het slot van de eerste aflevering wel en tegelijk niet als een schok (ik zag het aankomen maar wou niet geloven dat het gebeurd was). Het tempo is natuurlijk en voelt prettig. De spanning en het drama zijn prima in balans en voelen nergens geforceerd. Wat ik zelf fijn vond, was dat het gezin van Will Burton redelijk normaal en redelijk gelukkig is en dat niet na de dood van Kate blijkt dat er allerlei nare dingen speelden achter de voordeur en iedereen van alles te verbergen had. Dat kan best werken (zie Broadchurch) maar het wordt zoveel gedaan dat dit eigenlijk veel origineler is. Door de volstrekt natuurlijke omgang tussen vader en zoon wordt het leed zichtbaar genoeg en heb ik geen behoefte aan meer drama.

Na de tweede aflevering maakte ik me wel wat zorgen over de ontknoping. Dit bleek gelukkig niet nodig. De serie eindigt op de enige manier die een titel als 'The Escape Artist' rechtvaardigt. Burton heeft nog nooit een zaak verloren en zijn eigen vrijspraak vormt de kroon op zijn werk. Het einde is eigenlijk puur poëtische gerechtigheid, geloofwaardig gemaakt door de loop van het verhaal. Het jammere vond ik dat die rivaliserende advocate zo nodig naar Edinburgh moest komen om Will te vertellen dat ze het allemaal uitgedokterd had. Zo vallen bij de kijker weliswaar de puzzelstukjes op hun plaats, maar haar motief is me niet helemaal duidelijk en het personage verliest hiermee het beetje sympathie dat ze had opgebouwd. Een ander minpunt vond ik dat de relatie tussen Liam Foyle en Eileen Morris nog wat beter uitgewerkt had kunnen worden.

Dat zijn eigenlijk de enige twee minpunten die ik kan bedenken. Naast de vele kwaliteiten van de miniserie kunnen ze bijna weggestreept worden. The Escape Artist is een goed bedachte en uitstekend uitgevoerde combinatie van spanning en drama (waarom lijkt het toch alsof alleen de BBC dit kan?). Daarnaast krijgen we als bonus nog wat fraaie beelden van Schotland te zien, altijd fijn. Wat mij betreft een absolute aanrader.