Meningen

Deze film wilde ik vooral zien omdat ik wist dat het gebaseerd was op Hardy's Far from the Madding Crowd, een goed liefdesverhaal met heel verschillende, goed uitgewerkte personages. Ik was erg benieuwd hoeveel er van die personages (en van Hardy's onophoudelijke plotwendingen) over zou blijven als je het verhaal in de 21e eeuw neerzet.

Voor een deel werkt het verbazend goed. Het is geen een-op-een 'vertaling' van het oorspronkelijke verhaal, maar verbazingwekkend veel details zijn op een of andere manier in het verhaal verwerkt. Zo maakt drummer Ben Sergeant, de equivalent van sergeant Troy, indruk op Tamara met zijn bijzondere drumskills; Troy doet hetzelfde met zijn zwaard. Er is een op hol geslagen kudde vee, er is een 'valentijnskaart' die voor problemen zorgt - en dat zijn alleen nog maar de details die overeenkomen. In dat opzicht vind ik de bewerking zeker geslaagd.

Helaas vallen de personages minder geslaagd uit. Bathsheba Everdene is een vrij zelfingenomen persoon, maar ze is niet zo schijnbaar gevoelloos als Tamara Drewe. Bathsheba valt op door haar onafhankelijke karakter, Tamara Drewe vooral door haar ultrakorte broekjes (en haar voorkeur voor slechte mannen). Ze maakt in de hele film nauwelijks ontwikkeling door, hoewel de film daar zeker lang genoeg voor was. Waarom zoveel tijd besteden aan die geobsedeerde tienermeisjes? Geef Tamara meer scènes met Andy! Al snel was het duidelijk dat zij uiteindelijk bij elkaar zouden komen, maar hoewel de chemie tussen Arterton en Evans er an sich wel is, is die wel op erg weinig gebaseerd. Het einde voelt nu een beetje afgeraffeld aan.

Nu weet ik dat ik misschien niet alleen moet kijken naar wat er van het oorspronkelijke verhaal is overgebleven, maar ook als ik naar de film op zichzelf kijk, schort er echt wel wat aan. Gemma Arterton doet het niet slecht, maar haar personage is vlak en onsympathiek en maakt volstrekt onbegrijpelijke keuzes. Tamsin Greig als Beth vond ik overigens wel erg goed. Dat deel van het verhaal - dat volgens mij weinig met het origineel te maken heeft - vond ik eigenlijk het best.

Al met al geen onaardige film, met leuke details en gemiddeld goed acteerwerk, maar met een wat haperend script. Jammer.

Gisteravond heb ik 'm afgekeken en ik ben er nog steeds helemaal van onder de indruk. Ik sluit mij ook helemaal aan bij mijn voorganger; het is een zeer overtuigend drama, maar wel heftig inderdaad. Ik vraag me wel eens af waarom ik zo vaak films en series kijk die slecht aflopen, maar ik kan er niets aan doen. Ik wist al dat deze slecht af zou lopen, ook al wist ik niet hoe. En hoewel ik het vreselijk zielig vond dat het zo moest eindigen, vind ik het einde eigenlijk ook wel mooi. Eerst die scène bij Stonehenge, en helemaal op het eind Angel die instort op het moment dat hij de vlag ziet die aangeeft dat het gebeurt is... Hartverscheurend, maar ook zo mooi!

Die arme Tess, die krijgt behoorlijk wat te verduren. Het begint al in de eerste aflevering met die schurk van een Alec (petje af voor Hans Matheson, hij deed het fantastisch), en ze wordt maar niet met rust gelaten! Ik ben even in de verleiding gekomen om na de tweede aflevering te stoppen omdat die zo mooi eindigde en ik eigenlijk gewoon graag wilde geloven dat Tess en Angel voor eeuwig gelukkig samen zouden kunnen zijn. Maar als je weet dat Angel de brief niet heeft gelezen, moet je de rest natuurlijk ook zien! Ja, het is kommer en kwel in het leven van Tess, terwijl ze daar zelf zo weinig schuld aan draagt. Ik vind het knap dat Gemma Arterton haar personage zo speelt dat je met haar mee blijft voelen, ook al is ze altijd maar goed en aardig (soms gaat dat namelijk nogal op je zenuwen werken). Op het gegeven moment betrapte ik mezelf erop dat ik haast hoopte dat ze een eind aan haar leven zou maken, opdat ze toch maar voor verder onheil behoed zou mogen blijven. Beetje vreemde gedachte, maar je ziet haar zo lijden en ik leefde zo met haar mee, in al haar onschuld. Toch heb ik genoten van het moment, aan het begin van de vierde aflevering, dat ze Alec in zijn gezicht slaat en tegen hem uitvalt. Dat stuk heb ik teruggespoeld en nog een keer gekeken, al juichend op de bank, zo ongeveer. En ik hoopte eigenlijk al vanaf de eerste aflevering dat ze Alec zou vermoorden, want hij vróeg er gewoon om! Het was dan ook wel een genoegdoening toen het eindelijk was gebeurd en ik sta volledig achter Tess. Maar wat vreselijk dat het voor haar dan zo moet eindigen. Ik gunde haar zo veel geluk, en dat krijgt ze dan ook, maar slechts voor heel even! De laatste scènes zijn werkelijk waar prachtig, maar zo triest! Het verhaal zit gewoon erg goed in elkaar, het is zo dramatisch maar nooit sentimenteel, diepgaand zonder moeilijk te doen. Het boek heb ik niet gelezen, maar dat ben ik nu vast van plan.

Het verhaal is bijzonder indrukwekkend, vind ik, maar ook de acteerprestaties zijn bewonderenswaardig goed. Zoals gezegd vond ik Hans Matheson geweldig als wolf in schaapskleren; Gemma Arterton is ook fantastisch, de serie staat of valt natuurlijk met haar als hoofdrolspeelster. Ik moest wat wennen aan haar manier van praten, maar ik geloof dat zij altijd zo praat en dat het niet aan haar acteren ligt. Later vond ik het eigenlijk precies bij het personage passen. Eddie Redmayne vond ik ook goed. Hij is misschien niet de knapste, maar door zijn gedrag is hij toch erg aantrekkelijk! De chemie tussen Angel en Tess is ook duidelijk voelbaar. De bijrollen zijn eigenlijk ook allemaal goed, de muziek is mooi ter ondersteuning, de locaties passen er mooi bij en de kostuums zijn ook goed (die jurk die Tess aanheeft als ze in dat hotel Angel weer ontmoet, in de vierde aflevering... Erg mooi).

Al met al heb ik weinig aan te merken op deze miniserie, behalve dat ik er niet erg vrolijk van werd. Ik zal hem nog eens een keer opnieuw kijken, en wie weet komt 'ie dan wel in mijn top tien terecht. Dit is een serie die je doet zuchten als je er mee klaar bent. Vreselijk en vreselijk mooi.

Herziening nummer 4 in het kader van mijn traag vorderende Marvel-films-op-'volgorde'-project. In mijn herinnering was hij beter, helaas.

Wat mij deze keer het meest positief opviel is dat de film er schitterend uitziet. Dan heb ik het over hoe Asgard is vormgegeven, de kostuums, de cinematografie, allemaal weinig op aan te merken. Het wordt meteen duidelijk dat Thor een superheld is van een andere orde dan Iron Man en The Hulk. Maar een almachtige superheld is natuurlijk niet heel leuk om naar te kijken, dus krijgen we te zien hoe hij naar aarde verbannen wordt en het zonder zijn fancy hamer moet redden.

Dat is ook meteen wat mij het meest tegenviel. Het idee van de oeroude god die in de moderne tijd terecht komt is an sich grappig en levert ook wel wat leuke momenten op. Probleem is dat de aardse personages en verhaallijnen zo weinig interessant waren. Het hele Shakespeariaanse drama dat zich aan het voltrekken was in Asgard (hoe kan het ook anders met Kenneth Branagh als regisseur) is vele malen interessanter dan wat zich op aarde afspeelt. Dit terwijl de aardse verhaallijn juist zo belangrijk zou moeten zijn voor Thor. 'I've changed' zoals hij het zelf zegt, maar wanneer dan? Toen hij samen met Natalie Portman naar de hemel zat te staren? De chemie tussen Portman en Hemsworth is minimaal. Als je dit vergelijkt met de karakterontwikkeling van Tony Stark en zijn chemie met Pepper Potts in Iron Man dan is Thor toch duidelijk de mindere.

Positief is dat Loki, met veel plezier neergezet door Tom Hiddleston, onberekenbaar blijft (zoals het betaamt) waardoor het plot niet al te voorspelbaar wordt. Niet alleen Loki, maar ook Odin en zelfs Heimdall in een aardige bijrol zijn stuk voor stuk interessanter dan Thor of Jane, wat toch niet de bedoeling kan wezen. Voor de rest zit de film eigenlijk heel degelijk in elkaar. Als de aardse verhaallijn beter uit de verf was gekomen, dan had de film zeker 3.5 of misschien zelfs 4 sterren verdiend. Nu blijft hij op 3 sterren steken.

Ooit was het een goed voornemen om de Marvelfilms op volgorde te kijken en te recenseren, inmiddels is het een meer test van mijn wilskracht geworden. Ik was de superheldenfilm eigenlijk al zat voor het genre op zijn hoogtepunt was (ervan uitgaande dat Endgame het hoogtepunt is dat iedereen ervan maakt). Doctor Strange voelde als een verplicht nummer waardoor ik weer maandenlang van mijn queeste wegbleef.

Thor: Ragnarok is gelukkig een verademing gebleken. Taika Waititi is een chaotisch genie bij wie Thor in goede handen is. Waititi weet in zijn werk vaak precies de balans te vinden tussen ernst en humor, en zijn humor komt veel meer overeen met de mijne dan die van eerdere Marvel-regisseurs. Ook weet hij het optimale uit zijn personages te halen. Hij plaatst de toch altijd wat puberale Thor tegenover de emotioneel nog minder volwassen Hulk en laat ze bekvechten, of zadelt hem op met een panikerende Bruce Banner. Loki is precies onvoorspelbaar genoeg om het verhaal in de goede richting te sturen. Hela is een oké schurk, waarbij ik het persoonlijk vooral interessant vond hoe ze blootlegde dat Odin dankbaar gebruik van haar maakte om zijn macht te vergaren en haar de vergetelheid in dwong toen hij besloot een rechtvaardige heerser te worden. Cate Blanchett geeft aan Hela iets achteloos mee waardoor het personage ondanks haar grote ambities toch niet te pompeus wordt. De Grandmaster vond ik niet zo boeiend, maar andere bijfiguren waren best aardig. Vooral Korg kon mij wel bekoren (waarbij ik niet eens besefte dat Waititi hem speelde).

Het was een prettige verrassing dat de film niet uitliep op een klassieke eindstrijd tussen Thor en Hela. Ze komen weliswaar tegenover elkaar te staan, maar laten we zeggen dat het meer teamwerk is dat het kwaad overwonnen wordt. Ook denk ik dat het de film goed doet dat het verhaal relatief weinig verweven is met de vorige films. Jane heb ik overigens totaal niet gemist.

Wat mij in vergelijking met veel vorige Marvelfilms (Doctor Strange, Thor: the Dark World om er maar twee te noemen) opvalt is dat deze film niet alleen technisch kundig maar ook met veel plezier is gemaakt. Dat maakt het, ook voor iemand die niet per se fan van het genre is, een heel stuk aangenamer om naar te kijken. Een ruime 3.5 ster.
PS: Thor ziet er zó veel beter uit met kort haar en ooglapje. Ik hoop dat ze die look erin houden.

Thor: The Dark World is de achtste film in de volgorde waarop ik langzaam maar zeker de MCU-films aan het (her)kijken ben. In mijn herinnering stelde dit vervolg weinig voor in vergelijking met het eerste deel, dat bij herziening nog redelijk overeind bleef. Helaas viel The Dark World nog meer tegen bij herziening dan de bij eerste keer.

Wat is er gebeurd bij het maken van deze film? Hoe is alle ziel, elk plezier uit dit vervolg verdwenen? Is dat samen met Kenneth Branagh (verantwoordelijk voor het Shakespeare-geïnspireerde eerste deel) vertrokken? Tijdens de film bedacht ik me ineens dat het leek alsof de film door robots was gemaakt. In theorie zit alles er in, maar in praktijk is het vrijwel zonder uitzondering flets en zielloos. De grote schurk is een of andere Dark Elf die er blijkbaar baat bij heeft dat het donker wordt in het universum (waarom?), resulterend in een totaal oninteressant conflict waarbij het heel duidelijk is wie de good guys en de bad guys zijn (met een kleine uitzondering, daar kom ik later op). Er moet een grote stad bedreigd worden, dit keer (opnieuw om onduidelijke redenen) Londen. Er moet even iets emotioneels gebeuren, dus laten we een totaal niet uitgewerkt personage een tamelijk zinloze dood sterven. Officieel is er ook aan de romantiek gedacht, maar Thor en Jane hebben zo mogelijk nog minder chemie dan in het eerste deel. O ja, humor is ook belangrijk, dus zorgen we dat er af en toe een personage zonder broek aan rondloopt. Na de rommelige climax lijken de makers zich gerealiseerd te hebben dat er natuurlijk ook nog iets van ontwikkeling voor de personages moet zijn geweest. Jane heeft met name gefigureerd als vat en als hoofd knopjes-drukker, daar viel niet veel aan te ontwikkelen. Thor als hoofdpersoon moet natuurlijk wel tot een nieuw inzicht gekomen zijn, en dat is blijkbaar dat hij liever een good man dan een great king wil zijn, hoewel het mij volstrekt onduidelijk is op welke gebeurtenis in de film hij dit inzicht heeft gebaseerd.

Dat is een flinke lijst met teleurstellingen. Er zijn gelukkig een paar lichtpuntjes, waarvan de belangrijkste Loki heet. De rol van Loki is minder belangrijk dan in de vorige film, maar de robots die deze film hebben gemaakt moeten ontdekt hebben dat hij een belangrijke reden voor het succes van de vorige film is. Ze geven hem daarom een aantal momenten om de show te stelen. Eén van de sterkere scènes is die waarin Thor hem om hulp komt vragen na de dood van hun moeder en Loki hem aanvankelijk smalend te woord staat, maar uiteindelijk emo en ellendig in een hoekje blijkt te zitten. Sowieso is Loki een personage van wie je nooit helemaal zeker bent aan welke kant hij staat. De laatste paar seconden voor de aftiteling waren misschien wel de interessantste van de hele film. Helaas kan zelfs Tom Hiddlestons slinkse charme het verhaal niet redden.

Een aantal van de bijrollen hadden ook nog wel wat potentie, je kreeg in ieder geval de indruk dat die acteurs er wél nog zin in hadden. Met Heimdall of Sif had bijvoorbeeld meer gedaan kunnen worden. Over het algemeen vond ik de film er ook wel mooi uitzien, al was het dan niet bijzonder origineel. En héél af en toe komt er een spoortje humor doorheen dat wél geslaagd was (de betekenisloze maar grappige scène na de aftiteling bijvoorbeeld).

Al met al een flinke achteruitgang ten opzichte van het vorige deel. Weg het drama, weg de karakterontwikkeling, de humor nauwelijks meer aanwezig. En dat terwijl Thor toch wel een personage met potentie is. Wat een teleurstelling.

Hersenloos vermaak in de stijl van Pirates of the Carribean. Vooral in het eerste uur neemt de film zichzelf nauwelijks niet serieus, en dit in combinatie met de wat absurde actie deed me regelmatig verwachten dat Jack Sparrow elk moment op kon dagen. Tegen het einde wordt het helaas wat serieuzer, erg jammer (om maar weer de vergelijking met PotC te maken: dat derde deel had ook te lijden onder te veel pretenties).

De drie musketiers zelf krijgen mijns inziens wel erg weinig aandacht, hoewel het geloof ik inherent aan het verhaal is dat juist de vierde, aspirant-musketier de meeste aandacht krijgt. En laat ik nu net D'Artagnan weinig boeiend vinden. Logan Lerman lijkt met zijn kapsel en babyface meer op een meisje. Zijn romance vond ik erg weinig interessant. Orlando Bloom vond ik ook niet geslaagd, het over-the-top gaat hem blijkbaar niet zo goed af als het eens wél de bedoeling is.

Matthew Macfadyen kon mij wel boeien als Athos. Van Porthos heb ik eigenlijk bar weinig meegekregen. Luke Evans als Aramis vond ik verreweg de leukste, maar hij kreeg mijns inziens veel te weinig aandacht. Milla Jovovich is misschien geen fantastische actrice, maar ik vind het personage van Milady sowieso zó leuk dat zij daar niets aan af doet. D'Artagnan valt volledig in het niet bij haar. Mads Mikkelsen krijgt veel te weinig te doen als eenogige schurk, dat hebben we hem in Casino Royale al veel beter zien doen. Christoph Waltz is een mooie kardinaal Richelieu. Het is me trouwens wel een volstrekt raadsel waarom hij er aan het eind van de film niet wordt bijgelapt door de musketiers.

Ik denk dat dit vooral een film is die je met de juiste verwachtingen moet bekijken. Dan valt er best wat te genieten. Ik voor mij zou het helemaal niet erg vinden als er een vervolg kwam.

Interessant concept, een romantische film met wat science fiction erin. Dat kan mij zeker wel bekoren. De uitwerking viel mij helaas wat tegen. Wat Henry zoal doet tijdens zijn tijdreizen wordt nauwelijks duidelijk gemaakt, en het einde waarin hij per ongeluk wordt doodgeschoten tijdens de jacht maakt dan ook nauwelijks indruk. Bovendien vind ik dat het door iedereen, inclusief de dokter, wel heel snel geaccepteerd wordt dat Henry tijdreiziger is en niet een psychiatrisch patiënt, en dat er verder heel weinig aan onderzoek en dergelijke gedaan wordt. Ook zien we niets van Henry's pogingen om het verleden te veranderen (hoewel hij dat naar eigen zeggen wel geprobeerd heeft). Het feit dat Henry zonder medeweten van zijn vrouw een vasectomie ondergaat vind ik dan wel weer een leuke wending, maar de 'ruzie' die erop volgt stelt niet zoveel voor.
Ik ben dus wat teleurgesteld in de uitwerking van het concept. Gelukkig maken de acteurs veel goed. Eric Bana en Rachel McAdams zijn goed op elkaar ingespeeld en vormen een geloofwaardig koppel. Daarom uiteindelijk nog 3,5 sterren.

Deze film had ik bijna erg leuk gevonden. Ik kan het namelijk altijd waarderen als een kinderfilm niet eens moeite doet om al te geloofwaardig over te komen - niemand die gelooft dat het er echt zo aan toe gaat in het paleis of op het ministerie. Het licht surrealistische, met Annet Malherbe als stralend middelpunt, kon mij erg bekoren.
Maar dan... Tony wil zijn ouders terug bij elkaar brengen, en dat gaat natuurlijk niet zomaar. Nu vond ik het sowieso vreemd dat de ouders na negen jaar schijnbaar perfecte harmonie zo abrupt met elkaar breken, maar goed. Als Tony zijn ouders weer bij elkaar had gebracht was de film misschien te zoet geweest, maar nu vind ik het een beetje lijken op een uitgerekt postbus-51-spotje. Als je ouders scheiden, komt alles goed. Alsof er heel hard en geforceerd geprobeerd wordt om een taboe aan te vallen dat niet eens meer zo'n groot taboe is.
Het einde vond ik dus nogal tegenvallen. Verder heb ik wel kunnen genieten van deze film, daarom drie sterren.

Dit is zo'n film waarvan ik vind dat je 'm toch eerst zelf gezien moet hebben voor je hem mag afkraken/ophemelen. Aangezien er gisteren toch niets beters op tv was heb ik van die kans maar eens gebruik gemaakt; mijn verwachtingen waren niet bepaald hoog.

Ik heb me vermaakt, om maar eens met iets goeds te beginnen. 'Tienerdrama met weinig diepgang' is een goede typering en kan ook best de basis zijn voor een aardige film. Ik heb de boeken niet gelezen en voel daar ook niet een sterke behoefte toe, maar ik ben volledig bereid genoegen te nemen met übertienerromantiek voor een film.

Ik denk eigenlijk dat dit best nog wel een leuke film had kunnen zijn, als het minder zoetig en roze was geweest. Deze film is niet eng, nauwelijks spannend en eigenlijk alleen geschikt voor mensen tussen de zes en zestien jaar oud. Ze hadden, om meer mensen aan te spreken, deze film was duisterder moeten maken. Zoals, het eerste voorbeeld dat me te binnen schiet, Harry Potter and the Deathly Hallows: Part One. Verder wil ik geen vergelijkingen trekken met die film, maar ik geef maar even aan dat een tienerfilm voor volwassenen ook heel genietbaar kan zijn als hij maar duister en beklemmend genoeg is.

Over de hoofdrolspelers ben ik niet bepaald te spreken. Je zou je de hele film bezig kunnen houden met het tellen van de momenten waarin Bella haar mond laat openhangen (als je daar op gaat letten, wordt het ofwel ergerlijk ofwel compleet belachelijk) en Edward haar smachtend aankijkt. De chemie was ook niet om over naar huis te schrijven, ik had totaal niet het idee dat Bella zich tot hem aangetrokken voelde en zou in haar plaats het nogal griezelig vinden om gestalkt te worden door zo'n magere en onbeleefde bleekscheet. Miljoenen tienermeisjes delen mijn mening hier niet, besef ik.

Nog een positief puntje: de muziek was bij vlagen heel aardig, en er zaten best mooie beelden in van de omgeving.

Daarmee is alles wel gezegd, denk ik. Ik heb geen spijt de film te hebben gekeken, maar hoef 'm niet nogmaals te zien. Iedereen die er fan van is mag dat wezen, iedereen die de film afkraakt mag dat doen (mits beschaafd, natuurlijk). Mij maakt het weinig uit.

Waar ik bij het vorige deel (ik heb ruzie met de juiste volgorde van de titels) nog typte dat ik er weinig over kon melden wat ik nog niet bij de twee delen daarvoor gezegd had, kan ik hier wel een heleboel woorden voor vinden. Mensen, wat was dit slecht...

Edward en Bella trouwen. En niet eventjes ook. We krijgen een stuk of vijf speeches te horen. Papa en mama komen zeggen hoe mooi Bella is. Bella droomt over de bruiloft. Bella gaat naar de bruiloft. Bella belooft Edward trouw te blijven. Edward belooft Bella trouw te blijven - en toen was er alweer een half uur (!!!) voorbij zonder enige dramatische ontwikkeling (Jakob die woedend zijn shirt uittrekt vind ik al lang geen dramatische ontwikkeling meer).
Op naar het tweede deel van de film. De huwelijksnacht. Bella zoekt haar ondergoed uit en scheert haar benen (zou ze dat al niet eerder gedaan hebben, vraag ik me dan af). Edward en Bella praten 'er'over vooraf, ze praten 'er'over achteraf. Bella wil wel, Edward wil niet. Ze spelen potjes schaak. Geen idee hoe lang dit deel van de film geduurd heeft, dat het te lang is mag duidelijk zijn.
Op naar het volgende deel. Bella is misselijk, wat natuurlijk betekent dat ze zwanger is. En dat is, zoals we allemaal weten, een onnoemelijke catastrofe, ook binnen het huwelijk. Geen enkel zichzelf respecterend tienermeisje droomt nog over kindertjes krijgen. En wat doet Bella de rest van de film? Wegkwijnen - wat ze eigenlijk de vorige films ook al deed, maar nu wordt ze er zo mager bij dat het lijkt alsof ze met haar zwangerschap ook aids gekregen heeft. Aan de reacties van ongeveer alle personages te oordelen is dat nog bijna even erg ook. Alsjeblieft, geef het kind een keizersnee. O wacht, dat doen ze ook. Ze laten de bloedige ingreep verrichten door een uitgehongerde vampier midden in de nacht. Waarom niet een geplande keizersnee? Vervolgens laten Bella's eeuwige aanbidders de stervende Bella rustig glimlachen en komen pas in actie als ze niet meer reageert. Dan lijkt het alsof ze dood is - en dan weer niet. Ik heb niets tegen onrealistische verhalen, maar ongeloofwaardig is iets anders. Dit komt niet eens in de buurt van geloofwaardig.

O ja, en hoezo dreiging van de Volturi? Is een cameo in een droom tegenwoordig al dreigend?

Ik heb zo'n groot deel van het plot beschreven dat ik begon te twijfelen of ik het tussen spoilertags moest zetten, maar alles wat niet tussen spoilertags staat, staat ook al in de beschrijving bovenin beschreven. Met andere woorden: er gebeurt ongeveer niets in deze film. En wat er gebeurt is nog vreselijk om naar te kijken ook. De pratende weerwolven, de continu stervende Bella, de nog altijd om elkaar heen draaiende geliefden - tenenkrommend.

Waar ik er in het vorig deel nog aan dacht om in plaats van 2 sterren 2,5 te geven voor de geslaagde flashbacks, kom ik voor Breaking Dawn I niet verder dan 1,5. En de enige reden dat ik geen 1,0 geef is vanwege Rosalie, die als enige zich normaal gedraagt en alle anderen eraan herinnert dat de 'demon' in Bella's buik gewoon een baby'tje is. Gezond verstand in een zo volstrekt ongeloofwaardige film is wel een half sterretje waard. Dank je, Rosalie.

Wel, dat is dan The Twilight Saga... En blij toe dat het voorbij is. Toegegeven, part 2 is een stuk beter dan part 1, maar slechter kon dan ook amper. De beide delen hadden best tot één deel gemaakt kunnen worden - o wacht, ze hoorden natuurlijk ook samen. Nooit eerder was het zo pijnlijk duidelijk dat boekverfilmingen opgesplitst worden om financiële motieven.

Gelukkig gebeurt er iets meer dan in het vorige deel. Zelfs de dodelijk passieve Bella komt eindelijk in actie - maar dat is voor mij al te laat. Ik voel zo'n enorm gebrek aan sympathie voor haar dat het feit dat ze eindelijk iets gaat dóen in plaats van alles te laten gebeuren niets meer verandert aan mijn beeld van haar. Dat Bella desondanks nog steeds voornamelijk met haar mond open loopt en behoorlijk geobstipeerd kijkt als ze haar 'krachten' uitoefent maakt het er niet veel beter op. Edward negeer ik volkomen, trouwens. Hij voegt toch niets toe.

Nu Bella dan eindelijk vampier is en het Edward-Jakob-dilemma dan eindelijk is opgelost, moet er een heel nieuw conflict worden gevonden. Nu waren ooit al eens de Volturi geïntroduceerd, en die worden nu weer van stal gehaald om als vijanden te dienen. De reden van de ruzie is het meest kunstmatig ogende kind met de slechtste zelfgefabriceerde naam ooit. Niet dat ze wat gedaan heeft, sterker nog, iedereen is ook ogenblikkelijk ervan overtuigd dat ze niets gedaan heeft, maar dat is blijkbaar niet belangrijk. Als het maar tot een grote climax komt - een climax die uiteindelijk alleen maar visioen blijkt te zijn geweest. Het is dat ik zo'n spoilermagneet ben en ik dit laatste dus al wist, anders was ik erg gefrustreerd geweest. Eindelijk lijkt er wat oprecht drama te komen. Carlisle en Jasper, binnen de vampier-clan toch vele malen interessanter dan Edward of Alice, komen om, moeder de vampier neemt wraak, grote veldslag - maar nee. Het leek bijna op een Harry Potter-achtige afrekening, waarin het kwaad eens en voor altijd verslagen wordt en waarbij een boel 'leuke' personages het loodje leggen. Maar niet dus. Zucht...

Misschien hadden ze na de derde film moeten stoppen? Of nee, misschien had Edward Bella gewoon meteen een vampier moeten maken, en daarmee een eind aan het gezeur. Het is dat ik niet houd van halverwege stoppen, en dat ik er bij de eerste films ook nog enig plezier in had om te kijken. In deze vijfde film is het gewoon niet grappig meer. Dan probeer ik er nog wat leuke dingen in te ontdekken, maar die pakken dan meestal toch weer pijnlijk slecht uit (Jakobs band met het cgi-kind), worden genegeerd (Dakota Fanning als de martelende vampier), slecht uitgewerkt (een heel bataljon aan nieuwe vampiers met superkrachten, het lijken de X-men wel) of blijken eigenlijk helemaal niet waar te zijn geweest. En dan leven ze nog eeuwig en gelukkig! Zucht...

P.S: de poster is afgrijselijk. Van de vorige delen waren ze al slecht, maar dit slaat alles.

Haast tot mijn eigen verbazing heb ik me laten verleiden tot een Twilight-marathon. Om te zeggen dat ik het een marteling vind zou een leugen zijn; ik heb namelijk erg veel plezier gehad tijdens het kijken van de eerste twee films. Soms kan iets zo pijnlijk slecht/dramatisch/clichématig zijn dat het gewoon erg grappig is (sla maar eens een willekeurige bouquetroman open, is echt hilarisch). Ik kan hier dan ook in alle eerlijkheid geen 0,5 ster voor geven.

Bella toch... Ik zag hierboven al iets over Freud voorbij komen. Ook ik vermaakte me een groot deel van de film met het bestuderen van Bella's psychiatrische symptomen. Als ik haar vader was had ik haar al lang in therapie gedaan. Hoewel psychiatrische afwijkingen an sich niet oninteressant zijn, komen ze niet goed uit de verf in de context van een romantisch vampierverhaal voor tienermeisjes. Het is knap lastig om medelijden te hebben met Bella of zelfs maar oprechte belangstelling voor haar te tonen. Waarom o waarom zijn er maar liefst twee mannen in haar geïnteresseerd (en niet zo'n beetje ook, het is zelfs twee keer Ware Liefde...)? Is dit serieus een personage waarmee tienermeisjes zich identificeren? Erger nog, is het ideaalbeeld voor vampieren/weerwolven/mannen in het algemeen een volledig passieve en klaarblijkelijk hersenloze vrouw? In dit geval een vrouw die je, nadat je haar verteld hebt dat ze de enige reden is dat jij leeft, vervolgens vertelt dat ze niet in je wereld past; die dat vervolgens voetstoots aanneemt en je zonder enige weerstand laat gaan en dan in een hoekje gaat zitten weg te kwijnen? De enige oplossing die Bella kan bedenken is om zichzelf constant weer als damsel in distress op te werpen in de hoop gered te worden. Zucht...

Edward dan... De smachtende en gekwelde blikken zijn er zeker niet minder op geworden. Daarnaast kan ook hij wel therapie gebruiken; hij lijkt me ongezond suïcidaal voor een onsterfelijke tiener. Verder loopt deze knuffelvampier standaard in slow motion, en heeft hij altijd een wapperende blouse aan. Niet dat de permanent halfontklede Jacob veel subtieler is. Eén van mijn favoriete momenten in de film is als Bella een flinke hoofdwond heeft en het eerste wat Jacob doet is het uittrekken van z'n t-shirt. Wat een adequate respons... Hoewel ik me moeilijk positief kan uitlaten over het acteerwerk van Taylor Lautner moet ik toegeven dat ik Jacob een sympathieker personage vind dan Edward. Zijn emoties lijken net wat meer in proportie. Maar wat ziet hij toch in Bella...?

Overigens blijkt dat niet alleen vampieren van hun identiteit zijn ontdaan, de weerwolven zijn ontweerwolfd (is dan niks meer heilig?). Niks volle maan, de weerwolven in Twilight zijn Hulks in wolfsvel. En dan nog niet eens een mooi velletje ook. En over niet mooi gesproken: die poster is een aanfluiting.

Positieve punten? Het Italiaanse dorpje zag er aardig uit, en het plot was daar ook het meest interessant. Mede door de nieuwe personages daar, die stuk voor stuk beter acteren dan de vaste garde. En het is natuurlijk sowieso positief dat ik me kostelijk vermaakt heb.

Ik dacht aan het eind dat Bella en Edward in het volgende deel zouden gaan trouwen, maar tot mijn schrik zit er nóg een film tussen. Wat willen ze daarin nou nog doen dan? Maar goed, ik heb me tot nu toe niet verveeld.