Meningen

Zeer positief verrast door Mad Max: Fury Road. Ik geloof dat hij al sinds de release op mijn lijst stond om ooit eens te kijken, maar veel haast had ik er niet mee. Het wat vage plot, de setting en het feit dat het 'iets met auto's' was (dat mij doet denken aan Transformers, en dat is dan weer helemaal niets voor mij) schrokken mij toch een beetje af. Ik kan me ook niet helemaal herinneren hoe de film ooit op mijn lijst gekomen is, maar ik ben blij dat ik hem uiteindelijk toch gezien heb.

De film zit gewoon heel goed in elkaar. Het grootste deel van de tijd wordt besteed aan heen en weer rijden - letterlijk. Toch wordt het nergens saai. In andere films ben ik op een gegeven moment wel zat van non-stop actie, maar Mad Max heeft tot het laatst geboeid. Misschien dat het te maken heeft met het feit dat er behalve de armprothese van Furiosa bijna niets uit de computer komt? De film heeft iets ambachtelijks (hoewel dat woord wat oubollig klinkt).

Wat mij erg aantrok was de sfeer van de film. Ik keek volledig zonder voorkennis van de eerdere films en werd daarom steeds weer verbaasd en verrast door allerlei absurditeiten. Dat begint al met de samenleving (het volk?) waar Max terecht komt. Het is een cultuur waarin wordt gerefereerd aan Vikingen, het stuur van een auto een soort religieus symbool is, en waar het blijkbaar normaal is om standaard een hardrockgitarist mee op sleeptouw te nemen als je op oorlogspad gaat. Het mooie aan de film is dat het dit soort dingen en passant introduceert maar nergens probeert uit te leggen. Aan het begin krijgen we een monoloog die je een beetje een idee moet geven hoe het eraan toe is in de wereld, maar veel wordt in het midden gelaten. En dat werkt. Er wordt nergens te veel uitgelegd, toch krijg je het idee dat overal over nagedacht is.

Dat zie je ook terug in het plot. Je zou kunnen zeggen dat het een dun plot is, maar ik zou het eerder klein noemen. Een 'flinterdun plot' suggereert dat het bijzaak is, een noodzakelijk kwaad om actiescènes aan elkaar vast te lijmen. Dat gevoel had ik hier niet. Er gebeurt niet zo heel veel, maar wat er gebeurt doet er wel degelijk toe. De dialoog wordt spaarzaam ingezet, maar er is aandacht aan besteed. Hetzelfde geldt voor de karakterontwikkeling - veel meer dan ik had verwacht van een film waarin mensen vooral heen en weer rijden. Met name de vrouwen komen er wat dit betreft goed van af (in een actiefilm met auto's!). Wat ik overigens erg prettig vond was dat er een soort verwantschap ontstaat tussen Max en Furiosa, en geen clichématige romance. Ook over het einde ben ik positief. Niet te zoet, niet te vaag, maar in lijn met de rest van de film en met de personages.

De cinematografie is bijzonder, om het maar voorzichtig uit te drukken. De muziek is vaak luid en heftig (door die hardrockgitarist aan boord) en soms ineens symfonisch en emotioneel. Het acteren is degelijk tot goed, waarbij Charlize Theron erbovenuit steekt. Ik ken verder de wereld van Mad Max niet en heb dus geen idee wat er voor deze film nieuw bedacht is en wat er al was, maar het ziet eruit alsof de crew zich volledig heeft uitgeleefd wat betreft de kostuums, make-up, set design - en wat eigenlijk niet? En dan heb ik volgens mij nog niet eens gezegd dat de actie er weergaloos uitziet. Hier moet een heel leger aan stuntmensen aan hebben meegewerkt. Toch is het te volgen - vandaar die Oscar voor de montage, denk ik zo.

Het wonderlijke voor mij was dat Mad Max: Fury Road zo in balans is. De stunts zijn absurd, de muziek vaak snoeihard, de kleuren fel, het plot dus 'klein', en toch, en toch slik ik het allemaal. Om maar een toepasselijke metafoor te gebruiken: Mad Max: Fury Road vliegt nergens uit de bocht. Mijns inziens een hele prestatie.

Typisch geval van trailer beter dan de film. Op basis van de trailer, en van Zack Snyders Watchmen had ik toch een heleboel meer verwacht. Meer drama, identiteitscrisis, Clark Kent die een poging doet om zich als mens te gedragen en toch steeds weer buiten de groep valt. De film snijdt dit ook wel aan, maar ongeveer evenveel als je in de trailer te zien krijgt. In plaats daarvan krijgen we een chaotisch script en nauwelijks uitgewerkte personages, met af en toe een mooie actiescène verborgen tussen al het visuele geweld. Man of Steel blijkt meer The Avengers - maar dan zonder de humor - dan Watchmen, inclusief stereotiepe (en vreselijk geacteerde) schurk. Henry Cavill is prima om tegenaan te kijken, maar dat heeft minder met zijn acteren te maken dan met het feit dat hij sowieso erg prettig is om tegenaan te kijken. Amy Adams doet haar best in haar rol, maar Lois komt niet echt uit de verf, en de chemie tussen haar en Clark is ook niet al te sterk. Kevin Costner slaat als papa de plank ook mis.

Nee, ik had hier echt meer van verwacht. Man of Steel is echt niet slechter dan de gemiddelde superheldenfilm, maar ook niet zoveel beter als ik ervan had verwacht. Ik had het bij de trailer moeten laten.

Zeker aardig, Man on a Ledge. Het concept is niet onorigineel, en hoewel de film later alsnog af en toe in clichés vervalt is de film als geheel best verfrissend. Een groot deel van de film is gevuld met een man op een richel en dat blijkt spannend genoeg. De uiteindelijke verklaring voor zijn daad 'ik heb niks gestolen en om dat te bewijzen steelt mijn broer nu een diamant' is een beetje vergezocht en het verbaasde mij wel dat de beste man er uiteindelijk nog mee weg komt ook. Maar goed, dit wil ik best accepteren.
Verder vond ik Sam Worthington en Elizabeth Banks goed spelen en was er een duidelijke klik tussen de twee. De spanning zat goed in het verhaal en hoewel Man on a Ledge niet altijd even geloofwaardig is heb ik me zeker niet verveeld. 3 Dik verdiende sterren.

Jaren geleden heb ik deze film gezien en toen wist ik niet goed wat ik ervan moest denken. Onlangs zag ik het grootste deel van de film weer, ik heb helaas wel het begin gemist.

Na deze tweede keer kijken ben ik toch wel onder de indruk. Marie Antoinette is allesbehalve een standaard kostuumdrama, hoewel de kostuums overigens schitterend zijn. Het vreemdste aan de film vond ik de afwezigheid van een duidelijk verhaal. Wat we krijgen te zien is meer een beeld van het leven van Marie Antoinette, zonder dat altijd duidelijk wordt waarom we het ene wel te zien krijgen en het andere niet. Echter is het genoeg om je een goed beeld te kunnen vormen van de koningin, de tijd waarin ze leefde, de lasten waaronder ze gebukt ging en hoe ze daaraan probeerde te ontkomen.

Marie Antoinette is het grootste deel van haar leven een verwend kind geweest, maar toch heeft ze wat sympathieks over zich. Het leven aan het hof is natuurlijk ook heel verstikkend en de druk om toch vooral een zoon op de wereld te zetten is erg groot. Ze beseft niet dat de manier waarop ze hieraan probeert de ontsnappen haar alleen nog maar verder in de problemen brengt. Eén van de mooiste scènes is wanneer Marie Antoinette op het balkon zich buigt voor het opstandige volk, hierin zie je dat dan toch - helaas te laat - het tot haar is doorgedrongen hoe haar handelswijze bijgedragen heeft aan haar ellende.

Het einde vind ik nu mooi - in tegenstelling tot de eerste keer. Toen was ik nog verontwaardigd dat er nergens een guillotine te vinden was, nu vind ik juist dat de wetenschap dat die nog gaat komen het einde des te ontroerender maakt. Ik vind het mooi om te zien dat in het laatste deel van de film er een soort bondgenootschap ontstaat tussen Marie Antoinette en Lodewijk. De laatste zin vind ik bij nader inzien een prima einde - 'I'm saying goodbye.' Ze beseft heel goed dat ze niet meer terugkomt.

De hedendaagse muziek vond ik nogal een vreemde keuze, maar het heeft me niet echt gestoord. De rest van de soundtrack was alleraardigst. Het acteerwerk was zeker prima, de locaties en kostuums oogverblindend en de sfeer precies goed. Ik had een hogere score gegeven als het verhaal wat evenwichtiger was geweest, vooral in het middenstuk. Desalniettemin is deze film wel 4 sterren waard.

Het leven van Mary Stuart is zo uitzonderlijk dramatisch verlopen dat het niet verwonderlijk is dat ze zo vaak verschijnt in films en series. Bijkomend voordeel is dat er veel historisch materiaal over haar beschikbaar is, dat zichzelf ook nog eens regelmatig tegenspreekt. Dit maakt het mogelijk dat elke interpretatie van haar weer anders is, zonder dat het historisch onjuist hoeft te zijn. De toenmalige protestanten verketterden haar, voor katholieken werd ze een martelaar. Iedere filmmaker kan een plekje ergens daartussenin zoeken.

Wat het meest opvalt in deze film, is dat er zo duidelijk gefocust wordt op de relatie tussen Mary en Elizabeth. Nu is dat ontegenzeggelijk een fascinerend gegeven (ik vermoed dat het in de geschiedenis een unicum was dat twee naburige landen door een koningin werden geregeerd), maar het heeft als gevolg dat je Mary en Elizabeth met elkaar gaat vergelijken. Nu kan dat de bedoeling zijn geweest, maar aan de titel leid ik af dat onze sympathie eigenlijk bij Mary zou moeten liggen. Had de film Mary & Elizabeth of iets in die trant genoemd, en men zou al heel andere verwachtingen hebben gehad. Nu merkte ik, bijna schuldbewust, dat mijn sympathie gaandeweg de film steeds meer verschoof richting Elizabeth. Opvallend genoeg denk ik dat de film beter geslaagd was als Elizabeth uit het verhaal was weggelaten.

De makers doen duidelijk hun best om van beide vrouwen gelaagde personages te maken. Ze slagen daar wisselend in. Mary Stuart was een vurige, gepassioneerde vrouw met een eigen wil, dat moge duidelijk wezen. Die kant van haar laat Saoirse Ronan ook uitstekend zien. Er staat echter weinig tegenover. We zien Mary ruzie maken met haar adviseurs, plezier maken met haar hofdames, flirten, en, om eerlijk te zijn, een hele serie slechte beslissingen nemen. Kort na haar aankomst in Schotland horen we hoe ze zich uitspreekt voor de vrijheid van godsdienst, maar dat is de enige keer dat ik het idee kreeg dat Mary zich met volle overgave inzette om haar werk te doen. Ze beroept zich op haar geboorterecht maar laat niet in haar leven zien dat ze de bijbehorende plichten serieus neemt.

Maar dan Elizabeth. Minder fier en onverschrokken dan Mary, maar zich altijd bewust van haar positie en de onzekerheid daarvan. Ze verzet zich bij tijd en wijle tegen haar adviseurs, maar waakt er wel voor om ze van haar te vervreemden. Ze neemt soms beslissingen die niet altijd sympathiek lijken, maar wel doordacht zijn. Tekenend is de scène tussen Elizabeth en William Cecil op het dak (die kan ik helaas nog niet terug vinden en ik weet niet meer precies wat er werd gezegd, maar ik vond het een fraaie en gelaagde scène). We zien Elizabeth worstelen met haar positie en het keurslijf waarin ze gedwongen wordt. Uiteindelijk groeit het keurslijf met haar mee – waar Mary er vruchteloos tegenaan blijft schoppen en haar macht verliest. Margot Robbies prestatie overtreft mijn verwachtingen (die op basis van de trailer niet heel hoog waren) ruimschoots.

Vrijwel alle andere personages kunnen niet in de schaduw van de koninginnen staan. Sommigen zijn haast op het karikaturale af: Lord Darnley als charmante dronkenlap en Rizzio als de gay best friend. Dat ze nou ook nog eens samen in bed eindigen op Mary’s huwelijksnacht is al helemaal op het belachelijke af. Hier wordt het verhaal wel heel geforceerd de 21e eeuw in gehaald. David Tennant heeft bij mij altijd een streepje voor en ik wil hem dan ook niets kwalijk nemen, maar het script laat hem niet toe om meer van John Knox te maken dan een boze man met een baard. Moray, Mary’s halfbroer, wekte wel mijn interesse (want intern conflict, karakterontwikkeling) maar kreeg niet genoeg tijd om die ontwikkeling te volmaken. Een van de personages naar wie ik het meest benieuwd was, was Bothwell. Dit omdat zijn huwelijk met Mary historisch controversieel is – want waren ze nou geliefden die al dan niet hebben samengespannen om Darnley uit de weg te ruimen, of is Mary door Bothwell in de val gelokt? - en de kant die je kiest met zijn personage heeft grote invloed op hoe je Mary ziet. De film kiest ervoor om Bothwell als een blad aan een boom te laten omslaan en daardoor Mary’s slachtofferrol te versterken. Jammer. De tegenovergestelde benadering, zoals in Mary Queen of Scots (2013), is dramatisch interessanter (en ze zijn allebei even plausibel volgens mij).

Waar de film geen steekjes laat vallen, is de cinematografie. De manier waarop Schotland in beeld wordt gebracht is an sich al reden om deze film te zien. Maar ook hoe de interieurs belicht worden en hoe soms een scène in Schotland (Mary in een bebloed bed) gespiegeld wordt met een scène in Engeland (Elizabeth bij haar kunstwerk van wit een rood papier) is gewoon heel mooi om te zien. En zoals je van een groots opgezet historisch drama verwacht, zijn ook de kostuums prima. Wat mij positief is opgevallen, is dat de film aandacht besteed aan het feit dat Elizabeth de pokken kreeg en daarna voor het leven getekend was. Zo’n lelijk detail wordt meestal weggelaten in films, maar hier draagt het bij aan de ontwikkeling van het personage. Naarmate de film vordert gaat Elizabeth steeds minder natuurlijk en meer als een standbeeld ogen (en voilà, Oscarnominatie voor beste make-up). Raar dat Mary er bij haar executie nog steeds jong en mooi uitziet trouwens.

Maar goed, lang verhaal kort: ik heb wat gemengde gevoelens over Mary Queen of Scots. De film ziet er ontegenzeggelijk mooi uit, en er is duidelijk moeite gedaan om de twee koninginnen tot gelaagde personages te maken. Het is alleen zo jammer dat dat juist voor Mary Stuart niet gelukt is. De focus van de film ligt op haar, maar toch lijkt ze meer een hoofdstuk in de geschiedenis van Elizabeth I. Hoewel dat historisch gezien misschien ook wel juist is: Elizabeth wordt herinnerd om haar leven, Mary om haar dood.

Dertien in een dozijn. Meisjesfilm waar nauwelijks moeite in gestoken lijkt. Alle clichés op een rijtje, een onlogisch en weinig boeiend verhaal, een paar halve levenslessen, bekende meisjesactrice erin en klaar. De dommigheid van de stinkend rijke meisjes levert af en toe wat flauw-grappige momenten op, maar het verhaal zelf stelt erg weinig voor. De hele moeite is wel heel snel verholpen. Zo moet Hillary Duff de eerste dag na haar verval tot armoede zich nog kleden in haar pyjamajurkje, daarna kost het de beide zusjes geen enkele moeite zich op en top te kleden en op te maken. In het eind komt eigenlijk alles goed, en hoewel de meisjes allebei een niet-rijkeluis-vriendje aan de haak hebben geslagen zijn ze eigenlijk nauwelijks minder materialistisch dan eerst. Niet een film waar ik veel van verwacht had, maar desalniettemin viel Material Girls tegen.

Een poos geleden als eens eerder gezien, maar wist er niet veel meer van behalve dat The Maze Runner me positief had verrast. Ik was benieuwd of dit bij een tweede kijkbeurt nog steeds zo zou zijn, en gelukkig blijkt dat het geval.

Het grote sterke punt van deze film is dat het consequent Thomas' oogpunt vasthoudt. We weten precies evenveel als hij, en aan het begin is dat helemaal niets. We beginnen midden in het verhaal, zonder enige vorm van introductie, zodat we meteen met Thomas meevoelen in zijn verwarring. Slechts heel af en toe krijgen we een shot te zien dat Thomas niet ziet. Pas op het eind worden we echt uit Thomas' oogpunt gehaald, wat opnieuw een verwarrend effect heeft - en een mooie aanloop is naar het tweede deel.

De afgelopen jaren is er niet bepaald een gebrek geweest aan verfilmingen van het Young Adult-Fantasy genre. Fijn aan The Maze Runner is dat er geen tienermeisje met identiteitscrisis aan te pas komt, wat dan wel weer een zeldzaamheid is. Ook fijn is dat we in het geheel geen idee hebben van wat er in de buitenwereld gaande is, het enige dat we zien krijgen is een primitieve maatschappij van enkele tientallen jongens. Dat is toch een andere setting dan de gemiddelde post-kernbom/-derdewereldoorlog/-virusuitbraak-wereld die we vaker te zien krijgen.

Het plot is simpel genoeg: jongens levend in een doolhof proberen weg naar buiten te vinden. Toch blijft de film boeien. Dit omdat we, net als Thomas, eerst moeten ontdekken waar hij is terecht gekomen voordat hij de weg naar buiten kan vinden. De jongenssamenleving is interessant, ik had daar best wat meer van willen zien. Eenmaal in het doolhof is het vooral rennen, wat plottechnisch misschien niet zo boeiend is, maar toch werkt het. Die muren die constant dicht (dreigen te) gaan werkten me behoorlijk op de zenuwen. De Grievers daarentegen vond ik niet zo heel erg eng, en ze werden ook wel vrij makkelijk verslagen. Ik vond de muren enger!

Heel veel karakterontwikkeling zit er niet in de film, maar daar kan ik mee leven. De personages hebben in ieder geval wel een eigen persoonlijkheid, ook al blijft die verder vrij statisch. De enige die hierin opvalt is Gally. Hij lijkt een soort van plaatsgebonden Stockholm-syndroom te ontwikkelen, dat hem tot wanhoop drijft en uiteindelijk kapot maakt. Dat was een van de weinige dingen die ik me nog echt goed kon herinneren van de eerste kijkbeurt.

De acteurs deden het wat mij betreft aardig (en wat een conditie moeten ze gehad hebben!). Wat ook een vermelding verdient is het doolhof, dat echt prachtig weergegeven is. Ik ben erg benieuwd hoe het volgende deel gaat zijn nu dat doolhof ontbreekt... Ik ga het hopelijk snel ontdekken.

Toch een teleurstelling na het aangenaam verrassende The Maze Runner. Het eerste deel was misschien geen topfilm, maar wel spannend op een wat onconventionele manier; maar in dit tweede deel lijken de makers hun best te doen om toch maar zoveel mogelijk Young Adult-clichés af te werken. Nu heb ik het boek niet gelezen, maar ik heb uit meerdere bronnen vernomen dat de film sterk afwijkt, en niet ten goede. Wat een zonde!

In The Maze Runner was het gevaar voor het grootste deel van de tijd onzichtbaar. Thomas had geen idee wat hem allemaal overkwam, of waarom. Dit deel biedt weliswaar een aantal verklaringen, maar sommigen zijn nogal slap en vaak onduidelijk. Oké, ze hebben jongeren nodig om een medicijn uit te halen, maar waarom is het dan in vredesnaam nodig om ze jarenlang op te sluiten in een doolhof? En waarom allemaal jongens en op het laatst één meisje? We weten nu dat WCKD helemaal niet goed is, maar het gevaar dat deze schimmige organisatie betekent, wordt ineens overschaduwd door de komst van zombies. Daar ben ik dus absoluut geen fan van. ik heb mij ook later vertellen dat het virus in de boeken mensen krankzinnig maakt. De stap van krankzinnig naar zombie hebben de filmmakers er dus zelf bij bedacht. Waarom? Om met de heersende trend mee te gaan? Slechte keuze. Erg jammer dat het script zo verprutst is.

De personages die in het vorige deel geïntroduceerd werden, maken nauwelijks ontwikkeling door. Nieuwe personages zijn meestal weinig boeiend. Het plot was ook niet al te verrassend, met uitzondering van de verrassing die Teresa in petto had. Nu liet ze de hele film al blijken dat ze een geheim had, maar ik zag het niet aankomen dat ze de groep zou verraden. De redenen die daarvoor gegeven worden vond ik weinig aannemelijk. Ook het einde vond ik tegenvallen. De reddingsactie van die oude man (met een auto de menigte inrijden, serieus?) vond ik tenenkrommend, de speech clichématig, en het (ontbreken van een) plan belachelijk.

Vreselijk was The Scorch Trials ook weer niet, trouwens. Er zaten wel een aantal spannende momenten in, en de toevoeging van Aiden 'Littlefinger' Gillen vond ik wel interessant (hoewel zijn hoofd bijna letterlijk schreeuwt 'ik ben niet te vertrouwen!'), al hoop ik dat hij in het volgende deel wat meer te doen krijgt. De setting is misschien niet zo origineel, maar wel goed neergezet. Toch, als dit het eerste deel van een serie was, zou ik weinig behoefte hebben om volgende delen te zien. Het feit dat ik nu toch graag wil weten hoe het afloopt, is bijna alleen te danken aan het eerste deel.

Dit is met recht één van de meest bijzondere films die ik ooit heb gezien. Ik moest er behoorlijk lang over nadenken of ik het nou wel of niet een mooie film vond, maar uiteindelijk ben ik positief. Ik had nog niet eerder een film van Lars von Trier gezien, maar ik ben wel bekend met de controverse rond zijn persoon en het soort films dat hij maakt. Melancholia trok me aan omdat het zich zo sterk richt op hoe twee heel verschillende personen met een levensgrote bedreiging omgaan - zonder dat er aan getwijfeld hoeft te worden of die bedreiging reëel is.

De beginscène duurt nogal lang en is wat vreemd, later vond ik de haast levende schilderijen juist heel fascinerend. Visueel ziet deze film er geweldig uit.
In deel 1 volgen we Justine, die in dat stadium nog poogt om tegen haar depressie te vechten en 'normaal' gedrag te vertonen. Het is tragisch om te zien hoe zij gedurende één dag de strijd verliest. Ze zoekt hulp bij een laffe vader, een ronduit misantropische moeder en een niet-begrijpende zus. Je ziet Justine afglijden, maar er is niets aan te doen. 'Wat had je dan verwacht?' vraagt ze aan haar man nadat hij te kennen heeft gegeven haar de dag na hun huwelijk te willen verlaten. Je weet hoe ze verder zal wegzinken in haar depressie.
Dat krijgen we dan ook te zien in deel 2. Hierin draait het meer om Claire, die aanvankelijk nog volkomen normaal gedrag vertoont maar in paniek raakt wanneer het einde der wereld dan toch echt nadert. Justine is ondertussen niet meer in staat om voor zichzelf te zorgen, maar wordt juist sterker naarmate het einde dichterbij komt. Het maakt haar echter niet tot een prettiger persoon; ze gedraagt zich tegenover haar doodsbange zus al even lelijk als haar moeder deed tegen haarzelf, toen zij bang was. En toch is Justine niet volledig verbitterd, want om haar neefje bekommert ze zich wel. Ze ondergaat alles berustend, niet klaaglijk.

Wat deze film zo interessant maakt is dat de beide zussen zo verschillen, maar dat ze geleidelijk aan steeds meer van elkaars karaktertrekken overnemen. Zowel Kirsten Dunst als Charlotte Gainsbourg acteren meer dan goed. De bijrollen zijn overigens ook goed gedaan, hoewel er aan het eind van de film ongeveer niemand meer overblijft. De film negeert de rest van de wereld volstrekt en laat alleen zien hoe Justine, Claire en haar zoontje het einde ondergaan. Het gaat niet om het eind van de wereld, deze film. Het gaat erom hoe mensen daar mee omgaan.

Al met al een fascinerende film, en ik denk dat ik 'm in de toekomst zeker nog eens ga zien om er wat meer van te begrijpen. Ik heb het idee dat er nog veel meer referenties en symbolen in zitten dan ik tot nu toe heb begrepen. De links van Hannibal hebben me daar alvast wat mee geholpen.

Voor nu vier sterren.

Ruim tweeënhalf jaar geleden zag ik Memento voor het eerst en toen wist ik al dat ik deze film een tweede keer moest zien, niet alleen om alles beter te begrijpen, maar ook om de film te kunnen beoordelen. Die tweede keer is inmiddels geweest, en bleek vrij verrassend.

Gewend als ik inmiddels was aan het ingewikkelde tijdsconcept, vond ik de film deze keer een stuk gemakkelijker te volgen, hoewel ik af en toe wel degelijk in de war raakte. Deze keer vond ik dat echter in het geheel niet storend. Een beetje nadenken voor een film kan geen kwaad. Waar Nolan dat mijns inziens behoorlijk uitmolk in Inception, staan het vreemde concept en de verwarring die daarvan het gevolg is, in Memento in dienst van het verhaal. Sommige mensen zullen dit een goedkoop trucje vinden om de film nodeloos ingewikkeld te maken, maar ik vind het kloppen.

Een belangrijk verschil met de eerste kijkbeurt is mijn interpretatie. De eerste keer was ik geneigd om te geloven dat het verhaal over de zelfmoord van Leonards vrouw gelogen was en dat Teddy alleen zijn eigen hachje probeert te redden omdat hij de moordenaar is. Ik keek de tweede keer met iemand anders die de film voor de eerste keer zag, en ik merkte dat hij de zelfde ideeën had als ik eerst, terwijl ik er na de tweede keer van overtuigd ben dat Teddy gelijk heeft: Leonard kan zijn leven alleen invulling geven door wraak te nemen, en daarvoor laat hij zichzelf elke keer als hij daarin 'geslaagd' is, dit weer vergeten. Overigens denk ik niet dat dit de enige juiste interpretatie is, ik heb genoeg berichten gelezen van mensen die de film goed bekeken lijken te hebben en toch uitkomen op een andere, maar goed onderbouwde theorie. Ongetwijfeld Nolans bedoeling, en in deze film kan ik dat waarderen.

Wat mij ook opviel is dat ik de personages nu anders bekijk dan de eerste keer, evenals de manier waarop ze gespeeld zijn. Ik heb nu veel meer medelijden met Leonard (de scène waarin hij wanhopig probeert te onthouden wat Natalie hem allemaal toegeschreeuwd heeft zodat hij haar niet meer zal vertrouwen, maar daar niet in slaagt - ik zag trouwens nu pas dat zij heel gewiekst al haar pennen in haar tas verstopte, de eerste keer heb ik dat gemist - is eigenlijk bijzonder tragisch. Zijn hele personage is tragisch omdat iedereen misbruik van hem maakt, hij weet dat er misbruik van hem wordt gemaakt, maar hij weet niet hoe en kan er nauwelijks iets aan doen. De eerste keer vond ik Pearces prestatie niet denderend, de tweede keer heb ik me helemaal niet aan hem gestoord. Natalie zie ik ook anders dan de eerste keer, en ook vind ik nu pas dat Carrie-Anne Moss het heel goed doet. Bijzonder hoe dat zo kan veranderen.

Er is nog één ding dat ik niet begrijp: waarom laat Leonard een escort komen en geeft hij haar de spullen van zijn vrouw? Wil hij zich iets herinneren of is het gewoon zelfkwelling, of wat?

Al met al vind ik Memento een heel geslaagde film, die je in verwarring brengt zonder dat het ergerlijk is en die ruimte laat voor interpretatie, zonder dat de personages ondergeschikt zijn aan het concept.

Ik heb erg tegenstrijdige gevoelens over deze film.

Aan de ene kant:
- wat een heerlijke rol voor Julia Roberts! Ze leeft zich helemaal uit en geniet er zichtbaar van.
- ik kon de humor wel waarderen. Ja, het hondjesgedoe was flauw, maar toch wel grappig... Soms valt er in de vertaling wat weg, maar de dialogen (of monologen, als de boze koningin weer eens aan het woord is) zijn bijzonder snedig
- in tegenstelling tot Snow White and the Huntsman neemt Mirror Mirror zichzelf totaal niet serieus, wat de film mijns inziens enorm ten goede komt.
- Lily Collins ziet er, in tegenstelling tot Kristen Stewart in voorgenoemde film, ook echt uit als Sneeuwwitje. De dwergen zijn ook 'echte dwergen'.
- de kostuumafdeling heeft zich heerlijk uitgeleefd (maar waarom Sneeuwwitje een blauwe trouwjurk geven met een enorme oranje strik?)

Aan de andere kant:
- wat een enorm rommelige manier van filmen! Vooral tijdens de actiescènes stond het beeld zelden een seconde stil, wat het kijken erg onprettig maakt af en toe.
- de CGI was wel érg slecht voor een film uit 2012.
- het script lijkt wel een eerste versie te zijn die nog een flinke herziening nodig heeft. In plaats van voodoo-marionetten en een bijzonder slecht geanimeerd monster had ook wat meer aandacht besteed kunnen worden aan de personages, en een wat beter eind.

Al met al is deze film vrij belachelijk, zeker het einde. Sommige dingen zijn flink irritant, anderen weer heel vermakelijk. Aangezien dit een film is met een flinke knipoog ben ik bereid heel wat te vergeven.

Les Misérables: je houdt ervan of je vindt het niks. Als je niet van een film houdt waarin constant gezongen wordt, ga dan gewoon niet. Mensen die halverwege de film (of erger nog, een half uur voor het eind) de zaal uitlopen irriteren mij bijzonder. Denk dan na voor je een film gaat kijken, en als je het niks vindt, wacht dan in ieder geval tot de pauze met weglopen.

Goed, dat gezegd hebbende, volgt hier een heel verhaal wat ik er wel van vond. Ik heb helemaal niks tegen musicals en groot drama, dus dat ik deze film zou kunnen waarderen kon ik van te voren wel voorspellen. Er zijn goede kanten en mindere kanten, maar wat wil je ook met zo'n lange en uitgebreide film? Eerst maar eerst de personages en acteurs:
* Over Hugh Jackman als Jean Valjean hoef ik weinig te zeggen. Je kunt wel zien dat hij musicalacteur geweest is. Prima gecast
* Russell Crowe... Een beetje onwennig in het begin, maar hij is mij zeker niet tegengevallen als de pathologisch plichtsgetrouwe Javert. Eigenlijk vond ik zijn personage interessanter dan Valjean. Sowieso kan iedereen die in wanhoop in de Seine springt op mijn sympathie rekenen, maar dat terzijde. De zang van Crowe was niet de beste van de film, maar was toch ook niet slecht in mijn ogen
* Anne Hathaway... Ik mag haar niet, zonder duidelijke redenen. Het bejubelen van haar vertolking van Fantine zal ik dus maar aan anderen overlaten. Begrijp me niet verkeerd, ze deed het echt goed. Ik heb er wel bewondering voor dat ze het aandurfde om de lelijke kant zo naar voren te laten komen. Ze was bepaald geen plaatje toen ze I Dreamed a Dream zong, maar zo komt het wel veel echter over
* Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter als de waard en zijn vrouw. Persoonlijk kon ik hun aanwezigheid wel waarderen voor de vrolijke noot af en toe, hoewel ik me ook wel kan voorstellen dat anderen niet zo heel blij zijn met hen. Maar wie had anders Mme Thénardier kunnen spelen?
* Eddie Redmayne als Marius. Nu had ik al een klein zwak voor Redmayne, en dat is er niet minder op geworden. Als personage vind ik Marius niet bijzonder interessant, maar zijn vertolking van Empty Chairs at Empty Tables vond ik erg mooi
* Amanda Seyfried als Cosette. Seyfried zingt lief en zoet en past goed bij de rol - alleen het hele personage van Cosette doet me helemaal niets, totaal niet
* Samantha Barks als Éponine: zo zie ik het graag! Dit is nog eens een boeiend personage, en heel overtuigend neergezet. On My Own was erg mooi (maar wel korter dan normaal, waarom dat nu weer?). Bij een vrouw met ballen zoals Éponine valt Cosette toch een beetje heel erg weg. Ik heb een zwak voor vrouwen die zich verkleden als man om zich dan wanhopig in het strijdgewoel te mengen, een beetje à la Eowyn in The Lord of the Rings. Jammer dat ze dan dood moet gaan en dat het liedje dat ze daarbij zingt me toch net iets te sentimenteel is
* De studenten van wie ik de namen ook weer niet allemaal ken. Weinig op aan te merken. De man die Enjolras speelt vond ik erg prettig om tegen aan te kijken.

Met de cast zit het dus wel goed en met de muziek ook - als je van musicals houdt, dat maakt dus echt alles uit. De mooiste stukken vond ik toch wel als het hele ensemble door elkaar zingt, zoals bij One Day More. A Heart Full of Love vond ik dan weer niks, maar dat is vooral omdat ik het hele bijbehorende liefdesverhaal zeer weinig voor vond stellen. Overigens vind ik wel dat er iets teveel gezongen wordt in de film. Het is niet zozeer een probleem dat alles gezongen wordt, maar wel dat alles bezongen wordt. In een musical is dat nodig, maar in een film zien we ook de gezichtsuitdrukking van de acteurs en hoeven we niet alle doorgemaakte emoties hapklaar voorgeschoteld te krijgen. Dat is één van de compromissen die je moet maken als je een musical verfilmt, denk ik.

Ook vind ik de film iets te lang. Er gebeurt zo ontzettend veel en het meeste daarvan is interessant, maar naar mijn mening had er toch best wel wat uitgeknipt kunnen worden. Dan had je als regisseur waarschijnlijk wel een heleboel fans over je heen gekregen, dus vandaar dat je dan alweer een compromis moet maken. Films vind ik zelden te lang, maar deze dus wel. Het einde vond ik ook niet echt passend. Bij een musical op het toneel had het gepast, maar in een film is de geest van Fantine die Valjean het hiernamaals in leidt, waar hij wordt opgewacht door alle personages die in de film zijn gestorven toch echt te veel van het goede. Bovendien is het ook niet helemaal duidelijk waar de hele rebellie uiteindelijk toe geleid heeft, behalve dan dat een heleboel mensen dood zijn en Marius trouwt met Cosette.

Toch wel wat aanmerkingen van mijn kant dus, maar dit neemt niet weg dat ik over het algemeen genomen wel degelijk onder de indruk ben van deze film. Het is een drama van epische proporties en daar kan ik geen weerstand aan bieden. Voor een heleboel mensen is deze film helemaal niks en dat kan ik me prima voorstellen. Van mij krijgt Les Misérables gewoon vier welverdiende sterren, en in de toekomst vast nog wel eens een herziening.

Een film die ik vooral om de thematiek kan waarderen. Vrouwen die aan een bijzonder goede universiteit worden opgeleid tot huisvrouw? Het enige doel in je leven het zo snel mogelijk trouwen en kinderen krijgen? Elke film die daartegen in opstand komt kan op mijn sympathie rekenen, zo ook deze. Ik ben geen groot liefhebber van Julia Roberts en de ontwikkelingen in haar verhaal vond ik ook niet zo boeiend, sommige delen zoals dat met de docent Italiaans hadden wat mij betreft geskipt kunnen worden. Gelukkig zijn de schoolmeisjes wel heel interessant en worden ze ook goed gespeeld, onder andere door Maggie Gyllenhaal. Ik was wel even verbaasd toen er helemaal geen sprake bleek te zijn van een eventuele zwangerschap terwijl ik al vanaf het begin op die plotwending aan het wachten was, maar het is helemaal niet erg om er eens naast te zitten in je voorspellingen.

Zoals gezegd is het vooral de thematiek die me boeit; ik zie wel minpunten in hoe sommige verhaallijnen wat slordig worden afgerond. Jammer. Desalniettemin 3,5 ster.

Goede, net niet heel goede film.
Ik kan me niet herinneren eerder een Canadese film te hebben gezien, maar als Monsieur Lazhar representatief is voor wat er zoal gemaakt wordt in Canada, hoop ik er nog meer te zien. Het verhaal is niet typisch Hollywood: dramatisch genoeg, nooit melodramatisch. De film is wat objectiever, vult wat minder voor je in. Waarom de juf zelfmoord pleegde wordt nooit helemaal opgehelderd. Waarom monsieur Lazhar moet huilen na het etentje met z'n collega kun je op meerdere manieren verklaren. Fijn dat je zelf ook nog wat mag nadenken en dat er niet alleen maar op je emoties wordt ingespeeld.

De film staat of valt met de chemie tussen leraar en klas, en daarmee zit het gelukkig heel goed. In een meer standaard film zou je meer verwachten over hoe monsieur Lazhar alle problemen oplost, maar hier niet. Hij toont begrip voor de kinderen, maar weet duidelijk ook lang niet altijd hoe hij de dingen aan moet pakken. Misschien dat ze dat juist aan hem waarderen..? Hoe dan ook, zijn ingetogen houding en belangstelling komen heel oprecht over. Over de acteerprestaties van de kinderen wat mij betreft niets dan lof. De volwassenen doen het ook goed, maar kindacteurs die zonder uitzondering zo'n prestatie neerzetten zijn wat mij betreft een uitzondering.

Wat ik wel een beetje jammer vond was het einde. De film kent wel een verhaallijn, maar het verhaal wordt net niet bevredigend afgerond. Ik weet niet precies hoe ik het wel had willen zien, maar dit was te abrupt. Dat is denk ik het enige minpunt. De ingetogen toon, de sfeer, de muziek en de acteerprestaties zijn zeer geslaagd en maken voor mij Monsieur Lazhar een bovengemiddelde film.

Zeker niet de slechtste in zijn soort. Monte Carlo is denk ik heel geliefd bij de doelgroep en is voor mensen buiten de doelgroep ook nog wel te verdragen. De verplichte clichés komen er zeker in voor maar het geheel is wel eens ergerlijker gedaan. De acteurs spelen weliswaar niet per se de sterren van de hemel maar doen het ook niet slecht, en ze lijken er wel plezier in te hebben. De 'love interests' zijn een keertje niet afstotelijk: de Australiër is aantrekkelijk, de Fransman charmant en de inmiddels veel te jong overleden Cory Monteith sympathiek knullig. Het verhaal is dertien in een dozijn, maar als twaalfjarig meisje zit je denk ik ook niet te wachten op een absurde plotwending. Dus verloopt het verhaal zonder verrassingen, behalve dan dat Cordelia niets geleerd lijkt te hebben. Om het plaatje helemaal compleet te maken had ze haar leven moeten beteren, maar goed. Verder worden Parijs en Monte Carlo flitsend in beeld gebracht en krijgen de meisjes mooie jurken aan. Helemaal prima voor de doelgroep dus. Ik was in een milde bui toen ik mee keek en wil er dus wel drie sterren aan geven.

The Monuments Men viel mij behoorlijk tegen. Nu waren mijn verwachtingen toch al niet heel hoog omdat al genoeg weinig enthousiaste recensies had gelezen, maar toch.

Het concept leek me leuk, en aangezien het nog waargebeurd was, leek het me ook veelbelovend. Ik wil omwille van de film ook best aannemen dat het mensenlevens waard is om kunst te redden - het zou niet de eerste keer zijn dat dat gebeurt. Dat Nazi's kunst jatten om Hitlers megalomane dromen tegemoet te komen vond ik ook niet moeilijk om aan te nemen. Tot zover geen problemen dus.

Wat wel de problemen zijn:
- De personages zijn niet of nauwelijks uit elkaar te houden. Ik herkende ze als Hugh Bonneville, Jean Dujardin, enzovoort, maar ik had geen idee welke naam bij welk personage hoorde. Normaal krijg ik dat gaandeweg wel door, maar nu wist ik aan het einde slechts een paar personages bij naam.
- Het verhaal is slordig uitgewerkt. Sommige personages krijgen een aanzetje tot karakterontwikkeling, wat vervolgens niet uitgewerkt wordt (Damons personage) of abrupt afgekapt wordt (Bonnevilles personage).
- In het verlengde van de vorige punten: de verschillende verhaallijnen zijn ook nauwelijks uit elkaar te houden. Ik had grote moeite om me te herinneren wie er nou met wie op stap was, waarheen en waarom. En als ik dacht dat ik het uitgevogeld had was iedereen ineens weer samen.
- Te veel sentiment! Ik vond Bonnevilles dood best wel iets tragisch hebben. Hij had bijna zijn geliefde madonna weten te redden, maar sterft bij de poging en zijn inspanningen zijn voor niets geweest. Als we dit gewoon gezien hadden gekregen, beetje ingetogen muziek erbij, was het een ontroerend moment geweest. Nu krijgen we een vreselijk sentimentele voice-over erbij te horen die wel erg slecht past bij het personage (de enige Brit van het stel schrijft wel een erg Amerikaanse brief). En dit is pas het begin van een rij sentimentele, tranentrekkend bedoelende scènes die al snel op mijn zenuwen begonnen te werken. De scène met het kerstliedje vond ik ronduit tenenkrommend.
- Te weinig Cate Blanchett! Ik ben altijd wel een voorstander van Blanchett en ik heb haar nog nooit in een slechte rol gezien, maar wel in een vrijwel overbodige rol hier. Ze hadden haar personage even zijdelings moeten noemen of echt een rol van betekenis moeten geven. Nu voelt het alsof ze erbij is gesleept (anders teveel mannen zeker).
- De humor is maar half geslaagd, soms zelfs gênant.
- De film ziet er mooi uit, maar muziek is vrijwel afwezig.

Zoveel goede acteurs (ik heb ook niemand op slecht acteerwerk kunnen betrappen) en een goed concept voor een film, en dan toch zo'n pover resultaat. Misschien had Clooney iemand anders deze film moeten laten regisseren.

Indrukwekkend.

Lang geleden heb ik deze film al eens gezien en ik wist er weinig meer van behalve dat ik toen ook al onder de indruk was. Ik houd ervan hoe deze film een nét iets andere invalshoek heeft dan je zou verwachten, waardoor het drama veel meer op de voorgrond komt. En een drama was het ook, en niet zo zeer een mooie actiescènes waarin eerst een aantal Israëlieten worden gegijzeld en vermoord en daarna een aantal Palestijnen worden geliquideerd. Misschien kunnen een aantal lage beoordelingen wel worden toegeschreven aan de verkeerde verwachtingen die men had.

Het verhaal is vrij sober verteld, niet met meer woorden en dramatische wendingen dan nodig. Pas tegen het einde van de film krijgen we de daadwerkelijke dood van de gijzelaars te zien in een bijzonder mooie scène. Het geweld wordt niet verbloemd maar is ook nergens teveel aanwezig. De acteurs doen het allemaal goed, Eric Bana maakt hier zeker indruk. Geoffrey Rush zag ik hier eens in een heel andere rol, die hem net zo goed afgaat alle andere, blijkbaar. De muziek van John Williams tilt zoals verwacht de film naar een hoger niveau met zijn prachtige filmmuziek.

Eigenlijk heb ik tot mijn eigen verwachtingen vrij weinig te melden over deze film, hij heeft blijkbaar het soort goede indruk gemaakt waardoor ik het gevoel krijg dat ik er weinig over kan melden. Vier sterren.

Aardig tussendoortje voor liefhebbers van kostuumdrama's. Deze miniserie is net wat duisterder dan gewoonlijk, en dat vond ik persoonlijk erg prettig. Het verhaal is gebaseerd op een onvoltooid werk van Dickens, en misschien verklaart dat het feit dat het verhaal wat vreemd wordt afgerond. Er zijn enkele plottwists in het laatste half uur, en hoewel ik de grootste echt niet zag aankomen (en ik 'm in dat opzicht wel geslaagd vond) komt het wel een beetje over als een deus ex machina. Vervolgens worden er nog wat draaien aan gegeven die het geheel er niet geloofwaardiger op maken, en dan volgt er een abrupt einde. Dat is jammer.

Gelukkig valt er verder wel te genieten. De sfeer en de kostuums zijn goed getroffen en er zijn een aantal leuke bijrollen. De acteerprestaties van Tamzin Merchant vond ik wat tegenvallen en Edwin Drood vond ik eigenlijk nogal vervelend, maar Matthew Rhys als de getormenteerde, geobsedeerde en aan opium verslaafde koormeester is erg goed op dreef. Ook Rory Kinnear als de dominee vond ik erg prettig om naar te kijken. Verder kan ik wat maatschappijkritiek altijd waarderen in een verhaal dat ik anders misschien te slapjes had gevonden.

Geen topper, maar zeker geen straf om naar te kijken.