Meningen

Tja, I am Dina is in ieder geval niet de meest gewone film. Verder is het moeilijk om er een woord voor te verzinnen. Ik bleef nogal met een onbestemd gevoel achter.

Sommige aspecten van de film zijn zeer geslaagd. Noorwegen is een lust voor het oog en de soundtrack is goed tot uitmuntend (het duet van piano en cello, gespeeld door Dina en de leraar, is prachtig). Andere aspecten zijn twijfelachtig - Gerard Depardieu - of zelfs tenenkrommend (ik vond de dode moeder die steeds terugkwam nogal belachelijk. Niet het idee, maar de uitwerking ervan. Waarom heeft ze bijvoorbeeld steeds jurken met veel te lange mouwen aan? En de voice-over... We weten dat je Dina heet en dat dit je verhaal is, dat hoef je niet meermaals te herhalen in het eerste half uur). Er gebeurt in ieder geval genoeg in de film, en tussen die gebeurtenissen zijn er ook zeker dingen die me wel konden boeien, Mads Mikkelsens personage bijvoorbeeld en zijn mislukte huwelijksaanzoek. Ook de destructieve werking die Dina maar al te vaak heeft op haar omgeving komt goed uit de verf.

Dina zelf is ongrijpbaar, maar mijns inziens niet op een goede manier. Soms bouwt ze net een beetje sympathie op, (bijvoorbeeld als ze de man die de bediende vernedert, slaat en het huis uit stuurt, heel stoer!) die ze vervolgens verspeelt met een compleet willekeurige actie. De arme Hans Mattheson krijgt niet veel te doen behalve als seksslaaf dienen, om het zo maar te zeggen. De film lijkt het soms erom te doen te zijn om de kijker te schokken, en dat ergert mij. Dina's liefde voor een bepaalde man lijkt dan weer volledig uit de lucht te vallen, net als het einde. Ineens was het afgelopen en ik wist niet precies waarom. Hoezo is Dina's verhaal nu ineens voorbij? Ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand met haar karakter zich bij zo'n einde neerlegt.

Al met al niet wat ik ervan verwacht had. Soms veelbelovend, maar uiteindelijk toch teleurstellend.

De laatste tijd heb ik een boel films gezien en vele daarvan vond ik genietbaar, maar het is lang geleden dat een film mij met zo'n brede glimlach achtergelaten heeft. An Ideal Husband is oorspronkelijk een toneelstuk van Oscar Wilde, en hoewel ik het oorspronkelijke stuk niet ken kan ik in de verfilming duidelijk de hand van Oscar Wilde zien, tot mijn grote vreugde. Oscar Wilde strooit zoals altijd met briljante citaten, geen idee waar hij ze vandaan haalt. In deze film gebruikt hij daarvoor als spreekbuis Rupert Everett, die ik fantastisch vind als de wat gladde en uiterst sophisticated (bij gebrek aan een beter woord) Lord Goring. Hij speelt zijn rol precies zoals ik denk dat Oscar Wilde het bedoeld moet hebben. De chemie met Minnie Driver is geweldig, echt een genot om te zien hoe die twee om elkaar heen draaien.

Cate Blanchett bewonder ik al jaren en ook in deze film is ze weer schitterend. Jeremy Northam doet het ook goed; van Julianne Moore weet ik het nog niet zo, ik denk dat mijn mening over haar beïnvloed wordt door de volstrekte onuitstaanbaarheid van haar personage.

Behalve dat het acteerwerk uitstekend is vind ik het verhaal ook geweldig. Ik denk dat niet iedereen dat met mij eens is, een andere verklaring voor het veel te lage gemiddelde kan ik niet bedenken. Ik vind het uiterst vermakelijk hoe Oscar Wilde heel zorgvuldig alles in het honderd laat lopen zonder dat het melodramatisch wordt. De ironie is ook nooit ver weg en daar maak je mij wel blij mee.

Wat valt er verder nog te zeggen... De kostuums zijn prachtig, vanzelfsprekend. De muziek is me helaas niet opgevallen, maar misschien zat ik daarvoor teveel in het verhaal. Verder niets op aan te merken. Ik heb absoluut genoten van An Ideal Husband en geef voor nu vier welverdiende sterren.

Zo, dat was even anders dan verwacht. Vanouds wordt The Illusionist vergeleken met The Prestige en daarom had ik van te voren een heel ander beeld van deze film. Waar The Prestige het mijns inziens vooral moet hebben van hoofdbrekende plotwendingen en spanning, is The Illusionist veel meer een dramafilm. Gelukkig heb ik daar helemaal geen problemen mee.

Ik voor mij had de plottwist op het einde niet zien aankomen. Dat wil zeggen, ik wist dat er twist zou aankomen maar niet wat deze in zou houden. Ik lees hierboven dat niet iedereen even enthousiast is over het einde, maar ik vind het einde juist een van de meest bevredigende in lange tijd, zeker als je bedenkt dat er nog zo vlak voor het eind een plottwist komt. Voor mij vielen echt alle puzzelstukjes op z'n plaats zonder dat er teveel werd uitgelegd of het einde zich teveel voortsleepte.

De romance tussen Norton en Biel heeft niet veel om het lijf, maar goed, die is toch vooral onderdanig aan het plot. Het acteerwerk is nergens Oscarwaardig maar ook nooit storend. De sfeer, setting en kostuums daarentegen zijn wel zeer geslaagd. Ook de muziek van Philip Glass is erg mooi en geeft de film nog een extra halve ster mee. Zo kom ik voor nu uit op vier sterren.

Ik heb een zwak voor de oude Grieken. Ik heb van alles op- en aan te merken op Immortals, maar ik heb er desalniettemin van genoten!

Erg fijn dat ze de goden er eens niet uitgeknipt hebben. Toch had ik er wel meer van willen zien. Zeus wordt uitstekend gespeeld door Luke Evans, die hem neerzet als kwetsbaar en vertwijfeld. Ook aan zijn speciale relatie met Athena wordt zowaar aandacht besteed, al vind ik dat Athena veel vaker in beeld had mogen komen. En waarom zijn de goden ineens sterfelijk? Het zou wel nodig zijn om er meer een drama van te maken, maar het is raar. En volgens Zeus is het verboden om je als god te mengen in de aangelegenheden van stervelingen - maar serieus, wat moeten ze anders de hele tijd doen? Is zich bemoeien met stervelingen niet zo ongeveer wat hun taak is?

Ach ja, waarschijnlijk gaat het verhaal over Theseus, maar die vond ik net wat minder boeiend. Dat ligt denk ik vooral aan het script; ik wil Henry Cavill de schuld er niet van geven. Van de oorspronkelijke mythen zijn alleen wat losse fragmentjes overgebleven: Theseus is een bastaard, Phaedra is een bekende naam en er is ergens een labyrinth en zelfs een soort van Minotaurus. Die fragmentjes zijn vervolgens tot een verhaal gemixt dat weinig meer te maken heeft met het 'echte' verhaal. Deze Theseus krijgt niet eens zo heel veel heldendaden te verrichten. Mickey Rourke als bad guy vond ik eigenlijk heel vermakelijk. Freida Pinto was redelijk, hoewel ik haar romance met Theseus volledig overbodig vond. En ook van korte duur! Als hij haar eenmaal van haar gave verlost heeft kijken ze voor de rest van de film niet meer naar elkaar om. Maar misschien was het ook wel meer een zakelijke transactie...

Zoals ik zei, genoeg te klagen. Maar wat zag het er mooi uit! Mooie gevechten, mooie kostuums (praktisch is anders, maar goed) en een fijne sfeer en cinematografie zoals je die mag verwachten van de producers van 300. Het eind leek de weg vrij te maken voor een vervolg. Ik betwijfel of dat er nog gaat komen, maar zo ja: ik ga kijken.

Ik neem aan dat dit zo'n film is die gewoon een keer gemaakt moet worden. Het is ook zo'n film dat een plot heeft dat je met een zin kunt samenvatten. Vanuit het niets komt de tsunami, familie raakt elkaar kwijt, familie probeert elkaar terug te vinden. Al snel genoeg kom je erachter dat alle gezinsleden nog leven en dan is het eigenlijk alleen maar afwachten tot ze erin slagen elkaar terug te vinden. Dat maakt allemaal niet uit, want de tsunami zelf was natuurlijk een enorm drama en daar hoef je weinig plot bij te halen om het tot een indrukwekkende film te maken.

Het belangrijkste in zo'n film, die het meer van één overdonderende gebeurtenis moet hebben dan van een plot, is de geloofwaardigheid. Gelukkig wordt de tsunami angstaanjagend geloofwaardig weergegeven - je zou bang worden voor water. De film houdt zich in waar het gruwelijke beelden betreft - ik denk dat er wel een boel meer rottende lijken te zien zijn geweest - maar is er goed in geslaagd om je de ellende te laten kunnen voorstellen. Daarnaast is ook het acteerwerk goed. De angst werkt aanstekelijk. Vooral aan het begin, als Maria voor het eerst boven water komt, zich vastklampt aan een boom en totaal radeloos begint te schreeuwen, voel je de enorme verbijstering en wanhoop. De kindertjes doen het ook allemaal heel goed, overigens.

Hoeveel hiervan daadwerkelijk echt gebeurd is, weet ik niet, maar soms lijkt het me net iets te dik aangezet. Ik geloof het onmiddellijk dat iedereen elkaar weer terug vindt - uiteindelijk. Maar dat iedereen eerst precies langs elkaar heen loopt, om elkaar dan toch allemaal op dezelfde plek weer te treffen, dat vond ik wat overgedramatiseerd. Verder zijn de personages vrij blanco. Enerzijds helpt dat je om je in te leven; ongeveer elke vader en moeder zal zich wel herkennen in de ouders. Anderzijds maakt het de personages weinig memorabel.

Zoals ik eigenlijk al zei, staat alles in de film in dienst van het grote drama van de tsunami. De familie leidt ons door het drama heen, geeft ons iets om aan vast te houden, meer niet. Daarom zou ik dit film geen meesterwerk willen noemen. Omdat dat grote drama echter heel angstaanjagend in beeld gebracht is, is Lo Imposible toch de moeite waard om te bekijken.

Nu maar eens voor de tweede keer gezien, waardoor het één en ander beter te volgen is. Ik blijf het idee intrigerend vinden en het is zeker prettig om af en toe je hersenen eens flink aan het werk te zetten in een poging alles te blijven snappen, en dan ben je bij Christopher Nolan aan het juiste adres.

Helaas is dit toch vooral een 'ideeënfilm' geworden, meer iets verstandelijks dan dat je er ook gevoelsmatig bij betrokken wordt. Ik denk dat Mal hiervoor had moeten zorgen, maar ook haar subplot blijft voor mij puur iets rationeels en het hele 'You're waiting for a train'-verhaal wordt elke keer lachwekkender. Daarnaast kan ik weinig sympathie opbrengen voor Dom Cobb (die onfortuinlijke combinatie van voor- en achternaam viel mij pas halverwege deze tweede kijkbeurt op, waarna ik af en toe moeite had om zijn personage nog serieus te nemen...).

Goede punten zijn er gelukkig zeker. Ik vind de film er schitterend uitzien en de meeste acteurs kunnen er prima mee door, en die beide dingen wegen voor mij zwaar. Vooral Tom Hardy lijkt het hier naar zijn zin te hebben en is een genot om naar te kijken.

Al met al een interessante, maar niet zo zeer mooie film (mooi slaat wat mij betreft niet alleen op het visuele). 3,5 sterren.

Het schiet nog niet echt op met mijn goede voornemens... Het plan was om alle MCU-films 'op volgorde' te kijken, en dit is nog maar deel twee. Iron Man was een prima start, maar daarna is het toch een beetje blijven liggen.

Tijdens het kijken van The Incredible Hulk was ik me aan het bedenken wat mij vaak zo tegenvalt in superheldenfilms. Het feit dat ik daar tijdens het kijken mee bezig was, is al niet een heel goed teken. Wat me met name opviel, is dat de climax hier duidelijk overeenkomsten vertoonde met Iron Man: de superheld moet het opnemen tegen de schurk die een verbeterde versie van zijn technologie/superkracht heeft. Aan het feit dat de held onbewust heeft meegewerkt aan de verbeterde versie wordt stilletjes voorbij gegaan, en dat haalt de climax dan weer onderuit. Bruce legt een hele fabriek stil als hij een druppel bloed laat vallen, maar stuurt vervolgens wel een bloedmonster op naar een onbekende wetenschapper duizenden kilometers verderop, en is dan verbaasd als hij merkt dat de wetenschapper daar misbruik van maakt... Lijkt me toch vrij naïef voor iemand die al jaren op de vlucht is.

Kort gezegd: de climax van de film, of misschien wel de hele tweede helft, viel wat tegen. Het begin daarentegen vond ik wel veelbelovend. De hele 'origin story' van The Hulk krijgen we tijdens de opening credits, waardoor ik me af ging vragen of dit toch niet een vervolg is op die andere Hulk-film. Later dacht ik dat dit misschien een bewuste keuze was, zodat er meer ruimte zou zijn voor om te laten zien hoe Bruce Banner met zijn 'gave' probeert om te gaan. Dit deel vond ik best geslaagd. Sowieso is het Jekyll & Hyde-idee achter The Hulk wel interessant, en af en toe levert het aardige scènes op. De escalatie op het terrein van de universiteit is daarvan een mooi voorbeeld: The Hulk slaat alles en iedereen kort en klein, terwijl zijn voormalige partner het met toenemende verbijstering aanschouwt. Naarmate de film vordert komt de focus steeds meer te liggen op The Abomination, en dat vond ik steeds minder interessant.

Eén van de grootste problemen van de film is dat de personages allemaal zo ontzettend vlak zijn. De schurken met hun typische motieven vooral, maar ook de wereldvreemde en laffe gestoorde professor 'Mr. Blue', wat een clichématig karakter. Bruce Banner zelf is op zich best sympathiek, maar maakt weinig ontwikkeling door. Aan het eind is hij net als aan het begin weer alleen in een vreemd land, alleen is hij nu schijnbaar wel blij met zijn 'gave'? Dat vond ik dan weer niet een logische consequentie van wat hij verder heeft meegemaakt.

Een groter probleem is dat het heel erg aanvoelt alsof de makers en acteurs er eigenlijk niet zo'n zin in hebben (dit in contrast met Iron Man, waar het plezier vanaf lijkt te spatten). En dat komt niet alleen omdat The Incredible Hulk een wat serieuzere film is; een film als The Dark Knight is een goed voorbeeld van een serieuze superheldenfilm waarbij je wel het idee krijgt dat iedereen die eraan meewerkte dit met liefde en toewijding deed. Dat mis ik in The Incredible Hulk.

Dat maakt het nog geen slechte film. Zoals gezegd vond ik het begin best goed. Ook vind ik dat de special effects de tand des tijds aardig doorstaan hebben. En in vergelijking met recente superheldenfilms vond ik de speelduur ook prima. Het overheersende gevoel is echter van een plichtmatige film. Ik ben bang dat naarmate het MCU uitbreidt er steeds meer plichtmatige films komen, om de eindjes aan elkaar vast te knopen en omdat alles eigenlijk al een keer gedaan is. The Incredible Hulk staat echter helemaal aan het begin en zodoende hadden de makers er naar mijn mening best wat meer van kunnen maken.

Aan het begin had ik zeker hoge verwachtingen van Insomnia. Christopher Nolan, goede acteurs, moord en slaapgebrek - in theorie een goede combinatie. In praktijk is de film me helaas tegengevallen.

Ik weet dat Al Pacino een goede acteur is en hij doet het ook niet slecht, maar ik heb hem nog nooit sympathiek kunnen vinden. Zijn personage is bijzonder kleurloos en zijn karakter is vrij plat. Robin Williams speelt ook een heel andere rol dan verwacht en het past hem niet echt. Hillary Swank vind ik dan wel weer aardig.

En dan het verhaal. Natuurlijk is er een behoorlijke twist wanneer Al Pacino zijn collega doodschiet maar na de scène in de mist is de meeste spanning er wel uit. De moord zelf blijkt eigenlijk een wat saaie zaak te zijn. Het slaaptekort had naar mijn mening wel een veel grotere rol mogen spelen. Eigenlijk had ik een enorme plottwist verwacht tegen het einde, het is ten slotte een film van Christopher Nolan. Ik ging er al min of meer van uit dat de helft van het verhaal gehallucineerd zou zijn of iets in die richting. Dat viel dus even tegen. Het einde is denk ik bedoeld als open, maar het lijkt meer alsof de makers geen zin meer hadden om nog verder te gaan. Sowieso vind ik het plot wat zwak.

En wat blijft er dan nog over? De scène met de boomstammen was goed. De bijzondere relatie tussen de personages van Pacino en Williams levert af en toe een aardig momentje op, maar verder viel deze film me vooral erg tegen. Ik had hier veel meer van verwacht.

Pompeus. Dat is het woord dat Interstellar het best omschrijft. Volgens mij heeft Christopher Nolan daar sowieso wel een handje van, hoewel dat nog niet hoeft te betekenen dat zijn films me niet bevallen.

Ik had niet zo'n hoge verwachtingen van deze film, op basis van de vage trailer en de vage plotbeschrijving. Daarnaast kan ruimtevaart mij bijzonder weinig boeien, en heb ik een ongefundeerde antipathie tegen zowel Anne Hathaway als Matthew McConaughey (ik zeg nadrukkelijk ongefundeerd, want ik heb er geen goede reden voor en kan het niet uitleggen). Maar goed, dat betekende niet dat ik Interstellar geen eerlijke kans wilde geven.

Ik had een astronautenfilm verwacht, maar het bleek ineens een uur te duren voordat er iemand de ruimte in ging. In dat uur gebeurt er niet bijster veel. Er wordt wat vaag gehint naar dat het niet goed gaat met de aarde, iets over hongersnood, maar dramatisch of indrukwekkend wordt die schijnbaar stervende aarde niet. Tussendoor krijgen we van die semi-documentairebeelden waar ik persoonlijk altijd een beetje jeuk van krijg (en ik vind het ook helemaal niks voor een Nolan-film). Na een uur begint de science fiction dan, waarin de science ook ineens heel prominent aanwezig is. Hoewel ik toch echt mijn eindexamen natuurkunde heb gehaald kon ik het gepraat over relativiteit, singulariteit, ruimtetijd, vijfde dimensies en wormgaten niet goed volgen, en ik geloof niet dat ik een uitzondering ben. Natuurlijk hoort het wetenschappelijke gedoe bij science fiction, maar dit is misschien teveel van het goede (pompeus dus: kijk ons eens even intelligente dingen zeggen en doen alsof ieder gemiddeld persoon dit begrijpt). Wat voor mij de druppel was, is dat deze superingewikkelde data, die blijkbaar nodig zijn om een jarenoud wiskundig raadsel op te lossen (iets met zwaartekracht, weten wij veel wat), aan het eind van de film blijkbaar prima gecommuniceerd kunnen worden met behulp van een secondewijzer. Juist.

Behalve pompeus in wetenschappelijk opzicht (ik vraag me niet eens af of het in werkelijkheid ergens op slaat) is de film ook overambitieus in de thema's die het aansnijdt. We hebben de über-Amerikaanse held die zijn familie ondergeschikt stelt aan het redden van de mensheid. Hierbij is het mij overigens volledig onduidelijk waarom je de mensheid zou willen redden als dat betekent dat je alleen het menselijk ras wilt laten voortbestaan en niet dat je de nu levende mensen wilt redden, maar dat even terzijde. Natuurlijk levert dat wel enig drama op bij papa en de kinderen. Maar behalve de mensheid redden en familiedramatiek wil de film ook nog van alles zeggen over onder meer ons gebruik van grondstoffen, het scholingssysteem, tijdreizen, overlevingsinstinct, medemenselijkheid, liegen voor de goede zaak, geloven in jezelf, nostalgie, de Liefde, sterfelijkheid, zelfopoffering en wat al niet meer. Soms lukt het om in één film al die thema's te vervlechten, Interstellar lukt dat niet. Alleen een film lang genoeg maken om al die thema's kwijt te kunnen betekent niet dat ze ook allemaal even goed uit de verf komen. Zo komt de verhaallijn van Matt Damon enigszins uit de lucht vallen, alsof de film nog even snel een aantal dingen wil aanstippen alvorens over te gaan tot het volgende agendapunt. Het idee van vanuit de toekomst je eigen verleden beïnvloeden is an sich leuk, maar bij mij kwam spontaan de gedachte op dat dit in Harry Potter and the Prison... ook al is gedaan (en beter, vind ik eigenlijk).

Bovenstaande beschrijft dus wat ik allemaal niet goed vind aan Interstellar. Maar is dit nou een slechte film? Nou nee. Hoewel ik met de meeste personages weinig sympathie had, werden ze wel stuk voor stuk prima neergezet. Af en toe zitten er best spannende momenten in de film. Visueel is het schitterend en de soundtrack is verrassend goed (orgelmuziek + ruimtevaart, niet een combinatie die ook zo snel had bedacht). Sommige scènes vond ik, los van het geheel gezien, erg geslaagd, zoals Cooper die jaren en jaren aan berichten van zijn familie in één keer terugkijkt en beseft wat hij gemist heeft en de scène waarin Matt Damon wordt geïntroduceerd.

Ik kan me best voorstellen dat mensen Interstellar de hemel in prijzen. Ik voor mij vind de film wat opgeblazen, overambitieus, te veel willen en te weinig kunnen waarmaken. Pompeus dus. Omdat er toch ook goede aspecten zijn kom ik op een gemiddeld cijfer uit.

Alleraardigst. Het blijft even wennen om Brad Pitt en Tom Cruise in rollen te zien die ik niet helemaal bij ze bedacht zou hebben. Ze spelen beide redelijk, soms even wat minder maar soms ook heel overtuigend (Tom Cruise die danst met een lijk... Op een vreemde manier werkt dat voor mij. Zijn kapsel helaas niet). Met andere woorden, Pitt en Cruise zijn best te verdragen maar stelen zeker niet de show. Hiervoor hebben we Kirsten Dunst, die er op bewonderenswaardige wijze in slaagt een volwassen vrouw in een kinderlichaam te spelen. Ze had van mij die Golden Globe wel mogen winnen.

Het verhaal vind ik verder intrigerend genoeg, ook al is het niet precies mijn genre. Af en toe gaan de dingen me wat te snel of worden sommige plotwendingen wel heel snel geïntroduceerd. De sfeer zit er gelukkig goed in en de hoeveelheid bloed is netjes gedoseerd, precies goed.

Ik heb me goed vermaakt met Interview with the Vampire. 3,5 sterren zijn wel op hun plaats.

Eindelijk maar toch ben ik begonnen met met mijn goede voornemen om alle MCU-films op volgorde te kijken. Tot aan 2014 heb ik het redelijk goed gevolgd, maar daarna ben ik achterop geraakt; en halverwege instappen past niet zo bij mij. Al die films zijn gelinkt, dus wil ik ze ook kijken op de volgorde die verhaaltechnisch klopt.

Het is makkelijk beginnen met Iron Man, een oude bekende. Eén van de redenen dat ik een paar jaar terug niet meer zo'n trek had in superheldenfilms was dat ze zichzelf allemaal zo vreselijk serieus nemen. Iron Man heeft daar weinig last van gelukkig. Dit is voornamelijk te danken aan Robert Downey Jr. die zijn rol moeiteloos en met duidelijk plezier neerzet. Zijn Tony Stark is bij vlagen onuitstaanbaar, maar als je goed kijkt is het natuurlijk gewoon een man met een grote mond en een klein hartje. Dit wordt vooral zichtbaar in zijn scènes met Pepper (prima chemie tussen de hoofdrolspelers). Mooiste voorbeeld is nog wel de scène waarin Pepper dat magneet-ding moet vervangen en Tony min of meer per ongeluk toegeeft dat hij niemand anders heeft. Meteen daarna doet hij er vanzelfsprekend heel luchtig over. Overigens vind ik het ook wel prettig dat de film er niet meteen een volledige romance van maakt. Laat hem eerst nog maar wat volwassen worden.

Misschien is dat ook wel waar de film over gaat. Leren om verder te kijken dan je neus lang is, je bekommeren om anderen, je verantwoordelijkheid nemen. Op zich een sympathieke moraal van het verhaal, hoewel je een wenkbrauw zou kunnen optrekken bij de uitwerking ervan. De bad guys gebruiken Starks wapens voor slechte dingen, dus Tony maakt betere wapens, die technologie wordt natuurlijk gestolen door de bad guys, dus Tony moet nog betere wapens maken... Het zal iets Amerikaans zijn.

Als je probeert om je daar niet teveel van aan te trekken, is Iron Man gelukkig heel genietbaar. Ik vond de film nu nog net zo grappig als de eerste keer. Tony Stark strooit met nonchalante oneliners, Pepper Potts wijst hem er af en toe even op hoe compleet hopeloos hij is zonder haar, en Jarvis voorziet het van sarcastisch commentaar. Ik vind alleen bij herziening de figuur van Obadiah wel erg plat en weinig interessant. De uiteindelijke climax valt daarom een beetje tegen.

De actiescènes zien er nog steeds prima uit en zijn ook wel vermakelijk, maar ik vind Tony Stark eigenlijk interessanter dan Iron Man. Hij is het soort persoon dat je graag op z'n bek ziet gaan (zodat die Dummy hem weer kan blussen...), maar uiteindelijk hoop je toch dat hij zijn lesje leert en zijn plannen slagen. En als hij het in de volgende film nog een keer wil doen, prima, ik kijk wel.

Omdat ik de climax dus wat vond tegenvallen, gaat er een halfje van af. Blijft er een heel behoorlijk 3.5 ster van over. Op naar The Incredible Hulk!

Herziening als onderdeel van mijn Marvelfilms-'op-volgorde'-project, deel 3.

Allereerst: wat een fijne vermakelijke film, in dat opzicht een stuk beter dan de vorige die ik keek.

Dat gezegd hebbende is het wel heel erg een invuloefening, zeg. Net als de vorige Iron Man en The Incredible Hulk is het basisplot weer held heeft superkracht/technologie, schurk heeft een verbeterde versie daarvan, held moet zijn superkracht/technologie verbeteren om schurk te verslaan. Dat gaat wel opvallen nu ik de films relatief kort na elkaar kijk.

Dat zou ook een groot minpunt zijn geweest als dit basisplot niet zo enthousiast was ingevuld en aangevuld. Robert Downey Jr. lijkt geboren voor deze rol, schurk van dienst Mickey Rourke heeft er zin in en Gwyneth Paltrow doet bijna hetzelfde als in de vorige film, maar minstens net zo goed. Om het bekende recept wat op smaak te brengen is er dit keer een ander soort identiteitscrisis, namelijk het feit dat Tony Stark met zijn eigen sterfelijkheid geconfronteerd wordt. Dat in combinatie met wat daddy issues zet hem op een pad van zelfvernietiging, waar hij pas van afgerukt wordt als hij weer op moet draven om de wereld te redden. Heel subtiel is het niet allemaal, maar het is netjes ingevuld en geloofwaardig neergezet.

Verder speelt S.H.I.E.L.D. een iets grotere rol, hoewel het hier nog niet precies duidelijk wordt welke. Hier begin je te merken dat de film gemaakt werd met het oog op een groter geheel. Gelukkig stoort het nog niet. Scarlett Johansson en Samuel L. Jackson stellen nog niet zo heel veel voor, maar lopen ook niet in de weg. Ik blijf met name de scènes leuk vinden waarin Tony zich opsluit in de kelder en aan het knutselen slaat, van commentaar voorzien door Jarvis, of het aan de stok krijgt met Pepper.

Wat de film toch bovengemiddeld maakt, is - opnieuw - dat alles met zoveel liefde en plezier gemaakt is. De effecten zien er nog prima uit, de muziek is helemaal passend, alle acteurs lijken zich op hun plek te voelen, de speelduur en pacing zijn oké. Ik heb nog lange niet alle Marvelfilms gezien; ik ben heel benieuwd of men het blijft volhouden om de films ondanks hun formulematigheid met zoveel plezier te blijven maken.

Och, Iron Man... Zonder hem was ik nooit aan dat hele MCU begonnen. Nu zit ik vast in een langzaam vorderend Marvelfilms-op-'volgorde'-project. Tot nu toe zijn alle films herzieningen, en van de zeven films die ik herzien heb blijven die met Iron Man (inclusief The Avengers) het best overeind.

Dat is voor het grootste deel te danken aan Robert Downey Jr. Hij zet in elke film zijn personage nét weer iets anders neer, al blijft hij altijd zowel onuitstaanbaar als onweerstaanbaar (wat ik geloof ik al vaker heb gezegd). In deze film ondergaat Tony Stark weer eens een kleine existentiële crisis, die overigens niet altijd even goed uitgewerkt is - maar dat is niet aan RDJ te wijten. Uiteindelijk komt het erop neer dat Stark door zijn eigen domme schuld onderuit gaat, zichzelf weer terugvindt en sterker dan ooit er weer bovenop komt. Dat proces is doorgaans een stuk interessanter dan de snode plannen van de grote bad guy.

De schurk van dienst stelt eigenlijk weinig voor. Ik meen me te herinneren dat men toen deze film net draaide nogal verontwaardigd was dat The Mandarin nep bleek maar ik vond het toen al een goede zet, en bij een tweede kijkbeurt zelfs een nog betere. De film heeft verder geen enkel interessant idee dat goed is uitgewerkt - EXTREMIS bijvoorbeeld blijft supervaag en de rol van Rebecca Hall is te beperkt om iets toe te voegen. Guy Pearce en al die opvlammende supermensen konden mij eigenlijk niets schelen. Wat ik ook jammer vond: te weinig scènes waarin Tony Stark kibbelt met Pepper Potts. Alsof de makers beseffen dat ze haar tekort doen wordt ze op het eind nog even op een podium geplaatst dat haar eigenlijk niet past. Haar superkracht is dat ze Stark in het gareel weet te houden, dat heeft niets te maken met een vaag serum. Sowieso vond ik de ontknoping iets te veel van het goede, maar het is nu eenmaal zo dat elke ontknoping grootser moet zijn dan de vorige.

Een sterk punt van de Iron Man-films blijft de humor. Ik vond de interactie met de jongeman waar Tony tegenaan loopt juist wel geslaagd; het is leuk om te zien hoe snel het duidelijk wordt wie hier het échte kind is. En hoewel de actie me op het eind iets te veel was, vond ik het eerder in de film juist erg geslaagd. Hoe tijdens de aanval op zijn huis Tony ervoor zorgt dat zijn pak zich om Pepper vormt in plaats van om zichzelf, en hoe hij zichzelf even later aan zijn eigen arm omhoog trekt vond ik bijvoorbeeld leuk gevonden. Ook de muziek voegde echt wat toe aan de film.

Al met al genoeg voor een welverdiende 3.5 sterren. Stiekem vind ik het ook wel wat jammer dat dit de laatste film is met Iron Man in de hoofdrol. Gelukkig mag hij in nog wat andere films opdraven.