Meningen

Sympathiek is inderdaad het juiste woord voor Adam. Adam is heel lief en kwetsbaar, en aan de andere kant bij vlagen behoorlijk irritant. Aan Beth de niet altijd dankbare taak om hem voor zichzelf in bescherming te nemen. Dit levert lang niet zoveel dramatische ontwikkelingen op als had gekund, wat Adam een toch wat (te) licht verteerbare film maakt. Het einde vond ik wat vreemd. Ik hoefde niet eens per se een happy ending met Adam en Beth terug bij elkaar, maar ik vond het briefje van Beth nogal verwarrend. Ze hebben elkaar een jaar niet gezien en dan geeft ze hem op een briefje dat ze blijkbaar goed zonder elkaar kunnen? Juist voor iemand met een autismespectrumstoornis lijkt me zo'n boodschap vrij moeilijk te interpreteren. Overigens vind ik het wel goed gedaan hoe ze hebben laten zien dat Adam vooruitgang heeft geboekt.
Rose Byrne vind ik soms wat geforceerd vrolijk, maar Hugh Dancy is briljant. Minder had ik ook niet verwacht, aangezien hij in Hannibal al heeft laten zien hoe goed hij psychisch gemankeerde personages neer kan zetten. Hugh Dancy maakt een boel goed voor mij.

Tegenvaller. De eeuwige jeugd van de hoofdrolspeler had een mooie draai kunnen geven aan het standaard romantische plot, maar doet dat eigenlijk niet. Misschien had het meer indruk gemaakt als we meer hadden gezien van Adalines herhaaldelijke worstelingen om haar verschillende 'levens' achter te laten, en steeds haar geliefden te verliezen. Dat is dramatisch best interessant, en ook de reden dat ik Adalines relatie met haar dochter eigenlijk het interessants vind van de hele film. Als we meer de gelegenheid hadden gehad om ons in te leven in de unieke situatie van de hoofdpersoon was het ook boeiender geweest om te zien hoe Adaline twijfelt tussen haar vluchtende bestaan en haar 'liefde' voor Ellis. Liefde tussen aanhalingstekens, want ik vond de chemie tussen de beide acteurs op z'n zachtst gezegd twijfelachtig. Dat zal deels te maken hebben met het grensoverschrijdende gedrag van Ellis - een minder knappe man zou daar nooit mee weg zijn gekomen.

Omdat het concept van het niet ouder worden zo matig wordt uitgewerkt, zou je het gemakkelijk kunnen vervangen door een andere plotmotor: Adaline is een kroongetuige/undercover spion/ontsnapt uit een sekte en is daardoor steeds op haar vlucht voor haar vroegere leven. Alleen het subplot met Ellis' vader zou dan niet werken - maar eerlijk gezegd doet het dat nu ook al niet.

Eigenlijk vond ik het stijlgevoel van Adaline het hoogtepunt van de film. Dat kan toch niet de bedoeling wezen.

Agora is een film naar mijn hart. Rachel Weisz steelt de show als onafhankelijke vrouw in een snel veranderende wereld die ook nog eens gebaseerd is op een werkelijk persoon. Waarschijnlijk is er veel over Hypatia verzonnen, maar de grote lijnen zijn toch waar en aangezien er zoveel onbekend is maakt het mij weinig uit wat er verder nog bij bedacht is.

Het belangrijkste is dat er eeuwen aan kennis verloren gaat als gevolg van fanatisten die God aangrijpen om hun verachtelijke daden te vergoelijken. Ik heb er bewondering voor dat zowel de christenen als de heidenen niet zwart-wit worden neergezet. Ik zou de film dan ook niet willen zien als een aanklacht tegen welke religie dan ook, maar meer als een droevige weergave van hoe alle goede dingen misbruikt kunnen worden om menselijke doeleinden te dienen. Dat de christenen, en ook de joden trouwens, rechtvaardigheid willen is niet meer dan juist, maar de grens tussen rechtvaardigheid en wraak blijkt zoals altijd onduidelijk. Mooi om te zien ook hoe Orestes tevergeefs probeert redelijk te blijven. Voor redelijke mensen, christen of heiden, is geen plaats wanneer het fanatisme heerst.

Het verhaal vind ik dus zeker zeer interessant. Het personage Davus is niet bijzonder opmerkelijk maar maakt wel heel goed de veranderingen duidelijk. Bovendien levert hij twee heel mooie scènes op, namelijk de bijna-verkrachting van Hypatia en vervolgens aan het eind zijn coup de grâce om Hypatia erger lijden te besparen, waarbij die laatste scène één van de mooiste is die ik in tijden gezien heb. Het einde vind ik bijzonder mooi.

Rachel Weisz is zeer goed bezig in deze film. Sowieso houd ik er wel van als een film draait om een vrouw die zich staande probeert te houden in een wereld die door mannen wordt gedomineerd. Haar toewijding aan de wetenschap bepaalt haar hele leven en uiteindelijk ook haar dood.Tragisch maar nooit sentimenteel wordt haar lot weergegeven. De rol van Orestes wordt goed ingevuld door Oscar Isaac.

Verder is er nog de muziek die goed paste bij de sfeer, de decors zien er prachtig uit en ook het camerawerk is mij positief opgevallen. Soms gericht op een detail, soms vanuit de ruimte gefilmd, op een gegeven moment zelfs op de kop, maar altijd in dienst van het verhaal.
Al met al een film die ik zeker in de toekomst nog eens wil zien. Omdat ik wat zuiniger probeer te zijn met mijn sterren krijgt Agora er voorlopig vier, dik verdiend.

Tim Burton kan mij altijd wel bekoren, maar dit is toch net iets anders dan 'normaal'. Ik ben lichtelijk teleurgesteld in Alice in Wonderland, juist omdat het typische Tim Burton-creepy sfeertje niet genoeg aanwezig is. Het had allemaal wel wat minder mainstream gemogen (ik kan hier even geen goede vertaling voor vinden), er wordt hier te vaak voor de gemakkelijke weg gekozen. Dat is erg jammer, want hier had zeker meer in gezeten.

Natuurlijk ziet het er allemaal schitterend uit, dat kan niet anders. Aan Mia Wasikowska moest ik eerst wat wennen (tot mijn eigen verbazing, want ik vind haar geweldig in Jane Eyre) maar naarmate het verhaal verder ging kwam dat gelukkig helemaal goed. Johnny Depp kwam naar mijn verwachting relatief weinig in beeld, wat jammer is aangezien hij juist zo goed op zijn plek is hier. Aan Anne Hathaway heb ik me alleen maar gestoord, ik werd helemaal kriegel van die armen van haar. Waarschijnlijk is dat gebaseerd op vooroordelen want normaal kan ik opzettelijk overdreven lieflijkheid in een sprookjesfiguur wel waarderen. Maar goed, Anne Hathaway is nu eenmaal geen favoriet. Nee, dan Helena Bonham Carter! Zij steelt absoluut de show; meer dan welke actrice die ik kan bedenken is zij geschikt voor het spelen van zo'n absoluut krankzinnige rol als deze. Zij maakt in haar eentje een heleboel goed.

Het concept van 'Alices avonturen in Wonderland zijn één grote metafoor voor haar problemen in de boze grotemensenwereld' vind ik prima, wat ik wel erg jammer vind is dat alles wel heel gemakkelijk opgelost is als ze eenmaal terug is en het huwelijksaanzoek afwijst. Niemand lijkt er enigszins een probleem van te maken, niet bepaald geloofwaardig. Dat is een beetje jammer, want ik had het best leuk gevonden om wat meer van het Victoriaanse tijdperk willen zien, dat op sommige manieren misschien nog wel wonderlijker is dan Wonderland zelf.

Een beetje teleurgesteld ben ik wel, dus. Gelukkig ziet het er meer dan prima uit en komt er een hele doos goede acteurs en actrices hun steentje bijdragen, wat een hoop goed maakt. Al met al 3 sterren.

Toch maar eens gezien met het idee dat dat moet als je jezelf een filmliefhebber wilt noemen. Ach, vervelend is het niet, maar afgaande van de status van deze film had ik wel wat meer verwacht van Alien. De verouderde effecten en dergelijke stoorden me nog niet eens zo (ik heb ook geen problemen met Star Wars) en daaraan kan ik mijn lichte teleurstelling niet wijten. Het is denk ik vooral dat ik had verwacht dat er meer spanning zou zijn. Niet zozeer meer schrikmomenten - vooral de kat heeft me genoeg laten schrikken - maar meer spanning in het verhaal zelf. Er gebeurt eigenlijk heel weinig, vooral voordat de alien aan boord komt. Daarom kon ik ook niet zo meeleven met de bemanning. Ze hadden onderling wel wat meer spanningen mogen hebben, hoewel de twist dat Ash een robot is die de rest zonder problemen op wil offeren wel leuk gevonden is.

De kat vond ik trouwens ook een leuke toevoeging, hoewel het me een heel vreemd idee lijkt om een kat mee te nemen in een ruimteschip. Net zoals ik het een gek idee vind dat de bemanningsleden zonder morren een onbekende planeet gaan onderzoeken en daar rustig gaan rondscharrelen, en niet zo snel mogelijk weer richting moederschip terugkeren. En zoals ik het vreemd vind dat de bemanningsleden wel heel vaak in hun eentje op pad worden gestuurd terwijl ze weten dat er ergens een alien rondzwerft. Zo waren er nog wel meer dingetjes waarbij ik de wenkbrauwen moest fronsen.

Goede punten zijn er ook. Sigourney Weaver acteert goed en haar personage is een heel sympathieke heldin. Ian Holmes is ook goed, helemaal in zijn laatste scène. De schrikmomenten pakken vaak goed uit. Het einde was goed. Verder ben ik hier echter niet razend enthousiast over. 2,5 sterren, meer kan ik niet geven.

Gekeken met bijzonder weinig voorkennis, niet wat ik gewend ben, maar best wel prettig eigenlijk. Ik had wat vage verwachtingen, iets met moorden en Illuminati, en die zijn nog uitgekomen ook. Om echter nou te zeggen dat mijn verwachtingen overtroffen zijn...

De film is niet veel meer dan een aaneenschakeling van puzzels, met de ontvoerde kardinalen als prijs. En zo lang het gaat om symbolen, geheime boodschappen in archieven en inventieve manieren om mensen om het leven te brengen is Angels & Demons ook heel vermakelijk. Maar er is meer voor nodig voor een goede film, een geloofwaardige bad guy met een geloofwaardig motief, bijvoorbeeld. Ik had vanaf het begin al het vermoeden dat Ewan McGregor de slechterik zou blijken te zijn. Hij is wel opvallend anders dan de rest in het Vaticaan (jonger, anders gekleed, de enige die regelmatig bij naam genoemd wordt, de enige met ook maar een beetje backstory). Hij is ook de enige van wie je je een motief kunt voorstellen (ouders kwijtgeraakt, opgevoed door de kerk), hoewel zijn uiteindelijke motief anders blijkt te zijn. Ik vond het echter helemaal niet leuk om gelijk te krijgen. Na de schijnbare ontknoping volgt er nog een plottwist waardoor de geloofwaardigheid al helemaal verdwenen is. Serieus? Niet alleen het hele Illuminati-gedoe uit je mouw schudden en de Paus vermoorden, maar dan ook nog plannen om zelf tot Paus verkozen te worden door een zeer riskante helikopterstunt?

Verder zou Tom Hanks toch het hoofdpersonage moeten spelen, maar we krijgen wel bar weinig van hem te zien. Het weinige dat we wel zien is niet bepaald positief - ik weet niet of het de bedoeling is dat Langdon een volledig onuitstaanbaar personage is? - en het lijkt erop dat eventuele karakterontwikkeling afwezig is. Misschien is dat in The Da Vinci Code al gedaan en vonden de makers het niet meer nodig dit deel? Daarnaast is Vittoria alleen aanwezig om er leuk uit te zien en af en toe wat wetenschappelijke dingen uit te leggen. Vindt niemand het vreemd dat ze zich constant in het heetst van de strijd begeeft? Ze komt er nog zonder kleerscheuren van af ook, terwijl alle aardige Vaticaanse politiemensen zonder pardon worden doodgeschoten.

Heel wat aan te merken dus, op deze film. Toch waren er ook wel wat aardige punten. Zowel de ontvoerder als zijn opdrachtgever komen op een mooie wijze aan hun einde. De professor krijgt geen enkele relatie met zijn vrouwelijke sidekick. En de inventieve moorden kan ik zoals gezegd ook wel waarderen, evenals complottheorieën en de mysterieuze sfeer in het Vaticaan. Ook de muziek is helemaal prima.

Geen hoogvlieger, dit, maar ik vind het mysterie leuk genoeg om nu ook The Da Vinci Code te willen zien.

Een beetje ongemakkelijk, deze film. Ondanks het hoge sprookjes- en Mary-Poppins-gehalte lijkt deze film zich toch op een ouder publiek te richten door af en toe er wat geweld doorheen te gooien. Als er niemand onthoofd werd had dit een prima kinderfilm kunnen wezen.

Eigenlijk had ik hier wel meer van verwacht. De cultuurshock was in een mum van tijd voorbij en binnen drie kwartier leken Anna en de koning beste vriendjes. En toen duurde de film nog heeeel lang... Had er wat meer spanning in gestopt tussen hen beiden! De dreiging van de Birmezen zorgde nergens echt voor spanning en Anna's eventuele innerlijke conflicten (qua trouw aan Engeland of de koning van Siam) komen totaal niet naar voren. Sowieso vond ik Jodie Foster hier nogal tegenvallen.

Zoals gezegd heeft de film mijns inziens wel wat weg van Mary Poppins (of meer nog, The Sound of Music) maar dan met een mislukte poging om het geheel wat dramatischer te maken. Het enige dramatische moment dat mij überhaupt iets deed was toen het dochtertje van de koning stierf aan cholera. Dat was dan wel even mooi, maar snel genoeg was dat alweer voorbij. De chemie tussen Foster en Yun-Fat Chow voldeed helaas niet om dit tot een mooi romantisch en in de heel verre verte op feiten gebaseerd drama te maken. Gemiste kans. 2,5 ster, en dan ben ik nog mild.

Anna Karenina is naar mijn mening één van de beste boeken ooit geschreven, en toen ik hoorde dat het verfilmd zou worden was ik zeer benieuwd - te meer nog toen ik hoorde dat Joe Wright zou regisseren en Keira Knightley de hoofdrol zou spelen. Hun eerdere samenwerkingen hadden al goed (Pride & Prejudice) en zeer goed (Atonement) uitgepakt. Helaas lukte het niet om de film in de bioscoop te zien, maar ik heb de dvd zo snel mogelijk gekocht en gekeken. Voordat ik een recensie zou schrijven wilde ik 'm eerst voor een tweede keer zien, en ook dat is gebeurt, dus bij dezen.

Anna Karenina is misschien wel onverfilmbaar als je teveel het boek aanhoudt. Er moeten dus keuzes gemaakt worden om het één en ander eruit te snijden. Gelukkig vond ik het heel erg meevallen wat eruit is gegaan. tot mijn grote vreugde werden Levin en Kitty er niet uitgehaald. Aan de andere kant heeft het snijden in het bronmateriaal wel als gevolg gehad dat de twee verhaallijnen nu minder met elkaar verbonden zijn, en dat er iets van de diepgang verloren is gegaan. Voor een deel wordt dit gecompenseerd door de film zich te laten afspelen in een theater. Hier moest ik eerst wel echt aan wennen; soms had ik het idee dat de vorm boven de inhoud ging en dat is erg jammer. Aan de andere kant voegt de wat claustrofobische setting juist ook sfeer toe en natuurlijk is de hele setting zo symbolisch als het allemaal maar kan.

Keira Knightley als Anna, ik wist eerst niet wat ik ervan moest denken. Zowel de eerste als de tweede kijkbeurt vond ik haar aanvankelijk wat tegenvallen, maar naarmate het verhaal vordert wordt Keira steeds meer Anna. Bijna hetzelfde geldt voor Aaron Taylor-Johnson. In het begin leek hij me echt zo'n hersenloos jong mannetje, maar ook hij ontwikkelde zich goed met de loop van het verhaal. Jude Law kwam als de grootste verrassing, hij lijkt zo weinig op zichzelf en acteert zo goed dat je haast niet kunt geloven dat hij het is. Zijn Karenin kent een enorme karakterontwikkeling die Law uitstekend neerzet. Ik had tegen het einde vreselijk met hem te doen. Domhnall Gleeson deed het goed als Levin, Kelly Macdonald is prima op haar plek als Dolly, Olivia Willams zet de moeder van Vronsky perfect neer. Alicia Vikander was uitstekend als Kitty, lieflijk en dartel, met een mooie ontwikkeling in haar karakter. Wat ik met Matthew Macfadyen aanmoet weet ik nog niet zo. Vooral de eerste keer vond ik zijn optreden wat al te overdreven luchtig en humoristisch. De tweede keer ging het al een stuk beter, maar ik ben er nog niet helemaal uit.

En dan het verhaal... Zoals gezegd, ik vind het erg mooi en dat blijft het ook nadat er het één en ander uitgesneden is. Het duurde wel even voor ik in het verhaal kon komen, maar vanaf de paardenraces neemt het verhaal een wending en word ik er veel meer door meegesleept. Karenins houding tegenover zijn vrouw, Anna's ziekte, Vronsky's gevoelens ten opzichte van Karenin... Je ziet dat het allemaal een bepaalde kant op gaat en dat er eigenlijk niets aan gedaan kan worden. De uiteindelijke afloop is in mijn ogen onvermijdelijk. Ik vind het wel heel erg jammer dat we na Anna's dood niets meer van Vronsky te zien krijgen. Ook vind ik de verhaallijn van Levin en Kitty wat te snel eindigen. Desalniettemin blijft er een indrukwekkend verhaal over.

Verder dan nog... Anna Karenina ziet er schitterend uit. De beelden zijn erg mooi, niet alleen door de setting maar ook door de belichting en de camerastandpunten (bijvoorbeeld hoe er gebruik gemaakt wordt van spiegels). Daarnaast is er duidelijk veel aandacht besteed aan de choreografie van de dansen. De balscène waarin Anna en Vronsky dansen voor het oog van Kitty ziet er bijzonder mooi uit. De filmmuziek is gecomponeerd door Dario Marianelli, die ook voor Pride & Prejudice en vooral Atonement al uitstekend werk leverde. Zijn score voor Anna Karenina is fantastisch en leverde hem een welverdiende Oscar-nominatie op. Van mij had hij die mogen verzilveren ook, maar helaas. Gelukkig wel een Oscar voor het kostuumontwerp, want zoals dat hoort in een dergelijke film zien de kostuums er schitterend uit. Anna draagt een aantal absurd mooie jurken.

Volgens mij kan ik hier nog veel meer over zeggen, en wellicht gaat dat in de toekomst na een volgende kijkbeurt nog gebeuren ook. Voor nu moet ik zeggen dat de film niet kan tippen aan het boek, maar dat maakt de film nog niet slecht. Het verhaal is, zoals ik al zei, nog altijd indrukwekkend genoeg, de acteurs redelijk tot erg goed, de aankleding en de muziek fantastisch. Voorlopig krijgt Anna Karenina van mij vier sterren.

Ach, wel aardig. Na het serieuzere The Winter Soldier en Age of Ultron krijgen we nu weer een wat luchtige superheldenfilm, wat ook wel prettig is voor de afwisseling.

Om maar meteen met het sterkste punt te beginnen: Paul Rudd heeft genoeg charisma om de film te dragen. Dat kan niet van al zijn voorgangers gezegd worden. Weliswaar is zijn personage niet heel erg goed uitgewerkt (blijkbaar is hij electrical engineer of iets dergelijks, maar het overgrote deel van de film merk je daar niets van) en maakt hij nauwelijks enige ontwikkeling door, maar goed, omwille van Paul Rudd ben ik best bereid om dat door de vingers te zien.

Jammer alleen dat het verhaal zo rammelt. Dat een wetenschapper een manier heeft gevonden om de afstand tussen atomen te verkleinen, valt wat mij betreft onder de suspension of disbelief die je nodig hebt om een film als deze te kijken. Dat hij daarnaast ook nog met mieren kan communiceren is echter een gegeven wat totaal niet logisch voortkomt uit het feit dat hij dingen kan laten krimpen. We krijgen wel een halfbakken verklaring voor deze gave, maar daarvoor moeten we wel aannemen dat de beste man blijkbaar niet alleen natuurkundige is maar ook gedragsbioloog en neurofysioloog. Daarnaast is Scott misschien bereid om te geloven dat de wetenschapper in staat is om hem te herenigen met zijn dochtertje, maar ik zie niet in hoe krimpen en mieren controleren hem daarbij gaan helpen.

Naast het gebrek aan logica vind ik het gebrek aan backstory storend. Waarom heeft Hank Pym besloten om te stoppen als Ant-Man? Waarom kan hij het pak niet meer dragen? Waarom nam Hope eerst afstand van hem en klopte ze toen bij hem aan? En dan heb ik het nog niet eens over de volstrekt kleurloze schurk van dienst. The Avengers en Hydra worden er nog halfslachtig bij de haren bijgesleept om het verhaal iets van betekenis te geven, maar dat werkt niet.

Paul Rudd en Evangeline Lilly doen het allebei niet slecht, maar de chemie tussen hen is matig. Behalve het feit dat ze man en vrouw zijn is er ook niet veel meer reden voor het feit dat ze aan het eind van de film wat krijgen. Het merendeel van de overige acteurs speelde op automatische piloot. Alleen de drie bevriende criminelen lijken wat plezier te hebben in waar ze mee bezig zijn.

Genoeg op Ant-Man aan te merken dus. Toch was het kijken geen straf. Het script mag matig zijn en de acteurs veelal lui, de mensen die de animaties hebben gemaakt hebben volgens mij wél met veel plezier hun werk gedaan. De keuze om het eindgevecht te laten plaatsvinden op een speelgoedtrein in een kinderkamer pakt goed uit en ook de subatomische wereld waarin Scott terechtkomt is mooi gemaakt. Samen met het charisma van Paul Rudd maakt dit dat de film toch nog net op 3 sterren uitkomt.

Bij het kijken van de trailer vroeg ik mij al af waarom iedereen hier zo lyrisch over was, nu ik Argo gezien heb snap ik het nog minder. Argo is zeker geen slechte film. Ik heb me geamuseerd en zonde van de tijd zal ik het niet willen noemen, maar mijns inziens is dit niet de ophef waard.

Het verhaal is interessant genoeg, omdat het reddingsplan volstrekt absurd is en de dreiging maar al te reëel. Overigens vond ik de scènes waarin we deze dreiging ook echt te zien krijgen het meest indrukwekkend, zoals de bestorming van de ambassade aan het begin.

De mijlpaal van deze film staat stevig, de rest helaas niet zo. Ben Affleck als hoofdpersoon doet mij helemaal niets, de gevangen Amerikanen overigens ook niet. De filmmakers vond ik op zich nog wel komisch, maar de zijplotjes rond Afflecks personage (hoe heet 'ie ook al weer) waren vaak richting tenenkrommend. Om nog maar niet te spreken over het clichématige einde, waar iedereen elkaar onder dramatische vioolmuziek in de armen valt. En dat terwijl de film er tot die tijd redelijk weinig patriotistisch was, met een veel minder rooskleurig beeld van Amerika dan normaal in een dergelijke film. Toch jammer dat het op het eind zo pijnlijk zoet wordt.

Ook jammer vind ik het gebruik van nogal goedkope spanningstrucjes, zoals een telefoon die niet wordt opgenomen, een auto die niet wil starten... Dat was echt niet nodig, de het verhaal had genoeg spanning in zich.

De punten gaan voor mij naar het boeiende - want absurde - verhaal en de spanning van de goed in beeld gebrachte vijandige sfeer. De acteurs dragen daar helemaal niets aan bij. De ophef niet waard dus, naar mijn mening. Drie sterren.

Van dit moderne sprookje heb ik zeker kunnen genieten! In plaats van een overdaad aan zoetigheid in een serieuze setting is ervoor gekozen om schaamteloos te overdrijven - mijns inziens een goede set. Anna zelf is nog een serieus personage, haar stiefmoeder en stiefzusjes zijn karikaturen van jewelste, met hun vreselijke gebitten en enorme heupen. Overdaad schaadt, tot op een zekere hoogte, daarna werkt het juist weer wel. En het is een sprookje, dat is sowieso overdadig.

De vele cameo's van bekende Nederlanders hadden van mij dan weer niet gehoeven. Ook was mijns inziens het verhaal te veel opgehangen aan paarden - een vreemde basis voor een huwelijk, denk ik zo. Maar goed. De 'fee' vond ik dan wel weer heel erg leuk.

Ik heb het idee dat de acteurs en actrices allemaal vreselijk veel plezier gehad hebben bij het maken van deze film. Ik heb veel plezier gehad met het kijken ernaar. Ik zal niet durven beweren dat dit een erg goede film is, maar als je van sprookjes houdt en het niet allemaal al te serieus neemt kun je prima van deze Assepoester genieten.

Australia wilde ik al langere tijd zien, maar is me, toen het eindelijk zo ver was, helaas toch wat tegengevallen. Het begon al met de voice over die mij nogal irriteerde. Na anderhalf uur of zo was ik wat teleurgesteld omdat de film er vooral om leek te gaan wie het eerst zijn koeien op het schip krijgt, maar toen bleek er ineens nog een heel verhaal achter te komen. Ik zeg het niet vaak, maar deze film had veel korter gekund.

Wat ik ook jammer vind, is dat het verhaal vrij clichématig is en de hoofdpersoon is behoorlijk oppervlakkig. Jammer! Lady Ashley is op zich een interessante figuur maar komt niet goed tot ontwikkeling. De acteurs zijn daarentegen wel goed op dreef, dat maakt toch nog wat goed. Aan de andere kant vind ik dat ze David Wenham niet hadden moeten casten als bad guy. Hij acteert wel goed, maar de rol past hem totaal niet.

Verder zag de film er wel mooi uit, wat ook wel te verwachten viel, hoewel ik denk dat ook hier kansen zijn blijven liggen. Pluspunt is dat de film duidelijk met liefde voor Australië is gemaakt, en dat is te zien. Drie sterren.

Mijn voornemen om de Marvel-films op 'volgorde' te zien vordert traag. Een belangrijke reden daarvoor is dat het genre nooit mijn favoriet is geweest. Af en toe een superheldenfilm is best leuk, maar de plots vertonen doorgaans zoveel overeenkomsten dat ik het erg vermoeiend vind om er een boel achter elkaar te zien. De laatste die ik keek was dusdanig saai dat het even heeft geduurd voordat ik me aan het volgende deel waagde. Gelukkig blijkt The Avengers een grote verbetering.

Wat mij het meest opviel (en wat mij blijkbaar ook het meest opviel toen ik de film voor het eerst zag in 2012) is dat ik deze film vrijwel alleen waardeer om de zijplotjes en personages. De grote lijnen zijn namelijk hopeloos clichématig en het plot voorspelbaar. Bij veel films zou dat veel invloed hebben op mijn beoordeling, maar The Avengers komt er verrassend genadig van af.

Eén van de grootste pluspunten vond ik dat men er in geslaagd is om een redelijke balans te vinden tussen de grote hoeveelheid personages, en daartussen zitten er wel een aantal die mij interesseren. Deze keer viel voornamelijk Nastasha Romanoff mij op. Qua superheldenskills is ze misschien niet erg indrukwekkend, maar ze is toch met name een spion en dat levert een aantal van de films beste scènes op. De scène waarin ze ondervraagd wordt door een aantal Russen bijvoorbeeld (een van de weinige dingen die ik me nog herinnerde van zeven jaar terug), haar eerste gesprek met Bruce Banner en met name haar gesprek met Loki. Die laatste scène is uitstekend geschreven en al even goed geacteerd.

Over Loki's rol heb ik gemengde gevoelens. Het is wel weer een heel standaard machtsbelust personage met een gekweld ego, dat mij hopeloos zou irriteren als Tom Hiddleston hem niet met zoveel plezier smalend neer had gezet. Eigenlijk vind ik dat hij een beter meesterplan om de wereld te overheersen had verdiend. Sowieso vond ik het gedoe met die Tesseract weinig boeiend. Het leek nog even interessant te worden toen S.H.I.E.L.D. het ding - natuurlijk - gebruikte om wapens mee te maken maar dat gegeven werd nauwelijks uitgewerkt.

Wie ik onverwacht interessant vond was Bruce Banner. Op de eerder genoemde agent Romanoff na is hij de enige met een rol die niet alleen grappig (de altijd amusante Tony Stark) of saai (variërend van de onderbenutte Thor tot de tergend saaie goody two-shoes Captain America) is. Te midden van alle onderlinge verplichte vechtpartijtjes - superheld met groot ego versus superheld met groot ego - is het voor mij een verademing om bijvoorbeeld de scène te zien waarin Banner per ongeluk toegeeft dat hij geprobeerd heeft zichzelf dood te schieten. Groots drama is het misschien ook weer niet, maar genoeg om mijn aandacht te trekken.

Het groots opgezette eindgevecht was voor mij te veel van het goede. Ik weet niet of dat nu de belangrijkste reden is dat de meeste mensen deze films zo waarderen, maar ik word veel sneller moe van dat eindeloze vechten met saaie vijanden dan van Tony Starks gevatte geklets of het gemanipuleer van Natasha Romanoff. Door de scène aan het eind van de aftiteling weet de film gelukkig toch nog op een mooie sarcastische toon te eindigen.

Al met al binnen het genre een van de hoogtepunten. Het feit dat het Avengers-team nog veel verder uitgebreid gaat worden baart mij wat zorgen; ik kan me voorstellen dat er steeds minder ruimte komt voor zijplotjes en het uitdiepen van personages omdat alles wordt gericht op steeds meer opgeblazen actie en af en toe een inside joke. Dat valt nog te bezien. Het valt me nu in ieder geval heel erg mee hoe goed The Avengers overeind blijft, zelfs na een tweede kijkbeurt.

Iets te veel van het goede. Waar The Avengers er nog redelijk in slaagde om de balans te behouden, helt de tweede verzamelfilm constant over van de ene kant naar de andere. Dat resulteert in een film met allerlei leuke ideeën waarvan er echter maar weinig volledig tot hun recht komen.

Opperschurk Ultron heeft een interessante motivatie voor zijn boosaardige plannen, en als hier de focus op had gelegen had het best kunnen werken. De vorige Marvel-film had ook een goede schurkenrol/-motivatie en deed daar verder niet al te veel omheen. Hier is er behalve Ultron nog een hele troep schurken en semi-schurken waarvan de meeste vrij roemloos uit beeld raken. Naast het centrale conflict heb je nog de conflicten in de groep onderling, van de morele verontwaardiging van Captain America over de creatie van Ultron, tot het duel tussen The Hulk en Iron Man (en laten we eerlijk zijn, dat laatste zag er goed uit maar voegde niet gek veel toe aan het verhaal), én het conflict tussen Jarvis/Vision en Ultron én de wrok van de tweeling tegenover Stark, én alle interne conflicten bij de hoofdpersonen zelf. Om de film niet al te topzwaar te laten zijn hebben de makers er wat huiselijke scènes in gegooid (wat ook wel een beetje lijkt alsof ze de aanwezigheid van Hawkeye moeten rechtvaardigen) en aangezien de dames uit de andere delen niet wilden komen opdraven zijn ze ook maar een nieuwe romance begonnen. Daar komt bij dat niet alleen het verhaal propvol is, maar ook de actie. Meerdere keren raakte ik het overzicht kwijt. Actie mag best overdonderend zijn, maar dit was vaak gewoon een beetje rommelig.

Er waren ook zeker wel geslaagde momenten in de film. Ik vond bijvoorbeeld de scène waarin Black Widow als het ware The Hulk in slaap sust mooi gedaan. Tony Stark is altijd een prettige aanwezigheid met zijn scherpe opmerkingen en ook Thors hamer wist zowaar wat humor in de film te brengen.

Al met al te veel van het goede, zoals ik al zei. Het zou de film goed hebben gedaan als er desnoods bij de montage nog een heleboel geschrapt zou zijn, zodat de kern ten minste tot z'n recht zou zijn gekomen. Nu blijft het bij een boel redelijk interessante ideeën waarbij de kern moeilijk te vinden is. Jammer. Omdat de film toch wel potentie heeft is mijn eindoordeel mild: 3 sterren.

Ik ben geen liefhebber van het horrorgenre en ken ook nauwelijks spookverhalen, maar iets in The Awakening leek me ooit interessant genoeg om de film op mijn te-kijken-lijst te zetten. Misschien was het Rebecca Hall, misschien was het de setting in het Engeland na de Eerste Wereldoorlog, ik weet het niet eens meer. Feit is dat ik de film de kans wilde geven, en daar ben ik erg blij om.

Florence Carthcart is een rationeel, stoïcijns personage dat niet zozeer op spoken jaagt als ze ontmaskert. Daar heeft ze zo haar heel eigen redenen voor. Florence' aanpak, als ze eenmaal op de kostschool arriveert, is wetenschappelijk en logisch. Vooral dat laatste is prettig, ik erger me er altijd aan hoe de meeste personages in thrillers en horrorfilms met een flakkerend kaarsje ronddolen. Florence heeft een fatsoenlijke lamp mee en doet het licht aan. Ze heeft ook een scherp verstand en al snel lijkt het mysterie opgelost. Aan het begin dacht ik dan ook dat deze film meer de kant van een thriller op ging; dat er op de school weliswaar van alles niet in de haak is, maar dat het niet zozeer iets bovennatuurlijks is. Afgelegen school, troep jonge kinderen, paar ongure volwassen...

Dan gaat de film ineens een andere kant op. Met de sigarettenkoker, de hand in het water en dat enge konijn komt er dan toch een ander soort spanning in de film. Even was ik bang dat het de kant van de Afrikaanse magie op zou gaan of iets in de richting, omdat Florence noemt dat ze als kind in Kenia gewoond heeft, maar gelukkig blijkt het anders. Misschien ligt het aan mij, omdat ik relatief weinig 'ervaring' heb met dit soort verhalen, maar ik vond de ontknoping vrij verrassend. Ik had voor een moment wel mijn bedenkingen over Tom, maar omdat Maud wel gewoon met hem praatte zette ik die bedenkingen snel weer op zij. Daarbij is het me dus helemaal niet opgevallen dat Robert en de schooljongens nooit tegen Tom praten. Gelukkig was het een goede verrassing. Onder de thriller/horror zit een groot drama verborgen. Als Tom gewoon een willekeurige rusteloze geest was geweest die toevallig Florence uit had gezocht om de stuipen op het lijf te jagen, had ik er een stuk minder aan gevonden. En als de ontknoping geweest lijkt te zijn, volgt er nog één kleine twist, uitmondend in een mooi eind.

Juist het drama maakt The Awakening de moeite waard. Verder zitten er ook wel echt spannende momenten in - dat poppenhuis was echt creepy - en ook de setting is heel goed geslaagd. De hoofdpersonen krijgen een heleboel meer karakterontwikkeling dan verwacht, en worden uitstekend neergezet. Rebecca Hall laat de 'scheurtjes in haar stoïcijnse karakter' (mooi gezegd namingway24) heel goed zien en heeft een prima chemie met Dominic West. Isaac Hempstead Wright doet het uitstekend (en dat voor zijn debuutfilm!). Het enige dat ik jammer vind was dat het personage Judd niet verder uitgewerkt werd. Had daar een paar minuten meer aan besteed en de film zou nog beter zijn geweest.

Al met al ben ik zeer aangenaam verrast door The Awakening. Absoluut een aanrader voor wie houdt van drama verpakt in een spannend verhaal.