Meningen

Waarom moet Meg Ryan hierin nou weer rondlopen? Behalve met haar afschuwelijke kapsel zorgt ze ook met haar ondermaatse acteerprestatie ervoor dat ik deze film niet bepaald goed kan noemen. En wat is dat jammer! Tijdreizen en romantische film passen wat mij betreft prima bij elkaar, zeker wanneer de film geen poging doet om al te serieus te zijn. Het plotje stelt niet veel voor, maar voor een film als deze hoeft dat niet per se een probleem te zijn als de acteurs maar goed bezig zijn. Hugh Jackman vind ik hier helemaal niet slecht, integendeel. Het kost hem niet veel moeite om in 21e-eeuws New York er uit te zien als een Britse graaf van anderhalf eeuw eerder. Hij was verbazingwekkend geloofwaardig en charmant - zeker geen straf om naar te kijken. Maar dan Meg Ryan... Haar aanwezigheid was tenenkrommend, helaas. Zowel alleen als in samenspel met Jackman faalt ze vrijwel elke scène. Zo'n zonde, dit had de film nog wel een extra ster op kunnen leveren. Nu blijft Kate & Leopold voor mij steken op 2,5 ster.

Tot mijn verbazing heb ik erg van deze film genoten. Jaren geleden had ik 'm al een keer gezien, maar toen was er weinig van blijven hangen, dus werd het tijd voor een tweede kijkbeurt.

Het sterkste punt van de film is denk ik de sfeer. Het ziet er allemaal kil en bedreigend uit, een nat en ver land waar de hoofdrolspelers zich (aanvankelijk) niet thuis voelen. De vijandigheid van het land lijkt het scherm te vullen. De onrust in het land en het afbrokkelen van de Romeinse overheersing zijn duidelijk zichtbaar. Desondanks zijn er ook schitterende beelden te zien.

De hoofdrolspelers nu zijn allemaal even sympathiek. Clive Owen vind ik niet de Arthur die ik had verwacht, maar hij past wel binnen het verhaal. Hij heeft eerder iets aandoenlijks dan iets autoritairs over zich. Over het acteerwerk heb ik overigens verder niets te klagen. Ook de muziek was prima en paste goed bij het verhaal.

En dan het verhaal... Ja, dat is toch niet wat je verwacht van een film over koning Arthur. Er is totaal geen sprake van Camelot (gelukkig is de Ronde Tafel gebleven) en ook de driehoeksverhouding tussen Arthur, Lancelot en Guinevere is ver te zoeken. Guinevere heeft natuurlijk sowieso een heel andere rol in deze film dan ze traditioneel heeft. Op zich hoor je mij daar niet over klagen, ik ben altijd vóór vrouwen die het heft in eigen handen nemen in een cultuur die gedomineerd wordt door mannen. Het enige waar ik me aan stoor is dat ze vrij schaars gekleed gaat ook al sneeuwt het - maar wie ben ik, misschien hadden de oorspronkelijke bewoners van Engeland wel nooit last van de kou.

Ondanks het verhaal dat significant verschilt van de verhalen zoals ik die ken, heb ik kunnen genieten van deze film. Als je op zoek bent naar verhalen over draken, ridders en jonkvrouwen in nood moet je niet hier zijn. Maar als je die verwachting gewoon laat varen, is dit toch een heel vermakelijke film, met mooie beelden en schitterende gevechten.

Toen ik gisteren in de bioscoop zat om deze film te bekijken was ik haast een beetje huiverig, ik had zulke hoge verwachtingen dat ik vreesde dat de film alleen maar kon tegenvallen. Niets is minder waar gebleken, gelukkig. De film is van begin tot eind briljant en elke Oscar is absoluut verdiend.

Al na enkele minuten was ik volledig in de ban van de film en geen enkel ogenblik is mijn aandacht verminderd. De camera is nog geen twintig seconden op Colin Firth gericht of ik voel al intens met hem mee. Zelfs voordat je hem hebt horen stotteren zie je hoe moeilijk hij het ermee heeft, en dan z'n vrouw die zo hopeloos naast hem staat... Colin Firth heb ik altijd wel gemogen, maar hij heeft zichzelf hier overtroffen en behoort nu zeker tot mijn favoriete acteurs. Hij slaagt er in om je met hem te doen meeleven en meevoelen zonder dat zijn personage enkel zielig is. Zijn frustratie, zijn goede wil, zijn woede, zijn onzekerheid, alles wordt neergezet zonder dat het sentimenteel of te dramatisch wordt. Eén van de mooiste, zo niet het mooiste gedeelte van de film vond ik het moment dat George net koning is en aan zijn bureautje zit. Opeens dringt het tot hem door wat hem allemaal te wachten staat en de wanhoop slaat toe. Ik heb vaak mijn bedenkingen bij huilende mannen in films, ik vind het namelijk zelden geloofwaardig, maar dit was zo diep triest... En dan komt z'n vrouw naast hem zitten en probeert hem op te beuren, zo lief! En, dat is nog wel het knapste, denk ik, dit alles zonder dat het klef of sentimenteel wordt.

De film zit overigens vol van dit soort mooie momenten, maar is ook verbazingwekkend grappig. De typische Britse zelfspot is ook de koning niet vreemd, blijkbaar. Het sarcasme is alom aanwezig, er zijn vele vreselijk flauwe grappen die echter prima werken door de manier waarop ze worden uitgesproken. Of Helena Bonham Carter die in de eetkamer van een eenvoudige burger doodgemoedereerd in haar eentje alle koekjes zit op te eten. En dan Geoffrey Rush - dat ik die nog niet genoemd heb! Ook hij was gewoonweg briljant, die stem, die gebaren, alles. De manier waarop hij de koning provoceert zodat die weer tot een heel nieuw inzicht komt, heel bijzonder. Firth en Rush zijn perfect op elkaar ingespeeld, Firth en Bonham Carter overigens ook. De acteerprestaties van de hele cast zijn mijns inziens ver boven de maat.

Het verhaal is prima, dat lijkt me duidelijk - alhoewel ik daar eerst nog niet zo zeker van was. Als je alleen weet dat de film gaat over een stotterende koning klinkt dat niet bepaald spannend. Maar toch was dat het geval, de film is wel degelijk bij vlagen erg spannend. Toen de koning uiteindelijk de speech uit de titel moest houden was het doodstil in de bioscoopzaal en je voelde de gespannen verwachting in de lucht hangen. Het verhaal wordt op de juiste manier gebracht, de manier van filmen vond ik ook erg mooi (hoewel ik daar niet beweer enig verstand van te hebben), dat viel me op. De muziek was ook mooi, op de voorgrond waar dat nodig was maar soms ook minder duidelijk aanwezig, toch het verhaal ondersteunend.

Ik kan hier nog wel langer over doorgaan maar ik denk dat het tijd wordt om tot een conclusie te komen. Ik had hoge verwachtingen van deze film en deze zijn allemaal waargemaakt dan wel overtroffen. De acteerprestaties van de drie hoofdrolspelers kunnen wat mij betreft niet voldoende geprezen worden, en ook de meeste bijrollen waren overigens uitstekend. Het verhaal is prima en wordt op de juiste manier gebracht: het laat zien hoe problematisch stotteren kan zijn zonder dat het overdreven wordt, zonder dat de hoofdrol wordt ingenomen door het stotteren. Het gaat niet om een stotterende koning, het gaat over een koning die toevallig stottert. Als hij dat probeert aan te pakken komt er nog veel meer aan het licht dan oorspronkelijk de bedoeling was, en uiteindelijk is het niet alleen het stotterprobleem dat wordt aangepakt. En, ik zal het nóg maar een keer zeggen, dit alles zonder dat het verhaal sentimenteel wordt, of te zwaarmoedig, of (ik weet niet helemaal of ik dat zo kan zeggen) te Amerikaans. Al met al een film die terecht hoog gewaardeerd wordt.

Voor de tweede keer gezien, en ook nu pakt Kingdom of Heaven me niet. De film is groots aangepakt à la Gladiator maar beklijft, in tegenstelling tot die andere film van Ridley Scott, niet, en ik kan er maar moeilijk de vinger opleggen waarom niet.

De film heeft zoveel mee:
- de setting: middeleeuwen, kruistochten, het eeuwig betwiste Jeruzalem
- de achtergrond van het verhaal: religieuze spanningen met aan beide zijden mensen die menen te weten dat het Gods wil is dat de vijand in de pan gehakt wordt. Een melaatse koning die een bijna vriendschappelijk verbond heeft met de grote Saladin. Intriges rond het hof. Enzovoort
- mooi gefilmde veldslagen met goede muziek erbij
- bovengemiddeld veel drama voor een film die het met name moet hebben van de actie
- een verbazingwekkend genuanceerd standpunt, en ook boven verwachting historisch correct (Saladin zette echt Guy achterstevoren op een ezel, en hij stuurde ook echt zijn eigen artsen naar de melaatse koning - details, maar ik kan dat wel waarderen)
- veelal goede acteerprestaties. Ik had Edward Norton niet eens herkend onder het masker, maar met zijn lichaamstaal en stem weet hij toch zijn rol heel goed neer te zetten. Eva Green is mysterieus, Liam Neeson solide, David Thewlis is prettig aanwezig en Jeremy Irons' rol is weliswaar klein maar goed ingevuld.

Dit alles samen had toch zo tot vier sterren kunnen leiden, maar het lukt niet. Ik denk dat Balian het probleem is. Hij laat me volstrekt koud. Deels omdat Orlando Bloom weinig indruk maakt, deels omdat het verhaal rondom zijn personage zich zo achteloos voortsleept. De beste delen van de film zijn die waarin hij geen of slechts een kleine rol speelt. De scènes met Sibylla en haar zoon of haar broer maakten indruk, de scènes met Sibylla en Balian voelden als een verplicht (en saaaaai...) nummer. Balian is een vlak personage dat allerlei dingen overkomt, schijnbaar vanuit het niets en zonder dat hij er anders van wordt (random schipbreuk...). Ook het einde kon me niet bekoren.

Ik heb de director's cut gezien volgens mij, en ik vind 'm eigenlijk te lang. Dat zeg ik niet zo vaak over een film, maar tegen het eind waren de meeste interessante personages al uit het verhaal verdwenen en wat er met Balian gebeurde kon me gewoon niet meer schelen. Misschien dat ze een versie zouden moeten maken waarin Balian er zoveel mogelijk is uitgeknipt - die zou het zo maar eens tot vier sterren kunnen schoppen.

Wat een aangename verrassing! Deze film was me al een aantal keer aangeraden, maar het genre is iets waar ik niet vaak zin in heb en dat bovendien vaak tegenvalt. Zoniet Kingsman. Wat maakt deze film nou zo onverwacht leuk?
- de hele film geeft mij het gevoel dat hij met plezier gemaakt is. Iedereen lijkt het zo enorm naar zijn zin te hebben dat het aanstekelijk is.
- de personages zijn sympathiek en worden over het algemeen prima neergezet. Samuel L. Jackson valt misschien iets tegen. Daar staat tegenover dat debutant Taron Egerton het juist boven verwachting goed doet.
- de film is zo heerlijk Brits. Over het algemeen slagen Britten er nou eenmaal beter in dan Amerikanen om zowel subtiel te zijn als schaamteloos over the top. Dat zie je terug in de humor, de personages, de hele verhaallijn.
- de film doet serieuze thema's aan zonder pompeus over te komen. De discriminatie die voortkomt uit de klassenmaatschappij bijvoorbeeld. De film maakt er grappen over (Eggsy's poging om upperclass over te komen: "Martini. Gin, not vodka, obviously. Stirred for 10 seconds while glancing at an unopened bottle of vermouth. Thank you'') maar stipt ook nog even aan dat 'nobility' niets te maken heeft met afkomst, maar met gedrag en boven jezelf uitstijgen. En dat op een manier die niet eens tenenkrommend is.
- een beetje aansluitend bij het vorige punt: de positie van Lancelot wordt uiteindelijk gewonnen door een vrouw en dit is de normaalste zaak van de wereld, geen geforceerd statement.
- de actie is uitstekend gechoreografeerd. Niet heel realistisch, wel erg vermakelijk.
- het plot is goed te volgen en overzichtelijk zonder saai te zijn. Wereldschokkende plottwists zijn er niet, wel onverwachte momenten, zoals Harry die de slachting in de kerk overleefd om vervolgens doodleuk een kogel door zijn hoofd te krijgen als hij buiten komt.
- het plot is ook mooi gebalanceerd, waar de meeste actiefilms mijns inziens te veel doorslaan naar slapstick of matig geslaagd drama. De ene scène hakt Eggsy's moeder haar badkamerdeur in in een poging om haar dochtertje te vermoorden, een andere scène toont een vuurwerk van exploderende hoofden met Land of Hope and Glory op de achtergrond. Kingsman komt er nog mee weg ook.
- de sfeer, de muziek, de algehele aankleding zijn allemaal prima.

Negatieve punten kan ik nauwelijks noemen. Ik vond het gedoe met de prinses op het eind net iets teveel van het goede (maar de mid-credits scène vond ik dan wel weer geweldig). Misschien had er net iets meer tijd besteed kunnen worden aan de training van de aspirant-Kingsmen. Heel veel meer kan ik echter niet verzinnen. Ik heb met veel plezier naar Kingsman gekeken en beschouw hem als een positieve uitschieter binnen het genre. Voor nu vier sterren.

Op één of andere manier heb ik altijd geloofd dat de Kramers beiden advocaten waren. Niet dus. Verder verliep de film wel naar verwachting. De moeder vertrekt, vader en zoon zijn aanvankelijk vreemden voor elkaar, maar groeien steeds meer naar elkaar toe. Moeder komt terug, vader wil kind houden.

Het verhaal is niet heel bijzonder dus, maar het acteerwerk maakt veel goed. Dustin Hoffman en het kindje dat zijn zoon speelt hebben duidelijk een klik. Mrs. Kramer vind ik een weinig sympathiek en veel te wispelturig personage, maar ze wordt wel goed geportretteerd door een (in mijn ogen) piepjonge Meryl Streep.

De hele rechtszaak vind ik niet heel erg geslaagd. De advocaten doen wel heel gemeen, ik hoop toch dat het er in het echt niet zo aan toe gaat. Ook vind ik het wat vreemd dat Mrs. Kramer de voogdij krijgt. Zelfs al is het, zeker in die tijd, gebruikelijker dat de moeder de voogdij krijgt, in deze zaak lijkt alles erop te wijzen dat Mr. Kramer de betere ouder is. Zelfs als hij door de advocaat wordt aangevallen vanwege het feit dat hij ontslagen is, wordt alleen maar duidelijk hoeveel hij voor zijn kind over heeft gehad. Als ze het geloofwaardig hadden willen maken had men nog wel wat lelijker dingen over Mr. Kramer moeten vertellen. Maar goed, ik neem aan dat dat nodig was voor het verhaal. Het levert nog wel een aantal heel trieste momenten op met de lieve Billy, die in deze zaak natuurlijk het echte slachtoffer is. In de laatste anderhalf minuut of zo wordt dan ineens van alles omgegooid waarna de film vrij abrupt is afgelopen. Niet echt geloofwaardig.

Wat ik nog wel een pluspunt vind is de vriendschap tussen Mr. Kramer en zijn buurvrouw. Een echte, goede vriendschap tussen een man en een vrouw, die ook nog alleen bij vriendschap blijft - dat zie je niet zo vaak in een film.

Al met al een goed geacteerde film met een hoogstens aardig verhaal.