Meningen

Degelijke science fiction.

Het verhaal is niet bijzonder origineel, maar boeiend genoeg voor een dergelijke film. Aan het begin denk je dat je het snapt, halverwege raak je in verwarring en tegen het eind krijg je dat prettige o-zó-zit-dat-dus-gevoel. Precies zoals dat hoort voor science fiction, vind ik.

Ach, het één en ander was wel voorspelbaar (ik had de tekst 'I am your wife' letterlijk voorspeld twee seconden voordat die uitgesproken werd) en niet alle eindjes zijn even netjes afgewerkt. Ik vond dat Andrea Riseborough wel erg makkelijk afgedankt werd. Ze gaat dood, dan blijken er nog een hoop versies van haar te zijn, maar wat daar mee gebeurt wordt nooit duidelijk. De acteurs doen wat ze moeten doen, hoewel ik eigenlijk wel wat teleurgesteld ben in Morgan Freeman. Hij was compleet inwisselbaar, dat ben ik niet van hem gewend. Andrea Riseborough vond ik nog het beste. Tom Cruise... Hij ergert mij niet meer, maar ik kan me ook nog geen liefhebber noemen. Zijn personage was ook wel een beetje de standaard science fiction held zonder al te veel karakterontwikkeling. Ook is een moreel dilemma ver te zoeken, wat ik toch een gemiste kans vind. Maar dat ben ik...

Gelukkig zijn de beelden echt schitterend en de muziek werkt precies zoals zou moeten. Dat compenseert weer aardig voor het soms wat trage en weinig diepgaande verhaal.

Mijn uiteindelijke conclusie komt dan ook overeen met die van AGE-411: mooie film met een leuk uitgangspunt, maar met tekortkomingen. Drie sterren.

Ach, ik houd eigenlijk altijd wel van films die zich op het randje van het realistische afspelen. Bij Ondine word je constant op het verkeerde been gezet: is Ondine een Selkie of niet? Wat ik van de uiteindelijke ontknoping vind, weet ik nog niet helemaal, overigens.

Colin Farrell speelt hier een heel andere rol dan ik van hem gewend ben, en dat bevalt me erg goed. Hij past heel goed in de ruige, grauwe setting. Het leven als visser, gescheiden man en ouder van een ziek kind is zwaar, en het is dan ook niet vreemd dat Syracuse behoefte heeft aan een sprookjesachtig element in zijn leven. Alicja Bachleda-Curús is precies mysterieus genoeg om fascinerend te blijven, en vormt een prachtig contrast met het harde, kleurloze leven van Syracuse. De chemie tussen hen beiden zit er duidelijk goed in.

Verder vond ik de soundtrack en vooral de sfeer erg geslaagd. Ondanks een positieve noot, zoals de nier voor Annie en natuurlijk het huwelijk op het eind wordt het verhaal nooit te zoet, omdat het voortdurend in evenwicht is met de grimmige setting. Zo wordt het geen zwaar dramatisch sprookje à la El Laberinto del Fauno (overigens een erg goede film) maar ook geen mierzoete film. De humor is subtiel en heeft altijd een zwart randje. Overigens vond ik Stephen Rea als de pastoor een erg leuke toevoeging.

Al met al vond ik Ondine zeer de moeite waard, zelfs al ben ik er nog niet helemaal uit wat ik van de ontknoping vind. Vier welverdiende sterren.

Niet echt geslaagd, deze film.

Het verhaal op zich is al meer dan dramatisch genoeg en vormt zeker een goede basis voor een film, maar de toevoegingen aan dit verhaal maken het allemaal romantisch en klef. Wie zegt dat Ester wel met de koning wilde trouwen - niet geheel zonder risico's, gezien haar afkomst, de complotten aan het hof en het lot van haar voorganger - en dat ze zelfs al verliefd op hem wordt de eerste keer dat ze hem ziet (met zijn uiterlijk al helemaal onwaarschijnlijk)? Daar gaat de geloofwaardigheid. Deze wordt er niet veel beter op door de omgeving en de kostuums, die een soort kruising lijken te zijn tussen India en de middeleeuwen. Tifanny Dupont ziet er niet slecht uit in haar exotische gewaden maar daarmee is al het goede wel gezegd. Over Luke Goss wil ik niet eens beginnen. De grote schurk Haman is niet bepaald schrikwekkend en de eunuch heeft een veel te mannelijk voorkomen (en stem!) voor een gecastreerde man. John Rhys-Davies kon er nog mee door en John Noble ook wel, hoewel ik moeite heb ze los te zien van hun Lord of the Rings-personages.

Dan blijft er weinig positief over, vrees ik. Al met al twee sterren dan.

Best aardig voor een Nederlandse film! Ooit heb ik het toneelstuk gelezen en ik wist nog wel enigszins hoe dat ging, en de verfilming hiervan is me geenszins tegengevallen. Volgens mij zijn er niet veel dingen wezenlijk veranderd - alleen de toevoeging van het lied dat Danny de Munk ziet, was mijns inziens niet nodig geweest. Nederlandse acteurs blinken niet altijd uit, maar de belangrijkste rollen vond ik hier wel goed gedaan. Vooral Renée Soutendijk en Kitty Courbois zijn sterk. Grootste nadeel is het nadeel van alle Nederlandse films: de tekst is vaak zo slecht verstaanbaar. Waar het aan ligt weet ik niet - misschien kunnen Nederlanders niet articuleren?- maar ik vind het doorgaans gemakkelijker om Engels te verstaan dan Nederlands. Een beetje jammer. Het belangrijkst is echter het verhaal, en dat is precies zoals het moet zijn. Drie sterren.

Mooi, maar wat onevenwichtig. Het is al jaren geleden dat ik een verfilming van Hamlet heb gezien (de versie met Mel Gibson denk ik, maar ik weet het niet eens zeker) en het verhaal stond mij ook niet heel helder meer voor ogen. Ophelia ken ik vooral van het schilderij van John Everett Millais, een beeld dat je ook nog wel eens in andere films tegenkomt. Al in de proloog van Ophelia wordt echter al duidelijk dat deze versie van het verhaal niet zo eindigt.

Ik weet niet precies wat het is, maar het verhaal wist me niet volledig te boeien. Sommige ontwikkelingen leken me vrij willekeurig, soms nogal overdreven en soms onnavolgbaar. Er zit potentie in het verhaal maar dat wordt niet volledig gerealiseerd. Misschien veronderstellen de makers een goede voorkennis van het oorspronkelijke toneelstuk? Dat is dan knap jammer voor wie niet in het Angelsaksische taalgebied is opgegroeid en dus niet Shakespeare met de paplepel ingegoten heeft gekregen.

Het acteerwerk is ook niet altijd optimaal. Er is niemand die het altijd slecht doet, maar bijna alle acteurs hebben scènes waarin ze niet goed uit de verf komen. Daisy Ridley slaagt erin om een intelligente en onafhankelijke Ophelia neer te zetten, maar haar wanhoop overtuigt niet helemaal. Ook geloof ik meteen dat Hamlet volledig betoverd is door Ophelia maar andersom lijkt de liefde minder diep en allesomvattend. Clive Owen is soms indrukwekkend, soms karikaturaal. Naomi Watts speelt de rol van Gertrude wat vlak terwijl ze met hart en ziel Mechtild vertolkt. George MacKay als Hamlet doet het als enige consequent uitstekend.

Waar plot en acteren te wensen over laten, zijn de cinematografie en de soundtrack over de hele linie van hoog niveau. Mooi voorbeeld is het schouwspel waarmee Hamlet het hof confronteert met de waarheid rondom de dood van zijn vader. En bijna op het einde weet de film ineens alsnog een sterke indruk achter te laten door een imposante climax, waarin alle sterke punten samenkomen. Opvallend is dit het deel van het verhaal waar Ophelia het minst mee van doen heeft. Ik doe het niet vaak, maar puur om deze scène krijgt de film van mij een extra halve ster.

Ik blijf achter met het gevoel dat hier meer in had gezeten, en dat is jammer. Desalniettemin is Ophelia een mooi gemaakte film met her en der een uitstekende scène.

Het was zolang geleden dat ik deze film gezien had, dat ik was vergeten waarom ik 'm destijds zo slecht vond. Nu ik onlangs het boek van Philippa Gregory weer heb gelezen wilde ik deze film toch weer een kans geven.

Helaas wist ik bijna meteen weer waarom ik deze film zo slecht vond. Mijn mening is er niet beter op geworden. Deze versie van The Other Boleyn Girl lijkt meer op een amateuristische documentaire dan op een speelfilm. Het staat raar dat mensen zo de camera in praten. Het beeld is vaak erg slecht. Muziek is vrijwel afwezig. De omgeving heeft niets betoverends, niets dat je het gevoel geeft dat je in het zestiende-eeuwse Engeland bent. De acteurs zijn niet bepaald fantastisch, sommige acteren matig, andere slecht. Bovendien zijn ze bijna allemaal ook niet moeders mooiste - wat voor mij heus niet altijd een probleem hoeft te zijn, ware het niet dat zowel George als Anne als William Stafford heel knap hadden moeten zijn, volgens het verhaal. Mary zag er wel aardig uit, maar duidelijk veel te oud.

Als een film maar 90 minuten duurt, moet er natuurlijk geknipt worden. Toch vind ik dat Henry zich wel heel makkelijk van zijn eerste vrouw ontdoet. Dit terwijl het in feite jarenlang duurde en heel Engeland op de kop zette.

Ik ben met name teleurgesteld in Jodhi May. Ik ken haar uit Emma en daarin speelde ze voortreffelijk, maar de Anne die ze hier speelt staat mijlenver van het beeld dat ik heb van Anne (zowel uit het boek als uit de geschiedenis). Ja, ze flirt, maar ze doet het nogal goedkoop en opzichtig. Ze lijkt nogal een dom gansje dat te onnozel is om te beseffen dat ze helemaal niets te eisen heeft, in plaats van een zelfbewuste, intelligente vrouw die door haar knetterharde ambities ten val werd gebracht. Deze Anne heeft helemaal niets geraffineerds, ze lijkt helemaal niet op het meesterbrein dat Anne moet zijn geweest. Bovendien vind ik de relatie met George ook niet goed neergezet. In het boek waren ze duidelijk dol op elkaar en gaven ze anderen ook wel redenen om aan te nemen dat ze incest pleegden. Hier is het nota bene Mary die het voorstelt! Dat is absoluut in tegenspraak met de Mary uit het boek. Misschien zou ik niet zoveel met het boek mogen vergelijken, maar op de poster staat toch duidelijk Philippa Gregory's The Other Boleyn Girl.

De film uit 2008 wijkt op veel punten helaas ook af van het boek, maar weet op zijn minst de sfeer te vangen, het overdadige van het hof, de zelfzucht van Henry VIII, de bijzondere relatie tussen Anne, Mary en George. Deze versie faalt daarin volkomen. Het raakte me niet. Het deed ook niet aan alsof het ging om wereldschokkende gebeurtenissen - terwijl het, denk ik, toch wel degelijk wereldschokkend was hoe Henry met zijn vrouwen omging.

Ik vind het jammer. Zelden geef ik zo'n laag cijfer voor een film - en dan nog wel voor één van de BBC. Erg jammer.

Na het boek herlezen te hebben en de (inferieure) verfilming uit 2003 te hebben herzien, vond ik dat ik deze film ook nog maar eens een keer moest bekijken.

Ik heb even gelezen wat ik er de vorige keer over had geschreven, en ik ben het er nog steeds mee eens. Toch wil ik nu de film een hogere beoordeling geven.

Ja, er is best wat veranderd ten opzichte van het boek. Er zitten helaas soms duidelijke gaten in het verhaal. Maar het belangrijkste is de sfeer van de film: de onophoudelijke intriges, de voortdurende rivaliteit tussen Mary en Anne, de gecompliceerde relatie tussen Anne, George en Mary, de willekeur van de koning, de waardige ondergang van koningin Katherine, de beklemmende angst tegen het einde. Het zit er allemaal in en weet zo toch de juiste toon te raken.

Er zijn dingen die ik jammer blijf vinden. Er is mijns inziens teveel geschrapt en veel dingen gaan te snel. Maar Natalie Portman is magistraal als Anne Boleyn, zowel wanneer haar ster rijzende is als wanneer deze onherroepelijk weer daalt. De rest van de acteurs zijn prima, en hoewel ze niet allemaal het niveau van Portman halen is het toch genoeg - zij moet immers de film dragen. Het verhaal op zich is heel dramatisch en grotendeels historisch, en valt bij mij sowieso in de smaak. Bovendien zijn de decors en kostuums prachtig, en de muziek van Paul Cantelon past er precies bij en is op de juiste momenten heel indrukwekkend aanwezig.

Deze film doet me toch wel wat. Het blijft een mooi verhaal om af en toe naar te kijken of over te lezen. Dit zal dan ook vast niet de laatste keer zijn dat ik deze film zag.

Ik verhoog mijn stem naar vier sterren.