Meningen

Aardige film, Waitress. Niet veel meer maar zeker ook niet minder dan wat ik ervan verwacht had. Het verhaal is ondanks de lieve kleurtjes en schattige uniformpjes een stuk minder zoet dan je op voorhand zou denken, en weet een aardig goede balans te vinden tussen serieus en luchtig. Keri Russell speelt erg goed. Jenna heeft een affaire, wordt door haar afschuwelijke man volledig onder de duim gehouden en kan geen liefde opbrengen voor haar ongeboren kind, en toch is ze en sympathiek personage. Hoewel ik elke keer als manlief in beeld kwam wurgneigingen kreeg, kon ik ergens ook wel begrijpen hoe moeilijk het voor haar is om hem te verlaten.

Daarnaast vind ik het ook altijd leuk als film iets 'extra's' heeft dat het minder standaard maakt, in dit geval de taarten waarin Jenna haar hele ziel en zaligheid uit.

Ach, soms is het wat voorspelbaar en soms is de humor wat flauw, maar Keri Russell en het net anders dan normale einde maken Waitress heel genietbaar.

Nou, eindelijk maar toch voor een tweede keer gezien. De vorige keer heb ik een zeer lange versie gezien, dit keer was de film korter (en een stuk minder bloederig...). De tweede keer heeft zeker wel wat toegevoegd - na de eerste keer bleef ik teveel in verwarring achter om een goed oordeel te kunnen geven.

Het verhaal is gecompliceerder dan normaal in een superheldenfilm, zeker omdat je zoveel losse verhaallijnen meekrijgt die zich niet allemaal tegelijkertijd afspelen. Zeker als je niet bekend bent met de strips zorgen al die namen die je om de oren vliegen voor verwarring. Bovendien is er, zoals hiervoor ook al is gezegd, gewoon teveel informatie. Na een tweede keer heb je daar wel minder last van.

Ik zie nu duidelijk de kwaliteiten van deze film. Allereerst de intro, de passende muziek, de sfeer, de actie (hoewel vrij sporadisch voor een superheldenfilm) en zeker het personage Rorschach. De vorige keer fascineerde hij me ook al, nu nog meer. De scènes in de gevangenis zijn fantastisch en zijn karakter op zich is ook boeiend. En de manier waarop hij aan zijn einde komt... Ook allesbehalve standaard voor het genre, maar wel passend bij zijn personage. Dr Manhattan wordt mijns inziens iets overbelicht, hoewel het natuurlijk interessant blijft om te zien hoe bijna almachtig wezen steeds meer vervreemd raakt van de mensheid die afhankelijk van hem is.

Wat ik minder vond, was de aandacht voor Laurie en haar moeder. Aan de moeder kon je duidelijk zien dat het een jongere actrice was die ouder was gemaakt, Laurie zelf acteerde niet bijster goed. Ik kon weinig sympathie voor haar personage opbrengen. Patrick Wilson deed zijn best, maar de chemie tussen die twee was ver te zoeken. Een beetje jammer. Hun deel van het verhaal had voor mij een stuk ingekort mogen worden.

En het einde... Een vreemd soort cliffhanger, denk ik. Aan de ene kant frustrerend, aan de andere kant intrigerend. Het past wel bij de sfeer van deze film.
Al met al geef ik de film nu 4 sterren. Niet slecht.

Na veel gehoord te hebben over Das Weiße Band had ik toch wel het gevoel deze gezien te moeten hebben om mezelf een filmliefhebber te mogen noemen. Vandaag was het dan zover, en nu zit ik met de vraag waarom veel mensen hier zo lyrisch over zijn. Dit is de eerste film van Haneke die ik ooit zag, dus misschien is het niet mijn soort film..? Hierboven las ik al dat Haneke zegt dat niemand ooit weet waar zijn films over gaan, en dat staat mij dan weer sterk tegen. Ik heb niets tegen films waar je een eigen mening over mag hebben, maar ik houd er niet van om na een film blanco achter te blijven. Dat was bij Das Weiße Band wel zo.

Het who-dunnit-aspect kon ik wel waarderen, ware het niet dat de conclusie eigenlijk uitblijft. Ik vermoed dat het dan de bedoeling is dat je die zelf trekt, maar na afloop weet ik nog niet op basis waarvan. Ik krijg sterk het gevoel dat ik een of andere boodschap uit deze film zou moeten meenemen, zonder dat het me duidelijk is wat. Ik zie dat er van alles aan de hand is in het dorp, maar het zijn zoveel uiteenlopende (en mijns inziens soms ook compleet losstaande) zaken dat er niet iets coherents uit te destilleren valt. Een duidelijke verhaallijn of opbouw ontbreekt, er zijn geen hoofdpersonages, er gebeuren wel dingen maar er is geen plot. Er zijn allerlei losse eindjes die met opzet niet aan elkaar worden geknoopt, wat ik niet intrigerend vind maar irritant.

Er zijn veel verschillende personages die echter allemaal op elkaar lijken (het zwart-wit maakt dat er niet beter op), die vaak niet bij de naam genoemd worden en die ook nog eens vrij inwisselbaar zijn. Elke man slaat of misbruikt zijn kinderen, elke vrouw laat het gebeuren, elk kind is 'een beetje vreemd'. Er is bij iedereen wel wat aan de hand maar het blijft altijd vaag en afstandelijk. Het is alsof Haneke wil voorkomen dat je je teveel hecht aan een bepaald personage, want personages verdwijnen vaak zonder reden voor lange tijd uit het verhaal. Ook het filmen van een afstand vond ik niet meewerken; er zit natuurlijk een bedoeling achter maar de afstand die zo gecreëerd wordt is wel heel geforceerd en draagt niet bij aan mijn emotionele betrokkenheid met het verhaal.

Heel de film, van het afstandelijk (en traag!) filmen in zwart-wit, het ontbreken van de soundtrack tot het voorkomen dat je personages leert kennen, schijnt mij toe als een geforceerd kunstzinnige poging om mij een boodschap door de strot te duwen. Daar houd ik sowieso niet van, en al helemaal niet als de regisseur blijkbaar zelf niet weet wat die boodschap dan moet zijn. Tot aan het einde wachtte ik op een soort van ontknoping, iets om nog lang over na te denken, maar het einde komt vrij plotseling en geeft antwoorden noch aanknopingspunten. Jammer. Ik had hier meer verwacht - ik had in ieder geval gedacht dat de film intrigerend genoeg zou zijn om in ieder geval een tweede keer te kijken en dan meer te begrijpen - maar helaas.

Die Welle is een haast pijnlijke film, die je er nog eens met de neus opdrukt dat mensen tot van alles in staat zijn. Ook heel normale scholieren kunnen binnen een week in nazi's (om maar een heel gemakkelijke vergelijking te maken) veranderen.

De vraag die bij mij opkomt is: waar gaat het mis? Oorspronkelijk lijkt iedereen baat te hebben bij die Welle: men komt op voor een gepeste jongen, er is meer aandacht voor elkaar, er ontstaan respect en discipline. Dan komt het moment dat je je toch wat unheimisch begint te voelen - een moment dat voor iedereen ergens anders ligt. Dat hebben de makers goed begrepen: niet iedereen gaat moeiteloos met de stroom mee. Eén meisje vraagt al op de tweede dag om overplaatsing en ook de vrouwelijke hoofdrolspeler gaat niet all the way. Er zijn fanatici die Roomser dan de paus zijn, er zijn mensen die alleen uit persoonlijk gewin meedoen en er zijn de meelopers en twijfelaars. Een mooi voorbeeld van dat laatste is Marco, die wel blij is dat er meer aandacht is voor zijn waterpoloteam, maar zich ook ongemakkelijk voelt bij de uitsluiting van andersdenkenden.

Wat de film zo ontluisterend maakt, is nog niet eens de dramatische ontknoping. Het is dat bijna iedereen zover meegaat. Het gaat om een vrijwillig schoolproject maar de proporties worden razendsnel volledig uit het oog verloren. Het is verbijsterend waar mensen in de juiste omstandigheden toe in staat zijn - en dat nog wel nadat ze eerst een autocratie bestudeerd hebben. Je zou toch denken dat je dan beseft wat er gebeurt als je een paar dagen in een artificiële samenleving leeft die wel erg veel weg heeft van een autocratie. Dit waren dezelfde scholieren die beweerden dat een autocratie zoals die van de Nazi's in deze tijd niet meer mogelijk is.

Goed dat dit een Duitse film is, en geen Amerikaanse. De dramatische ontknoping aan het eind neigt misschien naar Hollywood, maar verder zijn de personages niet te melodramatisch. Bovendien vind ik Rainer erg goed neergezet. Tot op het allerlaatst wist ik niet in hoeverre hij zichzelf door die Welle had laten meeslepen. Dat maakt de film wat spannender en minder een documentaire. Aan de andere kant wist je van sommigen al wel vanaf het begin hoe zij zich zouden ontwikkelen, de tirannetjes in de dop pik je er zo uit.

Die Welle is geen perfecte film, maar maakt wel een heel duidelijk standpunt op een - in mijn ogen - geloofwaardige manier. Helaas niet een standpunt om blij van te worden.

Niemendal, niet meer en niet minder. Ik kon mij herinneren What Women Want ooit gezien te hebben maar veel meer wist ik niet meer, en nu ik de film gezien heb weet ik weer waarom dat zo is. Het idee van een vrouwonvriendelijke man die plotseling gedwongen wordt zich in de belevingswereld van vrouwen te verplaatsen is interessant maar wordt clichématig uitgewerkt. De acteurs doen het niet slecht maar het script helpt hen niet veel verder. Na een groot aantal verplichte clichés en een veel te lange speelduur wordt de film haastig afgeraffeld en bleef ik achter met het gevoel dat ik mijn tijd liever aan een andere film had besteed. De loop van het verhaal zal ik snel genoeg weer vergeten zijn, maar nog een keer kijken zit er niet in. Twee sterren.

Gewoon een leuke film, naar mijn mening, niet meer en niet minder. Het verhaal zit vol clichés, wat binnen het genre bijna onontkoombaar is, maar nergens wordt het echt ergerlijk. Zowaar wist de film mij op het eind nog te verrassen, pas een paar minuten voor de onthulling kwam ik op het idee dat het muntje wel eens van de pastoor kon zijn, en niet van de Ware Jacob. Meestal zie ik dat soort dingen mijlenver aankomen, maar het is zeker fijn een keer verrast te worden.

Daarnaast is When in Rome ook daadwerkelijk grappig. De humor is niet van de bovenste plank, maar de film is een stuk grappiger dan de meeste films die zich romantische comedy noemen. De meeste lof hiervoor gaat naar Kristen Bell, maar ook de vier betoverde aanbidders dragen hun steentje bij. Josh Duhamel kon er wel mee door. Wat voor mij belangrijk is, is dat de film zichzelf niet ál te serieus neemt. Met vijf mensen in een piepkleine een auto in de lift van een museum, dat is zo flauw dat het weer leuk wordt.

Aardig verhaaltje, best grappig, clichés die niet over de grens van het ergerlijke heen gaan: prima te zien, deze film.

The Wolverine hadden ze beter een andere titel kunnen geven om verwarring met de voorganger te voorkomen, hoewel de film net zo inwisselbaar is als X-Men Origins: Wolverine. Wolverine in Japan was geen slecht idee; het klinkt een beetje knullig, als een zoveelste uitgave in een strip- of boekenreeks.

Inwisselbaar dus. Hierboven werd ook al opgemerkt dat de film bijster weinig met Wolverine van doen heeft. Als de plot eens wel om hem draait, is dat meestal helemaal niet logisch; ikkegoemikke hierboven heeft dat mooi beschreven. Het script rammelt behoorlijk en het verhaal raakt eigenlijk kant nog wal. Wolverines sidekick had een boeiender personage kunnen zijn als ze wat beter was neergezet. De love interest en plichtmatige romance kon ik dan weer helemaal niet waarderen. Wat ik nog het best vond waren de flashbacks met Famke Janssen, en het stukje halverwege de aftiteling - blijven zitten dus!!!

Toch is The Wolverine geen totale mislukking. Hugh Jackman doet wat hij kan met het magere verhaal. De openingsscène in Nagasaki is erg mooi; erg jammer dat de film dat niveau niet vast heeft kunnen houden. De actie ziet er over het algemeen ook goed uit; weliswaar absurd en compleet ongeloofwaardig (de trein, hahaha...) maar wel érg leuk om naar te kijken. Alleen als er tegen het einde een enorme Iron Man-achtige robot op het toneel verschijnt, wordt het echt te veel van het goede.

Hier had meer in kunnen zitten. Omwille van Magneto's cameo tijdens de aftiteling toch nog drie sterren in plaats van tweeënhalf. Van X-Men: Days of Future Past verwacht ik wel wat meer!

Wel, eigenlijk heb ik niets met zombies (ik heb écht geprobeerd The Walking Dead te kijken, ik vond het gewoon niet boeiend), gezien het feit dat ze per definitie dom zijn. Ik heb mijn monsters liever intelligent. Maar goed, ik had genoeg goede verhalen gehoord over World War Z om een poging te willen wagen. En het viel me alleszins mee!

Goed, er waren wat minpuntjes:
- zombies zijn en blijven dom. Daarom worden ze nooit echt eng, hoewel ze je wel flink kunnen laten schrikken. Je hoeft nooit bang te zijn dat zombies een geniaal meesterplan hebben bedacht om de wereldheerschappij te veroveren.
- het eerste deel van de film is wel een beetje clichématig, hoor. Papa is eigenlijk huisman, maar als het gevaar om de hoek loert heeft hij alle skills om zijn gezinnetje in veiligheid te brengen. Gelukkig is er altijd wel ergens een vuurwapen bij de hand. En papa’s laatste bericht aan zijn gezinnetje vanuit het lab waar hij door zombies belaagd wordt is een beetje pijnlijk. Als je een manier gevonden hebt om te communiceren, zou je dat dan niet beter voor iets anders kunnen gebruiken?
- ook in een film over zombies moeten de dingen geloofwaardig zijn. Ik weet niet of het gebruikelijk is dat Amerikaanse supermarkten vuurpijlen verkopen, maar zelfs al is dat zo: als je in paniek een supermarkt binnenholt waar op dat moment massaal geplunderd wordt, lijkt het me niet dat je als eerste op zoek gaat naar vuurpijlen. Om maar een voorbeeld te noemen.
- soms is het verhaal een beetje rommelig. Waar is Michiel Huisman ineens gebleven? En de Mossad-meneer? Vast achtergebleven/dood, maar dat is me dan net iets te snel gegaan.
- we zijn niet dom! We hadden al genoeg hints gekregen dat zombies zieke mensen niet besmetten en het wordt daarna ook nog letterlijk gezegd, dus uitgebreide flashbacks hebben we daar niet voor nodig.

Daarentegen zijn een heleboel dingen me heel erg meegevallen:
- de abrupte dood van de viroloog. Die zag ik niet aankomen! Fijne plotwending.
- de details die in het verhaal zijn gestopt, zoals de Noord-Koreaanse zombie-aanpak (slim!) en Gerry op de rand van het flatgebouw. Eerst snapte ik niet wat hij daar deed, maar toen ik het begreep vond ik het een goede zet en erg fijn dat het niet uitgelegd werd.
- Segen, de Israëlische beroepsmilitair! Een vrouwelijke sidekick die haar mannetje staat en geen enkele romantische relatie heeft met de mannelijke hoofdpersoon! Niet dat ze veel zegt of een erg grote rol heeft, maar stoer is ze wel.
- Jeruzalem! De muur levert mooie beelden en ik vond het oprecht jammer dat Jeruzalem uiteindelijk toch viel.
- de oplossing voor het probleem. Natuurlijk moet er een oplossing gevonden worden, maar gelukkig is het ene vrij originele.
- het einde. Niet te open, niet te dicht, gewoon netjes afgesloten.

Genoeg te klagen dus, maar de positieve punten wegen toch zwaar genoeg om op een zeer ruime voldoende uit te komen. Kom maar op met dat vervolg.

Toch van genoten, al zou ik Wrath of the Titans niet een film van hoogstaande kwaliteit willen noemen. Persoonlijk zie ik altijd graag Griekse mythologie in films (hoewel ik het wel jammer vind dat er zo losjes mee omgegaan wordt, maar iets is wat mij betreft beter dan niets), alleen al omdat het van die fantastische monsters voortbrengt. Liever een chimaera dan een Transformer, naar mijn bescheiden mening. Een film als deze moet je denk ik vooral kijken voor de actie en de CGI, en over beide heb ik niet te klagen. Kronos bijvoorbeeld is erg indrukwekkend gemaakt en ook Tartarus is mooi.

Wat er dan op tegen is om de film een klein beetje meer diepgang te geven, weet ik niet. Er komen wel wat goden in voor, maar die krijgen wel heel weinig achtergrondverhaal. Zo zien we zowel Hephaistos als Ares en Aphrodite wordt genoemd als de vrouw die ooit van Hephaistos was, waarom dan niet een halve minuut de tijd nemen om te zeggen dat het Ares was die haar van Hephaistos afgepakt heeft en daarmee Hephaistos een geloofwaardiger motief te geven om aan Perseus' zijde tegen Ares te vechten? Achtergrond is er meer genoeg, daar had best meer gebruik gemaakt van mogen worden. Sowieso had ik graag meer van de goden gezien, maar waar in het vorige deel de meeste van hun scènes gedeletet werden, is in dit deel de scène gedeletet waarin hun afwezigheid wordt verklaard - hoewel het me nog steeds niet duidelijk is waarom machtige goden als Apollo en Athene blijkbaar wel gevangengenomen kunnen worden (zonder dat Zeus of Poseidon dat doorhebben) en een kreupele als Hephaistos niet - maar op internet is die nog wel te vinden.

Maar genoeg gezegd over de mythologische ingrediënten van het verhaal. Zoals gezegd komt de actie goed uit de verf, en de acteurs doen het goed genoeg voor een actiefilm. Ralph Fiennes mag weer eens de schurk spelen en daar is hij goed in. Liam Neesson is goed in wat hij doet, al vond ik de Zeus die hij moest spelen weinig ontzagwekkends hebben. Maar goed. Sam Worthington doet wat hij moet doen, veel meer kan ik er niet over zeggen. Rosamund Pike lijkt bijzonder weinig op de Andromeda uit Clash of the Titans, maar dat geeft niet, want ze is een plaatje. Ook is het erg prettig dat ze net iets meer te doen krijgt dan alleen maar mooi zijn en wachten tot ze gered wordt.

Karakterontwikkeling en diepgang zijn ver te zoeken in deze film, en het idee van 'vaderliefde overwint alles' is een beetje clichématig. Ik zou nog wel eens een film willen zien die de spectaculaire actie uit deze film combineert met een echt goed verhaal dat meer overeenkomt met de Griekse mythologie. Ik vind het eigenlijk niet kunnen dat Griekse goden ineens kunnen sterven. Wie weet? Maar dat had ik van Wrath of the Titans toch al niet verwacht. In ogenschouw genomen dat ik dus beperkte verwachtingen had, zijn deze volledig waargemaakt.

Haast tot mijn eigen verbazing zag ik gisteren drie verfilmingen van Wuthering Heights in mijn kast staan. Ik had ze toch al echt langer, maar het viel me ineens op. De versie uit 2011 heb ik het meest recent gezien, en de versie uit 2009 heb ik ook al eens gerecenseerd, maar deze nog niet.

Wat je natuurlijk krijgt als je drie versies én het boek kent, is dat je ze gaat vergelijken. Deze versie is volgens mij behoorlijk getrouw aan het boek, en in ieder geval veel completer dan de versie uit 2011. Echter, hoewel de sfeer hier aardig duister is valt die in het niet bij de huiveringwekkende sfeer van de 2011-versie. En juist in een verhaal als dit is dat belangrijk. In deze film ziet de hei er eigenlijk best gezellig uit, Wuthering Heights best huiselijk, de jonge Cathy is toch behoorlijk aangekleed en iedereen praat verstaanbaar Engels (wat volgens mij niet hoort als je uit Yorkshire komt). Niet dat ik het storend vind, maar het maakt het verhaal wat minder indrukwekkend dan in de versie uit 2011 - die had nauwelijks verhaal nodig om indrukwekkend te zijn.

Het acteerwerk vond ik heel behoorlijk; ik heb er eigenlijk niets over te klagen. Per versie verschilt het een beetje waar mijn sympathieën liggen, zo vond ik Edgar Linton in de versie uit 2009 sympathiek terwijl hij me in deze versie constant op mijn zenuwen werkt. Dat is echter niet aan de acteur te wijten. Orla Brady's versie van Cathy vind ik prima, terwijl ik haar in de 2009-versie weer niet uit kon staan.

Het nadeel van een boekverfilming is dat je ofwel dingen moet schrappen, ofwel het boek naar de letter moet volgen, ook als dat op het witte doek niet werkt. In 2011 is er gekozen voor de eerste optie, waarbij bijna de gehele tweede helft van het boek geschrapt werd. Dat was niet ideaal, maar de vorm die er hier gekozen is, is dat ook niet. Zo werkt de raamvertelling wel in het boek, maar in de film is de nieuwe huurder een compleet overbodige toevoeging. De nieuwe generatie vind ik in dit geval wel erg geslaagd.

Elke versie heeft zijn voor- en nadelen, dus. Waarschijnlijk daarom dat ik ze alle drie in mijn kast heb staan. Deze Wuthering Heights is zeker de slechtste niet.

Prachtig verhaal, eerlijk waar... Het acteerwerk laat helaas heel wat te wensen over. Vooral in het eerste deel is het soms pijnlijk slecht, later gaat het steeds beter. Terwijl de rol van Heathcliff natuurlijk het moeilijkst is, is deze in verhouding vrij goed uitgevoerd. Op sommige momenten zag ik echt even de Heathcliff uit het boek (zoals 'ie bedoeld is dus!) maar meestal was het 'm gewoon net niet.

Ik vind Catherine eigenlijk een behoorlijke bitch, die door deze actrice (ze lijkt een beetje op Sandra Bullock) allesbehalve sympathiek wordt neergezet. Bovendien valt ze soms een beetje weg aan de zijde van Heathcliff, terwijl ze toch twee handen op één buik zouden moeten zijn. Het is moeilijk te bevatten dat er maar liefst twee mannen zijn die wel wat in haar zien (zacht uitgedrukt). In deze verfilming is Catherine verworden tot een wispelturige draaikont. Jammer.

De kerel die Edgar Linton speelt, doet het dan weer veel beter. Zijn personage is soms nogal dom bezig (wie laat z'n stervende vrouw nou achter terwijl je rivaal praktisch om de hoek staat te wachten?) en het ís ook wel een beetje een watje, maar desondanks is hij wél sympathiek. En zo hoort dat ook.

Pluspunten: de manier waarop ze praten. Nelly en Heathcliff praten lekker 'plat' Engels, Linton spreekt Algemeen Beschaafd Engels. Heel subtiel - als de tekst nou ook nog op een geloofwaardige manier werd uitgesproken, was het mooi geweest.
En dan natuurlijk de omgeving. De afleveringen begonnen met een soort wandeling (hoewel dat niet helemaal het goede woord is) naar Wuthering Heights, en dat zag er veelbelovend uit.

Een ander nadeel (naast het acteerwerk van zo ongeveer iedereen) vond ik het einde van Heathcliff. In het boek gaat hij heel anders dood, veel tragischer, op een bijna onaardse manier. Het is een beetje alsof z'n liefde voor Catherine hem teveel is geworden. Dat hij zichzelf doodschiet in deze versie vind ik een beetje afbreuk doen aan de moraal van het verhaal, om het zo maar te zeggen.

Al met al krijgt deze verfilming toch vier sterren van mij, omdat het zo'n prachtig verhaal is. Het allerlaatste beeld is inderdaad erg mooi. Bovendien ben ik bang dat een verhaal als dit nooit helemaal goed in film kan worden weergegeven. We zullen het maar bij het boek moeten houden...

Deze verfilming wilde ik erg graag zien. Allereerst omdat ik het boek erg mooi vind en de verfilmingen tot nu toe niet veel voorstelden, maar ook omdat ik wist dat dit een allesbehalve traditioneel kostuumdrama was en ik benieuwd was of ik dit wat vond.

Ik zou iedereen die hard hoopt op een Jane Austen-achtig verhaal van harte afraden om deze film te zien, tenzij ze hun verwachtingen aanpassen. Er is geen soundtrack, behalve het alleraardigste The Enemy van Mumford and Sons tijdens de aftiteling. De mooie kostuums zijn ver te zoeken, en er is niet eens een romantisch huwelijksaanzoek. Tussen twee haakjes, mocht je daarnaar op zoek zijn, kijk dan Jane Eyre uit 2011, ook een Brönte-verfilming en naar mijn mening een erg goede, maar een toch wat conventioneler kostuumdrama.

Wuthering Heights is, in tegenstelling tot andere boeken uit hetzelfde genre, precies het boek dat zich leent voor een verfilming als deze. Het verhaal is niet zoet, de omgeving is weinig romantisch en de personages nauwelijks verfijnd. Bij een verfilming van zo'n boek moet je sowieso een ander uitgangspunt hebben dan normaal. De manier van Andrea Arnold is vrij radicaal: het verhaal is ontdaan van al het bovennatuurlijke, een groot deel van de tekst van de personages is weggelaten en ook ontbreekt het laatste deel van het verhaal. Dit zal menig liefhebber van het boek niet kunnen bekoren, en ik kan dan ook zeker begrijpen dat vele van hen deze versie van Wuthering Heights helemaal niets vinden.

Ik daarentegen ben erg onder de indruk van deze film. Door zoveel te schrappen komt het overgeblevene veel sterker en indrukwekkender naar voren. Bovendien zijn de geschrapte delen ook de minste punten in het boek, naar mijn bescheiden mening. Een complexe relatie als tussen Cathy en Heathcliff is er één die misschien het beste duidelijk gemaakt kan worden door grotendeels woordenloze maar erg intense beelden, zoals Cathy die Heathcliffs wonden likt. Mooi om Heathcliffs blik later in de film te zien als hij kijkt hoe Cathy haar eigen bloed opzuigt nadat Isabella haar gekrabd heeft. Dit soort dingen kun je veel beter verbeelden dan verwooorden. Door het grotendeels weglaten van tekst en uitleg word je (ik althans) gedwongen om je veel sterker in te leven dan je normaliter zou doen. Deze versie raakt mij dan ook meer dan andere.

Solomon Glave en Shannon Beer maken hier beiden hun debuut en hun prestaties zijn zeer overtuigend, erg knap gedaan. Ze hebben overduidelijk chemie. Tussen Kaya Scoledario en James Howson ligt het iets anders, maar dat wijt ik voornamelijk aan het verhaal. De overgang tussen de jonge en oudere acteurs gaat wel wat moeizaam. In principe snap ik de noodzaak wel voor twee acteurs voor één rol, maar het moment is wat vreemd gekozen. In andere films krijgen we veel eerder in het verhaal de 'oudere' Cathy te zien. Hier niet, waardoor het lijkt alsof Heathcliff minstens tien jaar weggeweest is, wat ik ook best zou willen geloven. Andere acteurs zijn echter niet vervangen waardoor het lijkt alsof behalve Cathy en Heathcliff niemand ouder geworden is. Een beetje jammer. Groot pluspunt: dit is de eerste verfilming waarbij ik sympathie kan opvatten voor zowel Cathy als Heathcliff.

Al met al wil ik deze film zeker graag nog een keer zien, omdat ik ervan genoten heb, maar ook omdat ik denk dat er nog veel meer te zien is dan je in één kijkbeurt kunt bevatten. Het zou helpen als hij ook gewoon in Nederland werd uitgebracht (iemand een idee of dat nog gaat gebeuren?). Voor nu krijgt deze film vier sterren, en is hij bij dezen mijn favoriete verfilming van het verhaal.