Meningen

Niet slecht, maar had er toch wel iets meer van verwacht. Eigenlijk doet de film wat je denkt dat gaat gebeuren en niet meer dan dat. Ik zat te wachten op het moment waarop ik verrast zou worden en de film naar Oscar-waardig niveau zou worden getild. Dat moment bleef uit.

Aan James Franco ligt het niet. Hij acteert Arons opeenvolgende emoties heel natuurlijk. Het hoogtepunt voor mij is de scène waarin Aron op film een soort Gollum-achtige dialoog vastlegt. Verder werd ik niet echt geraakt door Arons worstelingen. Misschien omdat je toch al weet hoe het afloopt; dat wil zeggen, ik wist het en ik vermoed dat de meeste mensen dit al weten voor ze de film gaan kijken. Alleen al omdat de film 127 Hours heet, weet je al dat zijn aanvankelijke ontsnappingspogingen gaan mislukken.

Dat is denk ik wat de film nekt: het gebrek aan spanning. Je weet van te voren hoelang hij daar moet zitten en hoe hij vervolgens zichzelf bevrijdt. Arons karakter lijkt zich wel wat te ontwikkelen, maar eigenlijk gebeurt er verder niets. De hallucinaties zijn leuk bedacht maar niet heel boeiend, behalve dan de plotseling opduikende Scooby Doo, waar ik eerlijk gezegd nogal van schrok.

Ook vind ik het gebergte waar de film zich afspeelt een vreselijk naargeestige locatie, er zullen mensen zijn die van dit landschap houden maar ik werd er al unheimisch van toen Aron nog vrij rondliep. Daarnaast ben ik toch al geen groot fan van Danny Boyles wat drukke manier van filmen en werken met split screen. Aan de andere kant vond ik het wel een leuke vondst om vanuit een waterfles te filmen en zo de verergerende dorst invoelbaar te maken.

Al met al deed het verhaal me niet zoveel. Datgene wat het moment suprême had moeten zijn ging zo snel voorbij dat ik heb moeten terugspoelen, ik snapte namelijk niet hoe hij nu ineens vrij was gekomen. Zijn arm was er eigenlijk heel plotseling af. En dan wordt er gezegd dat er mensen onwel zijn geworden bij die scène. Of zullen ze voor de tv de scène wat minder expliciet hebben gemaakt? In mijn versie was het in enkele seconden voorbij.
EDIT: inmiddels heb ik op YouTube de hele scène gezien. Er was in de tv-versie inderdaad een schandalig groot stuk uitgeknipt, zodat. het net leek alsof hij zijn arm lostrok, terwijl hij toen in feite alleen zijn botten brak en de rest nog af moest snijden. Nu snap ik het één en ander ineens een stuk beter. Schandelijke actie van RTL5 om zo'n belangrijke scène zo te verkorten en daarmee volstrekt te verknoeien! Blijkbaar ben ik niet de enige die er zo over denkt. Ik wou dat ik het van te voren had geweten, dan had ik nooit de gecensureerde versie gekeken.

Zoals gezegd had ik hier meer van verwacht. Ik weet niet hoe het had gemoeten maar ik had meer spanning gewild en meer willen kunnen meeleven. Ik voelde me niet echt betrokken bij de hoofdpersoon, en dacht eigenlijk precies hetzelfde als ik waarschijnlijk dacht toen ik ooit het echte verhaal in de krant las: fijn dat hij nog leeft, anders had hij z'n arm er voor niks afgehaald. Van zo'n film verwacht je toch dat hij iets meer emotionele betrokkenheid teweegbrengt. Beetje jammer. 2,5 ster, met een extra halfje voor de 'Gollum'-scène.

Best een lieve film, 13 going on 30, vooral leuk voor onzekere pubermeisjes...
Als je het gegeven niks vindt wordt de film het ook niet voor je, maar ik had er zelf geen problemen mee. Vanzelfsprekend komt er een aantal verplichte clichés in de film voor, maar lang niet zo ergerlijk als soms in dergelijke films. Ik kon eigenlijk wel lachen om het puberale gedrag van Jenna, prima neergezet door Jennifer Garner. Haar gezichtsuitdrukking en hele manier van bewegen maken heel duidelijk dat ze niet thuis voelt in haar eigen lichaam.

Zoals dat hoort leert Jenna wat belangrijke lessen over volwassenheid terwijl ze ook iets van haar jeugd blijft houden. De tweestrijd tussen de volwassen en de puber Jenna komt het best tot uiting aan het eind, als Jenna Matt komt vertellen dat ze van hem houdt - op zijn bruiloft. Wat een timing, alleen een puber kan zoiets bedenken. Gelukkig overwint Jenna's volwassen kant haar puberale egoïsme, en gelukkig kan ze het allemaal nog eens overdoen, en natuurlijk komt het dit keer wel helemaal goed en krijgen we zelfs de bruiloft nog te zien.

Ik heb me nauwelijks gestoord aan de clichés of flauwe grappen (en bepaalde onwaarschijnlijkheden). Dit komt denk ik vooral omdat Jennifer Garner de tweestrijd in Jenna zo goed verbeeldt. Daarnaast heb ik een zwak voor Mark Ruffalo, hier weer eens heel aandoenlijk als schuchtere goedzak. Ik had een beetje moeite om te wennen aan Andy Serkis, maar dat is vooral omdat ik hem niet zo goed los kan zien van Gollum. Maar dat terzijde.

Al met al is 13 going on 30 gewoon een sympathieke film, geen meesterwerk maar wel prima verteerbaar.

Nog maar eens gezien gisteren, en opnieuw genoten. Dit is wel het soort film waar je - ik in ieder geval - voor in de stemming moet zijn. Als je dat bent, is het volop genieten. Desondanks kan ik ook begrijpen dat er mensen zijn die deze film helemaal niks vinden.

Het sterkste punt van deze film is het vsuele aspect. De actie is uitstekend qua choreografie, maar ziet er pas echt fenomenaal uit door de slow motion (waar ik overigens in het overgrote meerendeel der gevallen een hekel aan heb). De decors zijn fantastisch en het kleurgebruik maakt de sfeer een stuk grimmiger.

Over het acteren valt er weinig te klagen. Wel leuk om hier naast Gerard Butler ook David Wenham en Michael Fassbender te zien... Het verhaal is precies genoeg om mijn aandacht vast te houden, wat vooral komt door de aanwezigheid van de koningin. Zij krijgt een actievere rol toebedeeld dan meestal in actiefilms, wat ik alleen maar kan toejuichen. Vanzelfsprekend vond ik de scène waarin zij de verrader Theron neersteekt nadat hij haar voor hoer uitmaakt dan ook één van de beste. De film krijgt hier een extra halve ster voor.

Jaren geleden een keer gezien, en laatst maar eens de kans gegrepen om 'm te herkijken. Aeon Flux is me geenszins tegengevallen!

Allereerst om de nogal simpele reden dat de heldin een vrouw is, en wat een vrouw! Charlize Theron zet de perfecte superheldin neer: slim, stoer, sexy en met gevoel, zowaar! Aanvankelijk was ze nogal afstandelijk, maar ze veranderde duidelijk gedurende het verhaal, wat haar karakter ten goede kwam en niet aan het acteren van Theron geweten kan worden. De gevechten zijn gewoon nog man tegen man/vrouw, veelal zonder wapens, wat ik toch altijd het leukst vind om naar te kijken. Daarnaast ziet het decor er schitterend uit, heel anders dan normaal in futuristische/postapocalyptische films. Niet alleen maar grote grijze gebouwen met overal veel metaal en kunstmatig licht, maar strakke tuinen in volle bloei. Een zeer welkome afwisseling wat mij betreft.

Ook vind ik het verhaal beter dan standaard. Meer dan normaal hebben de personages innerlijke conflicten waar het bijvoorbeeld identiteit en loyaliteit betreft. Interessante uitspraak: 'We are meant to die.' Ook niet iets wat je vaak hoort verkondigen in een film. De hele menselijke identiteit wordt zo een discussiepunt.

Het enige zwakke punt dat ik zo snel kan opnoemen, is dat niet iedereen even goed acteert. En de 'Handler' zag er een beetje vreemd uit, vooral haar kapsel. Maar goed, dat is bijzaak. Desalniettemin vind ik Aeon Flux zeer prettig afwijkend van de standaard. Het lage gemiddelde hier en op IMDb begrijp ik dan ook niet. Omdat ik principieel tegen 'strategisch stemmen' ben om het gemiddelde omhoog of juist omlaag te halen, zal ik geen vier sterren geven. 3,5 Is deze film zeker waard.