Meningen

Films over de Tweede Wereldoorlog kan men blijven maken, blijkbaar, en toch komt men steeds met een andere invalshoek. Die Fälscher speelt zich af in een concentratiekamp maar is niet het soort film dat je daar zou verwachten.

Wat deze film vooral interessant maakt is natuurlijk het morele dilemma. De vervalsers hebben genoeg ellende gezien in de kampen waarin ze gezeten hebben om bereid te zijn alles te doen om te overleven. Aan de andere kant daagt steeds meer het besef dat als zij zich verzetten dit niet een symbolische actie is maar ook één die wellicht de loop van de oorlog kan beïnvloeden. Niets is zwart-wit: Herzog doet werkelijk goede dingen voor de mannen, maar wel uit een volledig egoïstisch oogpunt. Sorowitsj is niets minder dan een crimineel maar heeft net zo goed te maken met morele afwegingen. Wel wrang dat zodra hij de dollar heeft gemaakt en zo de medicijnen voor de man met tuberculose heeft verdiend, de zieke zonder pardon wordt neergeknald. Wrang, maar niet verkeerd, want het verhaal speelt zich niet voor niets af in een concentratiekamp.

Wat ik ook interessant vind aan deze film is dat de bevoorrechte gevangenen zich schuldig voelen over hun positie tegenover de 'normale' gevangenen. Hun referentiekader is zo verwrongen door jaren in kampen dat zij hun slechte behandeling beschouwen als een luxe die aan hun geweten knaagt. Hun situatie is ook wel erg vreemd, een tennistafel en een bonte avond met carnaval verwacht je niet in een concentratiekamp. De mannen maken flauwe grappen over hun leven voor de oorlog en zelfs over Auschwitz. De hele film is soms gewoon absurd, maar daardoor niet minder geloofwaardig. Bovendien is de film op de waarheid gebaseerd, wat het nog vreemder maakt.

Minpunt aan de film vind ik dat sommige delen me iets te snel gaan. Het tempo was vrij vlot, wat ik nog niet eens zo erg vind, maar de eerste jaren gaan wel heel snel voorbij. Ook het eind kwam me iets te snel. Een kwartiertje meer had de film geen kwaad gedaan. Ook vind ik de vrouw van Herzog een beetje te geforceerd naïef.

Verder eigenlijk weinig op aan te merken. Apart om ervoor te kiezen om vooral tango-achtige muziek als soundtrack te kiezen. Misschien om de absurditeit nog eens extra te benadrukken? Al met al een bijzondere film, Die Fälscher.

Indrukwekkende verzetsfilm waar ik bij toeval tegenaan liep. Ik wist amper waar de film over ging en zoveel van de Deense geschiedenis weet ik niet, dus het bleef voor mij tot aan het einde spannend. Tot mijn verbazing blijkt het verhaal nog aardig te stroken met de werkelijkheid ook.

Een groot deel van de film bleef het voor mij onduidelijk in welke richting het plot zich ontwikkelde. Het waren aanvankelijk vooral liquidaties die elkaar opvolgden. Echter wordt er steeds meer duidelijk dat er onder de oppervlakte nog meer speelt. Flammen weet niet meer wie hij moet vertrouwen en Citronen lijkt niet alleen het contact met zijn familie maar ook met zichzelf kwijt te raken. De femme fatale is voor mij slechts een element dat het plot verder richting het eind duwt (haar rol had van mij kleiner gemogen). De balletjes gaan rollen en op een gegeven moment krijg je heel sterk het gevoel dat Flammen & Citronens roekeloze acties onmogelijk veel langer goed kunnen blijven gaan. Het blijkt echt te zijn gebeurd dat juist op de dag dat het duo zich als politiemannen vermomde de Nazi's besloten het gehele Deense politiekorps op te pakken. Truth is weer eens stranger than fiction.

Toch komt de spanning niet alleen voort uit de vuurgevechten en het ontkomen aan Nazi's, maar ook uit de personages zelf. Haalt Flammen nu wel of niet de trekker over? Gaat Citronen nu volledig door het lint of herinnert hij zich net op tijd wie de echte vijand is? Daarnaast is het ook voor de kijker onmogelijk om zeker te weten wie je kunt vertrouwen. En dan het einde... Ik had het wel zien aankomen, maar het stelde me niet teleur. Vooral Citronen krijgt een waardige sterfscène. Hij schiet, eerder achteloos dan heldhaftig, een groot aantal soldaten neer voordat hij zelf eraan gaat. In het echt schijnt hij het maar liefst een paar uur te hebben uitgehouden in zijn eentje.

Veel lof voor de beide hoofdrolspelers. Thure Lindhardt is sterk als de jonge, overmoedige helft van het tweetal, terwijl Mads Mikkelsen overtuigd als de oudere, gekwelde Citronen. Zowel de personages als de acteurs vullen elkaar goed aan.

Flammen & Citronen is een indrukwekkende, goed geacteerde film die meerdere genres weet te combineren en op verschillende vlakken spannend is. Aanrader.

Na de vele positieve geluiden over Frozen wilde ik de film toch ook eens zelf zien, en gelukkig ben ik niet teleurgesteld! Nu ben ik sowieso een liefhebber van sprookjes, maar sinds de opkomst van animatiefilms vallen de wat schaarsere sprookjesfilms mij nog wel eens tegen. Frozen is voor mij zoals een sprookjesfilm bedoeld is, maar toch net iets anders dan traditioneel.

Allereerst doet de film het grotendeels zonder slechterik. Ooit was het de bedoeling dat Elsa slecht was, maar dat bleek niet te lukken. Nu is Elsa een personage met ongewone diepte geworden voor een kinderfilm, waardoor ze mijns inziens volledig de show steelt. Ze is aanvankelijk ijzig (moeilijk om er een woord voor te bedenken dat niet gerelateerd is aan kou...), wij als kijkers weten daarvan de reden en daarom krijgen we medelijden met haar. Eén van de hoogtepunten is ongetwijfeld het moment dat Elsa met een powerballad van jewelste haar kracht omarmt. Niet alleen klinkt het goed, het ijspaleis dat Elsa bouwt ziet er schitterend uit.

Het verhaal is een sprookje en dus zitten er clichématige elementen in, maar toch is Frozen soms aangenaam anders. Na de introductie van prins Hans bedacht ik me hoe prettig het zou zijn als de prins ineens de slechterik bleek te zijn - gewoon eens voor de afwisseling. Vrij onverwacht werd ik nog op mijn wenken bediend ook! Erg prettig. Ook bleek een kus eens niet de oplossing voor alle problemen, maar zusterliefde. Sowieso is Frozen wat feministischer dan de doorsnee sprookjesfilm. Waar Anna, zoals het een sprookjesprinses betaamt, meteen wil trouwen met haar droomprins, wordt dit door zowel Elsa als Kristoff sterk afgekeurd. Dat de trollen Anna en Kristoff vervolgens onmiddellijk willen laten trouwen doet dan wel weer af aan die boodschap en klopt ook niet met de rest van de film. Daarnaast is Elsa geen prinses maar koningin, dat zien we niet vaak in sprookjes (tenzij het een boze stiefmoeder is, natuurlijk). Anna is voor een prinses bijzonder onafhankelijk - hoewel het toch maar goed is dat Kristoff aan haar zijde staat...

Ik heb de Nederlandse versie gezien en vond daarin de prestatie van de stemacteurs erg goed. Stiekem vind ik Willemijn Verkaiks versie van 'Let it Go' mooier dan de officiële van Idina Menzel. Als je een hekel hebt aan liedjes in films moet je deze maar overslaan, maar ik vond de liedjes leuk en goed uitgevoerd. De animaties zagen er goed uit, en zoals ik al zei kon ook het verhaal me goed bekoren.

Al met al heb ik genoten van Frozen en ontstijgt de film met gemak de middenmoot. Hopelijk gaat Disney op deze manier door!