Spectre (2015)

Spectre

Ik zal het toch eerlijk moeten toegeven, ik had echt heel erg veel zin in Spectre. Ik heb nooit een associatie gehad met 007 maar sinds ik afgelopen zomer (2015) dan toch Skyfall (2012) had gezien wist ik het zeker, ik begon een 007 fan te worden. Ja hoor, niet veel later (eigenlijk de dagen erna) gelijk Casino Royale (2006) en Quantum of Solace (2008) aangezet en ook daar was ik wel over te spreken. Dus eigenlijk is Spectre wel de eerste bond film waar ik naar uit keek.

Spectre was helaas nou niet een film waardoor ik stond op te kijken helaas, de film begint echt heel erg mooi. Bond doet mee aan de doden loop in Mexico city, wat dit exact was weet ik even niet meer. Hij ziet zijn enemy al lopen en maakt zich klaar, met heel wat explosies en geschiet is het toch een 10 minuten durende actie scene die ik wel kon bekoren.. Toch bevat de film in mijn ogen teveel stille scenes en overstappen alsof ze een te lang verhaal er nog even door heen willen stampen. Het verhaal was wat dat betreft nog best aangenaam om te volgen, ik heb mij in ieder geval vermaakt en niet verveeld waardoor ik toch de film bleef volgen. Dit keer moet bond strijden tegen het altijd gevaarlijke SPECTRE, waar ook weer waanzinnige actie scenes ontstaan op mooie locaties en uiteraard met mooie auto's. Het is een best groot verhaal om zo samen te vatten even snel dus mochten mensen dit willen lezen, kijk gerust door andere recensies!

Daniel Craig speelt uiteraard weer een heerlijke rol als 007 James Bond en ik vind het wat dat betreft een gepaste persoon voor deze rol, ik vind zijn uitstraling ook erg gaaf. Ook in deze film maakte Dave Bautista zijn dibuut in de de James Bond reeks, die al vroegtijdig gestopt was omdat hij de 'bad-guy' was en via een touw aan een soort bier-tap de trein uit geslingerd werd. Wat ik persoonlijk een te makkelijke dood vond.

SPECTRE was een leuke nieuwe Bond film met gave actie scenes en een prima verhaal. Het concept is leuk en ik heb me uitstekend vermaakt. Het was nou ook weer niet een film die beter is dan zijn voorganger, want ja; Skyfall vond ik persoonlijk gaver dan SPECTRE. Dankzij de vake dode scenes en het knip en plak werk waardoor er stukjes misten vond ik deze toch minder goed. Desalniettemin was ook SPECTRE fijn om te zien en deze kan zich mooi aansluiten op de reeks. Ik heb de reeks trouwens ook volledig binnen dus voor mij zijn de eerdere Jams Bond films ook een feit. Prima, maar anders dan verwacht.

3.5*

Je houdt van James Bond of je haat m. De reeks is al jaren een commerciele kaskraker. De gadgets zijn minder goed en de girls zijn niet van het Ursula Andress gehalte. De tijden veranderen en zoook James Bond. We willen het niet maar we worden ouder en houden ons strak aan het oude stramien van Sean Connery en Roger Moore. De slechtste was dit zeker niet m.i.. Die reputatie heeft voor mij nog altijd de George Lazenby en Timothy Daltons (de Non-Bond film). Voor mij is James Bond nog altijd een heerlijk vertier, waarbij je weinig hoeft na te denken en heerlijk kunt absorberen ..... Maar ja smaken verschillen nog altijd (gelukkig maar).........

Tja, wat moet je hier nu nog van zeggen. Het is elke keer weer hetzelfde. Ontploffende gebouwen, achtervolgingen door steden, soms aardige gadgets in een auto, bla, bla, bla. Ik vond de film niet slecht, maar ook niet geweldig. Maar dat heb ik bij vele James Bond films van de laatste jaren. De film duurt tenminste veel te lang. En de vrouwen zijn echt niet mooi en sexy meer. Misschien moet de volgende James Bond dan ook maar eens op mannen vallen.

Spectre wil van alles, maar niet alles lukt.

De film loopt op een dunne lijn tussen het soort-van-realisme van de vorige Craig-films en de absurde megalomane plots van films als Moonraker en de op een tsunami surfende Pierce Brosnan.

Met de terugkeer van Blofeld is de sfeer meteen weer cartoonesk en grotesk en met het verschijnen van een oost-europeaanse bodybuilder van twee kubieke meter is het feest compleet: een super sterke schier onoverwinnelijke slechterik a la Jaws. Enkele flauwe scènes spelen dan ook leentjebuur bij de slapstick-films van Roger Moore.

Niet dat dat zo rampzalig is, maar het mixt maar slecht met de emotionele lading die de film wil overbrengen. De Bond van Craig is nog altijd een getergd en geplaagd personage en dat geldt ook voor zijn weinig boeiende tegenspeelster (de mij volslagen onbekende Lea Seydoux). Craig is al sinds Casino Royale de eerste Bond die wat gevoelens toont over zijn opdrachten en over zijn persoonlijke relaties. De slome scènes waarin dit wordt uitgediept staan op gespannen voet met de over-the-top nonsens die je in de actiescènes krijgt voorgeschoteld.

Het zal niet verbazen dat je met deze film niet meteen 148 minuten van je leven weggooit. Daar staat de franchise wel garant voor. De film is prima door te komen en weet te amuseren met genoeg sterke actiescènes, maar de mix van groteske nonsens en klein menselijk drama werkt voor geen meter. Om nog maar te zwijgen van de martelscène in de stoel, ik dacht even dat ik naar Saw of Hostel keek in plaats van naar James Bond. Hoezo slechte mix?

3 sterren

P.S. opmerkelijk: op basis van nieuwsberichten rond de film, over Monica Belucci (en dan vooral haar leeftijd en Craig's verdediging daarvan) dacht ik dat zij de Bondgirl van dienst zou zijn, maar na amper 20 minuten verdwijnt ze alweer, om plaats te maken voor een typisch blond niemendalletje.

Solide. Blijft dicht bij de basis, neemt weinig risico's, blijft voor zover dat kan realistisch.

Het onderscheidt zich niet, maar de basis staat goed.

Daarmee is het geen memorabele film geworden, maar een Bond-film binnen de lijntjes,

die op zichzelf lekker wegkijkt. *3,5

Voor mij is er maar een criteria belangrijk voor een bond film. 'Heb ik zin om deze film nog vaker te zien?' antwoord: Nee.

enige pluspunt. Eindelijk een Bondfilm met enkele van mijn gemiste favoriete bond clichés.

- de gunbarrel opening.

- Een onverwoestbare henchmen

- Een geheime basis

- Een formele uitnodiging tot de geheime basis, waar hij al reeds verwacht werd.

- Een badguy in een geheime basis die langdurig zijn plan uitlegt.

Verder. Craigh is in deze film een hele vervelende man. Nukkig, arrogant en wil ter compensatie te stoer zijn. Het verhaal is waanzinnig slecht. Het slot is niet bond waardig.

De Craign bond films nemen zichzelf veel te serieus.

Al met al een vervelende ervaring.

-

Vermakelijke bond film. Inmiddels toch gewend aan craig als bond. Een 'belangrijke' bond in de serie waar een sleutelfiguur uit de kwellingen van bond zijn leven, eindelijk aan het licht komt. Leuk voer voor de bond fans.

De actie is top en onderhouden, de vrouwen mooi, de auto's snel (lust voor het oog, die db10) en de ontsnappingscenes ongeloofwaardig; het is een bond film! Na het zien van de film in de bioscoop gaf ik al gauw 4 sterren, nu ben ik toch op de 3.5 gaan zitten. Het is een zeer vermakelijke film die mij niet verveelt, maar het laat geen indruk achter. Een film die je gezien moet hebben om daarna weer te vergeten. Misschien nog eens kijkt naar aanloop van een volgend deel om het geheugen wat op te frissen en daar blijft het voor mij bij.

Wat een zeikliedje, die van Sam Smith. Net zoals de film ook regelmatig zeikt. Bellucci heeft het moeilijk en Seydoux heeft het nog moeilijker. Duurt veel te lang voordat ze eindelijk ontdooit. Madeleine Swann, tja. Doe mij Honey Rider, Pussy Galore and Holly Goodhead maar. Ik zit niet te wachten op traantjes en dat soort flut drama in een Bond film. Hou het lekker simpel en avontuurlijk. Het boeit me ook geen tel wanneer het script de Craig films, ook nog eens heel opzichtig aan elkaar gaat plakken. Weg tempo.

En wat nog erger is, Waltz lijkt er last van te hebben. Een ideale schurk, maar hij krijgt nauwelijks iets te doen van Mendes. Dikke blunder in een laatste uur dat amper nog weet aan te spreken. Daarvoor gaat het beter. De grapjes zijn geforceerd, maar Mendes schudt wel een paar fijne actie scènes uit de mouw en die gorilla is best een indrukwekkende verschijning. Tekenend dat niet Waltz, maar hij de boevenkar trekt. Allemaal leuk en aardig, al dat geschrijf e.d., maar het smoort de charme van een Bond film.

Een van de matigste James Bond films, te veel gepraat en weinig acties.

Heerlijk gelikte Bond-film. Lekker over the top, lekker uitvergrote karikaturale personages, verhaal en vooral spanning goed opgebouwd, wonderschoon geschoten ook en uiterlijk meer dan prima verzorgd met zelfs genuanceerde shots op de juiste momenten met oog voor detail. Waar velen niet gecharmeerd zijn van Spectre, heb ik werkelijk helemaal niets erop aan te merken. Entertainment van de hoogste klasse.

Uitstekend actie/avontuur/thriller film...

Uitstekend verhaal...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(DTS met 7.1)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima acteerwerk...

Uitstekend camerabeweging...

Heerlijk genoten, keek ik vroeg zoveel James Bond...

James Bond komt weer terug, ben benieuwd voor volgende film...

Goeie film waarin James Bond op het spoor komt van een geheime organisatie genaamd Spectre. Afgezien van het laatste gedeelte is de hele opbouw van het verhaal klassiek Bond. Zeker aan de lange kant en relatief weinig actie, maar wel goed gedoseerd en het zakt ook nergens echt in. Léa Seydoux wist me positief te verrassen als Bond-girl.

Nog in de bioscoop gezien vorig jaar, maar ik loop momenteel dan ook behoorlijk achter als het gaat om stemmen. Na het sterke Skyfall, ook van Sam Mendes, had ik hier iig ontzettend veel zin in. James Bond films vind ik in de regel altijd wel vermakelijk, al vond ik Casino Royale en Quantum of Solace persoonlijk wat minder.

Dit laatste neemt niet weg dat ik Daniel Craig wel een goede vertolker van het personage vind. Ook in Spectre is zijn prestatie overtuigend. Daarnaast heb ik over de rest van de cast, over het algemeen, ook niets te klagen. Oudgedienden als Ralph Fiennes, Naomie Harris en Ben Whishaw doen het weer prima, en Léa Seydoux is daarbij een aangename toevoeging. Bij Christoph Waltz heb ik gemengde gevoelens. Dan heb ik het voornamelijk over zijn personage op zich, want ik kreeg wel het idee dat Waltz alles eruit haalde wat erin zat. Op de een of andere manier ging er gewoon een stuk minder dreiging uit van dit personage dan van de voorganger. Nu is het natuurlijk een beetje lullig om deze film constant te vergelijken met Skyfall, maar bij de slechterik viel me het contrast wel heel erg op.

Verder is Spectre inderdaad weer wat meer in de stijl van de Roger Moore films. Dat wil voornamelijk zeggen dat er wat meer (slapstick) humor in zit verwerkt, maar persoonlijk kon ik me daar niet zo aan storen. Ik vind de films met Moore sowieso altijd genietbaar, dus prima dat men die aanpak nog eens wil overdoen. Enige nadeel is dat het soms een beetje out of place lijkt, omdat de film zichzelf gelijktijdig serieus neemt. Ander pluspunt zijn de actiescènes en daarbij komende speciale effecten, die bij vlagen behoorlijk spectaculair uitpakken. Wat dat betreft komen er genoeg plaatjes voorbij die je nog een keer wilt zien.

Ik heb me zeker weten te vermaken met Spectre, maar ik had er misschien wel wat meer van verwacht. Met name de bombastische climax eindigde niet geheel bevredigend. Zo zitten er nog wel meer scènes in (bijvoorbeeld wanneer Bond gemarteld wordt) waar ik qua verloop mijn vraagtekens bij zette en die daardoor een beetje afbraak deden aan het geheel. Deze minpuntjes nemen echter niet weg dat ik de film graag weer eens zou herzien. Als ik daartoe al bereid ben na slechts een aantal maanden, is dat meestal een goed teken.

3,5*

De beste en meest spectaculaire scenes zitten in het begin, maar overall mag dit Bond-deel er ook heus zijn. Het plot is lichtelijk voorspelbaar en Skyfall was ook wel een stuk beter. Desalniettemin vond het wel lekker weg kijken met mooi gefilmde scenes en knap stuntwerk. Het was wat dat betreft weer een ouderwetse "Te Land, Ter Zee en in de lucht"-Bond !

Waar ik lichtelijk moeite mee had, waren de bizarre verwikkelingen die Bond te verduren krijgt en vervolgens overleeft. Ook het personage Q met zijn über-hack-skills was niet overtuigend, terwijl dat juist nog een leuk personage kan zijn. Het wordt godzijdank niet zo idioot zoals met de onzichtbare auto uit Die Another Day, maar ik fronste wel mijn wenkbrauwen bij het gemak waarmee Bond zich uit menig penibele situatie wist te redden. Maar okee, dat is ook een beetje eigen aan deze franchise .

Deze Spectre - alweer de 24ste in de reeks én meteen de duurste - is een film die me niet volledig wist te overtuigen. Natuurlijk is de openingsscène - zoals steeds de laatste jaren - beklijvend, maar wat was ik teleurgesteld in de schurk (Christoph Waltz) en ook Sam Smith's 'Writing's On The Wall' is toch geen 'Skyfall' van Adele. Daartegenover staat - net zoals Eva Green in 'Casino Royale' - een razend interessant vrouwelijk personage in de vorm van Léa Seydoux. En graag wil ik nog even vragen: meer Ben Whishaw op het scherm please! Volledige recensie kan je hier lezen trouwens: Recensie: Spectre – Popcorn Tales - popcorntales.com

Ik ben nooit een fan geweest met James Bond films. Ik heb niet zo veel met overdreven nonchalante, schier onaantastbare macho’s en al evenmin met allerlei hightech fratsen. Het wordt tijd dat Bond, i.c. Daniel Craig, echte emoties toont in plaats van als een soort Madame Tussauds figuur door het beeld te stappen. Léa Seydoux is een prima actrice, maar mist de glamour die ik van een Bond girl verwacht. De vette knipoog waarmee deze uiteraard gelikte film is gemaakt, laat mijn waardering niettemin net aan de positieve kant uitvallen.

In de bioscoop vond ik dit indertijd maar een matig geheel met veel geschreeuw en weinig wol, maar op m'n gemak voor het televisiescherm gezeten en met meer aandacht voor vertolkingen, tempo en sfeer kan ik de film toch aanzienlijk beter genieten. Daniel Craig heb ik altijd een humorloze kleerkast gevonden, maar na de drie meest recente 007-films te hebben herzien ben ik toch wel op die mening teruggekomen, en hij krijgt hier prima tegenspel van de gladde Christoph Waltz en de uiterst onaangename Dave Bautista – de vechtpartij tussen Bond en Hinx op de trein is hard en grof, en ik kan de klappen bijna lijfelijk navoelen. Erg grappige rol van Ben Whishaw (een ideale Q), en Léa Seydoux ziet er in de restaurantwagen wonderschoon uit in haar crèmekleurige jurk. Minpuntje blijft toch dat Bond zomaar bij Blofeld binnen komt lopen: dat had hij (of beter gezegd : dat hadden de scriptschrijvers) toch wel wat verfijnder mogen aanpakken, en wat hij daarna aldaar moet ondergaan is bijna zijn verdiende loon voor zoveel naïviteit.

Voila, alle films van Sam Mendes zijn eindelijk afgevinkt met zijn 2 Bondfilms. Jammer genoeg vond ik deze Spectre niet het niveau halen van Skyfall. Zoals steeds begint het goed met dit keer een knaller op de viering van de Mexicaanse feestdag Día de Muertos. Terug in Londen wordt het plot via een geheime cyberboodschap gelinkt aan de vorige films met Craig in de hoofdrol.
De schurkenrol wordt dit keer toebedeeld aan Christopher Waltz, een op het eerste zicht perfecte casting. De geheimzinnige Oberhauser wordt langzaam en mysterieus geïntroduceerd. Alleen jammer dat zijn personage vrij oppervlakkig blijft. De uitleg dat hij zowat de baas is van alle voorgaande slechteriken slaat bij mij niet echt aan. Ralph Fiennes is echter gegroeid in zijn rol en kan nog wel een aantal films mee. En de krachtpatser Hinx kan de vergelijking perfect doorstaan met de legendarische Jaws. Geweldige brute gevechtscène in de trein overigens. Tot slot ook een dikke pluim voor de verrukkelijke Léa Seydoux!

De Bondfilms met Craig bevatten wat meer persoonlijke drama en emoties in de karakters. Ook deze weer waaruit blijkt dat Bonds (stief)broer de opperschurk blijkt. Jammer dat het einde overigens vrij flauwtjes was en niet zo spectaculair was zoals we gewend zijn. De duurste Bondfilm ooit zo blijkt, jammer genoeg is dat niet recht evenredig met de beste Bondfilm ooit. Degelijk, maar ook niet meer dan dat. Over de titelsong van Sam Smith wil ik het geeneens hebben... Als pure Bondfilm misschien een goede film, maar in het algemeen iets te matig. 3,0*!

Tsja. De James Bond formule werkt niet meer, het is een knellend jasje geworden.
Je hebt een the sky is the limit budget. Je huurt topregisseurs, een geweldige cast, kunt geweldige special effects en stunts inzetten, je kunt alle kanten op... en dan is dit het resultaat. Een schurk met een verminking in het gezicht (gaap), nieteensindebuurtgeloofwaardige acties die zonder knipoog en als geloofwaardig gebracht worden met een pistool vanaf een bootje een helikopter op honderden meters afstand neerhalen, een geheime basis die wel erg gemakkelijk de lucht in vliegt , een achtervolging in een feestende menigte (gaap), wodka-martini’s, vrouwen. En natuurlijk, dat verwacht je ook van een Bond-film.
Resteert: wordt de kijker ook vermaakt? Deze kijker niet genoeg. De concurrenten in het genre zijn grappiger, hebben een beter verhaal of zijn gewoon simpelweg cooler. Blijft over dat Bond-films door status en budget de maatstaf zijn waar de rest aan gemeten wordt. Zou de franchise de vaste formuledelen durven laten vallen (inclusief de verwijzingen naar delen uit de reeks van vijftig jaar geleden), dan zou de maatstaf meer terecht zijn dan nu het geval is.

De teleurstelling druipt er inderdaad vanaf. ik ben zeker een bond fan maar niet de films met de totaal ongeschikte Craig waarmee ze het imago totaal de nek omdraaien. en had daarom ook liever gezien dat ze gestopt waren met bond films te maken.. en je hebt altijd mensen die de nieuwe bond films beter vinden dan de oude.

You're a kite dancing in a hurricane, Mr Bond

Normaal gezien was het het plan om volledig mee te zijn met de James Bond reeks vooraleer de nieuwste film in de reeks uitkwam in april. Het Corona virus steekt daar echter een stokje voor waardoor de release opeens wordt verlaat naar november.. Als ik dat op voorhand had geweten, dan had ik nog wel een paar maanden gewacht met de Craig films herzien maar kom.. Een goede film blijft een goede film en in het geval van de Craig saga was tot nu toe enkel Quantum of Solace maar een taaie zit te noemen. De verwachtingen voor Spectre waren dan ook hoog gespannen na het geweldige Skyfall.

Misschien zelfs wat te hoog, want dit is toch effectief een paar trapjes lager qua niveau. Regisseur Sam Mendes levert opnieuw een puike film af, maar kan niet aan zijn eigen kunnen uit Skyfall tippen. Wel een aantal leuke ideeën en knipogen naar andere films uit de saga, maar het geheel hapert een beetje. De laatste jaren lijkt het motto uit Hollywood 'hoe langer, hoe beter' te zijn maar Spectre had er deugd van gehad indien het toch net wat compacter was gehouden. Sowieso erg vreemd om te zien dat dit er voor een groot stuk lelijker uitziet dan zijn voorganger. Christoph Waltz oogt erg fake in de eerste scènes dat we hem tegenkomen (er hangt zo'n soort van "digitale verjongingwaas" over hem waarvan ik niet goed snap wat die daar doet) maar ook de actiescènes missen het realistische gehalte die ik bij de Craig saga was beginnen appreciëren. Die gigantische ontploffing van Blofeld's basis ziet er gewoon echt slecht en fake uit, toch een teleurstelling ten opzichte van wat Mendes voorheen liet zien. Ik zal waarschijnlijk één van de weinigen zijn, maar ik vond de Bondsong van Sam Smith trouwens wel goed.

Geen idee of het komt omdat het allemaal nummers zijn die zijn kapotgespeeld op de radio en er een soort van gewenning is opgetreden, maar met uitzondering van het nummer uit Casino Royale vind ik het allemaal wel fijne nummers. Net zoals ik Craig een erg fijne Bond blijf vinden. Ik vrees dat het het soort acteur is dat voor eeuwig en altijd verbonden zal zijn met dit personage (en eerlijk gezegd, de andere rollen die ik van Craig heb gezien zijn niet echt om over naar huis te schrijven) maar hij heeft er wel filmgeschiedenis mee geschreven. Christoph Waltz is verder een fijne bad-guy, lekker theatraal ook, en met Dave Bautista heb je gewoon nog eens zo'n fijne over the top henchman. Was alweer even geleden dat we nog zo'n typetje hadden gezien, al had die verplichte humor met "Shit" dan weer niet gehoeven. De vertrouwde gezichten zoals Ralph Fiennes als M, Ben Whishaw als Q en Naomie Harris als Moneypenny doen het ook weer degelijk. Beetje jammer wel van de keuze van Andrew Scott als C. Die speelt precies altijd de slechterik en het kwam dan ook niet echt als een verrassing dat C niet te vertrouwen was.

Zo, dan is het maar nog maar flink wat maanden wachten op No Time to Die. Jammer natuurlijk, maar niet veel aan te doen. Ik ben in ieder geval volledig bij met alles wat met Bond te maken heeft, al moet ik nog altijd is op zoek gaan naar die Climax! aflevering van Casino Royale. Dat is nog het enige (semi) officiële wat ik volgens mij nog niet heb gezien. Ik hoop in ieder geval dat No Time to Die dezelfde emotionele impact zal hebben als Skyfall, dat verdient Craig wel.

3.5*

Weer een sterke Bond, deze SPECTRE. Na een fraai begin in Mexico Stad gaat James Bond achter de geheimzinnige organisatie daarbij gesteund door een select gezelschap. Ook treft hij nog wat schitterende vrouwen zoals neergezet door Monica Belluci en Lea Seydoux die wederom indruk maakt als de pittige Madeleine.

Einde is ook leuk gedaan. De films met de heer Craig spreken mij het meeste aan van de reeks ook. Ik zie het als een reboot vanaf Casino Royale. Spectre is daarmee deel vier van de nieuwe reboot reeks.

Nu echt zin in No Time to Die, die aardig wat overloop kent qua cast met deze film.

Geen Skyfall, maar komt zeker in de buurt. Ik vind de rode draad door de reboot-Craig films er boeiend; en dat komt in deze film samen. Top Bondfilms stuk voor stuk. Het Blofeld stukje had ik liever wat dieper gezien, van de andere kant laat dit ook weer wat over voor toekomstige verhaallijnen. Misschien iets te lang voor een voornamelijke actiefilm, er zit wel ook redelijk wat verhaal weer in deze. Lekker knallen en afwisselend deze Bond. Op naar No time to Die.

Herziening !

Mwah, toch iets minder dan ik eigenlijk dacht. Het gevoel was toch dat deze film een top 3 James Bond film zou zijn, maar door alles terug te bekijken ervaar ik dan niet zo meer. Daarom ook een puntje eraf. Je let nu ook meer op details en het personage C vond ik toch wel helemaal uit de lucht komen te vallen. Vanwaar kom die opeens om zo hoge functie te beoefenen? Ja, natuurlijk de organisatie Spectre , maar om dan onmiddellijk die functie te bekleden is toch ongeloofwaardig. Ook het rolletje van Monica Bellucci is wel heel mager. Het slot kon mij ook niet zo beklijven en voor een Bondfilm komt het verhaal zelf wel erg traag op gang.

Christoph Waltz is wel sterk op dreef als slechterik, maar het verhaal is in zijn totaliteit heel ver gezocht.

7/10

Eindelijk, een moderne Bondfilm die start met het gekende Bonddeuntje en de gunbarrel zoals het hoort. Dan komt de openingsscene met het carnavalsfeest in Mexico City tijdens het zogenaamde Day of the Dead feest. Na de scene op het dak van het hotel volgt een achtervolging te voet door de straten van Mexico City en dan het gevecht in de helikopter. Een knallende opening! Daniel Craig voelt zich duidelijk lekker zitten in de huid van de bekendste spion van de wereld, maar hij zal nooit een charmante gentleman spy zijn met zijn brute worstelaar-look. Wat hierop volgt is een van de slechtste songs bij een Bondfilm, met het verwijfde kreunende stemmetje van Sam Smith en erg vreemde animatie met een octopus en mensen die onder de zwarte pek zitten. Ze laten tijdens het openingslied ook nog wat beelden zien van de andere Craig films om zo alle films aan elkaar te verbinden, wat heel kunstmatig overkomt.

De film start erg goed, met veel actie, wat humor en weinig geleuter dat doorgaans bij de Craig films lijkt te horen. Ralph Fiennes is een goede nieuwe M. Hij heeft dan ook de presence van een voormalig geheim agent. Ook Naomie Harris is terug als de jonge, zwarte Moneypenny. En Ben Whishaw als de piepjonge, nerdy Q. Q krijgt in deze film veel meer screentijd en gaat zelfs even met de badguys in de clinch, god mag weten waarom. Het enige wat hij uiteindelijk doet is weglopen. Dave Bautista als de zwijgzame krachtpatser Hinx is een indrukwekkende henchman. Jammer genoeg verdwijnt hij na het geweldige gevecht op de trein van het scherm. De enige vijand die dan nog overblijft (behalve de verwaarloosbare Max), is Christoph Waltz als Ernst Stavro Blofeld. Hoewel Waltz een sterke baddy neerzette in Tarantino's Inglourious Basterds (2009), is hij weinig indrukwekkend in deze film met zijn "cuckoo" en zijn loafers. Dan was Javier Bardem uit Skyfall toch nog beter gecast, hij straalde meer gevaar uit. Zelfs Le Chiffre uit Casino Royale (2006) was als ballenmepper beter dan deze zwakke Blofeld.

Ook de knappe Monica Bellucci is maar kort aanwezig, terwijl zij toch een lust voor het oog is. Wat een verspilling van haar talenten. Lea Seydoux, de dochter van Mr. White en love interest van Bond is dan weer een saaie trien met een 'attitude problem' (En ja, zij zal ook in No Time to Die (2021) weer meespelen want deze films moeten zo nodig aan elkaar gelinkt worden). Als On Her Majesty's Secret Service ons iets heeft geleerd, is het wel dat een Bond die verliefd wordt en een serieuze relatie met een vrouw begint een big no-no is. Er is ook het leeftijdsverschil van 17 jaar tussen Lea en Daniel, maar dat is niet zo vreemd bij James Bond. Ze valt wel heel plotseling voor zijn charmes, een beetje ongeloofwaardig die ommezwaai in haar gedrag. En wat nog belachelijker is, is het gegeven dat Bond aan het einde van de film (alweer) zijn hele carrière uit het raam wil gooien voor een vrouw.

Spectre heeft meer het Bondgevoel dan de andere films met Craig. En het begint allemaal goed maar eens we in de schuilplaats van Blofeld in Marokko terechtkomen, wordt het allemaal veel minder. De foltering van Bond met de naalden in het brein die uiteindelijk geen gevolgen lijkt te hebben, en de ontsnapping die wel heel gemakkelijk verloopt en aan een videospelletje doet denken. De schuilplaats van Blofeld ontploft dan ook helemaal zonder enige aanleiding. Madeleine (Lea Seydoux) gaat dan ineens op haar eentje weg, een mooie aanleiding voor nog een spannende finale waarbij Bond haar natuurlijk moet redden.

De geforceerde band tussen Blofeld en Bond is totaal onnodig, waarom moet tegenwoordig iedereen met elkaar verbonden zijn of een geschiedenis met elkaar delen? En wat vreemd dat we hier de oorsprong van Blofeld's verwondingen aan het gezicht te zien krijgen, wat dus het begin van de rivaliteit tussen hem en Bond moet voorstellen, terwijl Bond hier al heel oud is en binnenkort dus door een jongere acteur zal moeten worden vervangen. Beginnen we dan weer van voor af aan, of moet men dan persé deze films opvolgen? Wat handig ook (om aan deze film een vervolg te kunnen breien) dat Bond zomaar besluit om zijn aartsrivaal niet uit te schakelen want hij heeft "iets beters te doen" (huh?).

De boodschap ivm 'total surveillance' is in deze tijd waarin de overheid als een Big Brother ons allemaal in de gaten houdt, dan weer erg relevant. Maar de informatie-oorlog is een flauw gegeven voor een Bondfilm. Het valt niet echt te vergelijken met een dreigende atoomoorlog of iets dergelijks. Ook de strijdvraag of 'agents in the field' nog nodig zijn of tot de oudheid behoren, is al eens eerder behandeld in zowat elke spionagefilm. De overleving van MI6 staat nog maar eens op het spel.

Onbegrijpelijk dat men na deze film nog een Bondfilm heeft gemaakt met Craig, die met zijn 53 jaar toch te oud begint te worden voor deze rol. 148 minuten is ook te lang voor een Bondfilm. Behalve Quantum of Solace (2008) zijn alle Craig Bondfilms veel te lang. Ik ben het verder volledig eens met JOOSTlikesMOVIES, die een heel uitgebreide review bij deze film schreef (zie pagina 15). Enkele highlights:

Spectre is kwalitatief gezien een heel vreemde film. Het eerste uur vond ik om te beginnen helemaal prima; een goed gefilmde en lange openingsscène, zo waar wat humor uit de hoek van de nieuwe Q maar ook van Bond zelf, de vergaderscène met de Spectre-leden, de auto-achtervolging in Rome, etc. Dat eerste uur vloog dus om, en ik had er vrij veel plezier in. Daarna volgt er een middenstuk dat érg sleept en daardoor niet enorm interessant weet te zijn. Echter nog niets onoverkomelijks, maar dan volgt er een derde akte die gewoonweg debiel is en de film volledig doet ontsporen. Een hoop dom schrijfwerk en domme scènes op een hoop gestapeld. De grootste fout die Mendes in de film begaat is om de geniale Christopher Waltz als notabene Blofeld, de meest iconische Bond villain, simpelweg... saai en vergetelijk te maken. En ja, die fout leg ik bij Mendes, als regisseur moet je je acteurs ook kunnen regisseren. Waltz' vertolking van Blofeld komt gewoon totaal niet goed over, en hij wordt bovendien echt slecht in het verhaal geschreven. Zoiets is heel jammer. Maar losstaande van dat zit het einde vol met domme actiescènes en beslissingen.

Vreemde balans dus. Toch 3* dan maar; de film kijkt uiteraard makkelijk weg, en het eerste uur is echt wel van een goed niveau, misschien zelfs het meest klassieke uurtje Bond van deze nieuwe films (gadgets van Q, beetje humor, over the top actie). De grote problemen zitten pas in het laatste uur. Jammer dat Mendes z'n tweede Bondfilm niet op hetzelfde hoge niveau als Skyfall kon houden (of überhaubt op een goed niveau). Voor Craig z'n run tot nu toe 2 geweldige films en 2 delen (beneden) gemiddeld; ik ben dus benieuwd wat No Time To Die gaat geven binnenkort. Het kan beide kanten uit.

Vroeger was alles beter

Met 'Spectre' is de oude James Bond formule weer terug. Toen Daniel Craig in 2005 aantrad als de zesde James Bond, werd besloten het hele karakter van de grond af weer op te bouwen en de geheim agent wat rauwer en realistischer over te laten komen. Met gemengde gevoelens kijk ik hier op terug. Ik ben zowel met de James Bond van Pierce Brosnan als deels met de invulling van Daniel Craig opgegroeid, maar destijds vond ik de overgang qua stijl te groot. Ik vond de versie van Daniel Craig in eerste instantie te serieus waardoor ik Casino Royale en Quantum of Solace nooit goed heb weten te waarderen. Inmiddels kan ik dit wellicht beter toen wanneer ik 19 was, maar hiervoor zou ik beide titels moeten herzien. Ik heb er nooit over geschreven omdat ik ze zag ten tijden van de release datums, voor ik actief op Moviemeter was.

Skyfall wist mij in 2012 pas erg positief te verassen, maar van een bioscoop bezoek aan Spectre is het nooit gekomen. Wat mij nu gelijk opvalt is dat de sfeer nog meer terug naar de basis van de oude films gaat, en een stuk luchtiger is. Een deel van de Bond fans zal hier blij mee zijn, terwijl anderen juist meer te spreken waren over de meer ingetogen stijl. Christopher Waltz’ bad guy voelt hierdoor een stuk minder hedendaags aan, maar negatief vond ik dit niet. Zijn meer klassieke vertolking als tegenstander van werelds bekendste geheim agent voelt soms wat cheesy aan, maar leek tegelijkertijd een knipoog te zijn naar de meer straight forward Nemesis waar Bond in het verleden mee te maken had. Afgaande op de trailer van No time to Die lijkt deze trend te worden voortgezet wat ik persoonlijk een verbetering vind ten opzichte van Casino Royale en Quantum of Solace. Althans, zoals ik deze in mijn gedachten herinner.

Hoewel ik Skyfall beter vond vanwege de insteek dat voor de verandering de focus daar eens op een heel ander personage lag, grijpt Spectre terug naar de klassieke Bond formule. Skyfall levert in qua verhaal en is erg recht toe-rechtaan in vergelijking tot zijn voorganger, maar daarvoor krijg je wel een haast ouderwets vermakelijke filmbeleving terug.

3,5*

Ter afsluiting van de gehele reeks waar ik vorig jaar deze maand mee begonnen ben. En hoewel ik iets milder geworden ben richting Spectre is de film toch gewoon teleurstellend te noemen wat ook deels komt door zijn voorganger(s). Vooraf noemde ik Quantum of Solace de zwakste van de Craig reeks, maar bij het zien van Spectre is QofS toch vooral een redelijke actiefilm te noemen.

Aan de spectaculaire opening zal het niet liggen. De Bond-song van Sam Smith mag als haast klassieke stijl geduid worden, net als de aardige soundtrack van Newman. En uiteraard is Craig er weer met zijn typische stijlvolle rauwe randje en het wachten in deze film was vooral op Ernst Stavro Blofeld, de vijand der vijand, de meest illustere tegenstander ooit.

Maar daar is het dan ook wel mee gezegd. Spectre lijkt met een ziedend vaart vooral heel erg veel indruk te willen maken maar doet dat zelden. De rauwe realistische actie van Skyfall en Casino Royal wordt in slechts één scene totaal afgebroken, namelijk het kolderieke gebeuren met het vliegtuig. Een episode die meer op zijn plaats geweest was in een Roger Moore film. Dan de introductie van Blofeld. Waltz probeert er het beste van te maken toch komt de gentleman schurk geen moment uit de verf en pas op het einde komt er een iets sinsitere kant naar boven. Dus ook dat is een teleurstelling. We hebben andermaal een nieuwe organisatie die het inlichtingenwerk over wil nemen en de 00's op non actief willen zetten, ook niets nieuws aan, de DB10 vind ik ronduit een lelijke wagen, Lea Seydoux ben ik persoonlijk ook niet zo kapot van en waarom ontploft die hele basis als Bond slechts een gasfles kapot schiet? En dan die zogenaamde martelingen die zicht, gehoor en evenwicht zou aantasten...

Enerzijds heeft Spectre heel veel haast, wil het erg graag indruk maken, vliegt qua geloofwaardigheid wel eens wat uit de bocht, oogt op sommige momenten weer als te gemakkelijk en zo gaat het af en aan tussen redelijke tot matige momenten. Spectre is daarmee een matige tot redelijk film te noemen, erger vind ik toch de uitstekende reeks met Daniel Craig die hierbij toch wel een ernstige deuk oploopt. Want men was zo verdomd goed bezig met een fraaie rauwe en realistische stijl. Binnen de Craig reeks is de film dan ook een ontzettende tegenvaller, maar over het gehele Bond-spectrum gezien is de film iets minder dan middelmaat te noemen, want beter dan The Man With The Golden Gun en Octopussy is Spectre wel. Hopen dat No Time To Die de draad van Skyfall weer oppakt ook al is het tussen hoop en vrees.

Deze film toendertijd in de bioscoop gezien, afgelopen week herzien.

Het niveau van Skyfall wordt nooit gehaald, maar toch is dit een prima Bondfilm. Christopher Waltz als Blofeld is leuk gecast, ben erg gecharmeerd van hem. Helaas krijgt hij naar mijn beleving te weinig screentime zodat hij bij lange na niet de dreiging van bijvoorbeeld Javier Bardem in Skyfall heeft. Zijn introductie is wel erg goed gedaan overigens.

Toch is vooral het script dat er voor zorgt dat dit geen topfilm is geworden. Het lijkt zelfs een beetje 'lui' geschreven te zijn. Zo hebben we het treingevecht al eens gezien in FRWL, een achtervolging in de sneeuw is ook al erg vaak in een Bondfilm voorgekomen en waar Q in Skyfall nog beweerde dat er geen ontploffende pennen e.d. gebruikt worden, ontploft er in deze film een horloge.

Visueel gezien is dit wederom vakwerk. Alleen de eerste tweeënhalve minuut in Mexico is al genieten geblazen. Fantastisch mooi tracking shot. Craig is in topvorm, Léa Seydoux blijkt ook een schot in de roos geweest te zijn en vooral Ben Whishaw als Q is erg overtuigend.

3.5* stonden en blijven staan.

Tegenvallend.

Ik had goede hoop voor de meest recente Bond-film van regisseur Mendez, die qua regiekunsten nergens echt te kort schiet. Zijn andere film, Skyfall, vind ik stukken beter dan deze Spectre, die naast het feit dat het iets langer duurt gewoon niet zo boeiend weet te zijn. Wat een leuke popcornavond had moeten zijn werd vooral een kleine teleurstelling.

Het eerste uur kijkt niettemin lekker weg en de opening is sterk. De vlotte manier waarmee Mendez uitpakt grijpt meteen de aandacht, en als de manier van uitpakken ook nog best spectaculair is heb je natuurlijk snel wat voordeel te pakken. Craig heb ik altijd wel een leuke Bond gevonden. Ik heb betere namen gezien in dezelfde rol, maar ook mindere. Craig heeft zijn positie naar behoren vervuld in mijn optiek.

Verder ziet het er audiovisueel duur uit en kent wat leuke settings. Helaas verslikt Mendez zich regelmatig wat in de effecten, want niet alle scenes komen er even lekker uit. De film is op z'n best wanneer er gewoon knokpartijen plaatsvinden, of misschien autoachtervolgingen. Cinematografisch maakt de film ook indruk en brengt Mendez de film naar behoren in beeld.

Een minder punt zijn de extra personages, in specifiek Seydoux. Rollen zoals die van haar remmen het verhaal een aanzienlijk stuk af waardoor je na een uur opeens tegen verveling aankijkt. De actie vermindert en sentiment neemt een prominentere positie aan, maar dat is niet voordelig. Voor het eerst begint de kijker de speelduur dan te voelen en dan gaat de film in hoog tempo achteruit, om niet meer boven water te komen met een beperkte en matige finale.

Eigenlijk pakt de film dus alleen uit tijdens de actiescenes, maar daar leek Mendez niet op te mikken. Er worden diverse pogingen gemaakt om dit verhaal wat dieper te maken, maar het bijbehorende sentiment is alleen maar vervelend. Naast die van Bautista mis ik ook wat eigenzinnige personages, want ik vond alles wel erg bekend terrein bewandelen. Uiteindelijk heb ik het grootste gedeelte van de film in verveling uitgezeten, maar dat neemt niet weg dat de actie knap is en het eerste uur vlot wegkijkt. Benieuwd naar de volgende film.