Meningen

Matig filmpje zonder enig structuur.. Machete is een film die op een trailer is gebaseerd, en dat lijkt helemaal terug te komen in de film. Want een trailer springt ook van de hak op de tak, laat wat actie zien, heeft zware voice overs en zijn eigenlijk oninteressant. Precies wat Machete is dus.

De cast vond ik nog wel het meest bedroevend.. Van alle acteurs lukt het niemand om echt iets leuks te doen op het scherm, met uitzondering van Seagal en Lohan, precies de 2 waar je het minste van verwachtte! Vooral Rodriguez (de actrice, niet de regisseur) vond ik echt tergend slecht en irritant spelen. Blegh.

Alba heeft ook alleen looks (al viel het in Machete ook tegen, krijgt zij niet normaal te eten ofzo? Wat een gratenkast zeg!), en wat DeNiro in een film als deze doet is mij een raadsel. Ik vind dat de rollen allemaal teveel als typetjes worden uitgebeeld, iets waar ik me mateloos aan kan irriteren. Vooral de onmacht van Trejo was kenmerkend. De beste man heeft de motoriek van een bejaarde, en heeft moeite om zijn linkerbeen voor zijn rechterbeen te zetten. Met behulp van special effects en stand ins lijkt het nog wat, maar Trejo is te beroerd om een hoofdrol te krijgen. Het was een beetje triest om eerlijk te zijn.

De muziek vond ik wisselvallig. De main title (volgens mij gewoon Machete genaamd) was echt heel vet, beetje grune grock wat misschien met QotSA te vergelijken was. Aan de andere kant was er ook muziek te horen tijdens de gevechten waarbij ik wenste dat ik doof was. En wat te denken van die geluidseffectjes als er een wapen in beeld kwam. Wat is dat dan iets? Jezus zeg.

Uiteindelijk is de film dan veel te matig en flauwtjes. Het laatste kwartiertje is hier wel een perfect voorbeeld voor. Dit is eigenlijk zo lame dat het bekende B-film smoesje ('dit is zo slecht dat het leuk is! ') niet opgaat. Dit is gewoon slecht en niet leuk om naar te kijken.

Ik zou graag de film nog willen redden door te zeggen 'ja maar het is de bedoeling van Rodriguez om een B-film te maken, en daar is hij in geslaagd dus is het een goede film!', maar daar doe ik heel Moviemeter zoveel onrecht mee aan dat ik dit nogal unfair vind tegenover andere films. Nee, dit is gewoon matige cinema. Beetje stoere praatjes onder het mom 'dit is een slechte B-film' om vervolgens een wanproduct af te leveren gaat er bij mij niet in.

Zeer duistere grauwe film over een arbeider die duidelijk in de knoop zit met zichzelf. Door een onbekend trauma lukt het Reznik niet meer om te slapen, wat op zijn beurt weer leidt tot waanbeelden. Het is eigenlijk een beetje jammer dat je als kijker al direct op de hoogte bent van zijn ziekte, aangezien je dan ook gelijk doorhebt dat de kale bats een waanbeeld is en alle belangrijke dingen/gebeurtenissen die Reznik ziet en meemaakt niet bestaan. En je weet stiekem ook al dat dan in het laatste kwartiertje van de film het plot uit de doeken wordt gedaan en iedereen weer 'ohhh wat geweldig' zal gaan zeggen. Het zorgt er ook voor dat de resterende film eigenlijk helemaal niet super fantastisch is. Nu is het begrip schizofrenie natuurlijk allang geen onbekende factor meer in Hollywood, en zijn er zeker wat films (van een Lynch of Lincher) die de spanning er wel in houden door niet alles gelijk duidelijk te laten worden. Zo'n Mulholland sausje had deze film ook wel kunnen gebruiken.
Het 'mooie' van The Machinist zit voor mij dan ook in het uitzichtsloze bestaan van Reznik, de beteuterende decors (Spanje!) en de geweldige score die een beetje aan Hitchcock films doet denken met die muzikale hints. Erg leuk gedaan. Ook de fysieke gesteldheid van Bale is zeer indrukwekkend.
Uiteindelijk eindigt de film inderdaad in een sterke plotwending die ik persoonlijk niet zag aankomen, maar dat zorgt er dus voor dat The Machinist bijna volledig om het einde draait en dat kan niet de bedoeling zijn. Gelukkig is the Machinist ook zonder het goede einde trouwens een prima film, maar er had veel meer ingezeten.

Echt een hele aparte film, dit werk van PT Anderson.

De scheidingslijn tussen een sterk ontroerend drama en wat onsamenhangende filosofische troep is echt heel dun in dit geval.

Welke kan valt het balletje in dit geval op?

De film begint gelijk in moordtempo door wat verhaaltjes te introduceren. PT Anderson wil niet dat je dit stukje helemaal onthoudt, maar alleen als herkenning introduceert. Langzaamaan wordt duidelijk dat we het verhaal van meerdere personages. PT Anderson verknipt elk verhaal in verschillende partjes. Vervolgens ziet de kijker per dag wat partjes. De eerste dagen zijn dit hele kleine partjes, en het tempo ligt enorm hoog. Samen met de korte, vluchtige strijkers als muziek zijn de eerste paar dagen snel voorbij.

Gelukkig is het allemaal makkelijk te volgen (deels ook omdat er, eerlijk gezegd, weinig gebeurd).

Daarna wordt het allemaal iets langdradiger, en naast de hysterie ook een beetje saai. Alles wat er rest is de symboliek die PT Anderson wil meegeven in de vorm van de verschillende personages.Thema's als vergiffenis, zonde, ontrouw, liefde en gezondheid komen er allemaal aan te pas. Ik moet zeggen dat dit me allemaal niet zo trok. Dat hele gedoe van vergiffenis trok me niet genoeg. Waarschijnlijk komt dit vooral omdat ik geen binding had met de karakters. Misschien komt dit door het gebruik van partjes, maar ik had dus totaal geen medelijden met de man die wordt ontslagen, het kind dat onder druk van z'n vader staat, de stervende man die z'n zoon wil zien.. En deed me totaal niets. En dat is toch wel jammer, aangezien het toch wel essentieel is in een film als Magnolia.

Wat overblijft is een levensles dat je het leven zelf kunt maken, en het leven je niet overkomt. Helaas kan die boodschap deze film voor mij niet de Top 250 inloodsen. Wat overblijft is een film die een boodschap wil overbrengen, maar nimmer de kijker bereikt.

Het acteerwerk is wel van erg hoog niveau. Dit is de eerste rol van Cruise die mij overtuigt van zijn kwaliteiten, maar ook de resterende rollen van Macey, Hall, Reilly en Moore zijn stuk voor stuk van hoog niveau. Daar heb ik toch wel ontzag voor als kijker.

Daarnaast gebruikt PT Anderson ook gebruik van een erg diverse, bijna luchtige score om zijn film kracht bij te zetten, waar hij in mijn ogen zeker in slaagt.

Het einde van de film is zachts gezegd heel apart te noemen. We zien langzaam hoe alles weer op z'n plek valt, en de algehele boodschap kracht wordt bijgezet.

Al met al zeker geen slechte film, maar slaagt er in mijn ogen niet in om de kijker echt te overtuigen van de boodschap die het mee wil geven. Om terug te komen op mijn eerste alinea, ik wil dit zeker geen onsamenhangende filosofische troep noemen, maar het meesterwerk wat dit poogt te zijn is het ook zeker niet.

Het is toch altijd bewonderenswaardig dat regisseurs als Miyazaki altijd op zoek zijn naar nieuwe uitdagingen en niet gewoon standaard voortborduren op succesrecepten. Met Majo no Takkyubin is Miyazaki overduidelijk voor een Westers/Europees themaatje gegaan. Het is een filmpje over een jonge heks die haar eigen brood op de tafel moet krijgen. Wat mij het eerste opviel was het snelle tempo, waarin deze film zich differentieert van andere Miyazaki's. Maar ook aan de settings zie je dat er wel degelijk gekeken is naar de Westerse wereld. Allereerst de settings: de film speelt zich af in een fictief Europees stadje dat wat wegheeft van een Grindelwald of iets in die buurt. Ik kan er moeilijk mijn vinger opleggen, maar het straatbeeld is echt 'Europees', iets wat je in andere films echt weinig tegenkomt. Het zijn ook de details: Tomobo die een sweater om z'n nek heeft geslagen bijvoorbeeld. En de enige met zwarte haren is Kiki zelf, etc. etc. En daarnaast natuurlijk nog het heksen gebeuren zelf, iets wat in Japan amper te zien is maar in Europa altijd een grote bron van inspiratie is geweest.

Maar ook Mr. Anime Joe Hisaishi is op eurotrip gegaan. Door het gebruik van accordeons en van die hippe orgeltjes (wat mij erg deed denken aan Bassie en Adriaan! ) levert hij weer een score op die niet alleen perfect bij de film aansluit, maar daarnaast ook gewoon nog enorm goed klinkt. Ik was er in ieder geval een fan van.

Waar dit allemaal ook echter toe leidt is dat het wat minder als een echte Miyazaki aanvoelt. Er mist gewoon wat magie. Bij heks moet je in dit geval enkel denken aan een vliegende bezem, want verder komt het niet. Het is mij wel duidelijk dat het grappige katje Jiji echt een belangrijke rol speelt want zonder dat beestje had ik zeker wat minder genoten van de film. Hij brengt het wel lekker in balans. Er zit namelijk aardig wat humor in verstopt die ik wel kon waarderen. Net toen het een beetje leek in te dutten (dat gedoe dat ze haar heksenpowers kwijt was), herpakt de film zich toch nog goed, wat resulteert in een heerlijke einde wat iedereen natuurlijk zag aankomen, maar dat doet er niks toe. Het gebrek aan die typische magische Miyazaki touch maakt het wel dat deze film gewoon een lekker tussendoortje is met een goede nasmaak.

Laten we maar niet teveel op de bezetting ingaan. Roger Moore is terug naar een zeer sterk debuut, Hamilton neemt de regie weer voor z’n rekening en daarnaast is een beetje het vaste team van de partij (aangevuld weer met John Barry). Weinig nieuws onder de zon. Als script is men uitgegaan van het laatste boek van Fleming (1959), alhoewel nu wel duidelijk is dat de overeenkomsten tussen de boeken en de films erg vaak miniem zijn (zo ook in dit geval).

De hand van Hamilton wordt vrij snel duidelijk in de intro. We zien een bizarre personages (Nick Nack als een soort mini-Oddjob en Scaramanga met drie tepels) in een bijna even bizarre scéne. Het is een beetje die speelse stijl die ook duidelijk in Goldfinger naar voren komt, maar zeker niet altijd slecht hoeft uit te pakken. Scaramanga heeft zeker wel potentie om een goede Bondvillain te worden.

De title song is dit keer ook erg lekker, maar dikke gitaren en een ruwe stem. Is weer wat anders dan de Bassey openingen. Tempootje en melodie zijn ook goed voor elkaar. Ik moet wel eerlijk zeggen dat het werk van Maurice Binder zo nu en dan wel in de herhaling valt. Veel van de gebruikte effecten zijn al in een of meerdere films naar voren gekomen, niet echt uniek meer dus.

Al vrij snel leren we in de film dat de eerdere Scaramanga een koelbloedige hitman is die het dit keer op zijn held heeft gemunt; James Bond. Het is een mysterieuze vent, en hoewel MI6 geen verbijfplaats of foto heeft, hebben ze wel z’n vingerafdruk en weet men van z’n derde tepel. Aparte intelligence! Al snel wordt 007 naar Macau gestuurd, toch wel een hele vette locatie waar ik zelf ook nog wel eens heen wil. Het is goed om Barry weer terug te horen met een leuke oriëntaalse versie van de title song. Het is eigenlijk allemaal zo simpel maar toch effectief. Hij gebruikt gewoon simpel dezelfde akkoorden maar komt weer met een hele sterke score deze film, een goede terugkomer. Ook vind ik de screenplay en dialogen weer goed, met wat geinige grapjes (oooo a suplise . En natuurlijk ook belangrijk: een goede Bondgirl! Met Maud Adams als de chick van Scaramanga vallen we ook daarmee met onze neus in de boter. Helaas verpest Mary Goodnight een hoop als irritant sidekick.

Na Hong Kong gaan we nog even langs Bangkok. Er zijn al meerdere films geweest die zich in het oosten hebben afgespeeld, maar het sfeertje van deze is zoveel beter dan bijvoorbeeld in You Only Live Twice. De speedbootscène is erg leuk gedaan in de Klongs, al had het misschien nóg wat spectaculairder gekunt. Maar voor mij is dit wel een scene die ik kan herinneren als kind, terwijl je het meeste toch vergeet. En nu we het toch over legendarische scènes hebben: de barrel roll is natuurlijk helemaal geweldig. De auto achtervolging was al een feest op zich, maar die stunt over de brug: ongekend! Wel eeuwig jammer van dat belachelijke geluidseffectje. Hoe kun je zo een spectaculaire scène zo makkelijk verpesten? Ongelofelijk! Wel jammer dat JW Pepper zijn return maakt. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het een leuk personage, maar nu krijgt hij veel en veel te veel screentime waardoor het effect een beetje verloren gaat en hij net wat teveel op de zenuwen werkt. Wat meer op de achtergrond was leuker geweest. Screentime die Scaramanga wat beter had kunnen gebruiken, want het is lastig om een goed beeld van hem te vormen. De obsessie voor 007 komt niet duidelijk genoeg naar voren.

Het uiteindelijke eindduel wordt mooi ingeleid met een schitterende beelden van de Chinese Zee en vliegtuig. Complimenten voor de piloot voor de landing en het slingeren door de rotsen. Eiland van Scaramanga is helemaal geniaal. Het valt me op dat er bijna nooit een normale deur in de sets van Ken Adam zit. Altijd wel een schuifdeur ofzo. Gelukkig gebruikt Bond weer z’n koppie (moeten ze in de huidige Bonds ook vaker doen) en heeft hij weer een mooi plan. De allerlaatste scene met Nick Nack is een beetje overbodig (misschien speciaal gedaan voor de scene in de mast?) en het gedoe met M is ook een beetje irritant. Wat een zeurpiet is het geworden!

Uiteindelijk is The Man With The Golden Gun als film/verhaal an sich niet echt memorabel, maar heeft wel genoeg memorabele scènes, waardoor het toch eigenlijk best een leuke Bond is om zo nu en dan eens op te zetten!

Interessant ‘epos’ die de periode van Napoleon wilt doen herleven, en dan vooral gericht op de diverse zeeslagen.

De insteek van de film doet bijna ‘documentarisch’ aan. De regisseur biedt een interessante kijk in het dagelijks leven van de bemanning van zo’n schip, alhoewel het zich voornamelijk richt op de officieren en minder op het dekvolk. Echter is duidelijk te zien dat de makers veel research en moeite hebben gestoken om alles kloppend te krijgen en diverse leuke details aan te brengen. Alleen al door deze efforts en de geweldige settings (schitterend in beeld gebracht ook) maakt deze film al een kijkbeurtje waard, helemaal omdat dit soort films toch niet heel veel worden gemaakt.

Echter maakt de gedetailleerde aanpak van Weir de film zo nu en dan ook wel wat droog. Van enige karakterontwikkeling is geen enkele sprake, en het verhaaltje is onderhoudend maar ook niet meer dan dat. Gelukkig is er wel een aardig tempootje waardoor de lange duur (toch ruim 2 uur) helemaal geen obstakel is. Er zitten zelfs wat spannende stukjes in dankzij het kat en muisspel tussen de Franse en Britse vloot. Al met al een vrij leuke avonturenfilm.

Conclusie: vijf sterren en nummer 2 in mijn top 10!

Het einde is ook fantastisch. Op een typische Nolan manier wordt je weer verrast door de plotwending. Wat ook typisch Nolan is, is dat de hele film weer wordt uitgelegd. Waar daar dat door sommigen als irritant wordt ervaren, vond ik het in dit geval wel prettig, omdat Memento nogal een lastige film is. Zelfs na meerdere keren kijken. Dit komt vast omdat er geen 1 juiste verklaring voor mogelijk is. En dat maakt deze film zo fantastisch in mijn ogen.

Uiteraard komt hier halverwege de film verandering in, omdat wij als kijker steeds meer leren over Leonard. Waar Lenny alleen zijn foto’s en tattoo’s heeft, ziet de kijker hoe het allemaal werkelijk zit. het wordt ons duidelijk dat niet iedereen als wie die persoon zich voordoet, dat niet iedereen te vertrouwen is en vooral: niet alles is wat het lijkt.. Ook wordt voor de kijker duidelijk dat Leonard wordt gebruikt door zijn aandoening. Al deze mysteries worden lang niet compleet opgelost, waardoor de kijker altijd nog vragen heeft na het kijken. Typisch Nolan, al is het niet zo geforceerd als in Inception bijvoorbeeld.

Wat ook goed bijdraagt aan de geloofwaardigheid van Leonard is dat, door de manier van editten, de kijker zich in precies dezelfde situatie bevindt, voornamelijk: wat in hemelsnaam is er zojuist gebeurd? Waarom ben ik hier? Wie is dat? Deze manier van chronologisch vertellen past dus perfect binnen het thema van geen korte termijn geheugen: de kijker weet evenveel als Leonard.

Pearce als Leonard vind ik echt goed spelen hier. De typische voice-overs passen erg goed bij de sfeer die rond de film hangt, net als de telefoongesprekken (die vaak nog gecombineerd zijn).
Hij zet zijn rol als verwarde man perfect neer. Ook de rollen van Pantaliano en Moss (zij het in iets mindere mate) zijn goed. Pantaliano heeft echt zo’n onbetrouwbaar ratten gezicht, ik zou het echt een hele goede badguy vinden, maar dat terzijde.

Memento.
Na een tijdje niet gezien (april vorig jaar ofzo), heb ik maar weer eens de tijd genomen om dit werkje van Nolan opnieuw te bekijken. Niet alleen omdat het een geweldige film is, maar ook omdat het toch elke keer weer leerzaam blijkt om zoiets nogmaals te kijken en zo proberen uit te vogelen wat Nolan hier wil zeggen.

Het is gewoon een hele slechte film. Gadverdamme.

De leuke momenten zijn echt op 1 hand te tellen, verder is het gewoon zo geforceerde humor, niet echt grappig. De echt gortdroge momenten vond ik dan wel weer leuk, maar al die flauwe en voorspelbare grapjes kunnen echt niet.

Ik zit me nog steeds af te vragen waarom deze sterrencast aan deze film wil meewerken. Bridges acteert duidelijk onder z'n niveau.

Heslov wil te graag met de Coens worden vergeleken, maar mislukt daar jammerlijk in.

Geen aanrader.

Michael Clayton verteld het verhaal van misstanden in de juridische sector en wat voor invloed wroeging op het geweten krijgt. Alhoewel het verhaal prettig in elkaar steekt had ik constant het idee dat ik deze film al 4x had gezien, want het is allemaal niet bijster origineel natuurlijk. Maar uiteindelijk is het juist de invulling die de doorslag geeft.

Clooney zet namelijk een ijzersterke Clayton neer, en de regie van Gilroy is ingetogen en geeft toch de atmosfeer van het harde business wereldje goed weer. Daarnaast speelt vooral Wilkinson een erg sterke rol. Het eerste uur van de film verwonderde ik mij dan ook over het feit dat de film vanuit het oogpunt van Clayton werd gespeeld en niet vanuit Wilkinson, maar later voelde dat al weer wat logischer aan.
Vooral de donkere editting beviel mij goed. Als een soort metaforische wolk hangt er constant een donkere ruis over de scenes, wat de film veel harder en kouder maakt, en dat gaat perfect samen.

Het subplot met de persoonlijke drama’s van Clayton kan ik echter niet goed plaatsen in relatie tot de rest van de film, behalve met het feit dat Clayton genoeg heeft van ‘alles’. Daarnaast vond ik de meerwaarde van het knippen in de chronologische volgorde van de film niet duidelijk genoeg om op waarde te schatten, het voelde meer aan als een truc.

Het is daarnaast erg jammer dat we verder geen inkijk krijgen in de persoonlijke worstelingen die meerdere karakters moeten doormaken. Van Wilkinson hebben we al snel door dat zijn geweten al snel zo hoog opspeelt dat hij redelijk krankjorum wordt, maar zowel de vrouwelijke advocate van U/North (Swindon) als Clayton zelf vind ik hier wat minder in uitgewerkt. Swindon heeft hoogstens een scenetje op het toilet waar het allemaal wat teveel lijkt te worden, maar vooralsnog plaats ik dit meer als zorgen voor het bedrijf/baan dan dat ze daadwerkelijk lijkt te beseffen dat het bedrijf wat ze vertegenwoordigt is vergiftigd is tot het bot. Het is mij dan ook een groot vraagteken waar de Oscar vandaan komt.

Toch is de 2e helft van de film erg goed. De spanning is duidelijk aanwezig en ontwikkelt zich ook duidelijk tot een climax. Wel moet worden gezegd dat dit einde een beetje anti-climax aanvoelde (met het telefoontje), maar dit nemen we maar voor lief.

Echter heb ik nog een klein vraagteken, en dat is waarom Clooney bij de paarden ging kijken? Was dit gewoon omdat hij er tussenuit moest? Wel toevallig dan. Des te meer omdat in dat boek van z’n zoon een plaatje stond van 3 paarden bij een verlaten boom. Had gehoopt dat we als kijker hier nog een geniale hint zouden krijgen, maar helaas…

Mission Impossible 1 was een geweldige thriller die me constant op het puntje van mijn stoel hield. Deel 2 was redelijk matig en deel 3 ronduit kut. Hopelijk kon deel 4 mijn weer brengen naar die spannende sfeer die deel 1 heeft neergezet.

Het plot is redelijk simpel. Alhoewel de gerenommeerde JJ Abrams heeft meegeschreven is het niet meer dan een simpel 'terrorist wil kernbom afschieten stop hem'. Weinig spectaculairs aangezien dit al sinds 1960 in James Bond films voorkomt. Gemist kans misschien? Ik zou me nog kunnen voorstellen dat de eenvoud van een plot een sterk punt zou kunnen zijn, maar men gaat hier helaas de mist in. Door maar zoveel mogelijk complicaties toe te voegen probeert men zich voor te doen als een ingewikkelde thriller, maar het voelde meer alsof ik als kijker onnodig in de war werd gebracht met een film die ik in de kern wel goed kon volgen maar als vorm een loze grijze wolk is.

Mission Impossible heeft daarentegen wel een paar zeer toffe scenes op het gebied van actie en spektakel. De Dubai scene zorgde voor zweterige handjes en de beginscene in het cellenblok had wat leuke vechtscenes. Echter stoorde mij 1 ding in de actiescenes en dat was Tom Cruise zelf. Die man heeft zijn tijd gehad in mijn ogen. Zijn stijl die nog goed werkte in de 90's is nu iets wat meer geschikt is voor B-films met Claude van Damme of Steven Seagal, maar in een film als MI4 komt het totaal niet uit de verf. De rest van de cast is helaas niet veel beter. Pegg als komische nooit komt werkelijk waar geen enkele keer uit de verf, wat leidt tot irritaties, en Patton is ook een verschrikking. Ik zal je nog wat vertellen, van mij had Renner de hoofdrol mogen hebben, die scoort hier toch een dikke voldoende.

Het 'oei-dat-ging-net-goed' gevoel komt tijdens deze film helaas ook net wat teveel naar boven borrelen, waar het op momenten soms onbedoeld komisch wordt. Het einde met de bom bijvoorbeeld. Als dat in 2012 was gebeurt hadden we het allemaal grappig gevonden, nu slikt iedereen het. Om maar te zwijgen van de onsterfbare Hendricks, de fantastische tekenskills van Hunt en dat gedoe met de laptop.

Oftewel, na 2 uur kunnen we ook concluderen dat deel 4 niet het niveau van 1 haalt. Iets beter dan 2 en 3, maar verder verdient het de naam 'Mission Impossible' niet.

Ah, een film over de mooie sport baseball. How can you not be romantic about baseball?.

De film laat allereerst weer eens mooi zien hoe anders Amerikanen tegen sport aankijken als Europeanen. In USA hebben bekende namen een bijna mythische lading, focust zich men op de positieve aspecten en gaat men naar de stadions om mooie dingen te zien... Hier kraakt men het liefst alles en iedereen af in praatprogramma's, zijn de stadions verpest door snuivende pubers en is men onwijs centered op de eigen club (die vaak geen eens uit de regio komt).

Helaas laat Moneyball ook een keerzijde zien van de schitterende sport, en misschien wel het begrip sport in het algemeen. De laatste decennia zijn de belangen enorm gegroeid en is geld de motor die de boel draaiend houdt. Deze trend heeft zich vooral ingezet na 2000 heb ik het idee, waar alles voorspelbaar wordt en ronduit saai. Wedstrijden worden gekocht zonder dat er omkoping in het spel is, maar niemand heeft het door.

En dan komt daar Billy Beane. In een iets aangedikt script zien we mooi hoe ook deze ex-baseballer tegen het probleem aanloopt en dan maar het systeem probeert te omzeilen door middel van statistieken. Het klinkt een beetje saai maar het is echt fantastisch in beeld gebracht, met authentieke beelden en locaties in de bestaande stadions.

Het frappante is dat het einde een erg hoog 'Sjakie en de Wondersloffen' gehalte heeft waar werkelijk alles lukt, maar je weet echter dat de streak een waargebeurd feit is. In mijn ogen doet dat de film veel goeds, waardoor je echt met verbazing zit te kijken.

Dit maakt Moneyball een uitstekende film die dus ook door niet-MLB fans uitstekend is te volgen. Overbodig om te zeggen dat het voor MLB fans een mustsee is.

Moon was een film waarin ik zonder enige voorkennis ben ingestapt.

Aangezien scifi nog steeds een ver-van-mijn-bed show is, ben ik dit maar gaan kijken op aanraden van een vriend.

En Moon bleek veel meer te zijn dan een simpel scifi filmpje, het maakt dit genre weer wat menselijker voor me, zoals District 9 ook al deed. De aanpak spreekt mij namelijk wel aan, want met enige fantasie zou de setting van Moon als 'realistisch' kunnen worden bestempeld, wat voor niet-liefhebbers de film al wat toegankelijker maakt.

Allereest vielen mij de mooie landschap shots op, al was het wel zo dat het tempo van deze shots net iets te hoog lag IMO. Het zal wel de invloed zijn van de 21e eeuw, maar zulke eenzame, uitgestrekte landschappen die daar te vinden zijn, verdienen een extra rustpunt en wat langere camerashots, omdat het al een plaatje op zich is.

Van tevoren was ik nog sceptisch over Sam Rockwell, maar hij zet een uitstekende prestatie neer! Hij laat goed zien dat het leven van een astronaut helemaal geen baan voor helden en planetenredders is, maar waarschijnlijk gewoon een job voor de middenklasse kan worden. Op een zeer menselijke manier laat hij het dagelijks leven zien van een maanastronaut.

En het moet ook gezegd worden, maar die andere 'hoofdrol', Gerty (ingesproken door Spacey) vond ik ook fantastisch. Uiteindelijk blijkt zelfs dat deze robot nog de meest menselijke trekjes heeft van het hele bedrijf, maar daarover wil ik maar niet teveel spoileren. Aan de ene kant een hele leuke plottwist, aan de andere kant nogal plausibel, een robot met emoties die in zijn eigen nadeel werken? Vreemd. Het verhaal zelf is ook zeker niet waterdicht, maar wel zeker vermakelijk en niet voorspelbaar.

Speciale noot verdient de muziekkeuze nog. Geweldig muziek die perfect aansloot bij de beelden, zeer sterk en sfeerverhogend!

Al met al was Moon weer een film die het scifi genre voor mij weer wat meer openbaar maakte, en laat goed zien dat Scifi geen steriel genre. Een aanradertje.

Na het niet bijster legendarische 'The Spy Who Loved Me' mag regisseur Lewis Gilbert nogmaals aantreden om een James Bond film te regisseren. Omdat hij eerder al 'You Only Live Twice' had gedaan, die mij totaal niet beviel, was het toch een kleine teleurstelling om de beste man weer aan het werk te zien. Er rust nogal een zware druk op z'n schouders want de omzet van de laatste James Bond films doen het allemaal niet erg best en er moet serieus wat geld het laatje inkomen. Hij krijgt een slordige 34 miljoen dollar mee om het te proberen. Ik had liever gezien dat ze wat goede story writers meestuurde, want Wood heeft vooralsnog ook niet echt wat gepresteerd (op film gebied dan). Liever zie ik een Maibaum!

Maar uiteraard begin je gewoon vol goede moed aan de film. De opening is dan ook redelijk spectaculair, met een goede parachute scene wat de toon gelijk zet. Ook zien we dat Jaws weer terug is, en ik weet echt niet of ik daar nou blij mee moet zijn...

Gelukkig begint de opening sequence al snel. Het is al snel duidelijk dat we weer een klassieke Bond song hebben, ditmaal met wederom Shirley Bassey. Helaas komt de song nooit echt tot een hoogtepunt, maar het voldoet. Maar ik moet zeggen dat John Barry toch wel de goede toon raakt. Dat mag ook wel, want Barry behoort zo langzamerhand ook tot het 007-meubilair. Over veteranen gesproken, wie anders dan Maurice Binder verzorgt de beelden bij de intro. Ook dat is op en top classic Bond, maar vernieuwend zoals in zijn eerdere werk is het al een tijdje niet meer.

007 belandt al snel in de USA, waar hij moet achterhalen wat er precies is gebeurd met een gejatte Spaceshuttle genaamd 'Moonraker'. Hij komt daarbij al snel terecht bij ene Drax, een kerel die eigenlijk in alles uitstraalt een ware Bond villain te zijn. Jammer dat de kaarten al zo snel geschud zijn. Het is sowieso onbegrijpelijk waarom Drax niet gewoon Bond te vriend houdt, aangezien hij totaal niet verdacht is. Nee, daarentegen besluit Drax om Bond maar te elimineren. Tja dat is natuurlijk vrij kansloos en onbegrijpelijk. Uiteindelijk blijkt dat Drax een soort Ark van Noach wil creeëren in de ruimte. Tsja...

Maar goed, gelukkig verlaten we het 'exotische' Amerika al snel en belanden we in Italië waar we, hoe kan het ook anders, een toffe achtervolging krijgen door de smalle grachten van Venetië. Best spectaculair met een redelijk grappig einde. Sowieso valt op dat Moonraker wat meer de comedy kant op wil, in tegenstelling tot bijv. de Young films en de scripts van Maibaum. Ik vind het allemaal wel best, maar je moet een beetje fan zijn van de redelijk flauwe humor die naar voren komt. Van de kant van Q kan ik dit helemaal waarderen, altijd al een goede acteur gevonden die goed geschreven is in vrijwel al z'n 007 appearances.

Het valt sowieso op dat 007 deze editie flink aan z'n airmiles werkt. Voordat we het doorhebben zitten we alweer in Brazilië, waar we een best saaie liftscene zien met Jaws. Het valt maar weer eens op wat voor een geniaal slechte acteur die Jaws is, duidelijk gecast om andere redenen . De vechtscenes van Moore zien er toch redelijke crap uit, en alle 70's geluidseffectjes maken het allemaal niet geloofwaardiger.

Uiteindelijk beland Bond vanuit Rio nog in de Amazone waar we een toffe achtervolging zien met heuse mortieren in de ruimte. Was natuurlijk wel te verwachten gezien de titel. En daar gaat het toch wel flink mis met de film. Het was al redelijke screwball comedy de gehele film lang, maar de gevechten en de chaos in outer space zijn eigenlijk gewoon lachwekkend, en dat wil je toch niet zien in een James Bond. Het einde is ronduit kut en had er gewoon uit moeten worden gelaten. Het deed me een beetje denken aan de eindscene uit You'll Only Live Twice. Waarom schoot niemand op Bond terwijl hij een geel uniform droeg btw?

Tel daarbij op dat het verhaal sowieso al niet echt best was, er onbegrijpelijke dingen inzitten (Jaws en dat meisje?) en de Bondbabe niet echt eyecandy is, en we moeten concluderen dat Lewis wederom is gefaalt in het maken van een écht goede 007 film. Dit komt in de buurt van Diamonds Are Forever. Het wordt tijd dat 007 weer een beetje de richting ingaat van films als From Russia With Love and OHMSS. Hopelijk lukt dat volgende keer beter.

Aandoenlijke film over over 2 kiddo's die een relatie aangaan en besluiten samen weg te lopen. Het voelt als een hele kleine film in een typische Anderson stijl. Eigenzinnig en kleurrijk, maar nergens onnodig diep of pretentieus. Dat maakt deze film vooral een lekkere wegkijker, en daar slaagt de film dan ook prima in.

De settings zijn erg geinig, en het acteerwerk vind ik helemaal top. Zowel het jongetje als het meisje zetten een zeer geloofwaardige rol neer zonder geacteerd over te komen, iets waarin 9/10 kindersterretjes miserabel in falen. Het helpt allemaal om de stijl van de film nog beter naar voren te brengen. Wel voelen sommige dialogen een beetje stroefjes aan. Stiekem vind ik het dan ook jammer dat bepaalde rollen door Norton en Willis worden ingevuld, die eigenlijk puur door hun voorkomen en naam een beetje buiten de boot vallen. Al is de rol van Willis wel erg humoristisch!

Ook de muziek helpt daar perfect bij, lekker rustig en bewust wat klein. Dat maakt Moonrise Kingdom nooit tot een echt memorabele film helaas, waardoor hoge scores nooit zullen wordn bereikt, maar het heeft z'n eigen charme waardoor ik deze film aan iedereen kan aanraden.

Dubbele gevoelens. Na het kijken van de film had ik wel het idee dat ik het tot een dusver punt doorhad dat het een droom betrof, maar verder kon ik niet echt veel wijs worden uit het laatste halfuurtje. Wat een beetje overheerste was het gevoel dat ik een klein beetje bedonderd was ivm het Marco Borsato effect: alles was een droom... En daarnaast ook vooral: had Lynch dit echt zo maf in elkaar moeten steken? Is dit nu ‘moeilijk doen om moeilijk te zijn’? In alle eerlijkheid kon ik het niet echt waarderen.
Terwijl de film zelf van aardig niveau was. Nu snap ik uiteraard dat de film draait om de uiteindelijke achterliggende gedachte, maar in de eerste kijkbeurt heb je daar geen weet van. Naomi Watts speelt een sterke rol, echt typisch als een meisje die de American Dream nastreeft en haar heil zoekt in Hollywood.
Maar zoals gezegd, ik ben bang dat ik nog weinig aan kwijt kan. Ik vond het een onplezierige eerste kijkbeurt, te symbolisch en te vergezocht. Misschien dat een tweede kijkbeurt dit kan veranderen maar voorlopig blijf ik steken op een 2.5…

Kanonnen wat is dit een zoetsappig en moralistisch filmpje zeg. Knap matig acteerwerk, vrij stompzinnig verhaal en vrijwel nergens geloofwaardig. Ik moet zeggen dat de film nog redelijk standhield in het begin, maar eigenlijk is de laatste anderhalfuur zonde van mijn tijd geweest. Zitten bar weinig lichtpuntjes in deze film.

Na het zien van Mystic River wist ik wel dat de film een hele goede en diepe indruk had achter gelaten. Ik kon (en kan) eigenlijk moeilijk mijn vinger erop leggen waar de film nou echt het beste in is. Als ik nu nog eens rationeel door de film heenga kan ik helaas niet anders concluderen dat de film voorspelbaar is. Ikzelf ben iemand die niet vaak het einde 'raad' of zelfs een poging waagt tot, maar dit had vrijwel iedereen zien aankomen. Toch vond ik dit absoluut geen reden om de film gelijk te laten vallen. Maar het script is dus in mijn ogen niet wat deze film zo erg goed maakt.

Uiteindelijk hou ik het er maar bij dat het de cast is en de bijbehorende fantastische acteerprestaties die deze film zo overtuigend brengen. Robbins die een soort verloren ziel speelt, geweldig. Het is net alsof al het vrolijke uit het leven al uit hem is onttrokken op het moment dat hij die auto instapte. En uiteraard ook Penn, de vader die, wat het ook moge kosten, zijn dochter's wil plaatsen en rechtvaardigen.

Daarnaast lukt het Clint om de sfeer van Boston, met name Flats, goed over te brengen. Ook heb ik het idee dat er geen shot te lang of te kort doet. Eastwood als director ben ik echt steeds meer gaan waarderen, inmiddels toch wel een persoonlijke held van me. De scene in de bar met Dave, Jimmy en de broers was echt onwijs goed, de beklemmende sfeer die daar hing kwam bijna mijn eigen woonkamer binnen. De scene in het park met Jimmy die vraagt of het zijn dochter is, is tevens een scene die erg lang blijft hangen. Fantastisch acteerwerk!

Wel vind ik dat de film inderdaad net iets te lang doorgaat, het gebeuren met de Boston Parade had er wel af gemogen. Datzelfde geldt voor dat gedoe met de relatie van Sean. Ik snap zelfs nu nog niet wat daar de toegevoegde waarde van was? Heel vreemd. En daarnaast is het motief van de moord mij nogal onduidelijk gebleven....