Meningen

O Brother Where Art Thou is een heerlijke avonturenfilm dat barstensvol staat met zeer scherpe humor. Inmiddels een synoniem van echte ‘Coen’ humor. En humor dat ik ook zeer kan waarderen.

O Brother Where Art Thou is losjes gebaseerd op Oddyseus van Homerus, maar aangezien de Coen brothers dit boek nooit zelf hebben gelezen is dit ook weer niet iets om je aan vast te houden. Dit begint al bij het feit dat het zich afspeelt in de jaren ’30 in en rond de staat Mississipi. De film draait om een drietal ‘criminelen’ die proberen te ontsnappen aan de lange arm van de wet en tijdens die ontsnapping een arsenaal een typische en vreemde karakters.

De referentie richting Odysseus uit zich dan ook meer in kleine dingetjes zoals de naam van Clooney (Ulysses) of de blinde ‘profeet’ aan het begin van de film.

Zoals gezegd is humor een belangrijk aspect van de film, maar dit afdoen als een simpele komedie is te makkelijk. Ik vind de dialogen en de sfeer ook van zeer hoog niveau. Het countryside gevoel is volop aanwezig en alle karakters in de film zijn kleurrijk zonder cliché of stereotype te worden. Misschien dat Delmar en Pete soms net even wat te simpel overkomen, maar ach, het blijven ook simpele boeven. Muziek helpt zeker mee aan het gevoel in het Zuiden van de USA te zijn beland, want die is echt prima. Heerlijk.

De dingen die ze meemaken zijn ech geniaal, en heb me dan ook kostelijk vermaakt met voornamelijk de Soggom Bottom Boys optredens en het criminele avontuurtje van Babyface Nelson. De vele glimlachen op mijn gezicht zorgen dan ook voor het leuke cijfer.

1983. Na 12 delen James Bond staat elke nieuwe film bijna garant voor een dikke miljoenenomzet. United Artists heeft goud in handen en met For Your Eyes Only hebben ze bewezen nog altijd op de goede weg te zijn. De keuze om John Glen als regisseur aan te stellen, vergezelt door Maibaum bleek weer een schot in de roos. Fans blij, producenten blij, meneer Broccoli blij. Dus logischerwijs kwam deel 13 er aan, te weten Octopussy.

Wel wordt er besloten dat Roger Moore nu even wat te oud is om James Bond te spelen, en dus wordt er weer gezocht naar een nieuwe Bond. Na wat getwijfel rond namen als Timothy Dalton komt men uit bij James Brolin. Een risico, want Brolin is Amerikaan, en het is maar de vraag hoe de fans dat gaan accepteren.

Maar toen was daar opeens die dekselse McClory. De man die de rechten van Bond had en de rechtzaken hierover ook had gewonnen, settlede 10 jaar geleden een rechtzaak waarin werd besloten dat hij zou mogen meewerken aan Thunderball als producent en over bepaalde 007 facetten eigendom zou krijgen (zoals Blofeld en SPECTRE, beiden ontsproten uit het brein van McClory). Daarnaast werd er besloten dat McClory hiervoor in ruil 10 jaar geen Bond film mocht uitbrengen. En toen was die 10 jaar dus bijna voorbij. McClory was zeker van plan om zijn recht uit te buiten en had hiervoor al voorbereidend werk getroffen. Hij was al begonnen met filmen in 1982 en had sterren gecast als Kim Basinger, Max von Sydow en uiteindelijk zelfs de hoofdprijs: Mr. Sean Connery himself. En vooral die laatste naam deed alle alarmbellen rinkelen bij United Artists. Net wanneer zij een gokje wilde wagen met Brolin komt er opeens een andere James Bond film met de oorspronkelijke Bond himself, genaamd Never Say Never Again. En allebei nog in hetzelfde jaar op het scherm.

Enfin, er werd besloten het risico uit Octopussy te verwijderen en Roger Moore werd zelf teruggevraagd om nogmaals James Bond te spelen. En zodoende is het toch weer Roger die mag schitteren. Die arme Brolin…

Zoals gezegd, met vrijwel exact hetzelfde team als FYEO mocht Octopussy het gaan opnemen tegen Never Say Never Again. Na zeer spectaculaire opening met een mini jet airplane (tevens een duidelijke aanwijzing dat deze film zich richt op de Cold War als thema), een klassieke Bondsong (alhoewel mij te pop song achtig) van Rita Coolidge mogen we gaan oordelen of dat een kans van slagen heeft.

Het verhaal gaat over de kunstroof van een zeldzaam Fabergé ei. Nadat MI6 er achter is gekomen dat er een kopie van dit ei is opgedoken in Oost-Duitsland blijkt dat een echte versie wordt verkocht op een Londonse veiling. De koper van dit echte ei leidt Bond naar het mooie India, een mooie keuze om als locatie voor een Bond film te dienen. Helaas merk ik in India dat de film toch een iets andere richting op gaat dan FYEO. Waar Glen een wederom serieuze film had beloofd, vliegen de zeer flauwe woordgrapjes mij om de oren. Nu wil ik niet zeggen dat humor geen onderdeel van 007 is (integendeel), maar op een gegeven moment werd het echt even too much.

De koper, Kamal Kan, is best een toffe villain. Het is geen stereotype domme crimineel die zonder motieven de wereld wil vernietigen (Blofeld anyone?), maar een slinkse smokkelaar. De film brengt ons uiteindelijk via een mysterieuze vrouw genaamd Octopussy weer in Oost-Duitsland aan. Het verhaal vernauwd zich hier wat en Maibaum heeft er duidelijk geen Jip en Janneke scriptje van gemaakt. Je moet redelijk wat opletten, maar nergens heb ik het gevoel dat het tempo te hoog ligt. Eerder vind ik het lastig om de aandacht erbij te houden omdat het verhaal niet overal goed wordt uitgewerkt en een zekere spanningsboog mist. Daarnaast word ik een paar keer compleet uit de film gehaald door stompzinnigheden als 007 als Tarzan in de jungle of de alligator-submarine. Dat James Bond films een knipoog horen te hebben is zeker waar (neem bijv. de jojo-cirkelzaag ), maar in Octopussy pakt het gewoon verkeerd uit en is het vaak sfeerverlagend in mijn optiek.

Uiteindelijk gaan we van een Fabergé eitje naar een heuse atoombom en ben ik het spoor wel een beetje bijster hoe het allemaal zo heeft kunnen lopen. Het einde is nogal chaotisch en abrupt, en ik moet dan ook bekennen dat Octopussy niet heeft kunnen leveren wat het had beloofd en wat ik had verwacht. Dat is toch wel jammer.

Zeer vermakelijke film! Het ontvouwde zich niet alleen als een spannende film (na de denkbeeldige training in het complex dacht ik dat dit een hele ordinaire kungfu film ging worden oid, gelukkig niet!), maar ook de nodige drama ontbrak niet. Het verhaal staat als een huis!

De muziek vind ik ook heel sterk. Daarnaast was de rol van Lee Win-joo ook goed gespeeld!

4 sterren.

Ten tijde van Dr. No ('62) had Fleming 10 boeken klaar. Zes daarvan waren inmiddels in 69'verfilmd (5 door Eon en Casino Royale door een zekere K. Feldman) en één boek was meer een verzameling van korte verhalen (For Your Eyes Only). Oftewel, er lagen nog drie verhalen klaar, maar Fleming had al langer door dat dit er aan zat te komen. Daarom is hij in '63 begonnen aan On Her Majesty's Secret Service (OHMSS). Omdat Dr. No inmiddels al was uitgebracht kon Fleming de kennis en ervaring van deze productie doorwerken in dit nieuwe boek. Het boek is dan ook afgestemd op Sean Connery en Ursala Andress. Ironisch... Sowieso was de volgorde van filmen niet bijster handig, aangezien OHMSS 1 jaar vóór You Only Live Twice is verschenen, terwijl men dus weer in andere volgorde heeft gefilmd. Dit zou trouwens voor wat problemen zorgen in het script.

Anyway, '69 besloot met dus om OHMMS te gaan verfilmen boven Moonraker of Diamonds Are Forever. De intro begint en we zien een nieuw gezicht. Het zou voor sommigen waarschijnlijk even slikken zijn geweest nadat dit nieuwe gezicht, George Lazenby, zich voorsteld als Bond, James Bond. Wat men misschien al zag aankomen, was het vertrek van Connery. Hij had er niet meer zo zin in, en als je naar z'n prestaties keek in YOLT was dat ook te zien. Het lastige van een nieuwe Bond casten is dat hij aan bepaalde visualisatie moet voldoen en ook niet slechter mag zijn als zijn voorganger. Eigenlijk is het onmogelijk, maar George Lazenby mag het gaan proberen. Zijn geschiedenis als ex-militair is goed te zien in de eerste vechtscene, ziet er allemaal veel beter uit als wat Connery (of beter gezegd Simmons, de stunt double van Connery) liet zien. Alhoewel ook deze opening niet echt de kwaliteit heeft van die van Thunderball of voorgangers, en daarnaast ook gewoon aan het verhaal meewerkt, is het geen slechte beginner. Leukste stukje is natuurlijk de grappige verwijzing naar Connery met de zin 'This never happened to the other fellow'. Geinige knipoog.

De opening title die volgt is ook niet echt noemenswaardig. Binder heeft wel beter werk afgeleverd. Het thema schittert in afwezigheid en we krijgen hooguit wat verwijzingen naar alle voorgaande Bond films. Title song is wel erg goed (instrumentaal dit keer) en komt ook weer op het conto van John Barry. In de credits is al te zien dat er een compleet nieuwe regisseur is in de persoon van Peter Hunt, die voorheen wat dingetjes als editor heeft gedaan in Dr. No en From Russia With Love. Belangrijker echter is dat Maibaum terug is als scriptwriter, een naam die inmiddels net als Binder toch wel verbonden is aan James Bond. Hopelijk is deze terugkeer al voldoende om een beetje product af te leveren dan het tegenvallende YOLT. De dialogen zijn in ieder geval weer van het niveau Thunderball, met rake opmerkingen en scherpe humor ('Just a stiffness coming up... In the shoulder'). Als regisseur vind ik het Hunt redelijk tot goed doen, met een mooi oog voor detail en redelijk veel sfeerverhogende shots (stierenvechten bijvoorbeeld). Sowieso krijg ik al snel het gevoel dat deze film wat meer lijkt te gaan draaien om een vrouw (een zekere Tracy) dan een badguy. De film begint namelijk zonder een doel, en het is lastig te volgen wat James Bond precies in Italië heeft te zoeken. Is die daar voor Draco? SPECTRE? Uiteindelijk wordt wel duidelijk dat Bond dit keer weer achter Blofeld aangaat, alias Number One. Het is een beetje raar als je You Never Live Twice hebt gezien waar Bond en Blofeld kaarsrecht tegenover staan, en dan nu te zien dat ze elkaar klaarblijkelijk niet kennen en nooit gezien te hebben (Bond moet uitzoeken wie Blofeld is). Dit is dus het beste voorbeeld van het filmen in een andere volgorde dan de chronologische volgorde van de boeken.

Het tempo ligt redelijk laag. Bond arriveert op Piz Gloria, een medisch instituut op 3 km hoogte in de Zwiterse Alpen. Een heerlijk typische Bond locatie, al ontbreekt ook de nodige actie hier. Het gaat allemaal zo traag. Nu hoeft een Bond film van mij allesbehalve volgepakt zitten met actie, maar op een gegeven moment heb ik het idee dat Bond amper progressie boekt en er teveel praatscenes voorkomen. We moeten uiteindelijk wachten tot Bond wordt ontmaskerd. Een standaard kritiek die veel Bond films kregen is dat Bond eerst gepakt moest worden voordat het echt losging, en in het geval van deze film kan ik me daar wel in vinden. Blofeld krijgt nu veel screentime, en de invulling van Telly Savalas is echt geweldig gedaan. Echter verliest Blofeld wel die mystiek die hij had als de hoge pief bij SPECTRE, wat ik ook wel tof vond. We krijgen ieder geval te horen dat SPECTRE weer een (best slim) plan heeft om world dominance te verkrijgen: door middel van een bacteriële oorlog te voeren zo weer losgeld te eisen bij de VN. Ik hou stiekem wel van dat SPECTRE!

Juist nadat de middendip van de film net wat te lang lijkt te worden, kunnen we gaan beginnen aan misschien wel het beste James Bond uurtje ooit. De scene in het transformatorkamertje is leuk in beeld gebracht en de muziek sluit weer perfect aan. John Barry levert 1 van zijn beste scores af, en het is echt indrukwekkend hoe hij elke title song weer in de film weet te verwerken, en het toch zeer spannend te houden en daarnaast altijd die typische Bond feeling weet te behouden. Geweldige prestatie. Er volgen redelijk wat actiescenes, en de snelle editing valt op. Veel zoomen en korte shots, ik ben er persoonlijk gezegd niet echt fan van. Het houdt echter wel de snelheid in de film die het nu zeer goed kan gebruiken. Het Bond uurtje komt tot meerdere hoogtepunten in maar liefst twee ski scenes (wederom geweldige muziek!), een bobsleescene, een stock car race (look like it's rush hour) en de bestorming van Piz Gloria. Wie zegt er dat OHMSS saai is? Er zit hier genoeg actie in voor 2 films! En toch weet Hunt+Meibaum het zo te brengen dat het nooit zo banaal wordt als in YOLT. Het is allemaal overtuigend in beeld gebracht (al had het bekende doorspoelen wel achterwege mogen worden gelaten) en de avalanche scene ziet er on-60's uit.

Uiteindelijk draait OHMSS uit op een fantastische film. Echter zijn we nog niet klaar, want Bond gaat zelfs trouwen! That never happened to the other fellow as well . En ik vind het nog redelijk gepast ook. Riggs als Tracy is een overtuigende Bondgirl, of beter gezegd, ms. Bond. Echter moet ik wel zeggen dat Lazenby het toch meer moet hebben van de actie scenes dan van de wat emotionelere scenes (zoals het einde). Kun je toch wel zien dat Lazenby een keiharde militair is en geen échte acteur. Toch vond ik Lazenby niet zó slecht als sommigen beweren: hij heeft gewoon pech dat hij aan een verwachtingspatroon moet voldoen dat eigenlijk onmogelijk is (Sean Connery).

Gevoelsmatig is Thunderball toch wel mijn favoriete Bond, maar als ik dat sentiment een beetje wegzet is On Her Majesty's Secret Service toch wel 1 van de beste Bonds.

Het mooie aan oude westerns is, zoals gezegd, dat ze de tand des tijds wat makkelijker lijken te overleven. En dat geldt ook voor The Outlaw Josey Wales. Een prima sfeervolle western met Clint die zich omtoverd van simpele boerenpeasant tot wraakzuchtige pistolero, vergezeld door een indiaan, knappe griet en een inheems grietje. Het klinkt cliché en dat is het op zich ook wel.. Eastwood als cynist die zich niet gek laten maken, we hebben het al zo vaak gezien maar het blijft altijd genieten. De film wordt vooral gedragen door de schitterende omgevingen. Wat kan het land USA toch mooi zijn, en dan met name het westen... Utah en Montgomery, maar ook Arizona met zn droge kille landschappen.

Prima Clint western dus die ook anno 2017 het kijken meer dan waard is.