Meningen

Er valt natuurlijk op te wachten. The Hangover was een redelijk tot groot succes (en in mijn inziens ook terecht), en dus komt er een deel 2. Want daarvoor is natuurlijk weinig moeite voor nodig. Zoek een locatie en zorg dat je de 4 gasten weer bij elkaar hebt en voila. En dat is dus precies wat er in The Hangover Part II is gebeurd.

Je kan vervolgens met twee gevoelens naar dit vervolg gaan. Ik ben maar voor het positieve gevoel gegaan, verstand op nul en niet teveel gal gaan spuwen. En ik kan je vertellen, dan zul je je heus wel vermaken. Het is echt een deel 2, de humor is hetzelfde, de opzet is éxact hetzelfde en er is gewoon weinig moeite gedaan om ook maar een beetje vernieuwend te zijn. Oftewel net als in deel 1 zul je zo nu en dan glimlachen, en net als in deel 1 zul je net wat harder lachen bij de aftiteling. Zelfs de duur van de film is bijna exact hetzelfde! The Hangover 2 is net als McDonalds.. Zodra je een stap binnen zet weet je al exact wat je te vreten krijgt en hoef je je geen illusies te maken dat het veel anders zou zijn toen je er de vorige keer was. En de volgende. En de volgende.

Dus wat nu te denken? Ik blijf er bij, als je Hangover 1 leuk vond vind je deel 2 ook leuk. Het kan niet zo zijn dat je deel 1 zoveel leuker vond of deel 2 er met kop en schouders er bovenuit vond steken. Ben je deze mening niet toebedeeld, gooi je het hoogstwaarschijnlijk op het 'vernieuwingsargument'. Tja het enige wat ik daarop kan antwoorden, bij de eerdergenoemde Mac kun je ook geen lamskoteletje verwachten. Is dat een reden om te gaan klagen? Ik denk dan dat je eerder bij jezelf moet zijn. Want er zitten heus wel leuke dingetjes in. Het aapje was leuk, de shemale was leuk verzonnen en good old Chow maakt ook nog z'n comeback.

Ik geef deel 2 maar gewoon exact hetzelfde cijfer als deel 1 (nu hoop ik dat ik daarvoor een 3.5 heb gegeven), en dan is het aan jou of je er een heel punt aftrekt omdat je vernieuwing wilt. Dan ga ik nu ff een McKroketje naar binnen werken .

Ik ben 1 van die mensen die het boek eerder heeft gelezen dan de film gezien. Als tiener vond ik de boeken echt helemaal geweldig, en was echt blij dat de reeks eindelijk op het grote scherm te zien was. Het sterke van de boeken vond ik dat er, zoals een goede fantasy reeks beaamt, een complete lore/cultuur (al is dit in het geval van HP natuurlijk wel een stukkie minder dan de échte fantasy boeken, die ook voor mij wat te ver gaan), waardoor het gevoel van fantasy ook alleen maar sterker worden. Alhoewel magie in vrijwel elke fantasy eerder vanzelfsprekend dan uniek is, slaat Rowling met Harry Potter toch wel een andere weg in. Het probeert de echte wereld met de magiewereld te verbinden, en dat zorgt toch wel voor een leuke twist die het weer wat toegankelijker maakt voor het grote publiek (zie populariteit onder de kids). De film duurt dan wel 2.5 uur, het blijft lastig om zulke ‘cultuur’ goed te introduceren. Het boek slaagt daar wel in, maar die heeft daar dan wel weer 400 pagina’s de tijd voor. Daarom vind ik wel dat de film wat introductie mist, wat in het boek juist zo lekker weg las. Nu is het lastig om te oordelen hoe een leek daartegenover staat. Ik ervaarde hetzelf niet als storend, maar dat komt puur omdat ik zulke introducties altijd wel lekker vind. Gewoon om er even in te komen.

Visueel wordt echter een hoop goed gemaakt. Hogwarts ziet er fantastisch uit, en voldoet aan de (toren)hoge verwachtingen. Het sfeertje is dan ook ruimschoots aanwezig, en de muziek met een eigen smoelwerk maakt het af.

Over Radcliffe zelf is al genoeg gezegt, ik moet zeggen dat, vooral in deel 1, ik hem een arrogant snotneusje vind. Zowel Grint als Watson tonen zich hier de betere acteurs. Vooral de gezichtsexpressies van deze 2 zijn goed, al is het wat overdreven.

Verder wil ik eigenlijk niet teveel gaan lullen hierover. Persoonlijk vind ik het boek ietsjes beter, maar de visualisatie van het boek is zeker geslaagd.

Deze film voelt een beetje als een date met een bloedmooie chick. Je hebt verhalen gehoord dat ze heel aardig is, leuke ouders heeft en niet teveel ex-vriendjes of een slecht imago. Ze loopt binnen en je denkt direct, wow! Wat een vrouw. Ze begint met praten en nog steeds denk je, nice, dit wordt een gezellig avondje. Ze praat een beetje over de koetjes en kalfjes, en na 5 minuten probeer je er tussen te komen. Het lukt niet. Ze blijft maar lullen en het houdt niet op.

Het is niet zo dat ze hele stomme gespreken voert, het is niet zo dat ze vertelt dat ze klapt voor de piloot tijdens het landen of dat ze ananas op dr pizza gooit. Geen afknappers. Maar het is zoveel. En zoveel onzinnige zooi. Je gedachten dwalen al af en je neemt de omgeving al wat meer in je op. Je realiseert je dat je in een leuk kroegje zit en de muziek is superchill. De bediende loopt langs en je kijkt er even na. Wat een mooi figuurtje heeft ze zeg! Ondertussen gaat je date maar door en door. Zodra de rekening arriveert besluit je wel te betalen, het was niet een enorm sléchte date, maar het was gewoon niet je type. Wel besluit je om stiekem je 06 op t bonnetje te zetten en hoop je dat chick uit de bediening je een berichtje stuurt.

Fantastisch filmpje dit! Vandaag even de BluRay versie bekeken, dus ik kan een verse review geven.

Ik ben blij dat Mann de tijd heeft genomen om de personages uit te werken, en de achtergronden ook te laten zien aan de kijker. Daarmee leef je je echt in, in zowel de rol van Neil (de Niro) en Vincent (Pacino). En inderdaad, je merkt langzaamaan dat ze allebei vaklui zijn die alles er voor over hebben om te 'winnen'. De scene waar ze samen een bakkie koffie gaan drinken is fantastisch!. Elke regisseur zou een moord doen om zo'n scene met deze acteurs te kunnen schieten.
Het leuke is dat de regisseur niet probeert aan te sturen om van de badguy de favoriete te maken (bv. Scarface of Goodfellas) of juist de goodguy een streepje voor te geven. Nee, het laat de kijker bepalen wiens kant wordt gekozen. En eerlijk gezegd, tot aan de laatste scene op het vliegveld had ik geen idee wie deze tweestrijd 'winnend' zou afsluiten. Het kat en muis spelletje is leuk gedaan, en maakt het echt spannend. Laatste kwartiertje zat ik echt op het puntje van m'n stoel. Het einde zelf vond ik sterk, al had ik liever gewild dat het balletje de andere kant op viel, maar ik kan hier mee leven, aangezien Mann met Vincent ook een toffe gast heeft neergezet.

Hoogtepunt van de film is inderdaad de gehele bankoverval. Damn, hier gaat men echt helemaal los! Het verdiende gewoon de complete aandacht en die heeft het ook gehad. De scene is sinds die tijd echt niet meer overtroffen hoor.

Al met al: met deze acteurs (ik heb nog geeneens Sizemore of Kilmer in dit stukje betrokken) kun je eigenlijk niet foutzitten, en dat is ook gelukt. Naar het einde toe had ik soms het idee dat er wel wat meer in had gezeten mbt wat twisten in het verhaal, dus ik kom uit op een zeer respectabele score.

Als ik denk aan Nederlandse bioscoopfilms denk gaan mijn gedachten uit naar vrouwentennis. Op zich vind je het wel geinig om te zien, alleen is het inferieur aan de mannelijke kant. Afgelopen jaren ben ik zo al tientallen keren teleurgesteld de bioscoop uitgelopen toen ik weer een Zwartboek of Sint zag.

Ik dekwalificeer de films niet omdat ze puur kwalitatief onderdoen: vrouwen zullen ook nooit zoals de mannen kunnen tenissen: het gaat meer om het uitgangspunt. Telkens proberen de Nederlandse regisseurs tegen verwachtingen op te boksen die toch niet in te lossen zijn. Verhoeven is daar nog wel het perfecte voorbeeld van. Of men probeert de nieuwe Mission Impossible te verslaan in kilo’s buskruit, en anders probeert men gewoon zoveel mogelijk BN’ers in een film te stoppen onder het mom: ‘hier moet je wel heen’.

Gelukkig zijn er dan nog uitzonderingen. De Heineken Ontvoering probeert niet het wiel opnieuw uit te vinden. Ze doen niks nieuws en daar zit dan ook de kracht. Maarten Treurniet probeert een verhaal te vertellen en het lukt hem (grotendeels) om mij dat verhaal in te trekken. Van planning tot arrestatie neemt de regisseur zijn tijd en wordt er niks overhaast. Maarten slaat meer winners dan unforced errors. Om toch in vrouwentennistermen te blijven, de film eindigt in een 6-7, 7-6 6-1. De eerste 2 delen van de film vond ik erg fijn, met een redelijke weergave van de gebeurtenissen, goed acteerwerk en een lekker 80s sfeertje. De ontvoering zelf was spannend en enerverend, zonder overdreven te worden (zoals ‘we’ altijd doen in films). Helaas worden deze 2 fantastische sets gevolgd door een wat minder eindslot op St. Maarten waar Mr. Maarten zich eigenlijk een beetje in de bekende valkuilen laten lokken. Bewoners die met zwaarden de 2 Nederlanders achtervolgen doen mij weer beseffen dat we hier te maken hebben met productiebureau’s uit Nederland die bepaalde eisen hebben. Dat had absoluut niet gehoeven want De Heineken Ontvoering was een prima film. Misschien niet 100% accuraat, maar het doet geen rare dingen en daar ben ik stiekem allang blij om.

Pompoko is een Ghibli dat wat voelt als een tussendoortje. De film van Takahata is daarnaast altijd voelbaar verschillend van Miyazaki’s. Takahata lijkt veel meer een boodschap te willen doorgeven, daar waar Miyazaki liever een mooi sprookje maakt en de kijker een beetje laat zweven in de motieven. De boodschap van Pompoko moge duidelijk zijn, de mens die de flora en fauna steeds meer terugdringt en de natuur (in de vorm van wasbeer-achtigen) keert zich tegen deze ontwikkeling.

Ik kan me goed voorstellen dat de meningen over deze film sterk verdeeld zijn op basis van Westerse POV’s en Japanse. De folkore van transformerende wasberen is mij totaal onbekend maar schijnbaar in Japan een welbekend sprookje. Dit komt ook weer terug in Operation Poltergeist, wat voor Japanners vast een feest van herkenning moet zijn.

Wat ik wel minder aan de film vind is de speelduur. Met 2 uur zit je voor animatiebegrippen toch aan de hoge kant, en dat zorgt ervoor dat de film (vooral in het midden) wat langdradig wordt. Dat had denk ik niet gehoeven. Wel is de manier van vertellen (een narrator) erg fijn en voelt een beetje alsof je naar een docu kijkt, waarschijnlijk precies waar Takahata op gemikt heeft.

Het stijltje zelf is trouwens erg prettig om naar te kijken. De natuur is leuk vormgegeven en de wasberen zien er erg kindvriendelijk uit. De animaties en kleurenpallet zijn van goed niveau dankzij de transformaties. Maar achteraf kan ik misschien wel concluderen dat het nooit echt een memorabele toevoeging zal zijn aan het repertoire van de studio.

Heerlijk no-nonsense filmpje waarin we wat tokkies volgen die wel humor hebben. Ten minste, op het eerste gezicht dan.

Sowieso is die Vlaamse dialect ook heerlijk om naar te luisteren en eigenlijk stiekem al een reden om te lachen, maar de grappen zijn zeker wel geslaagd. De cast speelt het dan ook uitstekend, vooral kleine Gunther en vader Celle spelen het heel sterk en overtuigend.

De scheidingslijn tussen zwarte komedie, drama en absurditeitenfilm is erg dun. Vaak wil de film de serieuze kant op, maar keert het dan weer (bewust) rechtsomkeert met wat schuine grappen en grollen. Dit houdt de film divers en goed kijkbaar. Het gaat van emotionele scenes naar humoristische situaties en weer terug. De kleine 108 minuten vliegen dan ook om, en voordat je het weet zit je al naar het hele schattige ventje van Gunther op een fietsje rondcrossen, en is het cirkeltje weer heerlijk rond.

De film krijgt nog een mooie verhoging dankzij de schitterende gedichten van Gunther die te horen zijn als voice-overs, heerlijk herkenbaar en scherp.

Al met al is het een erg degelijke en goede film, niet fantastisch, maar doet waar het goed in is.

Eh, voor een 5 sterren stemmer had ik wel wat meer kennis verwacht .

Het was 10 maanden voorwaardelijk.

Ikzelf vond het een aardige telefilm hoor, al was de Marokkaanse actrice wel ver onder de maat.. En het leek alsof Bracha slecht speelde maar ik denk dan weer dat dat gewoon haar rol was.. En zeg nou zelf, als dom blondje kwam ze erg goed over, chapeu.

Het is inmiddels alweer 10 jaar geleden dat de laatste Lord of the Rings film uitkwam. 10 jaar. Toendertijd heb ik bijna verplicht de trilogie eens uitgekeken, maar afgezonderd van Helm´s Deep was er geen nieuwe Tolkien fan in mij geboren. Nu The Hobbit in de zalen draait ben ik wederom maar weer verplicht met vrienden gaan kijken of het dit keer misschien anders zou lopen.

Allereerst de aanpak van de film: als mij iets duidelijk is, is dat Peter Jackson iemand is die kosten noch moeite wil besparen om zijn verhaal te kunnen vertellen. Het voordeel hiervan is dat al zijn films van het scherm afspatten. Het nadeel is dat Peter Jackson niet weet hoe het is om een ingetogen film te maken. Omdat hij al vroeg in de kans kreeg om met The Fellowship of the Ring een major blockbuster te maken, heeft hij nu een stijl ontwikkeld die ook enkel geschikt is voor blockbusters. The Hobbit (het boek) is daarentegen gewoon een ‘simpel’ losbandig fantasy noveltje van Tolkien van slechts 250 pagina’s dat ‘gewoon’ het verhaal verteld van 14 dwergen die hun thuisland Erebor willen terugveroveren op een machtige draak genaamd Smaug.

Op het eerste gezicht klinkt het dus alsof het script alle ruimte heeft tot een epische invulling, maar ik heb serieus (ook na het kijken) grote vraagtekens bij de keuze voor 3 films en niet 2 of zelfs 1. Vooral het feit dat zelfs de luchtige conversaties flink worden opgeblazen zat me meer dan dwars. Wat mij echter nog meer stoorde is dat de dialogen en het script zelf gewoon nog redelijk simplistisch en basaal van aard zijn. De humor in The Hobbit is bijvoorbeeld veel nadrukkelijker aanwezig dan in de Lord of the Rings trilogie, wat regelmaat botst met opvolgende scenes en de algehele indruk die de film probeert te wekken. Daarbij opgeteld is de banale humor in de film ook niet echt aan mij besteed, het is meer dan eens nogal flauw. Men neme Radagast, waarbij ik eerder het idee heb dat hij vrolijk uit de Smurfen set is komen lopen.

Maar toch, het verloop van de film en de epische opzet hebben ook hun charme. De odyssee van het gezelschap is echt spectaculair in beeld gebracht en dit zorgt ervoor dat film zeker lekker wegkijkt. Hoogstens het begin (in The Shire) is iets langdradig, maar daarna komt de film in een positieve flow. De manier waarop het verhaal verteld wordt bevalt mij ook prima. Zo nu en dan een flashback waarin de dwarves of Gandalf vertellen over oude mythen (zoals het verlies van Erebor) zijn lekker afwisselend en gewoon prima in beeld gebracht.

Wat verder uitsteekt in de film is de sterke CGI en strakke actie. Waar de CGI mij echt compleet wegblies, vind ik de actie zo nu en dan net wat te snel. Vooral het gedeelte in de Goblin mine is van dusdanige snelheid dat ik meer het gevoel had dat ik oppervlakkig toeschouwer was in plaats van dat ik alles aandachtig kon volgen. Maar misschien hoort dat ook wel een beetje bij zo’n massaal gevecht.

De CGI en alle animaties zien er werkelijk verbluffend uit. Ik word blij van het feit dat we anno 2012/2013 eigenlijk alles kunnen creëren wat we willen. Ok, het kost uiteraard een flinke duit, maar de mogelijkheden binnen het fantasy genre zijn nu eindeloos. Ik kan dan ook niet wachten wat Peter Jackson met de andere 2 films gaat doen. Sowieso ben ik al benieuwd wat er allemaal gaat gebeuren, want als je het einde ziet met The Lonely Mountain vraag je je toch af hoe ze dat nog gaan uitrekken.

Ik hoor wel eens cursussen die je leren lachen. Dat je een halfuurtje gewoon geforceerd gaat zitten lachen. Misschien heb jij ook wel zo’n collega lopen die het over zo’n course heeft gehad, of misschien heb jij ook wel een zwager die om alles veel te veel en veel te hard lacht.

Ik word langzaamaan een beetje jaloers op deze mensen. De kunst van het lachen gaat me steeds zwaarder af. Neem nou Horrible Bosses, de nieuwste comedy van Seth Gordon. Gordon ken ik alleen van het briljante King of Kong, waar de kijker de humor zelf mag gaan zoeken en zo meermaals onder de tafel ligt (zij het van verbazing of van de lachspieren). Helaas heb ik tijdens Horrible Bosses 1x onder de tafel gelegen (m’n afstandsbediening viel). Dit komt voornamelijk door de aanpak van Gordon: hele flauwe grapjes heel hard door je strot duwen zodat ze er weer heel snel uitkomen. Grapjes die gewoon zo slecht en voorspelbaar zijn dat het niet meer leuk wordt… Ik ga geen voorbeelden noemen. Uiteindelijk heb ik dus geen enkele keer kunnen lachen tijdens de film, wat me ertoe dwingt om tot dit cijfer te komen (met dank aan Aniston).

Hotaru no Haka is oorspronkelijk in een dubbele release tegelijkertijd uitgekomen met Tonari no Totoro, maar dat was puur om commerciële redenen. Want beide films zijn vrijwel elkaars tegenpolen. Waar Totoro een lieve familiefilm is, is Hotaru no Haka een harde anti-oorlogsfilm.

Waar ik vooralsnog altijd wel dacht ik dat goed kon relativeren en emotioneel best ondoordringbaar was, moet ik dat na het kijken van deze film toch bijschroeven. Het doet je niet gelijk tranen met tuiten janken, maar laat je wel een gevoel van grief achter.

De film verteld het verhaal van een broer die met z'n zusje ten tijde van oorlog besluit zich te huisvesten in een verlaten shelter. Op het eerste gezicht is het gedeelte hierna eigenlijk best gelukkig, met de fireflies scene als uitschieter, voor mij de mooiste scene van de film. Met de schitterende muziek van Michio Mamiya voelde ik mij op dit moment echt een beetje gelukkig. Echter al snel gevolgd door de dood. Why must all fireflies die so young? Een uitkomst die al aan het begin eigenlijk wordt weggeven, maar je toch wel flabbergasted achterlaat. En toch zou ik deze film niet compleet als zielig willen beschrijven, want daarvoor doe je deze film toch echt te kort. Zo kom je met posts over goedkope sentiment, maar sentiment is helemaal niet wat deze film enkel heeft te bieden. Want de relatie tussen broer en zus, waarin de broer (Seita) zich compleet 'inzet' voor zijn zusje (Setsuko), is echt mooi om te zien. Setsuko is dan ook prachtig vorm gegeven, en haar bewegingen en acties zijn verdomd levensecht. En dat vond ik juist het allersterkste punt van de film, Seita die worsteld met zijn eigen keuze om zijn tante te verlaten, en zien hoe zijn zusje eigenlijk weer ongewild toch zo goed meewerkt, maar het uiteindelijk niet haalt. En ja, dan maakt zo'n film toch wel zeer diepe indruk.

Hotel Rwanda verteld het verhaal van de bizarre afslachting van een geheel etnisch volk, te weten 1 miljoen doden Hutu's en Tutsi's in slechts 3 maanden tijd. Deze ongekende genocide vond plaats in 1994, en zoals vele tragedies uit derde wereldlanden, ging bijna geruisloos voorbij aan de Westerse wereld. Terry George probeert dit 'vergeten' verhaal te vertalen door middel van de film Hotel Rwanda.

Het lastige aan deze film is dat het verhaal an sich al zo indrukwekkend is, dat je je als kijker erg makkelijk mee laat slepen in de film. Dat is deels natuurlijk te danken aan de regisseur, maar deels ook gewoon aan het verhaal zelf. Dat maakt het wat moeilijker om de film te beoordelen, want je bent nogal geneigd om je gevoelens mee te laten wegen. Oftewel, je verwart indrukwekkend automatisch met goed.

Gelukkig ben ik geen film recensent en kan ik gewoon lekker een film beoordelen op onderbuikgevoel. Dat de film technisch weinig mooie dingen laat zien, geen visuele hoogtepuntjes brengt en zo nu en dan gewoon een gortdroge visualisatie is van diverse gebeurtenissen. En toch is Hotel Rwanda een film die blijft hangen, en uiteindelijk is dat toch waarvoor je een film opzet. Geen topper, maar wel een film die ik iedereen kan aanraden.

Goede Irak-warmovie, alleen had ik soms het idee dat het allemaal wat aan losse flarden hing. Er is niet echt sprake van een leidraad, je ziet gewoon alleen wat gebeurtenissen van een EOD in Irak van dag tot dag. Daarbij hadden de karakters wel wat beter uitgewerkt kunnen worden denk ik.

De actiescene's zelf waren goed verfilmd en erg spannend. Vond het alleen irriterend dat tijdens normale conversatiescenes er ook gebruik werd gemaakt van een onrustige camera. ***!

Rol van Guy Pearce was ook 'geweldig'... :\