Meningen

Dikke tegenvaller.

Ging het goede zin zitten voor een film die redelijk goed gewaardeerd werd. De comic (DC) vond ik niet heel erg vet, maar het leek mij toch een uitstekend uitgangspunt voor een goede actie/thriller. Helaas is V, al in de comics, nooit mijn favoriete karakter geweest. Vooral al dat quasi-filosofische gedoe trok me niet echt. Uiteraard, de looks zijn tof, het masker is vet, maar de dialogen zijn bekrompen en overgoten met verschrikkelijke poëzie die mij totaal niet aanstaan.

Echter, het grootste probleem ligt niet in de karakters (Weaving en Portman spelen goed), maar het sukkelende verhaal. Er zit gewoon geen spanning in. Waarschijnlijk kwam dit onder andere door het feit dat het regime van Sutler (gespeeld door Hurt, erg leuk gecast ) totaal niet goed in beeld wordt gebracht. Enkel het censuur wat de partij doordrijft is duidelijk, echter, de wrede praktijken die hierbij moeten gepaard zijn, worden niet goed naar voren gebracht. Wat volgt is voor mij een held met masker die een regering ten val probeert te brengen. Het is niet echt interessant en hier had echt veel meer uit moeten worden gehaald. De boodschap die aan de film wordt meegeven vind ik totaal niet meer actueel (dat wil zeggen, in het Westen), en daarom oninteressant.

Het stijltje is iets wat de film nog een beetje aangenaam maakt. De grijstinten zorgen voor een duister sfeertje, met de rode accenten van V die direct opvallen. Ik vond dit zeker geslaagd, en onderscheidde zich daarin ook van een 'normale' film meer tot een graphic novel. De actie is ook van voldoende niveau, maar aangezien het niet tot de rode draad van de film behoord, niet dragend en kan de film dus niet redden. De scene in The Underground was klassiek (als in onorigineel) maar wel leuk in beeld gebracht.

Al met al een zeer teleurstellende film die de verwachtingen niet waar kan maken. Het simpele verhaal en de niet overtuigende V zullen er vast voor zorgen dat ik deze film niet lang vast zal houden.

Het meeste verrassende aan A View To A Kill is het feit dat het vaste team bijna identiek aan Octopussy is. Nu juich ik dat op het gebied van John Glen (regie) en Maibaum & Wilson (script) alleen maar toe, aangezien voorgaande films weer een heuse opleving vertoonde¬, maar vind ik de keuze voor wederom Roger Moore toch in zekere zin opzienbarend. Het plan was namelijk om al een nieuwe Bond te gebruiken. Maar blijkbaar beviel Octopussy wel bij beide partijen waardoor Bond toch nog zijn 7e film mag spelen als 007. Tja…

Toch knalt de film weer van het scherm. A View to a Kill heeft 1 van de allertofste openingen van allemaal, en muziek van John Barry is heerlijk 80’s en sfeerverhogend. Hele vette ski opening dus, maar jammer dat de Beach Boys muziek wel wat sfeer weghaalt. Aan de andere kant is het wel weer typerend voor de film. Ook de titel sequence is echt heel gaaf. Duran Duran heeft dan wel een iets on-Bondse song, het is wel een hele fijn vind ik. Ook overtreft Binder zich dit keer. Na de zoveelste saaie opening begon hij mij een beetje te vervelen, maar dit is een echte goede. Vooral de scene met de rits staat al sinds ik kind was op mijn netvlies geschreven. De fluorescerende kleuren in combinatie met de blacklights is een tof idee. Heerlijk .

En ja, de film begint zelf ook gewoon in de hoogste versnelling. Men kan zeggen dat de film veel te vlot is, maar je kan niet ontkennen dat A View to a Kill niet spectaculair is. Daarnaast worden er zoveel goede keuzes gemaakt. De Q-branche is op zijn best, met zowel gekke gadgets als heerlijk flauwe dialogen. Die chemie tussen Roger en Desmond zijn ongekend (en zullen we niet meer terugzien). Eenmaal bij de jaarlijkse badguys aangekomen zien we Christopher Walken. Ik lijk nu misschien in een overwegende positieve flow te zitten, maar ik moet zeggen dat Walken als Zorin gewoon weer een goede villain neerzet. Het voelt alsof Glen wat meer teruggaat naar de 60’s Bond films als het om villains gaat. Daar past Mayday ook tussen met d’r gekke schmink etc, maar dit vind ik dan een misser. Geen leuke rol en gewoonweg matig geacteerd door Grace Jones.

Dat de actie in Bond evolueert is allang aangekaart, en met de achtervolging in Parijs laat Glen dit nog maar eens zien. Het leuke aan A View to a Kill en JB in het algemeen, is dat de actie geen simpele actie. Het is onmiskenbare actie, bizarre actie en humorische actie. Een auto die 2x wordt gehalveerd kun je echt alleen in James Bond films verwachten. Het viel me tevens op dat Barry hier hele goede muziek bij heeft gecomponeerd, waar de main title van Duran Duran steeds subtiel is in verweven.

Toch moet ik zeggen dat Roger Moore écht veel te oud is voor deze Bond. Waar in de actiescenes dat nog kan worden gecompenseerd door een dozijn stuntmannen, wordt het gewoon genant in de scenes met de Bondgirls. Het leeftijdsverschil tussen Moore en Adams is gewoon echt pijnlijk, en aangezien Bondgirls gewoon een belangrijk ingredient zijn in de films is dit gewoon een flink minpunt. Je kon ook duidelijk zien dat ze zelf ook nogal ongemakkelijk de scene afraffelde.

Het script van Maibaum en co. is ietwat simpeler als voorgaande films. We zien de gekke Zorin die Silicon Valley wil laten overstromen , en dus moet Bond naar de USA. Het is jammer dat Bond hier een alias gebruikt, want het was altijd zo tof dat Bond zich gewoon voorstelde als Bond: schijt aan de badguys. Ook is het opmerkelijk dat Bond moet vluchten voor de coppers. Hij kan toch gewoon uitleggen dat hij geheim agent is?

Uiteindelijk knalt de film uit elkaar zoals het precies past bij de film. De scene bij de San Fransisco brug zorgt voor zweterige handjes en genoeg spanning, en uiteraard genoeg actie met de enorme explosie. Ook hier is het weer die bizarre actie die ik zo kenmerkend vind voor James Bond films. Wat mij betreft is A View to a Kill dan ook een prima blueprint voor een typische James Bond: zeer originele actie, een dikke knipoog, scherpe dialogen, vleug humor, lekkere chick en dikke explosies. Minpuntje is de leeftijd van Moore.

Echt een topfilm.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die vinden dat je over dit soort onderwerpen niet van deze luchtige grappen mag maken, maar ik vind juist dat dat de film siert.

En wie zijn wij als mensen (ik neem aan dat er weinig mensen zijn die de oorlog direct hebben meegemaakt) om te oordelen of er grappen over mogen worden gemaakt? Ik heb met mensen gesproken uit de WOII, en die zijn zelf ook niet altijd dead serious.

Ik vind het juist mooi hoe Bengini zijn zoon probeert te beschermen voor de gruwelen van de nazi's. Echt een superfilm, en ik heb geen moment een krom gevoel gehad dat de regisseur geen respect zou hebben voor de overledene, dat is echt een groot misverstand die tegenstanders van deze film hebben.

4*