Meningen

Rescue Dawn verteld het waargebeurde verhaal van een in Cambodja neergestorte piloot ten tijde van de Vietnam oorlog. Oftewel, genoeg materiaal om een indrukwekkende survival film van te maken, inclusief geweldige shots en mooie beelden. Daarnaast heb je natuurlijk een schitterende Hollywood plotje liggen met een heldenverhaal, wat het altijd wel goed doet onder de filmkijkers.

De regisseur is in zijn opzet deels geslaagd. De scenes waarin Bale het zelf moet zien te redden in de wildernis zijn interessant en spannend. Helaas wordt de plank zo nu en dan ook mis geslagen. Het sfeertje in het Vietcong kamp komt niet overtuigend over. De verschrikkingen komen amper naar voren en het lijkt meer alsof er een rustige sfeer heerst waarin de bewoners een ontsnapping plannen. Daarnaast leek het of de ontsnapping zelf al een weekje later plaatsvond. De ontsnapping zelf had naar mijn mening wel veel spannender in beeld kunnen worden gebracht, alhoewel ik ook nu toch wel met verhoogde hartslag zat te kijken.

Wat ik ook miste was het besef van de immensheid van de jungle. Had er wat meer natuurshots in gestopt, zorg voor wat meer sfeer. Desnoods ga je gewoon een week wat flora en fauna filmen, maar dan trek je die kijker ten minste wel helemaal dat scherm door de jungle in. Dat had pas echt tof geweest.

Toch overheerst er een positief gevoel. Ik ben dan ook wel gevoelig voor zulke films, zit er al snel helemaal in en ben dan ook wel onder de indruk van het verhaal en de beelden. En ja, het einde is dan wel cliché en uitermate Hollywood achtig, ik kan daar wel van genieten en ben zelfs blij met deze keuze.

Aan het begin van de docu vond ik het nogal storend dat de acteurs in geen velden of wegen op de 3 Britten zelf leken waardoor het moeilijk te volgen was (komt ook omdat ze geen Hans, Jan en Henk heten waarschijnlijk), daarna kwam ik er wat beter in.

Ik had wel zo mn twijfels waarom 3 moslims naar een trouwerij gaan in Pakistan en dan 2 dagen later eventjes 20 uren rijden naar Kabul om daar 3 weken te blijven :/

Maarja, dat mag natuurlijk geen reden zijn voor Amerikanen om dit zomaar te kunnen doen, belachelijk. Maar ik heb dus wel mn twijfels of dit wel allemaal zo neutraal gefilmd is. Natuurlijk weten we dat het redelijk populair is bij documakers op de Bush regering af te kraken, en daar loopt de objectieve blik bij gevaar. Deze 3 moslims waren echt niet zo lief als ze zich voordoen.

Als ik een gokje zou moeten maken is Robin Hood een van de grotere producties van 2010.

Eigenlijk volgt de film een standard Hollywood procedure: men neme een verhaal dat zo diep is als een kikkerbadje, men zorgt ervoor dat de actie van het scherm spat, en bovenal, men zorgt ervoor dat kosten noch moeite worden bespaard om het visueel werkje overtuigend te laten overkomen.

Robin Hood doet alles van dit recept, en alles goed.

Tja, en dan kan de film voor de ene tegenvallen omdat het verhaal niet echt boeiend is, en tja, dan kan de film voor de andere tegenvallen omdat diegene een Robin Hood verhaaltje als in 'stelenvanderijkenendatgevenaandearmen terwijlwijlekkerinbomenzitten' verwachtte, daar kan ik helaas niets aan doen.

Ikzelf wist al dat ik deze film tof ging vinden tijdens de eerste echte scene, waar de Crusaders onder een burcht zaten te wachten op een allesvernietigende aanval. En dan maakt het niet uit of ik 13 of 53 zou zijn, dan vind ik dat gewoon vet. Ridders zijn vet. Scenes met 40 ridders op paarden zijn vet. Scenens met 40 ridders vechtend tegen 40 andere ridders met paarden en speren en zwaarden zijn helemaal vet.

Oftewel, je snapt me, Robin Hood is gewoon een hele vette film. Voor mij zijn werken als deze misschien wel de essentie van cinema in zijn pure zin. Gewoon ruim 2.5 uur knallen. Ik heb er in ieder geval van genoten. Natuurlijk kijk je ook vaak films voor de diepere betekenissen, om te puzzelen of om je hersens te kraken. Maar je moet het ook eens afwisselen met een Ridley Scott film. Gewoon gaan zitten, drank en eten erbij en genieten.

En het ziet er toch fantastisch uit? Die kastelen hebben mij van jongs af aan al geinteresseerd (welk klein ventje niet?), net als ridders en boogschutters. De scene waarin het schip The Tower of London binnenvaart, en natuurlijk de slag aan de kust zijn voor mij echt wel hoogtepuntjes in deze film.

Een acteur als Crowe past dan ook goed in het receptenboekje van Robin Hood. Een gevestigde naam, zware stem, dikke triceps en een leuk koppie. Dat moet. Voor de vrouwtjes.

En natuurlijk is Crowe stiekem iets te oud om de rol van onze held uit Nottingham te vervullen. Maar maakt dat uit? Ik heb me er geen moment aan gestoord.

Zelfde geldt voor de muziek. De oorspronkelijke receptenmaker had het niet beter kunnen brengen. Lekker bombastisch, typische blaasinstrumenten die lekker aansluiten bij het thema, mooi!

Uiteindelijk is het alleen jammer dat Tuck en Little John wat weinig screentime geven, maarja, een dikke monnik is natuurlijk niet vet. En je weet, Hollywood recepten zijn altijd vet. Net als Robin Hood! Niks mis mee toch?

Holy f*ck, dit is geen direct op Force Awakens?! Ik kwam dus pas na een halfuurtje er achter dat het dus een redelijk opzich zelf staand verhaal is dat zich tussen deel 3 en deel 4 begeeft.
Maar goed, verhaal is best prima eigenlijk, begin mag er zijn en zowel de characters als de verhaallijnen worden mega goed geïntroduceerd. Ik kom er achter dat ik het Star Wars universum stiekem best tof vind. Ik ben pas vorig jaar ofzo begonnen om ze allemaal eens te checken voor The Force Awakens, en de uitgebreide lore spreekt me wel aan. Al zou Battlefront zelf daar ook wel bij hebben geholpen.
Oftewel, ik zat er lekker in tot de pauze. Ok, 3D was kut maar het liep prima.
Echter na de pauze stort de film best erg in. Vrij lineaire actie, teveel onoriginele deus ex machina's (mijn grootste allergie in films) en ook het zwakke acteerwerk stoort mij steeds meer. Noem me maar een ouderwetse conservatieve lul maar waarom moet er anno 2016/17 steeds worden gekozen voor vrouwelijke protagonisten? Net als Rey is ook Jyn een irritante bitch die niet geloofwaardig is. Hoezo kan zij zo goed vechten? Ze heeft letterlijk nooit iets bereikt in haar leven. Ik kom er gewoon niet lekker in.

De Stormtroopers zijn daarnaast nog steeds de grootste baklappen in het universum. Het moge duidelijk zijn dat de Imperials de superieure partij zijn in het universum. Zijn machtiger, geavanceerder en beter. Alleen... Waarom zijn het zulke idioten? Ze hebben een planeet met het grootste archief waar alle antwoorden liggen en, geavanceerd als ze zijn, hebben ze dat beschermd met een machtig schild. Waarom komt niemand op het idee om dat schild gewoon te closen zodra er gevechten ontstaan? Of wacht, beter gewoon dat ding standaard dicht hebben? Dit soort shit zit dus echt te vaak in sci-fi films. Onzin als master switches enzo, daar gaan mn nekharen van overeind staan.

Einde is gelukkig wel tof gedaan, waardoor het zeker een leuk tussendoortje blijft, maar ik blijf het zonde vinden dat Disney het Star Wars universum nu gaat misbruiken om wat middelmatige actiefilmpjes er uit te knijpen.
Enne, waar was de motherfucking Star Wars theme dan aan het begin? GVD!

Ik heb altijd een beetje medelijden met SWS. Het is echt helemaal geen slechte acteur, en ook in Role Models haalt ie een goede voldoende, alleen zal hij met zijn imago altijd vastzitten aan filmrollen in Amerikaanse komedies waarin hij een domme dude speelt met onderbroekenlol.

Het is namelijk precies hetzelfde wat hij doet in Role Models.

Role Models is namelijk een echte Amerikaanse komedie: humor zoveel mogelijk naar voren brengen. Dat levert in vrijwel alle gevallen een flauwe film op. Soms helt dat over naar hilarisch (The Hangover is echt niet slecht, leuke film), soms niet (American Pie 4 of 5 en dergelijke). In dit geval is de humor niet sterk genoeg om de film in het rijtje van The Hangover te noemen.

Achteraf gezien zitten er net wat te weinig echt goede grappen in, en zijn er te weinig komische gebeurtenissen die nog blijven hangen na het kijken van de film. SWS die naakt in het kamp wakker wordt vond ik nog wel grappig, en ook kon ik me niet inhouden toen ik Ronnie zag in zijn alter-ego outfit voor de laatste veldslag.

Echter, deze goede grappen worden vooral afgewisseld met lange saaie stukken waar de grappen op 2 vingers te tellen zijn. En dat is voor een film als Role Models echt fataal. In films als deze moet je in een flow komen, en waar je pas na de aftiteling uitkomt.

Vaak is 1 hilarisch karakter in een film dan genoeg (Doug in The Hangover). Hier ontbreekt dat. Je zou kunnen zeggen dat Augie zo'n type is, maar hij kan de film niet dragen. Mintz-Plasse speelt het wel weer erg sterk, zulke rollen liggen hem dan ook echt goed.

Wat ik ook vrij belangrijk vind in komedies, is dat de hele irritante factor moet ontbreken. Komedies moeten soepel verlopen. Echter, in Role Models zitten meerdere irritaties, waarvan de oprichtster van het Sturred Wings project er met kop en schouders bovenuit steekt. Werkelijk geen 1 woord van haar kan als komisch worden beschouwt. Wat deze snol in de film doet is mij dan ook een enorm raadsel.

Wat overblijft is een matige film die niet lang blijft hangen. Ik zou hier 2 sterren voor geven, maar het feit dat de mannen Pro Evolution Soccer spelen ipv FIFA maakt dit toch nog 2,.5* .

Castle of Cagliostro is niet alleen mijn eerste kennismaking met Miyazaki, maar stiekem ook mijn eerste kennismaking met Japanse animatie (of je dit al animé mag noemen, geen idee, ik ben een leek!). Ik heb niet bewust gekozen voor een oudje uit 1979 of omdat het een pre Ghilbi is, maar puur omdat het door een vriend werd aangeraden. Het feit dat dit een klein beetje Euro-orientated is, helpt zeker mee aan het feit dat het wat toegankelijker is voor mensen zoals ik.

Op het moment dat de film startte zat ik er eigenlijk al helemaal in. Hoe lang heb ik al geen tekenfilm (als in de echte zin van het woord) gekeken? Wat een nostalgie. Op het moment dat ik de openingscredits zag had ik al het fantastische gevoel dat ik naar iets heel moois, unieks zat te kijken. Kan dat eigenlijk niet beschrijven maar ik had zin om die hele film in 1 ruk uit te kijken.

Vooral de kwaliteit vond ik echt nog verrassend goed. Het contrast tussen de scherpe voorgrond en de geweldige achtergronden (vooral de natuurwonderen) zag er heel mooi uit. De hoofdpersonages waren ook goed vormgegeven.

De muziek is heerlijk. Beetje poppy/disco (het was nog steeds de 70's, alhoewel ik mij afvraag of ze in Tokyo ook met rolschaatsen de dansvloer over gleden, maar dat terzijde), en past perfect bij het heerlijke tempootje van de film. De achtervolging was erg goed, en de toon was gezet. Op het moment dat het betreffende kasteel van Count Cagliostro in beeld kwam hoopte ik op wat mystiek en stealth, helaas kwam ik hier ietsjes bedrogen uit. Het viel een beetje tegen toen de film opeens de 'Hollywood' kant opging, met gun blazing cops en massale shootouts. Stiekem had ik hier juist gehoopt dat Lupin en Jigen samen het geheim ontrafelen, zonder dat de Count er ooit achter is gekomen wat er precies is gebeurd. Ook had ik het idee dat de shootouts wat op visueel vlak inleverde (vuurwerkincidentje bijvoorbeeld). Ik zag hier al mensen die referenties naar James Bond (ik ben een absolute Bond fan), maar ik had juist meer het idee dat Bond wat waakzamer tekeer ging op zijn missies. In dat opzicht vond ik het einde wel een beetje tegenvallen.

Maar begrijp me niet verkeerd, mijn eerste kennismaking met Miyazaki was geweldig, en ga dan ook vol goede moed naar de volgende film! Deze film krijgt vooralsnog 3.75 sterren, dat kan nog veranderen afhankelijk van zijn ander werk.