Meningen

Toffe film, net weer gezien!

De regie in deze film is klasse, denk qua keuze van scenes de betere Coen. De casting is ook echt sterk, Peter Stormare en Steve Buscemi als een soort idioot boevenduo: geniaal! Echt gelachen om die gasten .

Ook Macy speelt erg goed als een soort wanhopige echtgenoot. Ik vraag me alleen af waarvoor die het geld nodig had?

Anyway, itt vele users, ik begrijp McDormand als Marge niet echt, het lijkt net alsof Fargo/Brainerd uit alleen maar debielen bestaat. Domme echtgenoot, loser collega, verschrikkelijk stomme hoertjes. Ik snap dat niet, maar ik kon er wel om lachen. Weet niet zo goed wat ik daar van moet denken.

Dat het waargebeurd is blijft inderdaad een fabeltje, alle events apart zijn wel ooit gebeurd geloof ik. De film is echter fictie. Wat echter wél waar is: in 2001 is er een Japanse vrouw overleden in de bossen van Fargo.. Men zegt dat ze op zoek was naar de 9,2 ton losgeld...

Ik vond hem net effe wat te lang duren.

Daarnaast kunnen de geweldige quotes de magere verhaallijn niet ondersteuen. Eigenlijk is er geen verhaallijn.

Verder vond ik Del Toro echt geweldig in deze film, speelt het toch net wat lekkerder dan Depp. De toffe soundtrack is het andere goede aan de film.

De trips vond ik verder wat matig, die van Toro vond ik herkenbaarder dan die van Depp, die waren gewoon idioot. Uiteindelijk moet ik op 3 sterren komen.

Geweldige film, dit heeft toendertijd ervoor gezorgd dat Norton en Pitt erg hoog staan op mijn lijstje favoriete acteurs.
Ik hou gewoon van films die niet stoppen als de credits over het scherm gerold zijn. Fight Club is meer, het is haast een ideologie . De soundtrack is ook erg sterk, geeft een echte underground feeling aan de film.

Tevens vind ik eigenlijk dat je deze film minimaal 2x moet zien om hem werkelijk te waarderen: er worden steeds kleine hints gegeven dat Tyler en Norton 1 persoon zijn. De derde keer zag ik dat Norton bv maar 1 kaartje kocht toen die de bus instapte
Ik geef deze fantastische film 5 steren, plus een top10 notering. Super!

Interessant sportdrama waar we 2 broers volgen uit het arme deel van Massachussets. De jongste broer Micky vind het lastig om uit de schaduw van zijn oudere broer Dicky (what's in a name...) te stappen, en staat voor de moeilijke keuze tussen zijn familie en zijn carriére. Vooral de obessieve moeder (Leo) en Dicky (Bale) portreteren de druk van de familie uitstekend, en de uiteindelijke Oscars voor beste bijrollen vind ik een mooie kers op de taart.

Sowieso moet dit drama het meer hebben van het acteerwerk dan het script zelf (geschreven door Wahlberg zelf), want dat is redelijk voorspelbaar. Ik vind het ook jammer dat de regisseur niet echt een sfeer heeft kunnen neerzetten van Lowell, de kansloze buurt waar de film zich afspeelt. Dat had de film zeker kunnen gebruiken en had er nog wat meer flair aan kunnen geven.

Uiteindelijk komt het dilemma mooi samen in een uitstekend eindgevecht. Mooi in beeld gebracht, al moet men echter geen klassieke boksfilm verwachten a la Raging Bull of Rocky. Zoals gezegd, het is meer een goed drama met een meer dan goede cast.

Ondanks het succes van Moonraker in financiële zin, kwam er vanuit de Bond fanbase steeds meer klachten over de richting waarin de Bond-films trokken. Zij deelde eigenlijk hetzelfde gevoel als ik had bij Moonraker. Het draait allemaal om actie, en de humor in de films krijgen een te grote boventoon waardoor de films zo nu en dan zichzelf niet serieus lijken te nemen. Een ware doorn in het oog, en thank God hebben de producenten van 007 geluisterd naar de fans. Dat zou vaker moeten gebeuren!

Er wordt besloten dat Lewis na 3 redelijk slechte Bondfilms het veld moet ruimen. Er wordt gekozen voor een compleet nieuwe regisseur, te weten John Glen, die met recht een complete rookie mag worden genoemd. Nog nooit een film geregisseerd en dan opeens een James Bond film mogen doen. Moet toch een jongensdroom zijn sinds Glen al meewerkte als editor aan Bondfilms als On Her Majesty's Secret Service, The Spy Who Loved Me en Moonraker.

Daarnaast hebben de producenten gekozen om Richard Maibaum weer aan te trekken als schrijver, wat ik alleen maar toejuich aangezien de man betrokken was bij de echt goede Bondfilms. Hij krijgt hierbij 'hulp' van Michael Wilson, de stiefzoon van Broccoli. Dat dit duo nog vele Bondfilms samen zouden schrijven doet al vermoeden dat het een goed huwelijk is. Zij krijgen van de fans en producenten mee dat For Your Eyes Only weer een wat meer serieuze Bondfilm moet worden.

Er zijn dus een paar oude bekenden opgerakeld, wat nieuwe gezichten en er zijn ook wat mensen verdwenen. John Barry doet helaas niet meer de soundtrack en wordt vervangen door Bill Conti. Nu zal deze naam weinig mensen zeggen, en is dit de eerste Bond film van Conti, maar als ik zeg Rocky, weet iedereen hoe die soundtrack klinkt. Met Conti is dus wel een flinke naam (in tegenstelling tot bv. Glen), dus ook dat stemt mij tevreden.

De Bond intro knalt dan ook al direct lekker van het scherm. We zien een hele vette helikopter vlucht waarin Bond al meerdere malen de dood in de ogen kijkt. Uiteindelijk rekent hij af met Ernest Blofeld, wie eigenlijk helemaal niet bij naam wordt genoemd. Dat komt omdat het productieteam geen rechten meer heeft op Blofeld (en SPECTRE), en dus is dit meer een soort knipoog naar McClory, die de rechtzaak over de rechten uiteindelijk won. Stukje heeft dan verder ook vrij weinig met de film zelf te maken. Dat maakt het einde trouwens niet minder mooi, echt een goeie intro!

De Bondsong zelf (ook van Conti) is weinig memorabel. De muziek in de intro vond ik trouwens erg goed, met erg veel blazers maakt Conti er een zeer catchy Bond-tune van. I like!

Maurice Binder doet weer z'n dingetje, maar verder valt er weinig op in de intro. Wel valt op dat Ken Adam (van die geweldige decors) ontbreekt. Ach, hopelijk betekent dat alleen dat de film dan wat serieuzer is en geen space-decors heeft. Verder ziet mijn oog dat er een speciaal team is voor 'Underwater', 'Aerial' en 'Ski'. Ik heb er zin in!

En gelukkig lijken alle positieve symptomen ook tot het goede resultaat. De film gaat over een gezonken boot van de Britse marine waar een zeer waardevolle codeermachine aan boord was. Je snapt het, als dit in verkeerde handen komt is de complete wereld weer in gevaar. Oftewel, niets nieuws onder de zon voor onze Britse geheime agent. Verhaal is dus wat meer down-to-earth en speelt zich voornamelijk af in Italië en de Italiaanse alpen.

De soundtrack is echt een love or hate. Soms heeft Conti goede momenten, maar meer dan vaak zit hij er compleet naast. Vooral het gebruik van alle synthesizers is duidelijk een verkeerde keuze gebleken. Dit komt vooral naar voren in de zwembad scene. Uit de achtervolging in de gele Eend (geweldige scene btw) zit muziek die totaal niet bij Bond past. Nergens hoor je de bekende Bond-tunes, wat toch wel zonde is. Dit zou de scene toch nog iets beter maken. Later zien we bijvoorbeeld de onderwater scene met de onderzeeër Neptunus, en daar zit wel weer die typische Bond muziek in.

Ook wordt langzaam duidelijk dat alhoewel For Your Eyes Only een serieuze Bond film is, het karakter van de serie al wat meer verschuift van stealth naar actie. Alhoewel dit echt voor dik spektakel zorgt met een geweldige ski achtervolging op een bobsleebaan, zie ik toch nog het liefste die zorgvuldige Bond uit de 60's die liever de actie ontweek om tot zijn doel te komen. Maar ach, het is natuurlijk wel een logisch gevolg als je kijkt naar de budgetten en de bioscoopbezoeken. Bond is een echte blockbuster. Vind wel tof dat de actie in de film ook gerelateerd is aan de lokale cultuur.

In de film wordt ook weer duidelijk dat we goede scriptwriters aan het roer hebben staan. Het verhaal is erg leuk en er zit zelfs een leuke plottwist in, zoals het eigenlijk hoort. Toch hebben Maibaum en Wilson wat rare keuzes gemaakt, met als dieptepunt de rol van schaatster Bibi. Wat dit irritante kutkind in de film deed is mij echt een compleet raadsel, vooral gezien het feit dat men met For Your Eyes Only een wat serieuzere film wilde maken. Haar rol is namelijk ook compleet overbodig aangezien ze totaal geen toevoeging heeft voor het verhaal.

De finale van de film is wederom een sterk staaltje stuntwerk wat het einde ook het echte hoogtepunt maakt van de film. Toen uiteindelijk de credits over het scherm rolde had ik echt niet door dat de film alweer 2 uur bezig was, en dat is een positief teken uiteraard. For Your Eyes Only heeft namelijk alle ingrediënten die ik zoek in een Bond film. Goed verhaal, goede sfeer en sterke actie. Helaas schiet de soundtrack dan wat tekort en is de Bondgirl ook geen dikke 10, maar het feit dat we na jaren weer een goede Bond film hebben is voor mij al goed genoeg. Hopelijk blijft dit team van Glen, Maibaum en Wilson nog even samen...

Erg fijne romantische komedie die het vooral gooit op de droge humor. Ik moet zeggen dat ik aardig wat keren heb moeten lachen, en dat de hele flauwe Amerikaanse humor gelukkig redelijk achterwege bleef (gelukkig komt Jonah Hill zeer weinig in actie, en de scenes waarin hij komt zijn verschrikkelijk). Ook was het wel ff slikken toen ik Russel Brand weer ten tonele zag verschijnen, maar hij heeft hier een rol waar hij gelukkig geen expliciete grapjes hoeft te maken, dus ook zorgt hij voor weinig irritaties. Segel als de goede gast speelt wel heerlijk, goede humor en perfecte mimiek.

Verhaal is wel een beetje cliché, maar als je in de goede mood bent (of beter nog, zelf uit een relatie komt ) eigenlijk wel lekker om eens aan te zetten. En dat we nog eens goed worden verwend met Kristen Bell en voornamelijk de schitterende Mila Kunis is pure bonus. Wat een eyecandy! Uiteraard is het einde lekker voorspelbaar maar dat doet weinig op het feit af dat dit een fijne romkom is.

Blegh. Four Brothers is niet alleen overmatig cliché en onovertuigend, maar ook nog vreselijk saai en overdreven sentimenteel. Dat ik nu eigenlijk in 1 zin zeg wat ik van de film vind is wel genoeg. Vooral het eerste deel is verschrikkelijk kut. Wahlberg vind ik slecht gecast als grofgebekte Irish en nu ik toch bezig ben, de resterende 3 broers vond ik ook maar 3x niets. Dat de film zich nog redt van een dramatisch dieptepunt is een kleine opluchting. Door een toch wat verrassende plottwist kan de film zich, op verhaaltechnisch gebied dan, onderscheiden van die honderd andere actiefilms. Helaas moet ik constateren om de broers als ‘detectives’ aan het werk te zien net zo slaperig vond als de broers als ideale schoonzonen. Het is het allemaal net niet.
Four Brothers is uiteindelijk gewoon een dertien in een dozijn film. Hoe graag Singleton het ook had gewild, nergens wordt het interessant.

The French Connection is een redelijk spannende thriller die pas echt interessant wordt naarmate het einde vordert.
Vooral het begin is eventjes doorbijten.
De prachtige locaties vallen wel op, het New York uit de 70s, evenals Marseille en Washington ademen een hele goede sfeer uit, en dan vooral de nightshots van NYC. Hier had ik wel wat meer van willen zien, maar helaas speelt het merendeel zich af op klaarlichte dag (wat mij trouwens wel een beetje verbaasde, gezien het hier op criminelen gaat). Ik zit altijd te genieten van de voertuigen uit de 70s, terwijl ik echter geen autofiel ben ofzo.
Mijn grootste probleem met het eerste halfuur was dat ik totaal niet werd betrokken bij het verhaal. Ik voelde me meer een toeschouwer op afstand, en wat thrillers vaak zo leuk maakt, is dat je er helemaal in gaat zitten. Bij The French Connection ontbrak deze connectie (o wat flauw).
Aan Hackman en Scheider heeft het zeker niet gelegen, beide spelen erg goed, en vormen samen een fantastisch duo! Er zat echte chemie tussen (zoals de scene waar ze Boca afluisteren, komisch), en beide brachten het erg overtuigend. Waarom Scheider aan het einde van de film schitterde door afwezigheid (het was vooral Hackman waar het om draaide) is mij een vraag, dit brak toch wel een beetje het idee van het duo af.
De muziek en de spannende tunes vond ik weer fantastisch. Het paste helemaal bij de film, vooral de stukken waarin een achtervolging plaatsvond (en dit was nogal een groot deel van de film, dus erg tof). Het had wel iets Bonds over zich heen, zij het zelfs in een iets meer horror achtige manier.

Zoals gezegd, hoe meer we als kijker komen te weten, hoe spannender het gaat worden. Het wordt ons duidelijk dat de climax in het einde gaat zitten. Helaas is het voor mij een beetje een anticlimax geworden. Ik ergerde me ten eerste aan de scene waarin de auto werd gestript. Alle bumpers demonteren, de banden leegprikken maar dan op dat plekjes niet kijken? Lijkt mij toch 1 van de eerste plekken waar je kijkt. Ook het feit dat het strippen + in elkaar zetten maar 4 uur in beslag neemt, ongeacht het feit of het uberhaupt mogelijk is zonder dat de bestuurder er wat van merkt, vond ik wat onrealistisch. Om nog maar te zwijgen van de uiteindelijk eindscene in het warehouse. Waarom hebben ze dit zo amateuristisch aangepakt? De hele film zijn Doyle en Russo zó vastbesloten om de gasten te pakken, ze doen er alles aan, maar konden ze niks beters verzinnen om ze in te rekenen? 40 meter onder de brug staan, ff zwaaien, wachten tot ze keren en dán pas de achtervolging inzetten... Om het vervolgens te laten aflopen op een fatale confrontatie waarin 1 van de hoofdverdachte het loodje legt, alsmede een handvol agenten. Way to go! Geen wonder dat ze gelijk worden overgeplaatst want dit was nogal amateuristisch.
Tja, en dan de beruchte eindscene. Ik snap zelf eerlijk gezegd niet wat er zo geniaal aan was, want ik snap het eigenlijk niet.
Voor mij absoluut geen klassieker, het is een leuke 'actiefilm' voor tussendoor met wat innovatieve shots, maar absoluut geen topper.

Oja, en kan iemand mij vertellen waar het begin uiteindelijk op sloeg? Heb nog even zitten nakijken, maar kan echt niet verklaren wat voor een invloed dit heeft gehad op het verhaal...

Dat Friends With Benefits totaal niets nieuws brengt wordt me snel duidelijk... Gelukkig is de film niet preuts en lekker eigentijds, wat de kijkbaarheid zeker ten goede komt.

Dat de film toch een klein beetje boven het maaiveld uitsteekt is te danken aan de cast (marry me Kunis) en dan vooral de chemistry tussen de twee.

Het is dan ook wel een beetje jammer dat Gluck er een humor in gaat gooien waar ik niet op zit te wachten. Waar Harrelson als homofiele sportsredacteur nog wel semi-grappig (alhoewel ongeloofwaardig) vind, is de moeder van Jaimie echt een doorn in het oog. In principe had de vader van Dylan er ook wel uit mogen worden gelaten, maar blijkbaar was dit personage essentieel in het verhaal. Nouja, so be it.

Het cliché slot past natuurlijk uitstekend in de film, en ik had ook niets anders verwacht. Leuk tussendoortje, als je kijkt naar het genre een kleine aanrader.

Na het (vooral financiële succes) van Dr. No was het natuurlijk wachten op een vervolg. Er zit maar een klein jaartje tussen, en dat komt vooral omdat de producten weinig risico hebben genomen en gewoon dezelfde cast + regie + producenten hebben genomen, zodat er gelijk kon worden begonnen met filmen. Toen bekend werd dat men de boeken van Fleming ging verfilmen, was de keuze van de schrijver om From Russia With Love als eerste te doen. Door wat gezeur is dat uiteindelijk Dr. No geworden, maar hieruit valt misschien te concluderen dat dit script werd gezien als het beste script wat Fleming had afgeleverd (ten tijde van Dr. No had hij 8 boeken geschreven geloof ik). Echter, omdat 007 inmiddels bekend was bij het publiek besloot men om het budget maar eens te verdubbelen.

From Russia With Love gaat over een handige list van SPECTRE die de Russen en Amerikanen tegen elkaar willen uitspelen om zo de Lektor in handen te krijgen: een Russische codeermachine die de Amerikanen en Britten al lange tijd in handen wilde hebben. Vergeleken met andere Bond films heeft From Russia With Love een iets realistischer karakter, maar dat maakt de film zeker niet minder spannend. SPECTRE kwam al eventjes naar voren in Dr. No, alleen in From Russia With Love krijgt het al meer een vaste vorm. Een zekere leider wordt naar voren gebracht in de vorm van een hele evil hand die een siamese kat aait. Ik vind het geweldig, veel mysterieuzer kan het haast niet. Ook de scene met Siameze vechtvissen was voortreffelijk, aangezien het mooi symbool stond voor wat er stond te gebeuren in de film zelf. Sean Connery deed het natuurlijk al enorm goed als 007, en in deze film lijkt het alsof hij de rol van James Bond al tientallen jaren vertolkt. Het charisma en zijn galante voorkomen maken hem echt tot een van de betere Bonds (al was daar in 1963 natuurlijk geen sprake van). De Bond babe wordt gevonden in Daniela Bianchi. Alhoewel het qua acteerprestaties wel degelijk een vooruitgang is ten opzichte van de vorige uit Dr. No, is het wel duidelijk dat ze er alleen voor de looks inzit. En eerlijk is eerlijk, die mogen er zeker wezen. Maar in mijn mening zijn het vooral de badguys die de show stelen. Die Russiche commandant komt echt over als een bitch, en Shaw als Grant is ook een uitstekend voorbeeld hoe een badguy dient te worden gespeeld. Hoedje af.

De regie vond ik al sterk, met een aantal geinige cameradingetjes zoals de trein die in Zagreb arriveert of Grant die Bond achtervolgt, begeleid met de muziek van Barry. John Barry doet verder ook weinig fout, en gebruikt die fijne Bond riedeltjes op de juiste momenten, zoals bij de invasie van het gypsy kamp.

Uiteindelijk vind ik From Russia With Love nog een klein tikkeltje beter dan Dr. No. De allereerste Bond film voelde toch wat speelser aan als deze, want dit is echt serious business. Misschien voor sommige te weinig actie, maar het kat en muisspel, het verraad en de intriges maken dit wel tot een ideale Bond film.

Leuk tussendoortje die je eigenlijk vooral moet gaan kijken net voordat je op wintersport gaat...

Iedereen die wel eens op wintersport is gegaan moet een dergelijk scenario wel eens door zijn hoofd laten spoken... Je zit vast in een stoeltjeslift en niemand is er om je te redden.

Een ideaal scenario voor een film dus.

De gebeurtenissen in de film vind ik nog best geinig verzonnen en hebben zowaar zelfs een vorm van spanning. Je wilt echt weten hoe het afloopt aangezien je geen idee hebt of de regisseur de personages wilt laten leven, of dat hij voor hetzelfde geld iedereen de pijp uit wilt laten gaan. Met zo'n cast kan eigenlijk alles en dat is fijn.

Daarnaast speelt de cast nog best aardig ook! In een film als dit kun je namelijk al vrij snel irritant worden voor de kijker, maar gelukkig viel dat nog mee.

Al met al een lekker hersenloos filmpje over een scenario wat zich uitstekend hiervoor leent.

Begon heel sterk. Vooral de authenticiteit vond ik erg top, maar dat is schijnbaar ook het handelsmerk van Ayer. Het verhaal vanuit een tankcrew is best tof, helemaal omdat het zich al in 1945 afspeelt en ze al diep in nazi-Duitsland zitten. Helaas komt de onderlinge band tussen de crewmembers van de Sherman amper uit de verf. Sterker nog, ik vind de personages redelijk emotieloos en de dialogen weinig boeiend. Qua sfeer doet de film het al veel beter, maar mooie grijs-grauwe filters en een sfeer die echt oorlog ademt.

Het einde vond ik echter vrij vaag. Er wordt een iets te dik Hollywood sausje geserveerd, met een redelijk onrealistisch gevecht. Een battalion SS'ers laat zich vrij simpel stuk voor stuk afslachten en iedereen moet opeens een heldenrol spelen. Jammer, want dit zorgt er toch voor dat de film niet echt een hele positief gevoel blijft overhouden, ondanks het sterke begin en middenstuk.