Meningen

Nou, gisteren nog maar even de kans genomen om deze klassieker een review te gunnen.

Het begint al prachtig met de openingsscene, voor alles wordt de tijd genomen, iets wat zeker wel enige spanning opbouwt.. Nergens heb ik het idee dat het allemaal te langdradig wordt. Close ups van acteurs vervelen nooit, want de gezichten van Bronson en Fonda zijn al zo mooi getekend, de die looks die ze geven... Prachtig. En dan heb ik het natuurlijk nog geeneens gehad over Claudia Cardinale, wat een schitterende natuurlijke schoonheid!
Ik heb echt het gevoel alsof Leone ons kijkers behandelde als intelligente wezens, wat bij hedendaagse afgeraffelde sneltreinfilms vaak lijkt te ontbreken.
De muziek van Morricone is natuurlijk fantastisch, al had ik het gevoel dat de muziek de film op bepaalde momenten zelfs oversteeg!! (vooral toen Jill 'thuiskwam' na het bloedbad').
De sfeer die de hele film door is te ruiken en te voelen, maakt het echt tot een pareltje. Als je gaat herkijken, zie je dat er in de dorpjes altijd wel iets op de achtergrond gebeurd.. Stagecoaches, round-ups, allemaal geregisseerd met een fijn oog voor detail.
Heerlijke film!

Gisteravond gezien, en ik denk dat het beste van de avond lag in het feit dat ik zonder verwachtingen naar de film ging. Ben geen diehard Marvel lezer, dus de Captain America comics heb ik nooit gelezen, maar uiteraard wel andere Marvel comics en diverse tekenfilms. Echter probeerde ik volkomen free-spirited naar de film te gaan, en verrek, ik werd getrakteerd op een fijne actiefilm.

Gelukkig was ik ook in een dergelijke bui dat ik alle cliché dingen voor lief nam. Misschien is dat wel een vereiste ook.

Maar het belangrijkste is dat je je realiseert dat je naar Captain Fucking America zit te kijken. Toendertijd een reclamebord voor Captain America, en misschien anno 2011 ook wel even een uithangbord. En in Amerika vinden ze dat alleen maar tof, getuige de reviews. En ik moet zeggen dat er zeker wel een goed sfeertje aanwezig was. Er zat een leuke vlaagje humor doorheen (vooral de nazi dokter liet me verschillende keren grinninken), en bepaalde scenes deden mij echt denken aan comics (vechtpartijtje in de truck richting de fabriek bijvoorbeeld). Daarnaast waren de rolletjes leuk verdeeld, Tucci als arts met dat Duitse accent, Hugo Weaving als Johann Schmidt alias The Red Skull en Chris Evans als Cpt. zelf.

Het is duidelijk te zien dat de figuren op comichero's zijn gebaseerd, dus erg banaal en weinig uitgediept, maar op de een of andere manier is dat wel goed zo.

Daarnaast vind ik de settings van de film eigenlijk ook wel vet, met blauwe lasers in WOII, het leverde best vette scenes op. De epic battle in de fabriek was erg mooi in beeld gebracht, en zowaar had ik het gevoel een 3D film te kijken, iets wat ik tot dusver alleen een paar keer bij Alice in Wonderland had. Vooral de scene met het schild dat richting publiek schiet kwam het er echt goed uit te zien. Al met al gewoon een lekker wegkijkertje met een goede Marvel sfeer. Het is aan de kijker om het Amerikaanse chauvinisme een beetje te negeren. Als comicverfilming iets beter te slikken dan als speelfilm.

Bond is er weer 5 jaar tussenuit geweest, maar Bond is always back. Brosnan was een hele toffe 00, maar nu toch ook echt te oud. Het wordt gewoon genant als die vijftigers met de Bondgirls gaan zitten vozen. IMHO gingen ze met Roger Moore ook veel te lang door, en bij hem was het nog veel zichtbaarder ook dat het een opa werd. Na het vette Layer Cake was Brocolli en co. overtuigd om Daniel Craig als nieuwe Bond te nemen. Een heuse James Blond!

Wat altijd opvalt als de serie een nieuwe acteur als Bond had gecast, de films weer een heel ander karakter kregen. Connery was de charmeur, Moore was van de flauwe grappen, Dalton de serieuze gozer, Brosnan van de punchlines... Vraag is dus wat Craig gaat worden. Hopelijk gaat hij niet dezelfde films krijgen als Brosnan want daar zat een flinke dalende lijn in, met Die Another Day als all-time dieptepunt.

Wat ieder geval goed nieuws is, is dat Martin Campbell (GoldenEye) teruggekeerd is. Met GoldenEye toch wel een belangrijke film die de serie wat nieuw leven heeft ingeblazen. De openingsscene is iig helemaal anders, met een zwart-witte scene zonder enig spektakel. We leren dat de film zich voor Dr. No afspeelt: Bond moet z'n 00 status nog halen. Zonder enige actie kickt de intro er in.

En hoe. Godnondeju, na dat dramatisch quatsch van Die Another Day is dit een heerlijke intro. Als Audioslave fan is het genieten met Chris Cornell, en ook visueel een parel; en dat zonder naakte chicks. Dit moet je gewoon even 3x achter elkaar kijken voor dat je aan de film begint.

Daarna dus pas de echte actie sequence. Dit keer met handguns en zonder (al te veel) explosies. Zo hoort het ook te zijn natuurlijk, Bond moet z'n Walther PPK hebben en geen een of andere Russisch terroristen gun. Het verhaal is niet heel spetterend moet ik zeggen. Een bankier van terroristen besluit om te gaan pokeren met het geld van z'n klanten... Tja. In plaats van hem gewoon op te pakken en te dwingen al z'n clienten op te biechten, besluit MI6 om Bond maar erheen te sturen om tegen hem te gaan pokeren. Laten we het er maar op houden dat deze 'oplossing' een hogere entertainment value heeft. Samen met Eva Green, die als Vesper Lynd de uitstraling mist van een echt goede Bondgirl, mag hij het opnemen tegen Le Chiffre. De eerste keer dat Mads verschijnt in de film weet je gewoon: dit is de villain. Hij straat echt pure evilheid uit, met z'n bloedende oog, maar wordt nooit banaal.

Het pokeren zelf is uiteraard niet interessant. Vooral de tegenstanders zijn gewoon hele maffe stereotypen. Ik kan me voorstellen als je de regels van het spelletje niet kent, het helemaal een lange zit wordt. Gelukkig wordt er tussendoor nog wel wat geknokt en gevochten (wat Craig heel goed af gaat btw). Het verhaal neemt een wending en voor dat we het weten bevinden we ons al in Venetië voor een toffe eindscene.

Dan is Casino Royale toch wel weer een vette film. Het is wat naar beneden bijgesteld van de vorige films, die teveel over-the-top waren, en voelt weer meer als een oude Connery Bond, wat uiteraard positief is. Handguns met silencers, zo hoort het. Het is wel zo dat het verhaal niet heel speciaal is, maar Craig als nieuwe Bond is prima, en Mikkelsen is één van de betere badguys uit de films. Prima film dit!

Bijna een komische 'documentaire' over een kerel die een schijnbaar perfecte vrouw op Facebook ontmoet. Stiekem kunnen deze 3 gasten (Nev, Henry en Rel) helemaal geen docu's maken en ik betwijfel of ze ooit waren doorgebroken, maar het besluit om de online escapades van Nev te filmen bleek een schot in de roos.

In een leuk in elkaar geflanst filmpje zien we in de eerste helft van de docu hoe Nev verliefd wordt op Megan. Snelle edits en direct van het PC-scherm gefilmt, alles behalve classy en daarom heb ik ook de indruk dat de makers bewust voor een soort amateuristische aanpak zijn gegaan. Misschien om het wat realistischer te laten lijken...? Daarover later meer.

Uiteindelijk komt het dus tot een confrontatie tussen Nev en Megan, maar niet voordat we in komisch stukje samen met de 3 gasten erachter komen dat het misschien wel allemaal bedrog is. Dit was wel het leukste stukje van de film in mijn ogen.

De confrontatie is zelf niet boeiend eigenlijk. Het drama waar ik stiekem op gehoopt had blijft uit, er wordt een beetje lief gekeken en alles is weer goed. En uiteraard ontbrak elke spanning tijdens deze ontmoeting aangezien we allemaal al wisten wat er ging gebeuren...

Meeste interessante karakter uit de film was duidelijk Vince. Alhoewel het leek dat hij maar wat onzin zou uitkramen, kwam hij toch met wat prachtige uitspraken die 1 en al waarheid waren. Je zou bijna zeggen dat de mooie vergelijkingen en uitspraken van Vince niet van hemzelf kwamen... Waar we dus gelijk bij een gevoelig puntje aankomen. Waar of niet? Een soort Giftshop tafarelen? Het blijft een beetje een lastig vraagstuk, maar eerlijk gezegd kon het mij vrij weinig schelen of het 1 grote leugen was of niet, ik heb me best wel vermaakt. Kwalitatief laten het wel wat te wensen over, al heeft het stijltje ook wel weer wat gemoedelijks.

Na het zien van The Eagle maar eens Centurion aangezet, aangezien die schijnbaar ietsjes beter (of minder slecht) dan The Eagle was (een film die ik op zich wel kon waarderen).

Dat de films eeneiïge tweelingen zijn valt al direct op. Zelfde mythe, zelfde verhaal alleen een iets andere invulling. Automatisch ga je dan direct vergelijken en dat is niet altijd even handig.

Ook Centurion is een redelijk simpele actiefilm. De karakters zijn ook erg gelijkend, behalve dat de barbaren (nu weet ik dat het Picten zijn) in Centurion meer worden afgebeeld als wat lokalere bevolking dan in The Eagle.

Alleen vond ik het karakter van Etuin nogal storend. Blijkbaar heb ik het niet zo op vechtchicks.

De actiescenes vielen mij enigzins tegen. Vooral in het grote gevecht zie je weinig echte gevechten, maar meer 30 executies achter elkaar geplakt, tezamen met irritante geluidseffecten en veel opvallend nepbloed. Beetje slechte gore zullen we maar zeggen.

Ook de achtervolging doet mij uiteraard erg denken aan The Eagle, met een paar mooie natuurbeelden. Nooit geweten dat Schotland zo uitgestrekt en mooi kon zijn.

Ik moet zeggen dat ik het einde best leuk gevonden vond, maar uiteindelijk vond ik The Eagle net wat verfijnder.

Hele sterke film, maar duurde in mijn mening te lang.. Ik had verwacht op het moment dat de LAPD realiseerde dat ze fout zaten, de film wel redelijk afgelopen zou zijn. Ik had verwacht iets in de trend van: die en die werden berecht, en ze leefden nog lang en gelukkig (nou dat weer net niet dan.). Maar toen kwamen al die rechtzaken, en die deden toch wel wat afbreuk aan de film vond ik.



Wel grandioos geacteerd, ik ben echt een Malkovich fan . Jolie ook fantastisch.

4*

Deel 1 van dit heerlijke Oosterse epos brengt ons een heerlijk spetterend actie verhaal. We worden teruggenomen naar de Han dynastie, waar eerste minister Cao Cao toestemming krijgt om China weer 1 rijk te maken en de warlords uit het Zuiden over te nemen.

Dit houdt in dat er aardig wat namen, gezichten en diverse gevechten de revue passeren. Helemaal omdat de Oosterse namen natuurlijk niet zo herkenbaar zijn voor ons westerlingen.

Toch was het heerlijk te volgen, dankzij het tempo wat precies goed is. Omdat de film is opgesplitst wordt in dit deel genoeg tijd genomen om alles uit te leggen, en dat doet zonder ergens echt saai te worden.

De muziek is daarnaast fenomenaal, de gevechten episch en groots, en de cast meer dan prima. De CGI is dan wat minder, maar daar moeten we ons dan maar overheen zetten.

Als je van het genre houdt een dikke aanrader. Voor mij een betere Oosterse variant van Kingdom of Heaven. Op naar deel II!

Het was eigenlijk opmerkelijk dat een film genaamd naar 1 gebeurtenis wordt verdeeld over 2 redelijk lange films. Toch was deel 1, ook al was er geen climax, nergens saai en de gehele duur spannend en spectaculair.

Maar de echte knaller zou dus deel 2 moeten zijn. En toch duurt ook deze film dik 2 uur.

En om maar gelijk met de deur in huis te vallen, als je kijkt waar deel 1 eindigt en waar deel 2 logischerwijs zou moeten eindigen, gaat er veel minder gebeuren in deze film. Daarom zitten er maar wat vullende dingetjes in, zoals een romance van een vrouwelijke spion en diverse dingen die het tempo net iets teveel vertragen. Gelukkig worden we nog wel getrakteerd op een spetterende eindscene. Al met al dus iets minder dan de vorige film, maar samen gezien nog steeds een dikke aanrader.

En die muziek.. Wow.

Cidade de Deus

Werkelijk waar is dit een pareltje van absolute klasse. Visueel steekt het zo mooi in elkaar! De cameraposities, de filters, de kleuren, dit is echt genieten voor de kijker. Het had wel wat weg van Guy Ritchie's Snatch, wat in mijn ogen een positief ding is.
De film neemt ons mee naar de favela's van Rio, om het verhaal te vertellen van het leven in de sloppen. De acteurs zijn echt zeer overtuigend. Met goede dialogen, prachtige gezichtsuitdrukkingen en mooie scene's heeft Cidade de Deus weinig nodig om de kijker zich te laten inleven in het bestaan van de jongens.
De sfeer die in het stadje/dorpje hangt is goed weergegeven. Het tempo ligt precies goed, via goede voice overs, en een kleine speling in de chronologie worden we meegenomen in het leven van meerdere kinderen. En zonder dat het allemaal verwarrend wordt. Alles wordt nog eens begeleid door hele sterke sfeermuziek.

Ik vond de opbouw van de film echt goed, de karakterontwikkeling kwam zo mooi uit de verf. Het laatste stuk van de film (het heden) is echt sterk in beeld gebracht.. De scene op het afscheidsfeestje van Benny is een hele mooie metafoor voor de paniek die er op dat moment heerste, leuk gevonden.

Ik denk dat de film goed heeft weergegeven hoe het leven zich afspeelt in de favela's. Uiteraard is dit wel echt een bizar scenario, maar het gebeurt. Niets uit de duim gezogen. Voor zo'n overtuigende film die zo mooi in beeld is gebracht geef ik dan ook een hoge score.

Zucht, zonde dat het MM publiek weer elkaar als makke lammetjes volgen en een vermakelijk blockbuster als CotT de grond inboren omdat het gemiddelde toch al bar laag staat.

Ikzelf heb me redelijk vermaakt met deze film. Ik heb hem niet in 3D gezien, maar de actie was gewoon goed. Mythologisch klopte niet alles (dat vind ik dan wel weer ergelijk, zo'n hollywood sausje erover), maar aangezien in toch redelijk geinteresseerd ben in Grieke mythology was dit zeker allemaal te pruimen.

Als ik hier dan vervolgens lees: haha er worden schorpioenen gebruikt als vervoermiddel, of, haha die Kraken is dezelfde uit de Pirates of the Carribean, denk ik, ga alsjeblieft lekker Avatar kijken ofzo, maar jij faalt gewoon in je films uitkiezen. Eigenlijk kan ik in elk stukje 'review' hier wel aangeven dat er gewoon totale verkeerde criteria worden gebruikt om deze film te beoordelen. Mensen, je gaat kijken naar een Blockbuster, ga dan niet zitten emmeren over character building. En hoe kun je je in godsnaam ergeren aan enorme schorpioenen als je weet dat je naar een Griekse mythology film gaat. Sorry hoor.

En ja, Kraken was er al voordat PotC uitkwam.

Nouja, ik moet er toch maar een slot aan breien, ik vond hem gewoon erg vermakelijk. Had totaal geen trailers gezien, dus ik wist niet waar ik heenging, maar achteraf was het gewoon een leuk cinama avondje. Hersen op 0 en je ogen de kost geven (Emma.. ).

Het is zeker geen goede geniale film waar we het maanden later nog over hebben, maar de slechtste film allertijden? Dan snap je het niet.

Ik wacht nu nog op een remake van Oddyseey.

3.5*

The Constant Gardener is een film die eigenlijk is te classificeren als politieke docu vs. romantische thriller. We volgen de diplomaat Justin Quayle, die zojuist het verschrikkelijke nieuws krijgt te horen dat zijn vrouw op gruwelijke wijze is vermoord in Kenia. Justin besluit om alles te willen weten over de toedracht, en hier is de tweedeling eigenlijk al zichtbaar. Aan de ene kant is het een kwestie van rouwen om zijn overleden vrouw (het romantische gedeelte) en aan de andere kant wil hij de waarheid weten over wat de exacte motieven zijn, wat zich weer uit in het politieke gedeelte. Het nare van de film is, hij is op beide vlakken echt beresterk.

Men zou namelijk kunnen zeggen dat de politieke boodschap van de film erg duidelijk naar voren komt. Regisseur Meirelles laat duidelijk zien dat Afrika door het Westen nog steeds als minderwaardig wordt beschouwd. Enorme farmaceutische bedrijven gebruiken de misstanden in Afrika om eigen medicijnen in ontwikkeling te testen op de plaatselijke bevolking, die door oneerlijke procedures volledig keuzeloos zijn en dus volledig in de macht zijn van de multinationals (en zelfs bijbehorende regeringen). Dit is gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen in Nigeria in de jaren ’90, en geeft zeker genoeg stof tot nadenken. Echter, als kritiek kan men hier makkelijk op inspelen door aan te geven dat de lokale zwarte bevolking amper een stem krijgt in de film. Het draait voornamelijk op de Britse ambassade en de persoonlijke vendetta van de vrouw van Justin.

Persoonlijk ben ik echter blij met deze invulling. Ik ben vooral dankbaar dat de regie geen minutenlang shots heeft gemaakt van tranende biafra kindjes met vliegen in hun ogen, zoals we al in die verschrikkelijke Unicef reclames te zien krijgen. Het zijn juists shots als deze die de oorzaak zijn van het gedrag van multinationals als Pfizer (de betreffende medicijnenproducent verantwoordelijk voor meerdere doden in Nigeria). Zolang de Westerse wereld Afrika nog steeds als ‘mindere’ Derde Wereld beschouwt heeft gelijkheid nooit een kans.

Het romantische gedeelte heeft daarnaast echter een hoog thriller-gehalte , wat de kijkbaarheid bij het grote publiek weer wat vergroot. En ja, ook dit gedeelte vind ik meer dan voldoende in elkaar steken. Alhoewel de hoofdpersonen en motieven eigenlijk al vrij vroeg in te vullen zijn, is het listige rollenspel interessant genoeg uitgewerkt om toch nog de volle aandacht van de kijker te vragen. Bedrog en corruptie blijkt uiteindelijk tot de hoogste regionen van de Britse regering door te spelen, en het verhaal wordt door middel van diverse flashbacks van de vrouw van Justin goed in beeld gebracht. Neem daarnaast de goede synergie tussen Justin (Fiennes) en Tessa (Weisz) en ook dit gedeelte zit prima in elkaar.

Ikzelf zie deze film dan ook meer als de romantische thriller met een achterliggende politieke boodschap, en niet als een film die daadwerkelijk een maatschappelijk probleem aan de orde wil brengen onder de kapstop van een slap liefdesverhaaltje. En ik denk dat daar al een groot deel van de beoordeling vanaf hangt. De film kon mij iig goed bekoren, gelukkig werd de boodschap mij niet door de strot geduwd maar gaf de regisseur genoeg stof tot nadenken zonder opdringerig te worden. Uiteindelijk blijft het toch een speelfilm.

Interessant fictief filmpje over een wereldwijd virus wat misschien helemaal niet zo onrealistisch is als we zelf doen vermoeden. In plaats van een spectaculaire film wordt hier juist gekozen voor een wat meer wetenschappenlijke aanpak, waar het virus en zijn oorsprong letterlijk en figuurlijk onder een microscoop wordt gelegd. Verwacht dus geen superhelden die het opnemen tegen de bacteriën, maar meer wat labjassen die empirische conclusies proberen te trekken uit wat gegevens. Het kan allemaal nogal saai overkomen, dus daarom is er wat persoonlijk drama ingegoten in de vorm van het verdriet van de rol van Damon. Daarnaast zien we nog Law als een soort moderne blogger die weer zijn eigen mening vormt. De labjassen zijn Winslet en Fishburne. Ten slotte heb je nog Cottilard die onderzoek doet en in allerlei nare situaties terecht komt. Je snapt het al, er gebeurt van alles wat maar ik denk er het zijne van. Geen een van de personages is echt goed uitgewerkt of overtuigend, en dat doet zo’n enorme afbreuk. Had Jude Law lekker uit de film geknipt en Damon een wat meer anonieme rol gegeven, dan was het totaalplaatje misschien veel beter uitgewerkt.

Sowieso heb ik vrij weinig met al die verknipte storylines, zoals Babel ook al eerder probeerde. Het werkt gewoon niet voor mij.

De film is daarmee bijna even klinisch als de researchers van het virus. Er zit weinig schwung in, maar blijft volledig oppervlakkig en had niet misstaan op Discovery Channel.

Het plot is dus zeker leuk en interessant genoeg, maar men heeft zoveel hooi op de vork genomen dat de invulling niet echt interessant is. Jammer eigenlijk.

Typisch Wahlberg filmpje over een echtgenoot die weer de reddende rol moet gaan spelen door middel van een smokkel, waar ook nog z'n zwager is bij betrokken. Van wat ik heb begrepen speelt het boek zich af in Rotterdam/Reykjavik, wat ik natuurlijk qua settings wel leuker had gevonden dan USA-Panama.

Zoals gezegd, echt een typische Wahlberg film waar hij altijd maar stoer doet en eigenlijk nooit iets kwetsbaars laat zien. Dit is dan ook maar een simpel actiefilmpje dus veel anders moet je er ook niet van verwachten. Jammer dat Beckinsale niet wat meer screentime krijgt, want dat blijft toch een Hollywood hottie.

En uiteraard hoort het verloop van het verhaal ook bij een typische Wahlberg film. Hier en daar een clichéetje en een eind waar iedereen mee tevreden kan zijn, en we lopen allemaal weer tevreden de bioscoop uit. Echter dikke kans dat je hem volgende week weer vergeten bent (excl. Beckinsale uiteraard ). Dat maakt deze film niet goed, maar ook echt niet heel slecht. Geinig voor tussendoor.

Allemaal erg heldhaftig die donaties etc, maar wat is er precies zo erg aan? Ok, je zou kunnen zeggen dat de manier waarop de dolfijnen massaal worden afgeslacht nogal inhumaan is, maar verder valt die Japanners weinig te verwijten. Zij eten gewoon graag dolfijn, so be it. Het is een cultuur verschillen tussen 'ons' en 'hun'. Zij eten graag grote vissen, en wij niet want wij hebben liever kleine visjes. Waarom moet het Westen dan gelijk onze visie aan iedere wereldburger opdringen? Ik snap dat niet, in India eet men ook geen koeien, die gaan hier toch ook niet boerderijen bestormen?

Gewoon een feitje: kabeljauw is bedreigder dan menige walvis of dolfijn, en toch hebben wij daar compleet geen moeite mee. Nogal hypocriet. Ik vond de docu nogal eenzijdig, een soort Sea Shepherd verhaal. Mensen raken gewoon meer geëmotioneerd van een dwergvinvis die wordt geharpoeneerd dan een paling die wordt gevangen. Terwijl de paling bedreigde diersoort is!

Om nou enorme medelijden te gaan hebben alleen omdat dolfijnen wat pienterder zijn dan menig ander dier, tja. Je zou een soort zelfde docu kunnen maken in Barneveld waar allemaal zielige kippetjes in een legbatterij doodgaan.

Voor alle duidelijkheid: ik neem het niet op voor japan en eet geen broodje dolfijn morgenochtend, ik probeer alleen dingen te relativeren: er zijn wel ergere misstanden in deze wereld, itt wat deze docu lijkt te willen zeggen.

Zeer indrukwekkende film. Crash is een film over racisme, vooroordelen en liefde.

Allereerst heeft Crash natuurlijk de luxe dat het wordt vertolkt door een sterrencast. Elke acteur krijgt hier van mij een dikke voldoende, zelfs een rapper acteert alsof hij het al jaren doet. En dat is toch wel noemenswaardig. Cheadle is echt een genot om naar te kijken. Eigenlijk vond ik alleen Dillon ietwat verkeerd gecast, ben niet echt fan van hem, en hij stopt in mijn ogen niet genoeg gevoel en ziel in de rol van racistische police officer. Maar verder wordt het verhaal erg overtuigend neergezet.

De muziek die in de film te horen is, vind ik echt geweldig. Echt passend, en laat ook diepe indruk achter. Ik vind Isham dan ook echt een steengoede componist, en ik prefeer zijn muziek ook vaker boven gevestigde namen, die allemaal van die bombastische orkest muziek maken tegenwoordig.

Score is zelf ook soort van multicultureel, dus in dat opzicht past dat natuurlijk wel bij het verhaal. Alhoewel er trouwens niet echt een verhaal, als een rode draad, inzit. Het is meer een chain of gebeurtenissen die allemaal in LA gebeuren, en dan op een soort Magnoliaanse (ik verzin hier woorden) bij elkaar komen. Nu ik het verboden woord Magnolia toch al genoemd heb, ik vind deze film toch indrukwekkender en het sleurde mij meer mee dan wat er in Magnolia gebeurde. Nu komt dit enerzijds doordat Crash op veel dramatischer wordt gebracht dan Magnolia, ook vind ik dat de verschillende personages in Crash overtuigender zijn en uiteindelijk allemaal beter 'tot' elkaar komen.

Over die dramatische manier van vertellen, ik kan me best goed voorstellen dat er mensen zijn die over het script vallen. Natuurlijk is het nogal cliché en natuurlijk is het zeer overdreven, maar het versterkt de boodschap wel degelijk. Aan het begin van de film had ik ook zoiets van 'nou dit is allemaal wel erg racistisch'. Maar als het thema racisme is, kan je er natuurlijk niet onderuit om bepaalde karaktereigenschappen onder een vergrootglas te leggen.

Na verloop van tijd ergerde ik me hier totaal niet meer aan, en liet ik mij de film gewoon overkomen.

En dat lukte aardig! Met een paar zeer indrukwekkende scenes (sommigen zullen weer zeggen sentimentele troep) stokte mijn adem. Het raakt je echt!

Visueel is het ook tiptop in orde. Goede camerapunten, en veel scenes die zich 's nachts in LA afspelen, een tijdstip waar de stad in mijn ogen op haar mooist is. Dankzij de mooie kunstmatige verlichting van de stad zelf, is de film donker, maar zeker niet onderbelicht. Het geeft een goede sfeer.

De afsluiter vond ik echt mooi, eerste keer dat ik de aftiteling heb afgekeken omdat ik echt zat te genieten van Stereophonics.

Geen slechte film over een uitgerangeerde country ster die weer probeert een lijn in zijn leven te vinden. Bridges speelt het echt heel erg goed als Bad Blake, zeer overtuigend gebracht. Minpunt vond ik dat het tempo halverwege de film er een beetje uit was, en verhaal ook niet echt denderend werd.

Filmtechnisch zaten er echt hele goede scenes bij, vond dat stuk ik het vissersbootje echt heel mooi. De muziek in de film is verrassend genoeg ook nog redelijk aangenaam om te horen.

Al met al een leuke film, maar niet echt boven de middelmaat uitkomt.