Meningen

Wow, ben blij dat ik de film heb uitgekeken zonder een epileptische aanval gekregen te hebben. Wat een chaotisch zootje! Het verhaal is zo flinterdun en oninteressant dat het meer een excuus is om wat brute Butler actie te laten zien, dan iets te willen vertellen.

De online counterpart van de echte wereld zit vol met porno en geweld, Kable wordt door een 17 jarige ventje gespeeld en z'n vrouw door (serieus), een dikke naakte 30 jarige lelijke vent in een niet onderhouden woning. Goh, origineel.

Butler is in potentie een goede acteur, maar ik wil hem eens in een goede film zien. Dit was prut!

Guy Ritchie in een notendop. Het is natuurlijk allemaal net zo vernieuwend als de nieuwste iPhone, maar ik vind het heerlijke cinema en kijk dit weg als een vrijdagavondsnack. Lekkere tempo, goeie dialogen, cliché stereotypes en prima verhouding tussen actie en dialoog (Hugh Grant doet t heel fijn). Wellicht duurt de film paar minuten te lang aan het einde en blijft het eeuwig zonde dat Kate Beckinsale haar rol niet kon invullen en er dus voor de mindere Michelle Dockery is gekozen, maar verder was dit een zeer aangename rit. Maar zoals eerder benoemd door anderen, als je Snatch oid niks vond blijf dan maar thuis. Veel van hetzelfde, maar voor mij in de top 3 van Ritchie.

Typisch weer een film die is komen meezeilen met die golf van flauwe Amerikaanse humor met een scherp randje. Helaas is de film niet memorabel genoeg om uit te steken boven het grote aantal films die uit deze film is voortgekomen.

De film begint wel onwijs goed, een superdroge clip uit Afrika (no pun intented), en dit niveau wordt vastgehouden tot over de helft van de film. Helaas wordt het laatste stuk veel te sentimenteel en valt er weinig meer te lachen. De relatieproblemen worden iets te serieus genomen, en uiteindelijk ben je uit de flow van het lachen. Wat erin resulteert dat we een komedie hebben die een uurtje duurt.

In dit uurtje zien we wel echt 2 sterke karakters. Zowel Aaron als Aldous zijn beide onwijs goed geschreven, heerlijk overtuigend. Vooral Russell als snuivende rockstar Snow was heerlijk overtuigend en grappig in vele manieren. Jonah gaat wat meer de droge kant op, maar zo vullen ze elkaar onwijs grappig aan. Hoogtepuntje is dan ook de scene in Vegas (wat tevens de ommekeer was van de film). Muziek was nog bovenverwachting goed, en de poppy rocksongs kwamen nog erg goed uit de verf. Al waren de hitjes van Jacky nog veel grappiger haha. Uiteindelijk kun je wel stellen dat de hele film nergens over gaat (dat hele gebeuren in The Greek is daarbij ook gewoon een superdikke anticlimax), behalve sex drugs en rock en roll. Redelijk geslaagd daarin!

Vandaag nog maar eens dit drama (ik heb het hier niet over wat ik ervan vind dames en heren! ) bekeken. En het is echt een schitterende film waarvan de 3 uur zo voorbij vliegen.

Ik moet zeggen dat The Godfather een van de beste openingsscene's heeft die ik me voor de geest kan halen... De bruiloft is in mijn inziens ook 1 van de belangrijkste scenes als het gaat om het begrijpen van maffia films. Het duurde een halfuur, maar ik vond het geen minuut te lang duren. Echt heel slim van Coppola om je film zo te beginnen! De sfeer die we zien is echt fantastisch. Ik zat er na een kwartier al helemaal in, alsof ik zelf als een Italiaan in New York bij het feest aanwezig was. Hoogtepuntjes vond ik de vrouw van Corleone die wat ging zingen, gevolgd door die ouwe, waarbij iedereen moest lachen (zelfs het orkest, en ik glimlachte gewillig mee ). Aan de andere kant weer de serieuzere kant uiteraard, en dat zijn dan de audiënties bij de Don.. Zo laat Coppola op fantastische wijze zien dat het leven als maffioso uit 2 delen bestaat: personal and business. Dit komt trouwens ook meerdere malen weer terug in de film. Er wordt echt een hele grote waarde aan gehecht.

Nu de sfeer er echt goed inzit, vliegen de volgende uren ook voorbij. Het stuk in Corleone vond ik ook heerlijk om te kijken, zo mooi gefilmd, zo mooi in de tijdsgeest gebleven. Heerlijk.
Het tempo ligt redelijk. Dat mensen hier beweren dat er weinig gebeurd: ongelofelijk?! We zien langzaam hoe een imperium dreigt in te storten, maar 'dankzij' geweld en verderf wordt dit omgedraaid door de persoon waarvan je het niet verwacht Michael. Pacino zet hier al direct zijn beste rol ooit neer. Wat kan deze man fantastisch acteren. Geweldig! Velen hebben het constant over Brando, maar het mag duidelijk zijn dat Michael hier de show steelt. Brando kwam bij mij nogal zwak over.. Het was dan ook niet echt een hele complexe rol. Eigenlijk kan iedereen wel als Don spelen. Beetje zware stem opzetten, beetje moeilijk doen etc. Alleen de scene waarbij hij moest huilen om de dood van zijn zoon maakte echte indruk.
De subpersonages werden ook goed vertolkt, al vond ik Clemanza nogal zwak. Ik vond vooral de rol van Rocco (Moe Greene) erg leuk, en uiteraard was Duvall als Tom top notch.

Om terug te komen op die scheiding tussen personal and business uit de openingsscene, Coppola gebruikt dit mooi om het verhaal te vertellen. We zien constant hoe The Business uiteindelijk zijn consequenties heeft op het persoonlijke leven van de familie.. En hoe dat weer invloed heeft op the business! Zo worden de actie scenes afgewisseld door de emotionele scenes waarin we de ontwikkelingen van de familieleden volgen. Dit houdt de film constant fris en interessant. Vooral de personal scenes vond ik erg sterk, vooral omdat daar het acteer talent van de cast goed naar voren komen.

Ik vond de camerabeelden ook een plaatje.. We zien het bekende New York zoals iedereen kent, maar toch weer in een ander tijdsbeeld. Vooral de auto's waren gracieuze voertuigen die lekker glimmen en de film lekker dat 40's sfeertje geeft. De muziek/score is inmiddels natuurlijk ook legendarisch: alsof goede films standaard ook een fantastische soundtrack hebben! Waar in de meeste films een riedeltje eindeloos wordt herhaald, wordt The Godfather Theme gewoon sporadisch gebruikt in scenes waar de muziek ook echt iets toevoegt en een zekere meerwaarde heeft.

Voor dat ik het wist, was ik alweer bij het laatste halfuur gekomen. Hier vind ik eigenlijk dat de enige minpuntjes van The Godfather zitten, namelijk: het gemak waarmee Michael zomaar even alle andere Dons om het leven brengt... Als ik me niet vergis, worden ze allemaal op klaarlichte dag in een tijdsbestek van 6 uur neergeknald.. Dit zorgde er toch wel voor dat de geloofwaardigheid iets daalde.. De hele film is duidelijk dat Corleone onmogelijk een hit kan plaatsen op ieders hoofd, maar aan het einde is hier helemaal niets terug van te zien? Nogal raar als je het mij vraagt. Zou het dan niet logischer als een machtigere familie, zoals Barzini's, allang de Corleones en alle anderen ten val hadden gebracht?. Daarnaast ergerde ik me een klein beetje aan het feit dat Kay wel erg makkelijk en gewillig terugkeert naar Michael.. Uit alles blijkt dat Kay verliefd is geworden op de onschuldige Michael, de oorlogsheld die het geweld voortaan afzwoor. Van de een op de andere dag vertrekt hij, komt een jaar later terug, verteld dat hij voor z'n vader werkt... En Kay accepteert dat gewoon?. Uiteraard snap ik dat hier in de andere films aandacht aan wordt besteed, maar toch vond ik dit niet helemaal kloppen.
Uiteraard, dit zijn maar 2 nihile dingetjes, en hebben het kijkplezier zeker niet verpest. Want ik zit nu nog gewoon steeds te smullen van die sfeer, de muziek, Pacino en de rest. Fantastische film.
O en Goodfellas vind ik beter btw

En toen was het effe stil. De laatste twee Bondfilms waren een gemiddeld succes, maar vooral in de Amerikaanse markt boekte men wat tegenvallende resultaten. Toch was de wens om met Dalton nog door te gaan. Maar helaas overleed Richard Maibaum in 1991, de scriptwriter van vrijwel elke Bond film waaronder mijn meest favoriete. Ik ben van mening dat Maibaum wellicht nog een groter aandeel heeft in de populariteit van 007 dan Ian Fleming zelf. Dit groot gemis was lastig om op te vangen.

Daarnaast had de productiemaatschappij nog flinke schulden vanwege ietwat tegenvallende resultaten van de vorige 2 Bondfilms en vooral het dure Moonraker wat miljoenen had gekost. Per slot van rekening kwam er ook nog een flinke ruzie over de rechten van James Bond, wat uiteindelijk er toe leidde dat GoldenEye pas 6 jaar na Licence to Kill zou verschijnen.

Zonder Dalton overigens, die vond het allemaal wat te lang duren en hield de eer voor zichzelf. Zo kwam men uit bij Brosnan. Iedereen heeft z'n eigen favoriete Bond, en het is lastig om niet je oordeel over de films door te spiegelen op Bond zelf, maar Brosnan is mijn favo Bond. Heeft de charisma, looks, talks en alles wat ik van de geheime agent verwacht. Daarnaast spelen nostalgische gevoelens natuurlijk ook wel mee aangezien de Brosnan Bondfilms de films zijn waarmee ik ben opgegroeid.

De film begint prima. Wel mis ik de oorspronkelijke Bond muziek een beetje. John Barry doet inmiddels niet meer mee en Eric Serra neemt hem over. Geen fan van. Er zitten ook allemaal schijt irritante geluidseffectjes door. In de intro zien we Bond met een heuse AK47 aan de slag gaan. Dit zegt veel over de weg waar Bond is ingeslagen. Dikkere actie en meer spectaculaire actiescenes. Minder stealth en handguns dus. De stunt met het vliegtuigje waarmee de intro wordt afgesloten is wel een beetje vergezocht moet ik zeggen, zelfs voor Bond maatstaven.

De intro song is door U2 geschreven en dat zegt al genoeg over de wanstaltige muziek die ze normaliter maken. Gewoon een slechte song, één van de minste uit de reeks. Wel hoog Russisch gehalte in de intro, terwijl dit de eerste film is sinds het IJzeren Gordijn is gevallen. Oh well.

Het verhaal is lekker typisch Bond. Een Russische misdaadorganisatie genaamd Janus jat een high-tech EMP wapen wat ze afvuren op Engeland, secondes nadat ze de bank willen overvallen om alle sporen te wissen. Het is wel typisch dat Bond dit ontdekt omdat hij toevallig even iemand laat checken door MI6. Sowieso wel grappig die intel, MI6 kent de organisatie maar toevallig maar 1 lid... Degene die Bond net ontdekt heeft. Ok...

Het verhaal wordt nog wat leuker na de plottwist, waar we ook meteen in de meest geniale Bond scene ooit komen: de tank achtervolging in Rusland. Holy shit, echt geniaal. De 007 bleef een beetje achterwege in de hele scene, totdat die tank opeens die muur uit komt zetten . Memorabel 007 momentje.

De Bond girl is trouwens best nice, Famke Janssen is helemaal fucking geniaal en Sean Bean doet het ook prima, maar zal niet echt een villain spelen die in je top lijstje komt. De eindscene van GoldenEye is weer traditioneel een spectaculair slotstuk, mooie locatie en ditto actie.

Al met al is GoldenEye best tof. Het zet de wat serieuzere lijn van de Dalton films door, al zitten er wel meer (cheesy) woordgrapjes in die soms een beetje too much worden. Het is jammer dat qua muziek dit gewoon een dikke tegenvaller is, maar verder een film met Brosnan aan het roer dat naar meer smaakt. Ben benieuwd!

Goldfinger is weer een logische stap in de 8 verfilmingen van de Fleming boeken. Eon productions besluit echter om een nieuwe regisseur te nemen in de persoon van Guy Hamilton. Dit is een redelijk aparte keuze aangezien hij hiervoor nog geen noemenswaardige films heeft geregisseerd en zijn voorganger, Terence Young, toch alles behalve een slechte prestatie afleverde. Echter, Young was al bezig aan een andere film en was dus niet meer beschikbaar. Dit gaf wel weer een nieuwe mogelijkheid tot een frisse wind binnen de 007 films. Dat men wel vertrouwen in het script en Hamilton had blijkt wel uit het feit dat men het budget nog eventjes verhoogd. In de 3e films wordt net zoveel uitgegeven als in de eerste 2 films samen. Goldfinger verteld het verhaal van een falafide goudsmokkelaar (Auric Goldfinger) die met een genius plan met als hoofdstage Fort Knox probeert de goudmarkt in handen te krijgen.

Of het aan het boek/script lag of aan de verandering in de regisseurs stoel (boeken nooit gelezen dus ik weet het niet), maar Goldfinger is een een andere film dan zijn voorgangers. Uiteraard zijn er de vaste 007 dingen die zowel in de boeken als de eerste 2 films zaten, zoals teveel knappe vrouwen, de martini, het geflirt met Moneypenny, de heerlijke openingscredits en het 'Bond, James Bond' zegje. Maar daarnaast biedt Goldfinger nog wat meer. Dit maakt Goldfinger iets meer karakteristiek dan het ietwat oppervlakkige Dr. No bijvoorbeeld. Er zit wat meer humor in om mee te beginnen. Connery is als 007 wat meer gewiekst en heeft meer droge punchlines. Daarnaast komt de Q-Branche wat meer naar voren (nu ook verpersoonlijkt met Desmond Llewelyn) en krijgen de gadgets een wat meer prominente plek. Waar we in From Russia With Love een simpele briefcase krijgen, zien we hier een dikke DB7 met allerlei vernuften zoals smokescreen, mitrailleurs en een heuse flight seat. Het zijn zulke dingetjes die het tot een echte James Bond film maken: niet een willekeurige advonturieren film, maar een film naar de boeken. Dat men wel van zulke dingetjes hield blijkt bijvoorbeeld ook uit de ranch van Goldfinger, met de biljarttafel die transformeert in een controlekamer etc. Het voegt misschien niet heel veel toe, maar ziet er wel vet uit.

Iets wat ook aan het karakter van de film meewerkt zijn de bizarre personages. Het zijn bijna typetjes te noemen, maar toch zijn ze ook weer geloofwaardig. Oddjob als Zuid-Koreaanse handlanger, de chick met de bizarre naam Pussy Galore en als grappigste voorbeeld de oma met een machinegeweer. En daarnaast is er natuurlijk Goldfinger zelf. In de lijn van traditie speelt de badguy een net zo belangrijke rol als Bond zelf, en Gert Fröbe speelt het echt geweldig, heerlijke badguy. Wat ik ook altijd tof vind, is dat het niet zomaar dommekrachten zijn zoals in meeste films, maar echt geniale gasten. Meestal compleet gek, maar geniaal. In deze film komt SPECTRE niet aan bod, maar Auric had voor hetzelfde geld ook in deze criminele organisatie met schaakmeesters en legercommandanten kunnen zitten. Naast de gekke personages zijn ook de bizarre sterfgevallen iets wat Goldfinger een eigen smoelwerk geeft: een elektrocutie in bad, iemand volledig met goud verven waardoor ze sterft, het kan allemaal.

Uiteraard komen ook de meest schitterende exotische locaties aan bod, alhoewel Goldfinger meer is gericht op het Amerikaanse publiek en daarom ook grotendeels in Amerika afspeelt. Op zich jammer, want de achtervolging in Zwitserland vond ik echt toffe beelden opleveren. En natuurlijk de besluiping van de fabriek van Auric Enterprises was heerlijk stealthy en typisch Bond. Bond moet namelijk niet gunblazing te werk gaan, maar een sluwe vos blijven. Dat blijkt ook wel hoe hij bijvoorbeeld uit de gevangenis ontsnapt. Gewoon met je brains en niet met je krachten. Ook weer lachwekkend dat er vervolgens allemaal Aziaten blijken te werken . Gelukkig komt Bond nog wel een keertje terug in de Alpen .

De muziek is ook allemaal wat groter aangepakt. Shirley Bassey, een heuse popster, verzorgd nu een echte titelsong met zang, iets wat ook helemaal nieuw was. Ook kunnen we voordat de film uberhaupt is begonnen genieten van een losstaande actiescene met 007 die verder losstaat van het verhaal. Ondertussen zijn ook die 007 openingen legendarisch. Barry mengt de muziek perfect in de film. Een mooi voorbeeld is als Leiter Oddjob en Solo achtervolgen. Op de achtergrond horen we een instrumentale interpretatie van Goldfinger met saxo's en trompetten, heel vet.

Al met al een échte Bond film die de serie meer en meer vorm begint te geven. Naast de vaste dingetjes uit eerdere 2 films komen er nog wat typische Bond dingen bij, waardoor ook Goldfinger heerlijk is om naar te kijken. Helaas gaat het soms net eventjes wat de luchtige kant op met de flauwe grapjes en bizarre personages. From Russia With Love was weer wat serieuzer en had daarnaast ook wat meer spanning en betere spionagescenes, iets wat ik beter bij Bond vind passen! Daarom komt deze net onder From Russia With Love.

Ik vond het alleen maf dat Leiter opeens 20 jaar ouder was, maar dat is ze vergeven.

Ik weet niet hoe vaak ik het hier gezegd heb, maar ik heb nooit echt een hoge pet van Ben Affleck opgehad.
En ik weet niet hoe vaak ik het heb gezegd, maar elke keer weer moest ik achteraf concluderen dat het allemaal wel meeviel. Of dat het echt wel beter was dan verwacht. Alhoewel mijn perceptie altijd hetzelfde bleef, moet ik toch maar eens toegeven dat Ben Affleck zo slecht niet is. Ik ga wel een nieuwe zondebok zoeken. Labeouf ofzo, al was het maar omdat zn naam zo lastig is.
Anyway, aangezien de rollen van Affleck vooral worden getypeerd door coolness rather than acteerprestaties, was het toch wel een lichte verrassing dat hij koos om een film te regisseren. Gone Baby Gone is daarmee zijn regiedebuut, en afgaande op het aantal sterren (als je nog niet hebt gekeken doe je dat nu dus onbewust), een zeer geslaagd debuut.
Affleck kiest voor een ‘vertrouwde’ omgeving door Boston te kiezen. Door middel van extreem veel sfeer shots van de omgeving (vooral in het begin heeft vrijwel elke scene 2 of meerdere korte shots van de omgeving) probeert Affleck de film een (voornamelijk) grauwe sfeer mee te geven. Ik vind persoonlijk dat hij daar in geslaagd is. Boston komt echt over als een soort (sub)urban jungle, wat ook het uitgangspunt van Affleck moet zijn geweest. Verder komt de film totaal niet opdringerig over, en is het gewoon prettig om naar te kijken. Wie had dat gedacht.
De cast is sterk ingevuld. Alhoewel de rol van broeder Casey natuurlijk neight naar nepotisme, is het de Afflecks vergeven aangezien Casey hier echt heel goed speelt. Dat kan helaas niet gezegd worden van Monaghan, die geen toegevoegde waarde heeft en van mijn part compleet had mogen worden weggelaten. Eenzame detectives doen het toch beter. Freeman valt ook tegen, maar ik kan die man dan ook niet uitstaan. Altijd hetzelfde trucje.

Het verhaal is echter het grootste pluspunt van de film. Na verloop van tijd kreeg ik het gevoel dat het gebeuren nogal ongeloofwaardig was, of zelfs cliché (het stuk waar ze de woning van die pedofiel binnenvallen bv…). Juist op het moment waar ik dacht, ah dit kan bijna niet, bleek niet de film de schuldige, maar had ik het zelf bij het verkeerde eind! Deze dubbele plottwist is erg vernuftig en onderscheid de film toch wel van andere oppervlakkige thrillers. Dat de film wat worstelt met verschillende thema's is eigenlijk geen probleem. Moet zeggen dat het einde wel iets overtrokken is, maar ik kan de keuze hier ook wel waarderen.

Al met al is Gone Baby Gone niet alleen een hele sterke film, maar als debuut iets om trots op te zijn.

Fantastische maffia film, heb 145 minuten zitten genieten. Mooi om te zien dat het van het ene moment op het andere moment alles kwijt kan zijn door een foutje. Beter dan Scarface, en Joe Pesci speelt geniaal! DeNiro doet ook gewoon wat ie moet doen, en dat is foutloos een film neerzetten. Super!

@chevy: hij is gespoilerd nu, sorry.

Leuke onderhoudende film over een stalag waar een groep Britten en Amerikanen probeert uit te ontsnappen. Onlangs de redelijk lange duur in 1 adem afgekeken.

Het sfeertje wat heerst in het kamp maakt het erg fijn om te kijken, maar soms heb je het idee dat de gevangenen wel erg arrogant zijn en de bewakers weer erg laks en nonchalant. Dit deed wel een beetje afbreuk aan de geloofwaardigheid van de film. Natuurlijk is het waargebeurd, maar ik vraag me af in hoeverre de makers de gebeurtenissen echt hebben opgevolgd. Wat me hierbij ook stoorde was de belichting. Ik snap dat Sturgess geen zwarte vlekken wilde hebben (zal in die tijd ook wat minder worden gebruikt als tegenwoordig met alle HD-televisies), maar dat men steeds in de schijnwerpers ging staan werkte ook niet echt mee.

Gelukkig bevat de film wel veel spanning. Door sterk acteerwerk worden de kleine dingetjes zoals hierboven geschreven teniet gedaan, en je zit er echt in. Voor dat je het weet zijn de mannen alweer ontsnapt. De tijd vliegt voorbij en de karakters zijn leuk uitgewerkt. Alhoewel er natuurlijk 500 POW's rondlopen, zijn er net genoeg uitgelicht om het interessant te houden. Vooral McQueen en Bronson spelen erg sterke rollen. Het einde is natuurlijk onwijs onbevredigend, maar het laat wel de harde realiteit zien die gold (die harde realiteit die ik in het kamp dus zelf miste). Toch ben ik blij dat dit stuk lekker uitgebreid werd behandeld, aangezien het net zo interessant was als de ontsnapping en de tijd in het kamp zelf.

Camerawerk en muziek zijn dik in orde. De tunnel is misschien wat misleidend in beeld gebracht, want het moet toendertijd vele male krapper zijn geweest. Het claustrofobische mist dus wel een beetje, dat kwam waarschijnlijk ook door de te felle belichting.

Al met al een hele sterke oorlogsfilm die spanning goed afwisselt met sterke dialogen en goed acteerwerk.

Wow. Tegenvaller zeg. Onderwerp heeft alle ingrediënten om een boeiende film af te leveren, maar dat lukt allesbehalve. Je komt er gewoon niet in. De karakters zijn vlak, eendimensionaal, worden niet goed ingeleid en uitgelicht, stom romantisch plotje er in en geen aantrekkelijke plaatjes. Alleen het laatste halfuurtje is eigenlijk te behappen.

Zeer interessante film die wat meer duidelijkheid probeert te scheppen over het doel waarom de USA in 2003 Irak is binnengevallen. Helemaal interessant omdat het publiek dit eigenlijk nooit te weten is gekomen, wat toch wel een van de grootste mysteries kan zijn van het afgelopen decennium. Het is dan ook te prijzen dat de makers de film neerzetten als kritiek tegen de oorlog, maar anderzijds is het weer jammer dat ze daar een deels fictief plot voor hebben geschreven. Maar ach, het is en blijft een film en geen documentaire. Zolang de kijkers maar de boodschap snappen.

Eigenlijk is Green Zone ook helemaal geen oorlogsfilm. Ik wist niet wat ik moest verwachten, dus rekende op een simpel actiefilm, maar kwam toch ‘bedrogen’ uit. Green Zone is veel meer een thriller die zich afspeelt in Irak, en dat is een combinatie die erg prettig werkt. Ook al weet je hoe de vork in de steel zit, is het toch interessant om te kijken hoe het verhaal zich ontvouwt. Misschien is het fictieve plot in dat opzicht toch wel een bonus.

Ook ben ik blij dat de film verder rechtoe rechtaan is. Geen verschrikkelijk liefdesplotje ertussendoor, geen overdreven Amerikaans einde en standaard cliché’s (OK, een paar dan, zoals de vrouwelijke journaliste). Nee, het is gewoon een prima film. Camera vond ik zelf wel prima werken, slechts bij een paar scenes vond ik het shaken te overdreven, maar verder was het prima in lijn met de film.

Leuk voor tussendoor!

Behoorlijk matige Man vs. Nature film. Ik zeg expres man ipv men, want het was duidelijk dat het overgrote deel van de cast er voor spek en bonen bij liep.

The Grey volgt namelijk het verhaal van een man (Neeson) die een klotebaantje heeft bij een oliemaatschappij. Als hij dan na een vliegtuigcrash midden in Alaska is aangewezen op wat mislukkelingen en ex-veroordeelden, is het zijn taak om weer veilig thuis te komen. Waarom weet ik eigenlijk niet aangezien hij de avond daarvoor nog zelfmoord wilde plegen. Neeson is de enige van de cast die wat achtergrond en emotionele lading krijgt, de rest totaal niet. Daarbij opgeteld wordt het verhaal vanuit het perspectief van Neeson verteld en staat zijn smoel redelijk alleen op de cover van de film. Tja, dan wordt de film al snel saai. Want in een overlevingsstrijd tegen wat wolven uit Alaska waar er eigenlijk maar 1 man belangrijk is, zit ik echt niet op het puntje van m'n stoel als een andere kerel het leven laat. Je hebt er totaal geen binding mee en ik ben een kwartier na het kijken alweer alle namen compleet vergeten. Ook wordt al snel duidelijk dat Neeson tot het einde overblijft. Dit betekent dus dat ik al helemaal weinig spanning kan ontdekken in de film, want de rest gaat toch wel dood.

Het is dan helemaal raar dat de momenten waar de film een beetje spannend wordt, opeens keihard worden onderbroken door wat gapige flashbacks naar z'n (ex) vrouw. Werkt dus alleen maar averechts in actiefilm als dit.

Gelukkig weet de film ook nog wel op de lachspieren te werken. De scene waar men een cliff moet oversteken is daarbij gewoon barslecht. 1 van de mannen weet over het ravijn te springen. In de scene daarna zien we echter dat dit ravijn ongeveer 100 m breed moet zijn dankzij zeer slecht knip en plakwerk van de technische dienst.. Zulke momenten kunnen toch echt niet in een film als dit.

Ten slotte wil ik nog meegeven dat het beste acteerwerk komt van de wolven zelf. Hun gevoel voor spanningsopbouw en hun prestaties tot het voortbrengen van dinosaurussen geluiden is zeer indrukwekkend.