Meningen

Heavy WOII filmpje uit het rijtje Boy With Striped Pyjama's, maar dan van Duitse makelaardij. Het verhaal speelt zich af in maart 1945, vlak voor de bevrijding van Buchenwald, waar de kampbewoners de bevrijding bijna kunnen ruiken. Dan duikt er plots een meegesmokkeld Joodse jongetje uit Polen op die niet geregistreerd staat. Voor de mannen een dilemma: alles riskeren en deze jongen helpen de oorlog te overleven?

De film is, zoals we eigenlijk van de Duitsers wel kunnen verwachten, hard en gruwelijk. Onze buren zijn nog steeds vrij schuldbewust en de oorlog is dan ook nog onderwerp #1 op de scholen. Dit soort films lijken aan te willen tonen dat men inderdaad de meest gewelddadige beesten waren, maar er ook gevangenen waren die juist menselijk waren.Weet niet of dit bewust ook Duitsers waren en geen Joden maar a la.

Er wordt goed afgewisseld met bestaande beelden uit die tijd, maar ondanks alle gruwelen lukt het de regisseur nooit om écht veel indruk te maken. De momenten zijn spaarzaam. Toch moet ik zeggen dat het wel één van de betere films is die ik in tijden gezien heb.

Net als Reinbo de Extended Version gekeken, maar helaas met een iets ander resultaat. Het wordt al prachtig aangekaart door verschillende mensen, en dat is dat het plotje op hetzelfde niveau zit als een Avatar, wat o zo vaak wordt aangekaart als een verschrikkelijk filmpje die het puur van zijn visuele indruk moet hebben. In principe ligt The New World van Malick daar helemaal niet zo ver vanaf. Vreemd genoeg ligt het gemiddelde van The New World weer veel lager dan Avatar, terwijl ik eerstgenoemde toch beschouw als de aangenamere deel van de twee. En dat is vooral te danken aan Malick. Het is echt lastig om een simpel roman om te vormen tot iets filosofisch en mooi, zonder pretentieus te worden. Malick heeft dat opgelost met zijn fantastisch talent om van elk shot een visueel pareltje te maken. Elk shot bevat een compositie waar over nagedacht is, een beweging die de kijker uitdaagt. En vervolgens gecombineerd met heerlijke voice-overs. Het leidt tot een kalmte in de film die het echt aangenaam maakt om eens op een zondag te kijken. Of een maandag. Weet je, eigenlijk maakt het niet uit dat je wanneer je hem kijkt. De schitterende muziekbegeleiding van Mozart en vooral Wagner maken het geheel tot een sereen rustpunt. Combineer het met de nodige natuurgeluiden en het plaatje is compleet.

Helaas heb ik achteraf misschien de fout gemaakt om dan de versie van bijna 3 uur te kijken: het duurt gewoon te lang. De scheidingslijn tussen rust en saai is erg klein, en er zijn zeker momenten in de film dat die lijn wordt overtreden. Ik twijfel namelijk ook sterk over het poetisch vermogen van Malick. De voice-overs zijn kalm, maar te vaak worden er wat cliché dingen geroepen in de trent van ‘jij stroomt door mij’ etc etc. Geen enkele dialoog ontroert, interesseert of prikkelt de zintuigen. En dat is echt doodzonde. Want dit maakt me alleen maar harder twijfelen of dit echt een pretentieuze Pocahontas vertaling is, of een mooi liefdesdrama.

De sfeer echter is wel sterk aanwezig. Ik had als kijker echt het idee onderdeel te zijn van de Nieuwe Wereld. Ik ervaarde bijna dezelfde cultuurshock toen men arriveerde in London, en verlangde net zo sterk terug naar Virginia als Rebecca dat toendertijd deed.

Uiteraard moet ook nog de kritische blik van Malick naar de hedendaagse Amerikaanse maatschappij worden genoemd. Het moge duidelijk zijn dat Malick een duidelijke visie heeft op het ontstaan van De Verenigde Staten, en die is niet positief. Zonder expliciet het te verwoorden, wil Malick met deze film ook laten zien dat het land is gebouwd op overtuigingen van kolonisten die de natives volkomen hebben weggedrukt. En dat werkt nu nog door in de 21e eeuw.

Eigenlijk moet ik dus concluderen dat deze film veel dingen goed doet maar met een paar dingen in mijn mening ook de mist ingaat. Sfeer en rust zijn in overdaad aanwezig, maar de gaperige romantische voice-overs verpesten een flink deel van mijn ervaring.

Onderhoudend actiefilmpje op een dude die z'n vrouw uit de gevangenis wil bevrijden omdat hij (volgens zijn ogen) onterecht is beschuldigt van moord.

De film is nogal gefixeerd op Russel Crowe maar hij toont maar weer eens aan dat hij dat makkelijk kan. Acteren kan deze gast wel, toffe rol hier.
Het script is goed geschreven, maar dat kan dan ook komen omdat het gewoon een dikke remake is van de Franse film Pour Elle (schijnt, nooit gezien). Ik vond de film echter nogal Amerikaans overkomen, maar bepaalde scenes die nogal over the top zijn en soms nogal onrealistisch (het inbreken in het busje par example).

Wat ik echter net wat storender vond was het feit dat Crowe alles zo lekker had uitgekiend... Terwijl het eigenlijk al had moeten aflopen toen hij al werd ontdekt in het ziekenhuis zelf en alles uitgangen werden afgesloten...
Als je echter over deze missertjes heen kan kijken heb je nog best een vermakelijke film over. Het slot wordt nog zowaar spannend en de tijd vliegt dan ook best snel voorbij.

Slaat de plank helemaal mis.. Dit is weer typisch zo'n Westerse film over eeuwenoude traditionele ninja's met eercodes en respect.

Wat maken wij Westerlingen daarvan? Een paar hersenloze Karate Kids die als huurmoordenaars optreden voor iedereen die maar genoeg geld biedt.

De actie is zeker bruut, ziet er allemaal goed uit, alleen heb ik nooit geweten dat bloed 6 meter je lichaam uitspuit als je een snijwond hebt. Ook leek het bloed meer op dubbelfris dan het spul wat bij mij door m'n aderen stroomt, maar dit zal vast een bewuste keuze zijn van de regisseur. Een soort comic stijltje qua bloed ofzo, ten minste, dat mag ik hopen.

Het verhaal is echt van het niveau lege pleerol. De journalist is waarschijnlijk na wat Scary Movie cheerleaders de meest irritante karakter die ik heb gezien.

Alleen was Raizo de uberninja wel een toffe gast. Dat mes aan de ketting gevecht kon ik wel waarderen.

Maar afgezien van de actie wil het niet echt lukken met deze film, en ik denk dat de grootste reden is dat de film niet precies weet wat het wil zijn. Het wil geen vermakelijke gory B-film zijn, maar ook geen serieuze ninja film. Wat overblijft is een zuur tussendoortje.

Spannende film die het waargebeurde verhaal verteld van 2 bergbeklimmers die onder lichte druk van de journalistiek en politiek de noordkant van de Eiger beklimmen: tot dusver nog nooit iemand gelukt. De film komt rustig op gang, en de regisseur doet goed zijn best om de verschillende motieven van de klimmers goed vast te leggen.

De klim zelf is echt fantastisch in beeld gebracht. Door zowel op locatie te schieten als in een studio waar de wand 100% is nagemaakt ziet het er levensecht uit, met zwetende handjes als gevolgd. Je krijgt er bijna zelf kippenvel van, zo goed is de storm en kou in beeld gebracht. Ik heb redelijk wat klimfilms gezien, maar hier kwam echt de pijn en hardheid goed naar voren.

Het plotje met het journalistje werkte echter nogal op m'n zenuwen. Ik snap dat het in de film zit, maar het leidde me onnodig af van het spannendste deel van de film. Daarom werd je zo nu en dan uit de flow gehaald.

Het laatste kwartier is echt supersterk!