Meningen

Geweldige en (voor die tijd) vooruitstrevende neo-noir van Lynch. Mijn aandacht had hij volledig. Nauwelijks iets op aan te merken van de eerste tot de laatste minuut. Op zich een vrij banaal misdaadverhaal maar de sfeer, macaber, sensueel en vol lonkend gevaar, doorspekt met symbolisme, is werkelijk enorm. Hier wordt je diep in meegezogen. Beaumont is aangetrokken door risico en voert op eigen houtje een onderzoek naar een mensenoor die hij vond, bijgestaan door de lieflijke Sandy (Dern). De scènes met Dennis Hopper als Frank Booth zijn om van te smullen. Wat een gestoorde gek man. Ergens is het niet logisch dat Beaumont zijn gijzeling overleeft maar goed, we nemen het er maar bij. Rossellini vond ik ook minder; ze was toen de vrouw van Lynch en hij zag er op artistiek vlak zijn muze in, maar echt een aantrekkelijke femme fatale vond ik haar niet. Blue Velvet is ook wat mij betreft warm aanbevolen.

Zo slecht vond ik het nu ook weer niet. Vooral de muziek maakt veel goed. Deze sequel is een eerbetoon aan de overledene Belushi, Calloway en Candy die de dienst uitmaakten in de eerste film. Landis behoudt dezelfde format, maar dan met een minder resultaat dan het origineel (4,5*). Alles uit de eerste film komt weer aan bod : de non, Goodman die Belushi vervangt (niet met succes), de achtervolgingen door de politie en uiteraard een hoop indrukwekkende namen uit de muziekwereld.

Ik miste de aanstekelijke sfeer van het origineel en dat heeft veel te maken met de afwezigheid van John Belushi maar ook met de toevoeging van enkele dwaze elementen. Zo is de scène met James Brown in die tent, waarin de sheriff plots in een blues brother verandert een pijnlijk "oh my god" moment. Maar met artiesten als Clapton, Erykah Badu, Aretha Franklin en B.B. King worden muziekliefhebbers in de watten gelegd en is veel van de pijn vergeten.

Op bijna alle fronten een geweldige film. Dat is wat een musical moet zijn : geestig en vrolijk. En met de twee droge maar ook cartooneske Blues brothers die op goddelijke missie zijn, kan het niet stuk. Veel van de humor kwam voort uit verschillende cameo's, waarvan vooral Ray Charles en Aretha Franklin me geamuseerd hebben. Ook Spielberg kwam op het einde even langs als belastingsambtenaar. De aanstekelijke muziek is universeel bekend en vind ik ook een betere soundtrack dan Fame uit hetzelfde jaar. Enkel Cab Calloway met zijn vreselijke Minnie the Moocher vond ik een misser. Hoe dan ook vind ik deze Blues Brothers superieur aan Fame op zowat alle vlak. Ik denk dat ik zelden zoveel blikschade heb aanschouwd als in deze film tijdens twee monsterlijke car chases. Wat een chaos! Op het einde lijkt het alsof de helft van de States achter hen aan zitten. Een knappe film!

De bedoeling van de makers was duidelijk om een vrolijke en knotsgekke sixties sfeer te scheppen waarin een vrijgevochten jeugd in contrast gesteld wordt met de stijve conservatieve elite. Dit wordt hier wel erg karikaturaal uitgevoerd. De personages zijn zo extreem voorgesteld dat er van realisme geen sprake meer is. Dat stijve kerstfeestje bij die minister, de vrouwen die wekelijks naar de boot gebracht worden om met de radiopiraten te wippen (want de enige vrouw aan boord is 100% lesbisch), die Simon die huwt en 17 uur later terug scheidt, die stunt waarin Gavin en de Count op de mast gaan klimmen en zich dan in het water laten vallen... Voor het overige moet je ook de muziek laten inspelen; er komt een hele cargo aan hits voorbij. Typisch Britse feelgood en humor maar te overdreven neergezet voor mij. PS/Bleekscheetje Talulah Riley (ooit mvr Elon Musk) zag er wel mjam uit.

Tegenvallende film van Melville (mijn zesde toch al). Franse film noir met een vermoeiend cliché verhaaltje rond een lokale gokker die het in zijn hoofd krijgt om de casino van Deauville te beroven. Al bij al vrij gewoontjes voor een film van Melville... ik was bang dat het daarna een banale heist zou worden maar de film krijgt dan toch zijn eigen twist waarmee de conventies achterwege worden gelaten... maar om te zeggen dat dit een opmerkelijke film was. Nee hoor. De "sfeer van de tijd" is heus zo briljant niet trouwens... Vind zijn jaren '60 films veel beter.

Prima documentaire over wereldkampioen schaken Bobby Fischer. Een mysterieuze persoonlijkheid die zich op een onnatuurlijke wijze ontwikkelde tot een schaakgenie, die egoistisch en mensenschuw was. Het duel Spassky-Fischer in 1972 krijgt een belangrijke plaats in de docu, mede omdat het onrechtstreeks en op een sportieve manier ook deel uitmaakte van de Koude Oorlog. Het meest fascinerende is de complexe persoonlijkheid van Fischer, werkelijk voer voor psychanalisten. Fischer had zich mentaal opgesloten in zijn geest om het gebrek aan familiale affectie te compenseren. Na de piek van zijn carrière werd hij antisemiet, paranoide en, als je de beelden uit IJsland bekijkt, geeft hij de indruk niet meer rationeel te zijn. En als je in de ogen van de kleine Bobby Fischer kijkt, zie je ergens al een kleine glimp van die gekte.

Finse slasher die best sterk en sfeervol geregisseerd is, en enkele twists in petto heeft, maar inhoudelijk ook steken laat vallen met enkele indrukwekkende dwaasheden. Dat van die nude pics die eigenlijk niet bestonden vond ik echt niet werken. Dan verder in de film... als het de bedoeling is dat we het spannend vinden omdat de meisjes in levensgevaar zijn, dan slaan ze de plank mis, want met wat die meiden daarvoor deden heeft niemand sympathie voor hen . Het einde was er ook snel aan gebreid.
Het is okay om een wat afwijkende slasher in gedachten te hebben, maar het moet dan ook nog allemaal wat steek houden. En als slasher zelf mocht het wat stouter.

Lijkzakverhalen...

Welkom in Carpenter's horrorclubje. Body Bags ligt als omibus In het verlengde van Creepshow (3*), Tales of the Crypt (3*), Nightmares (2,5*) en Necronomicon (3*) . Drie losse griezelverhalen met veel humor. Het hele tweede verhaal met Stacy Keach die geobsedeerd is door zijn haartooi is daarvan het beste voorbeeld. Het eerste "gas station" verhaal was minder origineel, en toont veel gelijkenissen met het "Terror in Topanga" verhaal uit de film "Nightmares". Laatste met Mark Hamill die het oog van een necrofiele serial killer getransplanteerd krijgt is dan weer de goorste aflevering. Vermakelijk is het wel hoewel voor mij meer door de humor is dan door de spanning en horror, en mede dankzij het feest der herkenning met een hele schare acteurs, top models, zangeressen, filmlui die erg gekend zijn : Sheena Easton, Roger Corman, Wes Craven, Twiggy, Debbie Harry..

Eigenaardige film van De Palma. Een lofbuiging naar de Master of Suspense, dat is overduidelijk wanneer je al snel merkt dat elementen uit Rear Window en Vertigo verwerkt worden, maar dan met sleazy accenten en zwarte humor die het wat eigentijdser maken. De eerste ontmoeting met Holly Body op "Relax" van Frankie goes to Hollywood is één van de beste scènes in de film. Het einde is vrij abrupt en de film sluit niet op een conventionele manier af. Vond dit trouwens maar een flauwe afsluiter. Toch een 3,5* omdat dit een amusante film is met enkele spannende scènes. Het was ook heel goed gekozen om de moord halverwege te laten plaats vinden na een lange aanloop. Een keuze die zonder meer betere thrillers afgeeft. Hitchcock deed hem dat ook al voor in Psycho waar het wel beter werkte dan hier.

Tien jaar voor 'Basic Instinct' is het 'Body Heat', uit 1981, die de erotisch geladen thriller typeerde. In feite is dit een remake van een film uit 1944, 'Double Indemnity', een film noir van Billy Wilder.

Kasdan brengt hier een hulde aan deze machiavelistische films. De atmosfeer is zwoel, de muziek is sensueel en er ontstaat een onweerstaanbare chemie tussen Hurt en Turner. Geen goedkope seks en opzettelijke vulgariteit hier, wel oprechte sensualiteit en vrij onschuldig innuendo, dat nog getuigde van de voorzichtigheid van de regisseurs in die periode, waarin de censuurschaar nooit ver weg was. Het verhaal zit goed in elkaar, enkel ervaarde ik de eerste helft als langdradig en was de wending op het einde een veel te gecompliceerde breinbreker. 3*

Combi van trashy humor en ranzige horror, met techno soundtrack. Wel érg bizar en fout. Precies alsof ik onder invloed was van één of andere drugs zonder drugs te hebben genomen. Het acteerwerk is van middelbaar studentenniveau, de special effects zijn uniek te noemen. Je houdt van deze biochemische nachtmerrie of niet... heb zelf niet zoveel plezier aan die onzin beleefd.

De vuile spelletjes van de CIA in het Midden-Oosten, gebaseerd op onderzoekswerk van een journalist. Het blijft me verbazen hoeveel de CIA zich kan permitteren in andere landen om de jihadistische terreur een hak te zetten, zoals het gebruik van een onschuldige (de architect). Dit is echt niet goed te keuren.

De film gaat over een CIA operative ter plaatse (DiCaprio) en zijn baas in Langley (Crowe) die de verantwoordelijke van terroristische aanslagen in het westen uit zijn hol moet lokken. Daarvoor werkt hij samen met de chef van de Jordaanse veiligheidsdienst (Mark Strong), maar de drie spelen geen open kaart met elkaar...

Zoals van Scott te verwachten, is dit een heldere en gepolijste film geworden die niet al te "amerikaans" aandoet, behalve dan de rol van Strong als een fake arabier, een totale miscast. Maar de beklemmende sfeer van het midden oosten zit er wel in en dat betekent heel wat voor deze spionagethriller. De romantiek met de verpleegster vond ik walgelijk; zo'n verplicht nummertje om te tonen hoe open-minded de CIA wel is tegenover andere culturen. Wie gelooft dat?

Een jongen met schulden duikt een tijdje onder bij zijn vader, die obsessief met bodybuilding bezig is als voorbereiding voor een wedstrijd. Er wordt dan ook veel focus gelegd op de vader-zoon relatie en de stevige voorbereiding van deze sportsman. Hormonen, amfetamines, proteinedranken, 300 eieren per week... hij slikt het allemaal. Verder is het inhoudelijk allemaal erg magertjes en werd maar weinig uit de kast gehaald. Het einde kon nog wel leuk worden, maar ik denk dat de maker het cliché wilden vermijden van bodybuilders en vechtpartijen...Conclusie : verveelt nergens maar heeft weinig te bieden.

Beetje een onverdiend gemiddelde. Het is geen meesterwerk maar de film is goed in wat hij dient te doen: entertainen. Een wat aangelengde thriller (weinig suspense) met een vleug romantiek ertussen. Het werkt wel voor mij en ik blijf me er mee vermaken; Whitney Houston brengt het er opvallend goed van af vond ik. Je vergeet haast bijna dat ze eigenlijk niet echt een actrice is. Madonna mag daar lessen uit trekken. Haar prachtige stem wordt gemist, want de soundtrack mocht er zeker wezen. Costner speelt weer waar hij goed in is: de oppervlakkige en ernstig kijkende held; vroeger keek ik naar de man op in dergelijke films, nu is het toch allemaal wat minder maar ik klamp me alsnog vast aan de goede herinnering die deze film bij mij teweeg brengt.

Wat een ongelooflijk grimmige prent. Wraak in al zijn lelijkheid. De regisseur bezondigde zich wel aan effectbejag met de duidelijke intentie om te schokken vond ik. Die autopsie-scène op het kind met de daarbij horende onsmakelijke geluiden hoefde niet zo expliciet en ook het einde is lekker makkelijk. Het tragische van dit verhaal wordt redelijk lomp onderuit gehaald door in te zetten op gruwel. Ik heb wel lof voor de prachtige cinematografie : een aantal scènes, zoals de verdrinking van het meisje, zijn meesterlijk geschoten. En dat is slechts één van die vele knappe scènes waar Chan-wook Park in uitblinkt.

God bless the United States of America. Wel Amerika, ze mogen het hebben hoor. Fox News topman Roger Ailes belichaamt alles wat negatief is aan kapitalisme. Machtsmisbruik vooral, waarbij heel wat mooie vrouwen seksueel gechanteerd worden om hun carrière vooruit te helpen. Er gold zelfs een korte rokjesverplichting op de werkvloer en de camera moest de gladde beentjes mooi in beeld brengen. Enkele populaire nieuwsankers brachten de seksistische werkpolitiek aan de grote klok in volle Trump verkiezingscampagne. Trump komt er trouwens ook niet denderend van af, met uitspraken over Megyn Kelly die me nog helder voor de geest staan.

Uiteindelijk is Bombshell een droog werk, teveel een reconstructie en te weinig een film voor mij. Een saaie chronologische opeenvolging van feiten en mijlpalen die wegkijkt als een documentaire en klinkt als een nieuwsartikel dat afgerammeld wordt. Dan kijk ik liever een documentaire als ik tussen beide mag kiezen, zeker wanneer zoals hier, een hoop footage door de film gemangeld wordt. Theron en Lithgow zijn onherkenbaar. Ik vond vooral Robbie de sterkere rol hebben als de naieve ambitieuze blondie die zich laat meeslepen in wat de normale gang van zaken was.

Rappenau heeft in een carrière van bijna 60 jaar slechts acht films geregisseerd; om u maar te zeggen dat het niet de meest productieve Franse regisseur is. Maar als je zijn films ziet zie je een perfectionistische zin voor esthetiek en detail. Zijn films hebben een hoge spektakelwaarde en voelen bijna aan als Amerikaanse films, met veel zwier. Enkel zijn vroegste films waren tegenvallend.

Bon Voyage is een vrij drukke film, die begint als een soort film-noir met een bekende filmactrice Vivianne als femme fatale (Adjani) die haar jeugdvriend Frédéric erbij betrekt. Daarna kantelt het in de richting van een verzetsfilm wanneer de Duitsers Frankrijk binnenvallen en de hoofdpersonages allemaal vluchten en terechtkomen in Bordeaux. Frédéric komt dan stilaan in een plan terecht om een kernfysicus in Engeland te krijgen, en de film wordt dan wat chaotisch door de veelheid aan personages die gevolgd worden : de politieke minnaar van Vivianne (Depardieu), de neef van de vermoorde man, een journalist die in feite een Duitse spion is, de professor en zijn gevolg....

De gevoelens van Frédéric verschuiven door allerlei wendingen van zijn egoïstische jeugdliefde naar een verzetsstrijdster, en dat is een belangrijk motief waardoor "Bon Voyage" ook vaak de romantische toer op gaat. Een goede, vlot wegkijkende film. Maar film-noir, verzetsdrama, romantiek en avontuur... het is best veel hooi op de vork voor één film.

Niet echt geweldig. Was die bekende cast er niet, dan was dit een vlug vergeten B-film geweest. Het hele onderzoek naar de serial killer blijft een hoop toevalligheden en aha-erlebnissen waar je als kijker totaal niet in gelooft. Zoals dat boek "The Bone Collector" dat toevallig opgeraapt wordt door Donaghy, dan Rhyme die op het nippertje gered wordt. Tandenknarsend irritant gewoon. De film is veel slechter dan ik me hem herinnerde. Dan die stereotiepetjes zoals vooral Capt Cheney die zo'n extreme karikatuur wordt van de incompetente flik dat het stoort. Ook in het duo Washington-Jolie zit er weinig meer te ontdekken dan wat passieve appreciatie voor elkaar. Gelukkig wist ik niet meer wie de killer was, wat de film nog net dat beetje spannend maakte.

Langdradig en idioot. Dit had met zeker 40 min minder een betere film geweest, . Deze western kent een goed uitgangspunt en had potentie, maar de uitwerking is ronduit incompetent. Het een en ander slaat ook nergens op : wanneer je iemand uit elkaar haalt zoals die hulpsheriff, dan verwacht je wel dat er een paar liter bloed uit zijn lijf kletst, maar nee geen druppeltje bloed. . En ook wanneer Wilson zomaar dat ding uit de keel haalt van één van die wilden en onmiddellijk weet hoe hij dit moet gebruiken is om achterover van te vallen. Hoe zouden die wilden dat spul trouwens in hun strot geïnstalleerd kunnen hebben?? Zo zijn er nog van die idiote dingen, zoals Wilson die met gespalkt been mijlen gaat wandelen of vrouwtjelief die precies niet teveel heeft afgezien tijdens haar gevangenschap . En dan aanschouw je een film die ten onder gaat aan een hoop idiotieën. De vijf minuutjes stevige gruwel die je te zien krijgt kunnen daar helaas niks meer aan verhelpen.

Geen grote fan van Guadigno. Beetje pretentieus toch. Zijn horrordrama balanceert op het randje van de rauwe arthouse en wil zich profileren als een diepgravende kannibalenfilm. Het moet gezegd : de film is redelijk disturbing en kent vrij ongemakkelijke scènes.. niet zozeer de kannibalenscènes doen dat.. het is vooral het besef dat er zo'n personen in onze maatschappij vrij rondlopen al zijn het slechts enkelingen. Rylance zette een echt lugubere creep neer en is de enige acteur die na afloop ook blijft plakken.
Er zat ook voldoende onzin in om de film te diskrediteren. Het feit dat kannibalen elkaar vanop lange afstand kunnen ruiken is ronduit dwaas en ook de backgrounds van Lee, Maren en Sully zijn nogal idioot. Alsof kannibalisme getriggerd wordt door het opgroeien in dysfunctionele gezinnen. Niet helemaal slecht, maar de romantische roadmovie was boeiender dan het kannibalenthema.

Be decent.

Deze film was 20 jaar terug een schaamtelijke flop op alle vlak. Ik heb persoonlijk altijd geloofd dat Bonfire niet begrepen werd. De Palma maakte hem te hoogdrempelig voor een doorsnee-publiek. Als ik zo de commentaren van de laagstemmers ga lezen, is het duidelijk dat ze ofwel er geen moer van gesnapt hebben ofwel niet eens de moeite hebben gedaan om het te snappen.

Want er zit wel iets in. Een uit de hand gelopen aanrijding veroorzaakt een groot circus waarin politieke belangen, multi-etnische belangen en de zucht naar mediasensatie als een carrousel draaien rond Tom Hanks. Geld zorgt ervoor dat de mens bezig blijft in zijn streven naar roem, en iedereen is bereid een ander ervoor te naaien. Vandaar ook de speech van Morgan Freeman op het einde over fatsoen .

Het zijn zeker niet de beste rollen van Hanks, Griffith en Willis. De satirische opzet van de hele film accentueert op een overdreven manier de trekjes van alle personages en de trucs die ze aanwenden om hun goals te halen. Hanks is een sullige, ontrouwe en veel te eerlijke Wall Street speculant, F. Murray Abraham een ambitieuze burgemeester, Melanie Griffith een domme oversekste bimbo en dan is er ook nog Hanks' vrouw, een preutse socialite. Ja het is een apart soort humor, ja het is leuk als je de satire begrijpt. Bonfire is een film waarbij je even aan de werkelijkheid moet denken, en beseft hoe dicht ze er bij zitten. Ik zou de film onrecht aan doen door een laag cijfer te geven; verdient volgens mij een 3*.

PS : Heel eventjes zie je ook een zevenjarige Kirsten Dunst in haar eerste bioscooprol.

Met Michel Serrault, de onvergetelijke Zaza uit La Cage aux Folles, weet je dat de humor wel goed zal zitten. Vooral de eerste helft, waarin de overstresste WC-brillenfabrikant het niet meer ziet zitten met zijn stakende werknemers en gefrustreerde vrouw was grappig. Wanneer hij de plaats inneemt van een verdwenen man die als twee druppels op hem lijkt, vindt hij opnieuw het geluk, maar dan wordt het wat stuurloos en is het niet meer duidelijk waar alles naartoe wil. Het einde is dan ook behoorlijk flauw.

Naast Serrault is Eddy Mitchell (de tweede grootste Franse rockstar na Johnny Halliday) goed bezig; zijn rol deed me sterk aan de typische Depardieu vertolking denken.

Tegenvallende herziening.

Indien Bonnie en Clyde elkaar nooit hadden ontmoet, dan wachtte hen misschien een lang en normaal burgerleven. Hun koppel was een explosieve cocktail van liefde en gevaar ... de verfilming begint als een romantische onderneming van ongebreidelde vrijheid, maar die stilaan omslaat in grimmigheid wanneer ze alsmaar strakker in de greep raken van de ordediensten. Echter valt de film meermaals stil met dialogen tussen hen waarvoor ik weinig interesse had en waarbij ik me begon te vervelen. Ik vond B&C soms een tempo-probleem hebben. De broer (Hackman) en vooral de schreeuwerige schoonzus van Clyde maakten de film er niet beter op. Wat een onuitstaanbare figuur en onrealistische weergave.

Het is nog steeds een klassieker die een kijkbeurt verdient, maar de tand des tijds begint toch serieus te knagen.

Rommel van Lommel.
Het begin knipoogt inderdaad naar Halloween, maar daarna wordt de weg van onverwerkte kindertrauma's ingeslaan. Al helemaal belachelijk wordt het wanneer scherven van een spiegel de boze geest van een overledene bevatten. De heavy synths versterken de sfeer maar met de knullige special effects is het meer lachen dan griezelen. Goedkoop filmpje dat vreemd genoeg veel geld in het laatje bracht.

Rise and fall van een pornoster, maar tegelijkertijd ook een satirische kijk op het Amerika van eind jaren 70 begin jaren 80. Eddie, een afwasser in een club, wordt door regisseur Jack Horner in dienst genomen als acteur in pornofilms onder de naam Dirk Diggler. Hij wordt een succes en dat stijgt de naieve Diggler uiteindelijk naar het hoofd. Rondom hem vinden we allerlei kleurrijke personages van technici tot andere acteurs. Voeg daar nog een hoop coke bij en je weet algauw dat deze film een onvermijdelijke bocht zal nemen.

Het is geen verrassing dat Anderson zijn personages op een gegeven moment in het putje doet belanden. Amber Waves is een gescheiden moeder met kind, Rollergirl kapte met haar studies om de benen wat wijder te spreiden, Little Bill's vrouw doet het met iedereen behalve met Little Bill, perchman Scotty is een gay die een crush heeft voor Diggler (hilarische scène wanneer hij Diggler zijn liefde verklaart), Swope is gefrustreerd door opeenvolgende fiasco's als vertegenwoordiger etc. Enkel businessman Horner (een geniale Reynolds) blijft met zijn voeten op de grond en wandelt stoïcijns en zakelijk door de hele film alsof hij alle touwtjes trekt.

Knappe film van Anderson, en de acteurs zijn gewoon top. Ik heb ook geen kritiek op de lange speelduur. Hij laat ons meeleven met zijn personages, en de "vrije val" komt in de tweede helft lekker hard aan. Het begin van de film zet direct goed de toon : als je veel personages hebt is het gewoon knap om ze allemaal onmiddellijk te introduceren in eenzelfde decor (hier de club van Maurice)... Sowieso is Boogie Nights een 10/10 voorbeeld van hoe je personages vorm geeft. Heerlijk om te zien! Ook met de egocentrische cultuur uit die jaren weet hij veel mee aan te vangen : die zangcarrière van Diggler bvb was satire ten top. Geen talent hebben voor zang maar toch platen opnemen en als een echte pro proberen te klinken met wat commentaar over de opname... Maar de hele film gaat dan ook over een groep geboren loosers die zich het centrum van de wereld wanen en zich wegsteken achter pseudoniemen die hun ware zielige levens verhullen. Dat iedereen op het einde zijn leven terug op de rails krijgt is vond ik best ongewoon.

Eén grote klotefilm. Ik dacht niet dat dit een komedie was.. misschien moet dat er bij de genre-aanduiding nog eens bij. Komedie en misdaad gecombineerd zijn me maar zelden bevallen. Het verhaal was zo leeg als een biervat op een zondagmorgen : twee gozers, pardon, diepgelovige gozers, knallen misdadigers neer en een flik zit hen op de hielen. WAW, waar heb ik dit nog gezien?? Dat dit niemendalletje als één van de 150 beste films geprezen wordt, is me een mysterie. Ik denk dat het iets te maken heeft met het Tarantino gehalte?!?

1,5* voor de aanwezigheid van de immer geloofwaardige Willem Dafoe, op het einde als vrouw verkleed en die één van de gangsters een tongzoen draait. . Onbetaalbaar !!! Jammer genoeg ook de enige scène die ik me uit de film zal herinneren.

Verfrissend originele en totaal absurde mockumentary tegelijkertijd. Eigenlijk inhoudsloos ook, want het enige wat de film wil doen is provoceren door de taboes uit te buiten. Of het nu sex, racisme of anti-feminisme is. Toch ook wel grappig om te zien hoe weinig open en hatelijk de Amerikaan staat tegenover vreemdelingen, al gaat Borat wel ver om hen aan te vallen op hun privacy. Alleen jammer dat die grappen die hij met die "echte" mensen uithaalde altijd zo kort waren, want het was echt leuk. Ik las trouwens dat Pamela wel als medeplichtige optrad : dit had ik niet van haar gedacht. Toch een vrouw met humor die Pamela

Weinig bekeken film door MovieMeter leden zo te zien. Nicholson speelt één van zijn sympathiekste rollen als een grensagent die omringd is door corrupte collega's en geplaagd wordt door zijn geweten Hij heeft ook een gouden hart voor dat Mexicaanse meisje en haar broer. Alleen het einde wordt nogal vlug, en met iets te veel zelfvoldaanheid, uitgewerkt. Zeker het bekijken waard.

Lang geleden in de bios gezien. Dat ik mij er niks meer van herinner komt niet eens omdat het zo'n slechte film is, want er zitten een paar goede ideeën in. De uitbuiting van goedkope Mexicaanse vrouwen voor de Amerikaanse consumptiemarkt illustreert mooi één van de eigenschappen van kapitalisme. Dat welvaart altijd tot stand komt op de kap van anderen. Alleen weet Bordertown niet goed of het moet kiezen voor de thriller, en dan doel ik op het oplossen van de moorden die rond Juarez gebeuren, of voor het drama rond armoede en uitbuiting. Een beetje jammer dat de film nergens sterk overkomt, maar een ramp was het nu ook weer niet, met dank aan J-Lo die haar rol met meer gedrevenheid speelde dan ik verwachtte.

Nestbevuiler...

De Jim Jarmusch van de Lage Landen komt aanrukken met een vreemde mengelmoes van thriller, zwarte komedie, absurdisme, relatiedrama en horror. Of het allemaal ergens op slaat is nog maar de vraag, maar in elk geval vond ik na afloop dat de cirkel wel rond was.

Borgman moet je toch als een surreëel wezen zien, een demon , die volgens een modus operandi gezinnen helemaal kapotmaakt. Die twee kompanen van Borgman hebben ook duidelijk de macht om zich in honden te transformeren . Thematisch leent Borgman wat uit het horrorgenre : daar is het ook altijd zo dat demonen binnen moeten uitgenodigd worden om kwaad te kunnen aanrichten. Heel belangrijk is de manier waarop de sexy Deense nanny betoverd wordt en helemaal in hun macht komt. Het begin van de film is ijzersterk en neemt je onmiddellijk binnen in een bedreigende sombere sfeer ... Toch wordt de film minder interessant wanneer de noodlottige situaties in het gezin zich stilaan voor onze ogen voltrekken, en ik vond dat er gevoelsmatig wat ontbrak om dit echt een erg goede film te vinden. Het is hoe dan ook een film die de aandacht weet te trekken en aansluit bij de recentere nieuwe golf van horrorfilmmakerij (Peele, Eggers,..) waarbij meer ingespeeld wordt op de situatie dan op de effecten.