Meningen

Tjonge jonge, dit was niet best. Ik geef niet graag slechte cijfers maar dit gemiddelde is hier wel verdiend en steun ik ook. Whoopi heeft blauwe ogen in de film, dat heeft me vooral gefascineerd. Dat ik dat nog nooit gezien had! Uiteindelijk bleken het lenzen.

Voor het overige werkt deze film op geen enkel front : humor ondermaats, misdaadplot lekker standaard, bad guy volledig afwezig, de schreeuwerige idioot Carl, Whoopi in haar slechtste rol, één actiescène in de straten van Frisco die eerder verplicht dan functioneel aanvoelde. Nee, snel verwijderen van de digicorder dit.

Niet de eerste keer dat een point of view vanuit een doodskist genomen werd. Wes Craven deed dit al in "Serpent and the Rainbow" uit 1987 en Tarantino in Kill Bill. De regisseur vond het wel uitdagend om een anderhalf uur durende film te maken vanuit een lijkkist. Helaas werkte het maar half. Het is knap hoe de camera dicht bij Reynolds lijf blijft zitten en de makers hebben het zich ongetwijfeld ontzettend moeilijk gemaakt met het weinige licht dat er is en de schaarse ruimte. Audiovisueel komt het redelijk experimenteel over.

De beperkte setting zorgt spijtig genoeg ook voor beperkingen voor het verhaal en ook ik raakte stilaan uitgekeken op een hijgende, alle kanten uit bewegende en telefonerende Reynolds. Enkel de adder in de kist zorgde voor een spannend stukje in de film dus zo spannend was het nu ook weer niet. Ik denk dat ik er zou tegenop zien om deze film nog eens te bekijken. Door de twist op het einde heeft de film een erg lage herzieningswaarde.

Help, er zit een tijger in huis!

Enkele spannende scènes in dit huis maar met bitter weinig visueel talent gefilmd en met inferieure dialogen. Niet meer dan een redelijke straight-to-dvd die morgen weer vergeten is.

Arriaga is een meester in het eenvoudig vertellen van complexe verhalen. Dat vond ik de sterkste kwaliteit van dit drama. Ik had er niks op voorhand over gelezen, en ben er dus zonder voorkennis aan begonnen en het viel naar begrijpbaarheid supergoed mee. Laat u niet afschrikken dus door de puzzelachtige verhaalstructuur, en meesleuren op de emotionele deiningen van "The Burning Plain".

Het verhaal vertrekt vanuit 4 verschillende situaties, die stilaan naar elkaar toegroeien en een mooi afgewerkt geheel vormen. De sterkste en mooiste rol was in mijn ogen weggelegd voor Jennifer Lawrence, die zwaar op de proef werd gesteld door het overspel van haar moeder. Wat daaruit volgt is een leven waar ze vlucht voor de pijn in haar. Tot ze haar dochtertje ontmoet .

Het is waarlijk een sterke film, glad en duidelijk verteld, die de aandacht vasthoudt met pakkende acteerprestaties en een diepmenselijk verhaal over schuldgevoel. Op het eind mocht de film van mij nog een kwartier langer duren, maar men begrijpt toch dat de tijd de brokken opnieuw aan elkaar zal lijmen. Die ontmoeting in die kamer tussen Theron en haar dochtertje vond ik een erg mooi moment. . Filmkriebel zegt : bekijken die film

Zeer goede horror dat zich afspeelt rond een vakantiekamp. Eén van de beste slashers die ik gezien heb (uncut). De kills zijn bloedig en expliciet, de geile tieners gaan uit de kleren, de regie is mooi en verzorgd en zelfs wanneer de killer niet in de buurt is, blijft het vermakelijk met wat humor en andere leuke scènes zoals het goed vertelde verhaal van Cropsy rond het kampvuur . Enkel de geniale makeup van de verbrande Cropsy mocht wat langer in beeld blijven. De inspanning die hier in werd gestoken komt nu niet tot zijn recht. Echt een aanrader, had dit niet verwacht.

PS : Iedereen begint klein. Deze film werd geschreven door Harvey Weinstein, CEO van de inmiddels vrij belangrijke Weinstein Company

Hoewel aanvankelijk een sterke beloftevolle opbouw, viel het mij al snel tegen op alle vlak. De scènes verlopen tergend traag, het acteerwerk is ouderwets en stoffig en eerlijk gezegd verwachtte ik een beetje wat er op het einde gebeurde. Ik mis een paar intense scènes. Dat de film in de jaren '70 gemaakt is is echter geen excuus: voorbeelden genoeg waar de uitwerking wel in orde was. Ik verwijs bvb naar films als "The Changeling" en "The Watcher in the Woods" (ook met Bette Davis trouwens).

Ook viel er niet veel te huiveren; een langgerekte geeuw trok al eerder over mijn gezicht dan een gespannen en gefixeerde blik. Ik verwachtte er meer van op basis van de vrij hoge ratings en dito gemiddelde.

Zombie Express

Uitmuntende zombie spektakelfilm die zeer sterk geïnspireerd lijkt door World War Z (meets Snowpiercer?) en meer bepaald door een scène in een vliegtuig. Werkelijk een dijk van een film met erg spannende scènes en die in het laatste half uur nog meer registers opentrekt en onverwacht spectaculair wordt. De horror viel nog mee : meer dan wat gebijt en gegrom doen de zombies niet wanneer ze in actie schieten maar toch vond ik ze afschrikwekkend en enerverend door hun extreme agressiviteit. De personages krijgen ook kleur mee en de makers van deze film gebruiken die personages om meer dan eens een dramatische laag toe te voegen die me op momenten kippenvel bezorgde. Actie, spanning, tragiek... Train to Busan heeft het dus allemaal, tot en met de prachtige muziek bij de eindcredits.

Is een rustig en voortkabbelend drama met samoeraisaus, maar zo uitzonderlijk speciaal kwam dit niet over bij mij. Een van de taken van samoerais is om gerechten voor te proeven voor hun heer. Shinnojo wordt tijdens dit dagelijks ritueel vergiftigd met blindheid tot gevolg. Zijn sociale stand en relatie met zijn liefhebbende echtgenote worden op de proef gesteld. Ondanks het minimale plot ging ik makkelijk mee in de film. Het traditionele Japan wordt mooi ingekaderd, de sociale omgang is soms curieus om te zien en de dialogen zijn fijn. Toch mist het dat beetje extra die er een meesterwerk zou kunnen van maken.

Bandidos Yanquis

Klassieker die iedereen moet gezien hebben. Het verbaast me dat die niet in de top 250 zit. Deze western heeft toch één van de beste eindes die ik ken. Het is ook geen gewone western. De humoristische toon is permanent aanwezig, Etta Place is als vriendin van het duo wat onderbelicht maar ook dit maakt de film atypisch. Verder is het genieten geblazen met beelden van mooie landschappen en enkele topscènes zoals waar Newman kunstjes met de fiets uithaalt op het nummer "Raindrops keep falling on my head"

Voor de vierde keer gezien, en nog steeds even goed

You hear nothing, you see nothing... you only serve!

Geen tweede "The Help" over huishoudhulpjes in ieder geval. De vooruitgang van de Afro-amerikanen wordt bekeken door de ogen van een presidentiële butler. Van racistische moorden, rassensegregatie, naar negeractivisme naar uiteindelijk een zwarte die president wordt. Hoeveel meer kon dit voor de hand liggen? Dat er onbegrip is tussen Cecil Gaines, die geleerd heeft om de blanke te dienen omdat het altijd zo is gegaan, en zijn zoon, die voor gelijke rechten tussen blank en zwart strijdt, is in de film vrij paradoxaal en legt de essentie van het hele veranderingsproces bloot. Maar wanneer de makers laten uitschijnen dat de dood van Kennedy verband houdt met de zwarten-emancipatie gaat mij net iets te ver...

In de film passeren heel wat bekende acteurs de revue als president, waarvan ik Alan Rickman als Reagan en Jane Fonda als Nancy Reagan toch wel de sterkste vond. Ook Liev Schreiber als Lyndon Johnson vond ik top. Lenny Kravitz als butler gaat dan weer helemaal in tegen zijn imago. The Butler heeft zinnige dingen te vertellen en staat stil bij etappes uit de Afro-amerikaanse geschiedenis die niet iedereen kent (de Black Panthers, de Freeride bussen). Alleen gaat het zo nu en dan eens richting verheerlijking en heroïsme, en dat durfde me wel eens te irriteren.

Ik vond dit een redelijk zware film met veel wanhoop en trauma's. Een man probeert een draai te geven aan gebeurtenissen uit zijn verleden door wijzigingen aan te brengen in de tijdslijn maar het lukt hem maar niet om een harmonieus parcours te bewerkstelligen. Het is geen spoiler dat de film over tijdsreizen gaat, niet op dezelfde tijdslijn maar op alternatieve tijdslijnen die vanuit één punt vertrekken en hij reist van de ene realiteit naar de andere. Als je het zo bekijkt vallen die inconsistenties nog wel mee. Hij verplaatst zich immers ook niet fysiek door de tijd. Echter lopen sommige verhaallijnen dood omdat hij opnieuw een andere toekomst schept zoals in de gevangenis bijvoorbeeld. Nog een woordje over het einde. Ik heb de DC gezien en dit was het sombere einde zoals de makers het voor ogen hadden, wat ik wel beter vond dan de "happy ending" uit de bioscoopversie. Een intrigerende film, steekt goed in elkaar, is goed gespeeld, maar echt geen feelgood film. Voor mij zeer degelijk zonder meer.

Niet al te beste thriller die om zeep wordt gebracht door een slechte clou . Een koppel wordt gechanteerd om mysterieuze redenen. Het is best spannend opgezet en het is gissen waar het allemaal zal eindigen. Brosnan kon ik niet smaken ditmaal. Wanneer de ontknoping echter duidelijk wordt, vallen zwaktes van eerder in de film door de mand. De film gaat iets te ver in het irrealistische. De rol van Neils vrouw in het hele gebeuren komt daarna heel ongeloofwaardig over. .

Vampieren met existentiële problemen

Zoals vaak met Jordan is het een visueel toppertje, met erg mooi kleurgebruik, zalige camerashots en sfeervolle decors. Op dat vlak is dit een erg mooie film, en de beelden blijven je maar aan het scherm houden. Ook de acteurs vond ik goed in hun rol zitten. Ronan mist nog wat pit maar Arterton wist me wel helemaal te overtuigen.

Zoals vaak ook met Jordan is de inhoudelijke uitwerking vrij zwak. Hoewel de film over een duo vampieren gaat, hoef je je (net als in Lat den Ratte komma in) niet aan het klassieke recept te verwachten. Er gebeurt niet bijster veel (geen probleem op zich) en de aandacht gaat volledig naar een weinig inspirerende en prikkelende reflectie over onsterfelijkheid en daarmee samen gaande eenzaamheid. Ik vond het flashback-verhaal dat zich begin 19de eeuw afspeelde boeiender dan het hedendaagse drama-verhaal. Wel leuk dat Jordan zich weinig aantrekt van de clichés en een eigen invulling geeft aan het woord vampier : geen hoektandjes, lopen ook overdag over straat en hangen niet ondersteboven.

Het mist zeker tempo en een sterk script, maar toch heb ik hier wel een leuke avond mee gehad.