Meningen

Sjonnie smokes shit.

En niet zo'n beetje ook. 9 Grammetjes en een broodje shoarma vullen zijn dag.

Ondanks de agressieve kant van Sjonnie is hij ook een zeer komische vent. Al bedoelt hij het waarschijnlijk niet altijd zo, en zullen de instanties dit ook niet beamen. Hilarisch was i.i.g. mijns inziens, het behangen tot de schimmel. Je moet het maar bedenken.

Het vervelende van deze 'docu' is echter het feit dat er weinig wordt ingegaan op eventuele achtergronden danwel familie en zijn gezin. En dat is een gemiste kans. Evenals het abrupte einde. Wel onderhoudend en enigszins vermakelijk dus. Met dank aan Sjonnie, en niet zo zeer aan de makers.

Misschien een follow-up dan maar?

Redelijk.

Romantisch rillen.

Romantisch filmpje over twee aantrekkelijke lesbiennes die een wilde nacht beleven tijdens een vakantie. De film doet menigmaal wat thrillerachtig aan, maar het ware rillen komt niet door het mysterie dat de twee elkaar opdringen, maar wordt vooral veroorzaakt door de erotische verwikkelingen. De film kent een vrolijke ondertoon en doet enigszins charmant aan.

Goed.

Beetje klef.

Maar nergens wordt je echt geraakt. En omdat het laatste half uur onze hondenheld letterlijk op een dood spoor zit, nogal een lange uittro voor de kijker. Met name omdat er dan nog maar verdomd weinig gebeurt.

De film is niet geheel stuurloos, maar voelt wel aan als iets wat had kunnen zijn. En dat is meestal geen goed nieuws.

Redelijk.

Piaf meets KRS1.

Woop, woop, dat is het geluid van de politie. En nog vele andere mooie liedjes vullen de score aan. Zoals uiteraard de schitterende opening met The Wailers en 'n geniaal instrumentaaltje van de Beastie Boys in de kunstgalerie. Ook is er een schat aan visuele pracht inclusief een paar kleine grapjes. Echter verhaaltechnisch is deze zoektocht van een groepje randgroepjongeren niet veel meer dan een allegaartje dat mij zelden bij de strot greep. Een prettig allegaartje dat wel..

Goed.

Zeer matig griezelfilmpje.

Eentje die niet lang blijft hangen. Gelukkig maar. Met name het laatste half uur begint het verhaal behoorlijk te ontsporen. Van spanning is er helaas ook weinig sprake en de slechte CGI helpen ook niet echt mee aan de sfeer. Het kleine beetje mysterie en de mooie Moore ten spijt.

Anderhalve ster en dan ben ik nog enigszins mild.

Under Siege 3.

Of Under Siege in Alcatraz.

Het zijn beiden titels die de film ook zou kunnen dragen. Die titels dekken i.i.g. de lading.

Clichématig actie-filmpje met Seagal, maar hij heeft ze wel eens minder gemaakt. Tegen het eind ontspoort de film nogal, en voelt e.e.a. als een haastklus aan.

Het acteerwerk is niet best, maar de film kent een aantal vermakelijke vechtscenes, alsmede een redelijke vaart.

Redelijk.

Verlopen vrijbrief.

Een zogenaamde ‘Hall Pass’ blijkt niets minder dan een vrijbrief om binnen het huwelijk aan te rommelen. En zo ontstaan er al snel hilarische situaties met de hoofdpersonages, die ondanks een licht verlopen houdbaarheidsdatum zelf nog denken fris genoeg te zijn voor al het vrouwelijk schoon. Niets blijkt minder waar en des te meer kan er gelachen worden. Naast een aantal hilarische scènes is er ook de verplichte zoete moraal die een hoop van de sjeu wegneemt. Erg veel van de pret wordt er gelukkig niet mee gedrukt.

Goed.

Queen Curtis.

Dit eerste deel van een veel te lange reeks is inderdaad het beste. De remakes even daargelaten. Dat zit hem met name in de aardige schrikeffecten en de sexy scream queen Curtis, die zo hard schreeuwde dat de speakers moeten hebben verlangd naar dolby surround. Heel sterk is het allemaal niet, maar dat dit toentertijd voor beroering zorgde moge duidelijk zijn. Dat zit hem met name in de spanningsopbouw en vervolgens de continue suspense. Zeker niet de beste van de regisseur, maar absoluut vermakelijk. De vervolgen kan men met gerust hart overslaan. Die zullen voornamelijk tot teleurstelling leiden.

Goed.

Nadat Zombie twee meesterlijke films had gemaakt mocht hij de remake doen van de klassieker Halloween. Een moeilijke opgave. Door het verhaal anders te benaderen is hij daar redelijk in geslaagd maar slechts ten dele. Duidelijk wordt dat Zombie meer speelruimte had moeten hebben oid want hij haalt het niveau niet van zijn vorige topper The Devil's Rejects. Hij weet wel een prachtige nare sfeer neer te zeten. Bovengemiddelde horror.

Commerciële koe.

Voor een ieder die blij was dat na het matige deel 3 weer werd teruggekeerd naar het oorspronkelijke verhaal met de gemaskerde Michael Myers, moet dit al ras een behoorlijke teleurstelling zijn geweest. Want veel beter dan het vorige 'Twilight Zone-achtige' deel kun je dit nauwelijks noemen. Gelukkig is Pleasence, inclusief zijn onheilspellende blik, weer aanwezig. Vrij standaard en spanningsloos allemaal, met een einde dat de sluizen wagenwijd open zette voor een vervolg en het dus nog verder uitmelken van de geldkoe.

Doorsnee.

Rukreeks.

Moustapha Akkad zal erg rijk zijn geworden met zijn naam die elke Halloween opent, maar of zijn financiële succes verdiend is moge twijfelachtig genoemd worden. De in 2005 op tragische wijze omgekomen producers zijn grootste verdienste in de filmwereld betrof de acht delen van deze beroemde horrorserie. Helaas blijkt alleen deel 1 en deel 7 nog enigszins de moeite waard te zijn. Dit vijfde deel veroorzaakt een geheel nieuw dieptepunt in de toch al tegenvallende reeks. Sowieso had dit nooit het bioscoopdoek mogen halen.

De film hangt als los zand aan elkaar en kent zeer zwakke acteerprestaties, waarbij zelfs Pleasence een niet zo’n beste indruk maakt. Hij lijkt volledig verdwaald te zijn in deze rukfilm, die eerder aanvoelt als een spoof dan een vervolg. Zijn intermezzo’s met het kleine meisje, dat hij telkens nèt niet mishandelt om haar aan het praten te krijgen, zijn hilarisch. Zo belachelijk. Dit is dan ook met afstand de slechtste film uit de reeks. Tevens wordt er een extra karakter aan deze reut toegevoegd, die een kont uit de chaos moet zien te draaien. Een bedroevend zwakke film.

Slecht.

Deel drie.

Nieuwkomer Hartnett en de destijds al wat langer meedraaiende Joseph Gordon-Levitt vallen op, evenals de terugkeer van de originele scream Queen Curtis. Dit 7e deel sluit naadloos aan op deel 2 en doet gelukkig snel de meuk die men vanaf 3 t/m 6 ten toon spreidde vergeten. Want dit is de enige Halloween die zich mag meten met het enigszins overschatte origineel.

Steven Miner op de regiestoel was sowieso een goede keuze en leverde een simpel maar vermakelijk filmpje op. Het vervolg, 'Halloween: Resurrection', is als vanouds tenenkrommend slecht. Gelukkig zou enige jaren later regisseur Zombie de serie van nieuw elan voorzien, met een succesvolle remake (plus vervolg).

Goed.

Magieloze Myers.

Al van een minder kaliber dan deel 1, maar wel direct voortbordurend op het einde van dat deel en dus nog een beetje terend op dat succesvolle sfeertje. Het is juist dat sfeertje wat hier vrij vlot ver te zoeken valt. Zodra het verhaal zich voortzet in het ziekenhuis is de magie, evenals de suspense, zoek. Met wederom Curtis en Pleasence, die het allemaal nog een beetje doenbaar maken. Feit is dat de regie van Carpenter wordt gemist bij deze voorspelbare herhalingsoefening. Waar de spanning in deel 1 nog trachtte hoogtij te vieren, wordt dat hier om zeep geholpen. Het vaker in beeld brengen van maniak Myers helpt ook niet mee.

Redelijk.

Zombie's uitglijer.

Want dit is, mijns inziens, duidelijk zijn minste. Had me er nog wel op verheugd.

Het geneuzel over remakes heeft hier verder weinig mee te maken. Vond Zombie's eerste remake namelijk beter dan menig ander deel uit de originele serie.

Vind e.e.a. nogal simpel en onspannend. Weinig origineel, m.u.v. de waanbeelden. Vaak heeft Zombie een wat meer origineler invalshoek, dit voelde erg standaard aan. Misschien heeft Zombie het over een andere boeg gegooit i.v.m. de bakken kritiek van de oude serie 'fans' na deel 1. Misschien moet ik wachten op een director's cut. De film is stijlvol gefilmd en voorzien van een mooie, enigszins ongepaste, soundtrack, maar daar houdt het wel een beetje op.

Het acteerwerk is niet best. Dourif en McDowell vond ik een beetje storend.

Doorsnee slasher.

Myerloze misère.

Naast het feit dat dit deel helemaal niets te maken heeft met Michael Myers, of de vorige twee delen 'whatsoever', is dit een behoorlijk belachelijk werkje. Ondanks dat men hier afwijkt van de teveel in beeld gebrachte maniak, die in deel 2 bovennatuurlijk bleek te zijn (hoe anders overleef je elke moordaanslag). Fijn dus: iets nieuws. Maar helaas. Voor een ieder die het ontbreken van de gemaskerde seriemoordenaar kan accepteren zou hier nog een aardig horrorfilmpje in het verschiet kunnen liggen, ware het niet dat er naast de miserabele acteerprestaties op vrijwel alle vlakken wordt geblunderd. En er kan zelfs niet onbedoeld gelachen worden.

Jammer, want een nieuwe invalshoek was nodig na de schrale uier van de melkkoe. Deel 2 kende nauwelijks spanning en deel 1 blijkt na herzien decennia later niet veel meer dan drie sterretjes in de wacht te kunnen slepen. Eerst kan de kijker hier nog gokken op een extra lange aflevering uit The Twilight Zone o.i.d., maar dit is toch echt van beduidend minder niveau dan die TV-serie of zelfs willekeurig videovoer uit die tijd. De reeks kent hier haar eerste echte dieptepunt. Maar men zou nog veel dieper zakken. Uiers dienen namelijk helemaal leeg gemolken te worden, totdat de tepels open knappen en de melk zuur smaakt. Van horror gesproken..

Matig.

Verwarrende flashbacks.

Deel nummer 12 is een nieuw dieptepunt in de Halloween-franchise. De melkkoe haar uiers zijn definitief verschraald, maar ondanks de belofte 'Evil dies tonight!' nog lang niet uitgemolken. Enkel deel 3, 5 en 8 hebben de twijfelachtige eer nog slechter te zijn. Niet dat de reeks ooit heeft uitgeblonken, maar deze laatste is behoorlijk tenenkrommend.

De film begint nog aardig door exact verder te gaan waar het vorige deel stopte, maar schiet hier gelijk in door. Vorige deel niet gezien? Jammer joh! En zelfs degene die na 3 jaar nog precies weet hoe het zat, zit hier waarschijnlijk ook niet op te wachten. De potpourri aan acteurs uit het verleden zaait alleen maar verwarring, iets wat versterkt wordt door een arsenaal aan flashbacks.

Nu zijn de Halloween-films allesbehalve ingewikkeld, dus wanneer je dit alles kunt negeren wacht je een aardige slasher zou je zeggen. Helaas pindakaas. De moorden zijn misschien wel redelijk grof, maar onorigineel en slecht in beeld gebracht. Uiterst rommelig bij tijd en wijle zelfs. En omdat het script met alle verwijzingen naar het verleden zichzelf zo uiterst serieus neemt, vallen alle onwaarschijnlijkheden des te meer op. Jammer, op naar deel 13. Wellicht op een vrijdag.

**

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Belachelijke Busta.

Ondanks de goede voorganger wordt hier opnieuw een flater geslagen. Na rapper LL Cool J. wederom een ritmische dichter, ditmaal in de vorm van een belachelijke Busta Rhymes. Het verschil is dat eerder genoemde hiphopper veel beter uit de verf komt. Sowieso is dit deel van bedenkelijk niveau en een pak minder dan deel 7. Dat heeft te maken met het irritante Big Brother-sausje, maar ook met het slechte script en de enorme voorspelbaarheid. Na het aardige begin met Curtis, zakt de film na exact 15 minuten als een plumpudding in elkaar en is het een lange zit naar het eind.

Matig.

Verdwaald afscheid.

Ietsje beter dan vijf, hoe kan het ook anders, maar nog steeds een benedenmaatse slasher. Dit deel is amper de moeite waard ondanks de fris ingeslagen weg. Paul Rudd doet het aardig en Pleasence lijkt wederom verdwaald, maar is iets minder aan het schmieren dan in het abominabel slechte voorgaande deel. Feit is dat dit wederom een zielloos werkje is, dat met goofs en andere onsamenhangendheid aan elkaar lijkt te zijn geplakt. De mysterieuze man in het zwart, die in het vorige deel plotseling ten tonele verscheen, wordt hier lachwekkend slecht gebruikt. Het is jammer dat Donald Pleasence hiermee zijn carrière moest afsluiten.

Doorsnee.

Gedateerde maar onderhoudende jeugdfilm met de legendarische Gish. Niets nieuws onder de zon maar wel sentimenteel en lief. Gemiddeld.

standaard oorlogje.

Het is vooral het vakmanschap wat ontbreekt bij deze rommelige Vietnamfilm. De acteurs zijn allesbehalve sterk, alsmede het verhaal. De goofs helpen ook niet mee.

Doorsnee.

Meer potentie dan uitwerking.

En dat is jammer, want hier had dus wat meer ingezeten. De makers durven af te wijken, maar niet te ver. Het acteerwerk is gemiddeld tot in orde en aan de sfeer ontbreekt weinig. Het verhaal is leuker. Maar echt bijzonder om goed genoemd te mogen worden. Nou nee.. Onderhoudend is e.e.a. wel.

Redelijk.

Hancock mist de boot als een soort van mengelmoes tussen Heroes en Highlander oid. Dat had niet gehoeven maar omdat het aktie-aspect al snel wordt ingeruild voor drama, zakt de film halverwege in. Het tempo gaat er bijna volledig uit.

De humor die de film bevat is vaak erg flauw en voorspelbaar. Op het kinderachtige af. Als Smith niet zou hebben gevloekt in deze film, had het zo maar een Disney-productie kunnen zijn..

Wat na een vlotte eerste helft volgt is een clichématige film met een flauw einde. Leuk in een volle bioscoop met klapfee en 16-jarigen maar voor de gemiddelde filmliefhebber een beetje een tegenvaller.

Bovengemiddeld maar niet goed, dus 2 en een halve ster.

Vermakelijke vingeroefening.

Met name Caine speelt een goede rol als de tekenaar die zonder broodwinnende hand verder moet. Het verhaal blijft een beetje mysterieus, hetgeen de spanning erin houdt maar tevens het zwaktebod is. Een en ander doet zich aandoen als een extra lange Twilight Zone episode. Maar dan eentje geregisseerd en geschreven door Stone, die later pas echt furore zou gaan maken. Toch is dit een vermakelijke vingeroefening.

Redelijk.

Restproduct.

Dat het montagemonster Ho graag zijn filmpjes tot één product verknipt weet elke pulp-cinefiel. Maar om bij zijn, doorgaans bij elkaar gejatte soundtracks, het zelfde te doen is misschien nog wel erger. Zo worden we tijdens de openingstitels getracteerd op het meesterlijke 'Papa Was A Rolling Stone', maar dan gemixed zoals alleen Ho-ho dat kan. Zonder smaak en alleen maar om onder de royaltiesstrijd uit te kunnen komen.

De gevechtsscènes variëren van matig tot standaard, maar weten nergens voorbij het Bud Spencer-niveau te komen. Ze zijn vooral kolderiek, evenals de dubs en acteerprestaties.

De vraag reist of Ho dit werk wel zelf geregisseerd heeft, want de beelden lijken veel ouder dan '87. Hoogstwaarschijnlijk is dit een restproduct waar de studiobazen geen heil meer in zagen. In zo'n geval verschijnt Ho wel vaker om elke cent er alsnog nog uit te persen. Met behulp van een intrigerende poster en een gejatte soundtrack dus. Aan het plot valt bijna geen touw vast te knopen, al blijkt e.e.a. met het verstand op nul nog enigszins te volgen.

Resumé: De film is doorspekt met twiijfelachtig georchestreerde vechtscènes, idioot camerawerk een een vaag plot. Geen spanning, slappe actie, matige montage en de gejatte soundtrack ronden het geheel verder af naar beneden.

Slecht.

Teleurstellende ripper.

Een sfeervolle, maar zwak aandoende griezelfilm uit de beroemde kluizen van filmstudio Hammer. Voorzien van overdreven acteerwerk en een zeer mager verhaaltje, dat spanning ontbeert en ook qua kills nogal teleurstelt. De vreemde romantische ondertoon vervreemd de kijker nog meer van het scherm en de Jack the Ripper-link slaat helemaal nergens op. De film kent een aantal momenten die allesbehalve komisch zijn bedoeld, maar hilarisch overkomen.

Matig.

Mindere Eastwood.

Want wat hoopvol begint, loopt al snel uit op een matig plot. Zo rond de helft van de speelduur gaat het mis. Aan Eastwood zelf ligt het allemaal niet, maar het rommelige verhaaltje is niet sterk. De magere zijplotjes doen het geheel ook weinig goeds. Het einde is al helemaal een fikse tegenvaller.

Wel leuk is de 1-minute-of-fame van Hopper (voor wie hem herkent) en een aardig bijrolletje van de altijd gekke Dern. Verder enigszins onderhoudend maar niet goed genoeg.

Redelijk.

Hangover-herhaling.

Waar deel een ook al niet uitblonk in het opwekken van de schaterlach, kende dat deel tenminste nog het element der verrassing. Helaas blijft die uit bij deze herhalingsoefening vol flauwe grapjes, die opnieuw slechts ten dele werken. De makers speelden i.i.g. op safe om de onverwachte bioscoophit van 2009 commercieel te kunnen evenaren.

Twee lachjes.

Knipogend kortfilmpje.

Het laatste, en misschien wel beste deel van de commercieel succesvolle trilogie wijkt iets meer af van de vorige delen. Maar dan vooral omdat er weinig gekaterd wordt. Nog steeds is de humor opvallend onleuk en lijkt wederom het avontuurlijk karakter voornamelijk voor vermaak te zorgen. Echt grappig wordt het pas halverwege de credits in een geinig kortfilmpje dat, knipogend naar deel 1, hopelijk echt het einde betekent van de puberale reeks.

Redelijk.

Wel aardig.

Maar helaas niet steengoed. Sommige grapjes zijn erg sterk, maar ook net zoveel niet. Toch is het een enigszins onderhoudend geheel geworden.

De Mike Tyson-episode was erg matig. Ik vond zowiezo sommige acteerprestaties erg onder de maat. De vuilbekkende weddingsinger was wel weer geinig.

Redelijk.

Poitier slaat de plank gedeeltelijk mis met deze licht-komische misdaadfilm. Met name omdat de cast een hilarische film doet vermoeden. De aanwezigheid van Wilder maakt een hoop goed. Gemiddeld.