Meningen

TV-detective.

Deze niet al te bijzondere detective valt vooral op door mooi camerawerk en de narratie van Coyote. Hij speelt puik, maar de omslag van zijn character doet de film weinig goed. Ondanks de prettige mysterieuze sfeer blijkt het plot gaandeweg sowieso niet sterk en doet denken aan gemiddeld TV-werk.

Redelijk.

Jeugdsentiment op steroïden.

Bondeske taferelen en een flinterdun plot blijken een aardige basis voor de verfilming van de beroemde TV-serie. Het verhaal is nogal matig, maar het draait hier dan ook enkel om de actie en een paar leuke grappen. Waarvan dat laatste het best tot uiting komt na de aftiteling. Dat is tevens het enige moment wat de sfeer van de originele serie draagt, het moge bekend zijn waarom.

De personages zijn prima getransformeerd naar het heden, met uitzondering van Baracus. Dat de echte Mr. T niet blij was met het gewelddadige script is duidelijk. Of hij ook achter de plotselinge karakterverandering van de gehanekamde held zit, is onduidelijk. Feit is dat het de film niet ten goede komt. Erg veel maakt het overigens niet uit, want nadenken bij deze actieflick is overbodig.

Goed.

Gemiddelde B-film doorspekt met de prachtige ABBA-muziek. Alléén te pruimen voor de echte fans die de film de hemel inprezen.

Originele en bijzondere film die het met name van de vreemde sfeer en bizarre humor moet hebben. Onnederlands goed.

Net als bij Minoes, had de grote Annie MG beter verdiend. Het commerciele succes was er echter wel. Vermakelijke jeugdfilm maar het verhaaltje wordt net als bij die andere film nogal rommelig en matig uitgewerkt. Redelijk.

Behoorlijk bloederig.

Op wat geinige knipogen naar Elton John en vervolgens naar Frank Sinatra en zijn vrienden na, weet Abigail geen hoge ogen te gooien. Dat de truc al eens eerder is gedaan door filmmaker Robert Rodriguez helpt ook niet mee. Het regisseursduo kende de hoofdrolspeelster al via hun eigen Scream films. Melissa Barrera en Dan Stevens zijn de voornaamste redenen om de ietwat clichématige film af te kijken, ook al omdat Giancarlo Esposito te weinig screentijd heeft. Vreemd genoeg weet de echte hoofdrolspeelster - Abigail zelf - weinig te imponeren.

Voor de horrorliefhebber met wat minder vlieguren valt er vast voldoende te genieten, maar deze horrorvariant weet op het oude landhuis en de verwijzing naar Agatha Christies magnum opus weinig sfeer of mysterie te bieden. Het is eigenlijk voorspelbaarheid troef. De karakters weten - ondanks de pogingen tot diepgang - simpelweg niet te beklijven. Het boeit dan ook niet wie als eerste van het slachtvee het loodje mag leggen. Gelukkig gebeurt dit regelmatig wel behoorlijk bloederig.

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Wollig wit.

Na de aardige animatiefilms Smallfoot en Missing Link, beide met hetzelfde onderwerp, nu opnieuw een film over een Yeti uit de DreamWorks-studio. Je vraagt je af waarom animatiestudio's elkaar zo graag nadoen. Originaliteit is namelijk datgene wat het meeste succes zou kunnen opleveren. Maar de bekende weg is natuurlijk ook geen slechte bron van inkomen, moet men hebben gedacht.

Toch probeert men met Abominable een iets andere weg in te slaan dan die andere titels. Met de nadruk op iets, want ook hier is er voorspelbaarheid te verdelen. Toch is het met name het zachtaardige diertje dat wit en wollig de kijker weet te bespelen. Door de mens opgejaagd en geholpen door een groepje cliché-kids, zoekt hij zijn weg terug naar de sneeuw. Geen liedjes onderweg, maar wel veel vrolijke kleurtjes.

De 4K Ultra-HD komt samen met de 3D blu-ray en de gewone blu-ray. Alles uiteraard voorzien van Dolby Atmos voor een 3D geluid (mits juist geplaatste speakers). De film biedt in 3D vreemd genoeg weinig meerwaarde, terwijl dit doorgaans juist wel het geval is met animatie. Ondanks dat er niets nieuws onder de zon is, biedt deze onderhoudende kinderfilm voldoende plezier voor jong en oud.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Dr. Phibes' blueprint.

Want wie de overeenkomsten met 'Saw' en 'Seven' niet ziet, moet nog maar eens kijken. Dit is verder natuurlijk een totaal ander filmpje dat vooral drijft op Price, die zijn stemrol bij 'Thriller' alvast uitprobeert. Een leuke rol die menigmaal aan Sellers doet denken. Al had die waarschijnlijk het licht-komische aspect van de film meer doen opwaarderen naar een komedie.

Het verhaaltje is mager maar vermakelijk en vooral de inventiviteit van de moorden maakt deze horrorclassic de moeite waard. Ook de muziek is een prettige toevoeging, alsmede het decor.

Goed.

Enigszins vermakelijk drama dat al snel in een soort van autistische toestand geraakt en niet goed genoeg kan blijven boeien. De cast ten spijt. Redelijk.

Tijdreistraantje.

De derde film van Richard Curtis ('Love Actually' en 'The Boat That Rocked') is een leuke. Men biedt een originele invalshoek aan de typisch Britse romcom, die niet volledig wordt benut maar tevens de clichépaden tracht te vermijden. Het maakt van 'About Time' een frisse film die niet altijd even duidelijk in balans is. Dat is bijvoorbeeld te merken aan een aantal zijplotjes dat amper wordt uitgewerkt maar er wel aan de haren wordt bijgesleept. Soms leuk, soms ook niet.

Menige kijker mag desondanks tevreden zijn met het eindresultaat, want het is doorgaans huilen met de pet op in romcom-land. Je kunt je echter moeilijk aan de indruk onttrekken dat er meer in had gezeten. Bulderen van de lach was welkom geweest, al valt er genoeg te grinniken. De sympathieke Domhnall Gleeson weet het verhaal keurig te dragen en Bill Nighy mag de show stelen. De chemie tussen Rachel McAdams en eerstgenoemde lijkt afwezig, al zal dat de pret niet drukken.

Het verhaal over twee geliefden waarbij een van de twee kan tijdreizen had dus best beter gekund, onderhoudend is het wel. De lange speelduur vliegt snel voorbij en tegen het einde zal er bij menigeen een traantje worden weggepinkt. Gelukkig houdt men de boel vlotjes en luchtig, wat zelfs het dramadeel ten goede komt. Uiteraard wordt er een beetje gestruikeld met tijdreizen en zorgt een ietwat moralistisch ondertoontje voor wat ruis, doch als kijker kom je hier voldoende aan je trekken.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Knokkunstjes.

Al bekijkt men deze film natuurlijk niet om de acteerprestaties, want alleen Grier en Silva zijn nog een beetje te hachelen. Seagal kan echter erg goed boos kijken en de knokkunstjes worden hier nog vol overgave en door hem zelf uitgevoerd. Dit levert een paar leuke knokscènes op.

Redelijk.

Driedimensionale Dracula’s.

De Russische regisseur Timur Bekmambetov, onder andere bekend van ‘Wanted’, verzorgt opnieuw een visueel flitsend filmpje dat bomvol actie zit. Dat laatste zit hem in een op vampieren jagende Lincoln die, bewapend met een zilveren bijl, vechtmachine Tony Jaa naar de troon tracht te steken. Iets wat vooral bij steken blijft uiteraard, maar vermakelijk is het wel. De aan Liam Neeson doen denkende hoofdrolspeler Benjamin Walker doet zijn dodelijke dans het liefst in actierijke scènes, die meestal wonderschoon zijn. Een vechtballet in een kudde op hol geslagen paarden spant daarbij de kunstmatige kroon. Want hoeveel CGI er ook aan te pas kwam, visueel gezien komt men bijna overal mee weg. Ook met overdaad. En dus vliegt het bloed lustig in het rond, evenals de ledematen, tijdens bijna Matrix-achtige taferelen. Het verstand mag dus gedempt en het volume juist niet.

Het verhaal over een jonge Abraham Lincoln die zich, met behulp van krijgskunstmeester Dominic Cooper en maatje Anthony Mackie, ontpopt tot presidentiële leider van de Verenigde Staten, biedt een vermakelijke kapstok aan een hoop spektakel dat in 3D nog beter tot zijn recht komt. De regisseur had deze vreemde historische leidraad eventueel nog meer kunnen uitbuiten, maar door dat niet al te veel te doen blijft het allemaal luchtig. Gelukkig maar, want een president die jaagt op Dracula’s belooft sowieso een hoop kolder. Toch blijft de serieuze ondertoon redelijk in balans met de gekkigheid en laat het verhaal zich lezen als een serieus bedoelde comic. Daarbij moet gezegd dat het 3D in deze film indrukwekkend is en menige andere filmpoging tot die dimensie verpulvert. Het gebruik van vonkjes, stofjes en vakmanschap levert een van de betere 3D-ervaringen op.

Abraham Lincoln: Vampire Hunter is o.a. uitgebracht als drie-disk-pack met daarin de DVD, de Bluray en de 3D-Bluray die voorzien is van een 7.1 HD-Master audio-track. De extra’s van de Bluray bestaan uit een kijkje achter de schermen middels ‘The Making of Abraham Lincoln: Vampire Hunter’ & ‘Het Grote Ongeluk’. Ook is de videoclip ‘Powerless’ van Linkin Park toegevoegd. Via de bijgesloten DVD kan men het audio-commentaar van schrijver Seth Grahame-Smith beluisteren.

Goed.

Met dank aan 20th Century Fox voor het recensie-exemplaar.

Suspensevolle romance.

Het is vooral de verhaallijn die erg prettig verloopt in dit drama met thrillerrandje. Een schrijver duikt noodgedwongen in zijn eigen verleden en herbeleeft een stormachtige romance.

De meeste acteerprestaties zijn uitstekend en het plot is sterk, ondanks een paar zwakke momenten. Ook cinematografisch gezien is een en ander erg mooi.

Zeer goed.

Mooi sfeervol maar ook spannend werkje van de hand van meester Cameron. De SE zijn, zeker voor die tijd, erg goed en het, ietwat zoete, verhaal verloopt erg prettig. Voorzien van een prachtige soundtrack. Zeer goed.

Aardige romcom.

Niets hoogstaands en absoluut zoet en voorspelbaar. Maar een aantal leuke grappen en enige vaart dragen bij aan een makkelijk wegkijkend geheel.

Vrij standaard, maar dankzij Morgan en Thurman enigszins vermakelijk.

Redelijk.

Degelijk gefilmd drama met een zeer sterke Foster en de zeldzame McGillis. Veroorzaakte destijds veel ophef vanwege de shockerende verkrachtingsscene. Goed.

Leuke en avontuurlijke komedie die volledig loopt op de one-man-show van Carrey. Met bij vlagen zeer sterke grappen. Goed.

Misschien een heel klein scheutje minder dan deel een.

Maar toch is de one-man-show van Carrey genoeg onderhoudend en vooral vermakelijk voor de volle speelduur. De idiote humor moet je natuurlijk kunnen bekoren en af en toe zijn de grappen erg flauw, maar Carrey brengt ons tevens hilarische momenten.

Goed.

The Beatles vs Idols.

Mamma Mia voor heren. Althans.. Misschien wel High School Musical voor volwassenen. Alhoewel.. Tsja. Dit is vleesch noch visch. Ofwel een allegaartje. De musical is doorspekt met de geniale liedjes van mijn lievelingsband, maar het niveau van de songs haalt helaas amper een voldoende. Dit ligt nog niet eens zo zeer aan de zangkwaliteiten van de acteurs/ actrices maar meer aan het instrumentale gemis van de Fab Four. De "nieuwe "arrangementen zijn soms bijna beledigend voor het origineel, omdat ze amper iets toevoegen. En als ik mag kiezen tussen een synthesizer of de originele baspartij van 's werelds beste linkshandige basgitarist, dan nog altijd het laatste. Slechts drie covers kunnen meedingen naar een troostprijsje: For The Benefit Of Mr. K, Come Together (Cocker) en I Am The Walrus (Bono). En dat was het dan ook wel zo'n beetje.

Het verhaal raakt kant nog wal, en pas na een half uur heb je door dat het zich in de sixties moet afspelen. Men vliegt van de hak op de tak en tracht zoveel mogelijk onderwerpen aan te snijden, maar geen enkele emotie wordt geraakt. Het verhaaltje dient dan ook slechts als kapstok voor de grote hoeveelheid aan liedjes.

Visueel gezien valt er af en toe behoorlijk te snoepen tijdens de clips (bekeek de BluRay rental), maar ook de choreografie is niet van uitmuntend niveau. En de liedjes zijn dus, vaak, niet goed genoeg. Mij verbaast het dan ook niets dat Sir Paul niet zelf kwam opdagen. En ook Dhr. Starsky wilde hier schijnbaar niets mee van doen.

Eigenlijk is het knap dat je een weinig boeiende musical kunt maken met 's werelds beste popliedjes. Oh ja, en dat hele flauwe grapje van titels verwerken in het script. Alsjeblieft nooit meer doen! De gemiddelde Beatle-fan annex cinefiel zit hier echt niet op te wachten. Purist of niet, ik kan me bijna niet voorstellen dat een oprechte liefhebber van de originele muziek niet met kromme tenen e.e.a. heeft moeten doorstaan.

Twee sterren en geen stuiver meer.

Fascinerende en originele film met schitterende cast die ons prima vermaakt en geboeid achterlaat. Dit is een absolute aanrader voor elke rechtgeaarde cinefiel. Meesterwerk.

Het nieuwe asbest?

Laten we hopen van niet, want van dat product hebben we nog geen ziljoentste om ons heen in vergelijking tot plastic.

Ondanks dat er met een hoop cijfers wordt gesmeten, en de makers over de gehele globe heen en weer schieten, is dit enigszins een helder werkje.

En doodeng dus. Er vanuit gaande dat plastic giftig is en in het milieu terecht komt, en dus uiteindelijk in ons. Ik dronk al niet graag uit plastic flessen, maar ja heden ten dage zit alleen alcohol nog in glas. Kortom je ontkomt er niet aan.

E.e.a. is allesbehalve hoogstaand gefilmd, en de eyehole-camera is uiterst irritant, maar de boodschap komt over.

Voortaan toch maar niet meer aan de afstandsbediening knagen. Tenzij van Sony dus.

Goed.

Open deur.

Weinig vernieuwend niemendalletje dat als een redelijk spannende thriller begint, maar al snel ontaard in een potsierlijke SF met romantisch geneuzel. De film lijkt vrij snel na de introductie van de zoveelste ‘Matrix’ alleen nog maar bergafwaarts te glijden. Het uitblijven van verklaringen riekt eerder naar de bevestiging van het plotselinge writersblock van de scriptschrijver, dan naar interessante en vragen opwerpende gedachten. Gelukkig maar, want veel meer standaard dan dit wordt het niet. De deuren zijn nog opener dan men de kijker wil doen wijsmaken wat dat betreft.

Doorsnee.

Beter vervolg.

Evenwichtiger dan Kidulthood is dit realistisch aanvoelende drama rondom een groep criminele jeugd uit London. Net als bij het eerste deel voorzien van de juiste visuele foefjes en lekkere soundtrack. Iets meer rechtlijnig dan zijn voorganger, maar het omdraaien van de rollen blijkt een prima keuze. Met name Clarke en Drew zetten sterke acteerprestaties neer.

Goed.

Weinig komisch.

Des te meer rom. En dat geeft in dit geval niets.

Niet dat de vonken er van af spatten tijdens de romance. Maar e.e.a. is prettig in beeld gebracht en het is niet moeilijk mee te voelen met de sterke Eisenberg. Ook Stewart blijkt wederom fantastisch.

De soundtrack wekt heimwee naar de jaren '80 op. En is stiekem misschien wel grappiger dan sommige komische scenes.

Zeer goed.

Benedengemiddelde misdaadkomedie die absoluut niet wil boeien. Ook de grappen zijn van een zeer matig niveau. Direct overslaan.

Flauwe engelse comedy die, zoals zo vaak in de zeventiger jaren, heel veel platte sexgrappen kent. Absoluut niet grappig, wel slecht..

The Imaginarium Of Dr. Munchausen.

Want er zijn vele overeenkomsten met Ledger's laatste. En niet alleen qua thematiek. Niet dat het er verder toe doet overigens.

Dit is zeker niet Gilliam's sterkste. Toch is de film vermakelijk en onderhoudend genoeg. Ook dit sprookje is, zoals gebruikelijk bij de ex-Python, visueel verbluffend. Tegenwoordig misschien wat gedateerd qua SFX.

Het verhaaltje is leuk, maar kent ook wat saaie stukken. Wat vooral jammer is, is dat het avontuur heerst boven de humor. Het laatste is helaas ver te zoeken, op hier en daar een flauw grapje na.

Goed.

Crooner Crosby.

Het eerste deel kent aanstekelijke liedjes en mooie animaties. Toch zijn het vooral de grappige characters die zoveel jaar na dato nog steeds voor vermaak zorgen. Dat geldt helemaal voor het bekendere tweede deel van de film, dat de mooie animatie-adaptie van het beroemde Sleepy Hollow-verhaal omvat. Ook de schitterende liedjes en vertelstem van crooner Crosby tillen dit sfeervolle werk omhoog.

Goed.

Humor in Dragarama.

Het verhaal heeft, evenals de hoofdrolspelers, weinig om het lijf. Maar dat hoeft bij dit soort roadmovies ook niet. E.e.a. valt en staat met de drie hoofdrolspelers, die goed hun best doen.

Sommige dialogen zijn werkelijk hilarisch evenals de vele performances, maar niet alles is even grappig. Ook het drama-deel is niet erg sterk.

Goed.

Spottende schelm.

Errol Flynn geeft een vrolijke Robin Hood weer die het woord schelm helemaal waarmaakt. Spottend met zijn rivalen en knokkend in technicolor. Een mooie prent uit den ouden doosch, waarbij het avontuur overheerst en een vrolijke ondertoon klinkt. Met recht een klassieker, die na meer dan driekwart eeuw nog steeds weet te vermaken.

Goed.