Meningen

Griezelig gevolg.

Dat regisseur Tom Shadyac zijn zakken goed gevuld heeft door succesvolle komedies als 'Ace Ventura' en 'Bruce Almighty', is absoluut ook zijn verdienste. Zelfs het van zijn vaste genre afwijkende 'Dragonfly' was best aardig, ondanks het uitblijven van groot commercieel succes. Je zou rustig kunnen stellen dat de regisseur terecht van zijn zuurverdiende centjes genoot. Zo werkt het namelijk in Hollywood: hoge pieken, diepe dalen en geld als water bij kassuccessen. Shadyac, een sympathieke regisseur met een beetje een hippie uiterlijk en een vader die via zijn kliniek voor kindjes met kanker de morele kant van zijn zoon in elk geval op verantwoorde wijze had meegegeven. Toch deed zoonlief gekke dingen met zijn poen. Hij kocht een veel te groot huis en een privéjet, want als je echt geld verdient in filmland dan komt het met bakken tegelijk. En nog iets meer dan dat.

Een fietsongeval tijdens een van zijn vakanties bracht hem echter van zijn dikdoenerige à propos. Hij kletterde namelijk dusdanig hard met zijn hoofd op de grond dat een uit de hand gelopen hersenschudding het gevolg was. Een zeldzame vorm met depressies die zelfs tot zelfmoord kunnen leiden was het griezelige gevolg. Geen leuk vooruitzicht. Shadyac leerde hierdoor, net als andere doodzieke miljonairs, dat gezondheid het grootste goed is. Aan geld heb je praktisch niets als je sterft. Een waarheid als een koe, maar soms moet je hem wel even horen loeien. Toen verschillende therapieën geen verbetering teweeg bracht werd de regisseur zijn leven grauw en kil. Dit was geen komedie en de lachbuien die filmvrienden Jim Carrey en Eddie Murphy in het verleden hadden veroorzaakt, leken verder weg dan ooit. De dood lag op de loer.

Hierdoor kwam een omslag en Shadyac beloofde zichzelf dat als hij ooit beter zou worden, hij zijn luxe leventje over een andere boeg zou gooien. Maar allereerst wilde hij uitvinden wat er mis is met de wereld en wat we er aan kunnen doen. Dat is het moment waarbij deze documentaire om de hoek komt kijken. De regisseur zocht allerlei filosofen, intellectuelen en ander spiritueel volk op om de waarheid boven tafel te krijgen. Een en ander bleek diepgeworteld te zijn in de westerse consumptiemaatschappij, waardoor een ieder denkt dat hij met twee auto’s twee keer zo gelukkig wordt. Iets waar onze materialistische samenleving graag op inspeelt, zo is de kloterige conclusie. De regisseur brengt het nieuws echter uiterst chaotisch en probeert a la Michael Moore middels snelle edits en archiefbeelden sfeer te creëren. Vaak ontaardt dit in nog meer chaos.

De bedoeling is echter goed: mensen weer eens aan het denken zetten zonder ze gelijk tot een beweging of religie te veroordelen. Het voelt helaas aan als een vreemdsoortig 'The Secret'. Van de hak op de tak en alsof je zelf de regisseur een beetje in de gaten moet houden – hij heeft klaarblijkelijk de neiging door te draven – wordt de kijker meegenomen op de ietwat naïeve trip die Shadyac ondergaat. Toch verdient hij voldoende respect. Niet zo zeer vanwege zijn gedurfd drukke, maar uiterst goed bedoelde benadering. Nee, vooral vanwege het feit dat hij de daad bij het woord voegt. Geen getreuzel, overdaad schaadt. En dus verkocht hij zijn decadente villa en verruilde deze voor een luxueuze caravan. Dat laatste klinkt erger dan dat het is, maar is desondanks vergelijkbaar met steppen nadat je gewend was om te rijden in een Porsche. Andere kost dus, doch een stuk gezonder.

Redelijk.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Oud maar niet versleten.

Wel gebeten, maar de tijdstand kan nu eenmaal niet anders. Feit is dat het verhaal en met name de solide uitvoering nog steeds staan als een huis. Zelfs na bijna 80 jaren en dat is hele prestatie. De film weet met gemak nog steeds de kijker mee te trekken in de misère van gevangene Muni, die niets dan sympathie opwekt. Ook het einde is opvallend sterk.

Zeer goed.

Handjevol Hollywood.

Het vervelende aan deze documentaire is dat je veel meer mag verwachten na de doorsnee reut die rond Bruce Lee is uitgebracht. Daarmee niet doelend op de verschrikkelijke Bruceploitation-meuk door de jaren heen, maar op de eveneens vaak belachelijke ‘documentaires’ over de Kungfu-legende. Er mag juist van deze film meer worden verwacht vanwege de medewerking van zijn weduwe en dochter. Laatstgenoemde is zelfs producer van dit wanproduct.

Mickey Rourke en, in dit kader, allerlei ander oninteressant acteervolk dat wel eens in een dojo of boksring heeft gestaan mag ongefilterd de mening uiten over de fenomenale krijger Lee. Entertainmentgehalte is daardoor gegarandeerd, inclusief hilarische kreten slakende MMA-knokkers die ook zo fan waren als kleine jongen of meisje. Het sneeuwt de echte betrokkenen nogal onder. Zoals vrienden van vroeger en oud-collega’s die daadwerkelijk iets te zeggen hebben.

Ook de filmbeelden van Lee en zijn beroemde vechtchoreografieën zijn maar mondjesmaat en vaak deels aanwezig. Iets wat te denken geeft. Misschien waren de filmrechten voor de erven Lee duurder dan een handjevol Hollywood dat de ijdele lipjes mag tuiten. Dubbeltriest dus. Zo komt zelfs een van de zangers van The Black Eyed Peas veelvuldig voorbij omdat hij ook zo’n groot fan is. Hij ontleent zijn dansmoves aan die van de grootmeester zelf. Dat niveau dus.

Doorsnee.

Lekkere actie-SF met Smith. Niets hoogstaands maar wel zeer onderhoudend en vermakelijk. Met leuke SE. Het einde is wel weer erg Hollywood maar over de gehele rit gewoon goed.

Tieners en volwassenen.

Een uiterst clichématig actie-werkje dat bijna enkel en alleen in het leven lijkt te zijn geroepen ter popcorn-vermaak voor de gemiddelde tiener. En uiteraard riekt naar een aftrap van een commercieel succesvolle serie, hetgeen zo maar eens bewaarheid zou kunnen worden. Want hoe weinig bijzonder dit SF-verhaaltje ook is, het vermaakt zelfs de volwassen kijker met de bombastische effecten en het soap-achtige geneuzel.

Goed.

Schoenmaker blijft bij uw leest!

Dit rioolwerk is er een van ongekende wansmaak. De kijker moet zich anderhalf uur worstelen door een porno-variant op 'I Am Legend', een meesterwerk vergeleken met deze bocht. Weest gewaarschuwd, i.p.v. kippenvel draaien uw tepels zich binnenstebuiten door dit werk.

Niets, maar dan ook werkelijk niets is geslaagd aan deze troep. Er zit totaal geen humor in, iets wat moordend is voor een komedie. Het ergste zijn de goedkope look en de volslagen ongepaste sexscènes. Dit is dus het resultaat wanneer Jeremy en zijn blinde neukpartners, tijdens de door Viagra tot stand gekomen daad, een script bedenken.

Van de porno-industrie mag je toch op zijn minst een geile film verwachten, maar zelfs daar slaagt men niet in. Als dit zinneprikkelend is, dan wordt het klooster een serieuze optie. De verantwoordelijken mogen als straf hun dagen slijten in een smerige Zuid-Amerikaanse gevangenis. De sleutel moet worden omgesmolten tot een extra tralie.

Beledigend slecht.

Handige humor.

De frauduleuze vrouwen die hier de hoofdrol vervullen zijn niet alleen knap, maar bovenal slim. En vooral zonder enige moraal, een voorwaarde om fraude te kunnen plegen uiteraard. Rosamund Pike en Eiza González staan hun mannetje in de hoofdrol. Misschien wel letterlijk, aangezien Peter Dinklage hun grote rivaal speelt. Een mannetje pur sang, en wat voor een. Het is met name aan zijn spel te danken dat de dreiging, ondanks de broodnodige glimlach, nooit ver weg is.

Natuurlijk is het plot niet waterdicht, maar sterk is het wel. En juist op die momenten dat je vraagtekens zou kunnen plaatsen, komt de humor wederom om de hoek kijken. Handig en werkend. Donker en luchtig tegelijk. Het lijkt allemaal goed te passen in deze vermakelijke misdaadkomedie. Aardige plotontwikkelingen, leuke karakters en een hoofdrolspeelster die zo vals is dat je stiekem hoopt dat de andere slechterik haar te pakken krijgt.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Visueel schitterende Hitchcock waarin Hasse de absolute show steelt. Het verhaal heeft niet veel om het lijf en de suspense is niet overal sterk. De filmmuziek is ook hier weer prachtig. Clift levert hier duidelijk niet zijn beste rol af en schmiert er bij tijden op los. Dit zou met Hitchcock te maken kunnen hebben; hetzelfde overkomt Fonda in The Wrong Man.Tevens is de chemie tussen Clift en Baxter ver te zoeken, ook op de momenten dat dit niet zo bedoeld was.Toch valt er na een sterke opening met de verplichte cameo genoeg te beleven, het verhaal wordt redelijk onderhoudend met uitstekend camerawerk gebracht. Onder andere de prima Malden trekt de film een beetje uit het slop. Goed.

Modern = Multitasken.

Het leuke aan ‘I Don’t Know How She Does It’ is het bekende hedendaagse fenomeen van multitasken. Veel werkende ouders zullen zich herkennen in het hectische huwelijk waarin Parker en Kinnear zich bevinden. Het moderne gezinsleven behoeft nu eenmaal een strakke planning in combinatie met een flexibele geest. En er moet zoveel mogelijk tegelijk worden gedaan. Weinig tijd voor romantiek dus en deze film weet daarin ook de juiste snaar te raken.

Parker blijkt goed geschikt voor deze rol en Brosnan, als een eventueel liefdesvuur doen oprakelende tegenspeler, zorgt voor een prettig kalm romantisch ondertoontje. Waar je de clichématige wending bijna op je af ziet stormen, blijft alles netjes binnen de lijnen maar toch nog een klein beetje origineel. Men weet de kijker zelfs nog een ouderwetse moraal te verkopen. Laat het Carrie uit Sex & The City maar niet horen.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Goed.

Fijne feelgood.

De man die doorgaans enkel met Sacha Baron Cohen werkt, levert hier een speelfilmdebuut af van grote klasse. En zonder Cohen nota bene. Die wordt dan ook gemist als kiespijn, want dit is allesbehalve Ali G., Bruno of Borat. Geen platte pies- en poepgrappen dus (alhoewel), maar wel een fijne romcom van de producers van 'Love Actually' en 'Notting Hill'. En dat is te merken, want de aaibaarheidsfactor is hoog, erg hoog. Dit is bedoeld voor de grote massa.

Nu zijn we wel gewend dat men alle ingrediënten verzamelt en clichés niet schuwt om een kassucces te genereren, maar hier moge de centjes terecht verdiend worden. De grapdichtheid is namelijk enorm en, het belangrijkst, hier kan gelachen worden. Relatieperikelen die nu eens niet eindigen in een happy end. Al is dat maar hoe je het bekijkt. Feelgood is het uiteraard wel, maar zoals alleen de Britten dat kunnen en dus is het allemaal van een hoog niveau.

Dat zit hem niet enkel in de doldwaze dialogen en de herkenbare relatieproblemen, dat zit hem eveneens in de cast die niet alleen sterk is maar een enorme chemie heeft met elkaar. Die spat dan ook van het scherm in deze aangenaam grappige, soms droge en cynische romcom. Vreemd genoeg zijn de verplichte bloopers tijdens de titelrol allerminst grappig. Dit in tegenstelling tot de film zelf, die werkelijk hilarisch is.

Geweldig.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Stuitend acteerwerk en een zeer dun verhaaltje kunnen niet voorkomen dat het einde van deze nachtmerrie nog niet in zicht is:

http://www.telegraaf.nl/prive/2240562/__Dries_Roelvink_wil_nog_een_film__.html

Draak van een film.

Waar twee regisseurs falen wordt het voor de kijker pijnlijk. De film is vrijwel continu onleuk, ondanks de grote hoeveelheid grappen. Het misplaatste drama is beneden alle peil. Carrey faalt wederom, maar het zanderige scenario zuigt dan ook aan alle kanten in deze zeer onevenwichtige en lelijk gefilmde drol.

Slecht.

Gay.

Een ander woord kon ik even niet vinden. Bedoel het niet beledigend o.i.d., maar probeer te zeggen dat dit een luchtige maar mierzoete vrouwenfilm is die, ondanks het feit dat het regelmatig over mannenzaken gaat, erg soft is. Pfff.. Dat is er uit.

Toch zitten er wel een paar aardige grapjes in. Met dank aan Segel. De film bewandelt echter nogal het voorspelbare en tevens clichématige romcom-pad, terwijl er genoeg openingen naar iets verfrissenders waren.

Tuurlijk zullen er zat mannen zijn die dit leuk vinden. Ik vind dit i.i.g. veel te lafjes en vaak ook helemaal niet grappig. Jammer ook dat de sympathieke Ferrigno juist in dit filmpje opduikt. Door Pumping Iron altijd al een beetje sneu gevonden en onverdiend veroordeeld tot het groene-mannetjes-stempel. Zelfs hij verdient iets beters. En dan liever niet opnieuw als cameo in een Marvel. Ofwel, als je deze man in je filmpje doet opdraven, doe er dan iets mee. Snij hem er desnoods bijna uit als het niet werkt. Maar goed, ik dwaal nogal af.

Mijn venijn komt ook zeker niet van de Hulk, maar meer van het feit dat de ingrediënten om iets leuks van deze flick te maken genoeg voor handen lijken. En telkens wordt de makkelijkste weg gekozen, me dunkt.

Te veel grappen die niet werken èn Rudd die pijnlijk onleuk is. Neen, niet echt sterk allemaal. En ontzettend verwijfd.

Doorsnee romcom.

Deze film is overduidelijk fout, discriminerend en weet-ik-veel-wat. Voorspelbaar en clichématig. Maar... Als je de "macho"achtige humor kunt waarderen en je kunt Sandler verdragen kon het wel eens zijn dat je bijna in je broek plast..

Een bovengemiddelde komedie die door het wel erg zoete einde het predikaat goed niet verdient. Edoch.. De moeite waard.

Zinema

Ruige remake.

Niet dat het origineel zo vroom is, maar tegenwoordig weet men ook heel goed de magen om te draaien. De basis is, net als bij het origineel, een simpel rape / revenge-gegeven, doch enige schrik-momentjes zijn aanwezig. Alsmede een zeer dun laagje humor en een behoorlijke dosis gore.

Redelijk.

Gruwelijk genre.

Waar de remake van de beruchte rape & revenge-flick uit 1978 al de nodige onderbuikgevoelens opriep, doet dit vervolg dat nog eens meer dan dunnetjes over. Na een rustige intro wordt de 'heldin' onderworpen aan de meest gruwelijke ellende en smerigheid als ze tijdens een foto-shoot een stel psychopaten ontmoet. De uiteindelijke wraak had best wat zoeter gemogen, maar de liefhebbers van dit gruwelijke (sub)genre worden veelal op hun wenken bediend.

Redelijk.

Sfeervolle Voodoo.

Dit oude griezelwerk omtrent een vrouwelijke zombie kent weinig spanning, maar is uiterst sfeervol en stijlvol geschoten.

Het met romantiek doorspekte verhaal is simpel doch doeltreffend. Ook de muziek is erg prettig, met name Sir Lancelot's aangepaste versie van 'Shame and Scandal'. Het nummer zou later een veel gecoverde ska-klassieker worden, waarmee Shawn Elliott een behoorlijke hit scoorde.

Goed.

Boven TV-niveau stijgt dit Disney superhelden-filmpje niet uit. Bakula zou later dan ook veelvuldig in TV-series opduiken. I-Man is redelijk onderhoudend en zeker niet slecht, maar inmiddels enorm gedateerd en (destijds ookal) geen hoogvlieger. Tegenwoordig zeldzaam. Gemiddeld.

Niet zo'n heel beste blockbuster met Smith. De film heeft nogal wat afleidende sluikreclame maar is bovenal erg voorspelbaar en helaas lang niet altijd vermakelijk. Gemiddeld.

Behoorlijk clichématig en enigszins voorspelbare remake met Assante als de legendarische Hammer. Niets bijzonders m.u.v. de doorgaans sterke Assante. Gemiddeld.

Weinig memorabel.

Zeer gemiddeld actiewerkje met Lundgren, zoals hij er legio heeft gemaakt. Nergens steekt de film boven het maaiveld der actie-vehikels uit en het verloop is, zoals gebruikelijk, uiterst voorspelbaar. De actie maakt nog een beetje goed, maar is verder ook weinig memorabel.

Doorsnee.

Ondanks de matige animaties is deze film bijzonder knap gemaakt en bevat hij een goede dosis humor, met dank aan de eekhoorn. Wie de DVD bezit kan ook nog eens genieten van het debuut van de regisseur met het schitterende kortfilmpje Bunny. Goed.

Alleen in 3D te pruimen.

Althans, mijns inziens. Had graag meer Scrat gezien en minder Buck. Vond veel grapjes i.i.g. niet zo grappig. Net als bij Shrek 3 was de impact van deel 1 al zoek bij het vervolg. Zo'n 3e animatie-film is toch vooral mosterd na de maaltijd. Ik houd mijn hart dan ook vast i.v.m. Toy Story..

Enfin, de uier moet gemolken al is hij nog zo schraal. Gelukkig heb ik deze in 3D mogen aanschouwen want dat maakt een hoop goed. De typische 3D-effectjes zijn weggelaten (wijzen naar de camera met iets puntigs ed.) en daardoor kijkt de film erg rustig. En is het vooral de diepte in het beeld die ons laat genieten van een aantal grappige creaturen (let op de miereneter en zijn gelaatsuitdrukking).

Hopelijk gaan de dames en heren van Blue Sky bij een volgende flick weer richting niveau Bunny. In full lenght wil ik dat desnoods in colorcode meemaken..

Goed.

Iets minder magisch maar nog steeds zeer vermakelijk. De humor is wederom sterk. En nu maar hopen dat een derde deel dit niveau kan vasthouden, iets wat bij een Shrek helaas is mislukt. De eekhoorn steelt opnieuw de show evenals de luiaard. Goed.

Matige, lichtkomische SF met sterrencast die nergens echt goed wordt. Uit de tijd van Raiders, vandaar de filmposter. Gemiddeld.

Spannende en zeer sfeervolle thriller die tegen het eind ietwat ontspoort maar sterk genoeg is voor het predikaat: goed.

Rustig ritme.

Als na 8 minuten het obscure bandje Birdlegs & Pauline op de platenspeler wordt gelegd, weet je dat de makers in ieder geval een goed gevoel voor stijl hebben. Als vervolgens de cast wordt uitgebreid met de immer interessante Colman Domingo en het lome tempo gewoon aanhoudt, weet je dat je misschien goed zit. En goed zit je met dit romantische drama dat zich afspeelt binnen een Afro-Amerikaanse gemeenschap in de jaren 70. Racisme gegarandeerd. Maar ook heerlijk zeldzame soulmuziek. Lee Hurst knalt binnen de kortste keren eveneens uit de speakers. Niks geen inkoppertjes dus, zelfs niet qua soundtrack.

Je zou kunnen stellen dat het rustige ritme en het hoge praatgehalte van tijd tot tijd wat gekunsteld aandoen, maar vaak is het spot on. De talentvolle Barry Jenkins levert hier een bijzonder werkje af dat soms zelfs doet denken aan de dromerige Terrence Malick. Met op de achtergrond heerlijke jazz, kiest de filmmaker voor een andere invalshoek dan vele voorgangers. Hier staat geen woede, maar liefde centraal. Zelfs als alles tegenzit blijkt die te overwinnen. Uiteraard is het fenomenale verhaal van James Baldwin, maar de manier waarop alles in beeld wordt gebracht getuigt van veel klasse.

***½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Buzz off.

Zei de vlieg. En meer van dit soort humor trekt de film een beetje omlaag. Ondanks dat veel grapjes erg flauw zijn wordt de, ietwat kinderachtige, film gered door Buscemi en Cusack die je bij het uiterst voorspelbare verhaaltje blijven betrekken. De animatie is een feest voor het oog en maakt ook een hoop goed, evenals drie leuke liedjes van Prima.

Als echter "I Can See Clearly Now" wordt ingezet is het moraallesje compleet. Mijns inziens te veel Disney-zoetigheid in een donker jasje en net niet het predikaat 'goed' waard.

Redelijk.

Behoorlijk door de tand des tijds gebeten maar nog genoeg onderhoudend en vermakelijk om te blijven entertainen. Bij vlagen grappig. Destijds ook al niet briljant maar wel een groot bioscoopsucces. Redelijk.

Drew’s droomdebuut.

Rauwe maar flitsende Britse misdaadfilm met veel jonge en nietsontziende gangsters, die een treurig en crimineel straatleven in een schimmig London leiden. Een beetje aangedikt, maar ook realistisch en voorzien van zeer sterk acteerwerk, waardoor een continue onderhuidse dreiging ontstaat. De verontrustende sfeer krijgt bijval van een goede soundtrack, waaronder de bijzondere narrator-raps. Regisseur Drew maakt hiermee een droomdebuut.

Zeer goed.