Meningen

Uitzichtloosheid.

Nogal rauw gebracht gevangenisdrama wat weinig clichés schuwt. Maar wanneer die blijken te werken, wacht de kijker een sterke film. Het grimmige sfeertje doet al snel de eventuele afloop vermoeden, maar toch zijn de laatste tien minuten een prima keuze geweest omdat het de uitzichtloosheid van dit verhaal prima benadrukt. Het goede acteerwerk rondt het geheel af naar boven.

Zeer goed.

Sterk begin.

De vierde Cronenberg is al wat beter en sfeervoller dan Shivers, maar nog steeds niet van het niveau waarmee hij later furore zou maken. Ook hier gebeuren smerige dingen met het menselijk lichaam en is er het seksuele ondertoontje. Toch is het begin juist het sterkst en begint deze zombie-achtige horrorfilm tegen het einde rommelig en saai te worden.

Twee vieze kusjes.

Kwetsbare kostgangers.

Mocht je van de openingsbeelden van de kale en kille flat nog niet mistroostig raken, dan zorgt de rest van deze indringende documentaire daar wel voor. Het woonblok dat tegen de vlakte moet herbergt namelijk bijzondere bewoners, en een voor een komen ze aan bod. Maar als je exotische paradijsvogels verwacht à la de tv-programma's van weleer, kom je bedrogen uit. Want waar de vroegere vrolijkheid die gepaard ging met uitzendingen van Showroom en dergelijke nog voor een glimlach zorgden, is het hier bittere ernst.

De sfeer wordt dusdanig donker dat je begint te begrijpen waarom mensen van de bovenste verdieping naar beneden zijn gesprongen. Van de alleenstaande vader die nog steeds verdriet heeft vanwege het verlies van zijn vrouw, tot aan de man die met zijn psychotische echtgenote de dagen slijt. De verslaafde die het over de overlast van andere junks heeft, en de dronken Afrikaanse die haar dagen in een roes slijt. De filmmaakster laat ze aan het woord, maar lijkt ze vooral te observeren. Tot en met de smakgeluidjes tijdens het eten.

Het laatste beetje vreugde dat je als kijker nog bij je draagt verdwijnt als sneeuw voor de zon door de eveneens depressieve beelden van de leegstaande vertrekken en een hoogwerker die de flat kapot maakt met een veel te kleine sloopkogel. Het is tekenend voor hoe pijnlijk minutieus dit filmdocument wordt gepresenteerd. De kijker wordt niets bespaard en ziet, weliswaar middels prachtig geschoten plaatjes, dat het altijd minder kan. Dit zwartgallige portret van kwetsbare mensen is sterk, maar niet voor iedereen.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Disney & The Rock.

Toch een beetje bijzondere combi. Want de boomstam gooit mensen door ramen heen, zonder dat er gelijk in de volgende scene wordt verteld dat ze het hebben overleefd. Dat doen ze namelijk pas twee scenes later.

Jaja, Disney moet mee met de jeugd van tegenwoordig. Helaas lukt dat slechts ten dele. Dit heeft vooral te maken met het zoutloze en voorspelbare cliché-verhaal, waar weinig kinderen van boven de twaalf in zullen trappen. Én het ontbreken van spanning en humor.

Toch is deze tijddoder niet volledig slecht. Eerder doorsnee en gemiddeld. En, i.t.t. de betere Disney's (die helaas in de minderheid zijn) niet leuk voor jong én oud.

Twee sterretjes.

Vermakelijk.

Niet al te veel nieuws onder de zon (ook niet voor die tijd), maar wel leuk.

Het verhaaltje is simpel, evenals de acteerprestaties, maar e.e.a. werkt uitermate onderhoudend. En de flick bevat een aantal creepy scènes.

Eng alsmede hilarisch is de scène met de slangen en de ski-stok. Tegen het einde zakt de film een beetje in, en sommige dialogen in de eindscène lijken later te zijn toegevoegd.

Goed.

Viva VHS!

Shô Kosugi is de opper-ninja. Zo mag je jezelf met recht noemen als je geknokt hebt met Franco Nero, Lee Van Cleef, Jean Claude Van Damme en Rutger Hauer in de meest obscure cinemapareltjes. Van cult tot een geheel onverwachte comeback in het vermakelijke Ninja Assassin uit 2009. De kenner weet wie hij is: de man die niet kan acteren maar des te harder schopt. Wat waren de Cannonklassiekers zonder hem? Zijn aanzicht deden de oplettende regisseurs vast al tijdens The Godfather 2 opschrikken. Dit moest hem zijn; de ultieme vijand van elke rechtgeaarde ninja. De rest was slechts geschiedenis en Shô Kosugi werd losgelaten op het martial-arts minnende filmvolk. Brrrrr...

Dit is een van die zeldzame films die je enkel nog via de magnetische cassette kunt aanschouwen. En terecht, want een digitale première verdient de film niet. Wij filmvunzen en ander cinefielentuig weten als geen ander dat je voor het echt ridicule werk overgeleverd bent aan de videoband of desnoods laserdisc. Met dat laatste medium zou Shô waarschijnlijk menig tegenstander onthoofden. Vast uit woede, want hij kreeg nooit de credits die hij verdiende. Hij was er immers meer dan debet aan dat het subgenre een ware internationale opleving en uitbouw kreeg. Zij het voornamelijk als boef, maar toch. Elke held heeft er een nodig. Echter wie kent hem nog?

In dit als los zand aan elkaar hangende Bassie & Adriaan-vechtfilmpje kreeg hij zowaar de hoofdrol als agent op wraaktocht. Voorzien van een smerige tronie, zoals we Kosugi het liefst zien. Schmieren kan hij als geen ander, vaak ter compensatie van zijn houterige acteerwerk en intonatieloze dreundialogen. Hij schmiert iedereen er onder. Als Kosugi verbaasd is trekt hij een gezicht alsof hij zich bevindt in een bad vol ijsblokjes en als hij liefheeft tuit hij slechts de lippen en knijpt zijn ogen toe. Een waar acteerfeest. Toch is dit filmpje er niet zo een dat zo slecht is dat het leuk wordt. Zoiets wordt vaak geroepen maar blijkt zelden het geval. Maar toch. Shô doet wel erg zijn best.

Vooruit, twee werpsterren dan maar.

Prachtige film die wederom een geslaagde samenwerking is tussen de regisseur en zijn nummer één acteur. Dit drama is sfeervol maar vooral zéér goed.

Waarschijnlijk het beste deel van de serie. Toendertijd een klein meesterwerk maar zelfs Spielberg wordt inmiddels aan alle kanten ingehaald. Toch is deze film, ondanks de gedateerdheid nog steeds goed. Een klassieker inmiddels..

Combinatiefilm.

Deze bekende klassieker verdient het nog steeds om gezien te worden. Dat zit hem niet zozeer in het simpele en mierzoete verhaaltje of de zogenaamde karakterontwikkeling bij Cruise's personage. Het zijn toch de acteerprestaties en chemie in combinatie met de puike sfeer en soundtrack die dit werkje naar iets hogers tillen.

Zeer goed.

En wederom levert de ondermeester van de suspense een puike film af. Griezelig eng af en toe maar helaas ook wat clichématig. Lithgow die al veel vaker met DePalma werkte is goed op dreef. Bovengemiddeld.

Reeder's roadtrip.

Dat sommige mensen regisseur Calvin Reeder inmiddels in een adem noemen met filmmakers als Adam Wingard en David Lynch is niet geheel verwonderlijk. Naast het feit dat menig mens dol is op hokjes, zit er in dit geval ook wel wat in. Vernieuwend lijkt gelukkig toch het sleutelwoord. De kijker lift mee op de schouders van Dermot Mulroney, die tijdens een reis naar zijn broer de meest bizarre zaken meemaakt. De film wordt, visueel gezien, op zeer prettige wijze voorgeschoteld aan de kijker, die al snel het gevoel krijgt dat het woord 'roadtrip' behoorlijk de lading dekt. Met name het tweede deel ervan.

Geweldig.

Deze actiefilm leunt op een Stallone die nog steeds niet het acteren beheerst en inmiddels is voorzien van een plastic gezicht. De actie lijkt vooral bedoeld om te schockeren en het verhaal is gewoonweg slecht. Matig.

Wederom een actiefilm met Stallone als Rambo. Redelijk onderhoudend maar zo clichématig en voorspelbaar dat het niet meer leuk is. Gemiddeld.

Flauwe actiefilm van de verschrikkelijke Cosmatos. Zonde hoe een zeer sterk eerste deel werd vervolgt door deze film, waarbij het slechts enkel nog lijkt te gaan om de bodycount. Gemiddeld.

Duitse zombies.

Ondanks dat het Duitse Rammbock niets toevoegt aan het zombiegenre, werkt de formule wel. Het claustrofobische en kille sfeertje wordt goed benadrukt door de kleine sobere flat, waar het slachtvee zich bevindt. Geen gore, maar wel een dosis spanning die het geheel naar een voldoende tilt.

Goed.

Boll's nieuwste videogame.

Al is dit dan eindelijk geen game-verfilming, het doet er wel aan denken. Gelukkig kiest de regisseur niet voor de 'first person shooter'-benadering.Uiteindelijk is dit vele malen beter dan de reut die de regisseur eerder afleverde.

Met dank aan de schokkende camera, die de kijker beter bij het simpele en voorspelbare, doch shockerende, verhaaltje betrekken. De iets minder fraaie score past eveneens goed bij de nare sfeer die de film uitademt. EIndelijk dus een goede Boll. Dit zit hem niet alleen in de prima audiovisuele stijl, maar vooral in de sterke acteerprestatie van Fletcher, die subliem een psychopaat neerzet.

Goed.

Easthoedje.

Waar Rango erg grappig begint door het opvoeren van de waanzinnige characters, ontstaat halverwege dan toch het formule-gevoel. De western die zich vervolgens voltrekt moet het dan ook van de uitvoering hebben, maar die schiet soms een beetje te kort. Met name op het vlak van de onnodige actiescènes en de niet altijd werkende humor. Dieptepunt is Olyphant die zijn beste Easthoedje opzet: een irritante onderbreking waarbij 's werelds beroemdste spaghetti-cowboy wordt gepersifleerd.

Redelijk.

Voor een ieder met kinderen misschien wel een apart verhaal gezien de keuzes van de hoofdpersoon. Wie zich echter kan verplaatsen in hem wacht een enigszins spannende film. Wel voorspelbaar maar toch. Redelijk.

Standaard actieflick.

Hoe goed Brandon Lee ook een robbertje kan vechten, zo spectaculair als bij zijn vader wordt het nergens. Ook niet in deze dertien in een dozijn actiefilm.

Het kan er allemaal mee door dankzij de schmierende Mancuso, maar echt sterk wordt het niet. Het plot rondom een held tegen wil en dank die getuige is van een belangrijke gebeurtenis, is oud en vaak veel beter gedaan. Ook binnen het genre.

Doorsnee.

Invloedrijk.

Dat deze klassieker van Kurosawa invloedrijk is geweest, moge duidelijk zijn. Zestig jaar geleden werkte het natuurlijk anders, maar heden ten dage is er meer dan een baby voor nodig om onschuld aan te wijzen als zijnde de tegenhanger van volwassen leugens. Alhoewel. Toch werkt een en ander nog steeds, maar is het vooral het fenomenale sfeertje en later veelvuldig gekopieerde camerawerk dat de de tand des tijds heeft doorstaan. Een interessante film.

Redelijk.

Cohen's beste?

Als ik zo zijn CV bekijk dan vermoed ik dat wel. Vreemd dat juist hij, de man die ons ook prut als Stealth en XXX voor zou schotelen, een film maakt over de beroemde vrienden van Sinatra. En vooral over Ol' Blue Eyes zelf uiteraard. Totaal onrealistisch weergegeven door Liotta, alleen al vanwege het feit dat Mickey Mouse en Donald Duck nog meer op elkaar lijken.

En ondanks het feit dat Sinatra ook een link had met 'goodfellas' (er werd o.a. ooit een aansteker in de jas van het lijk van Lucky Luciano gevonden met daarin de gravure " For my friend, regards Sinatra" o.i.d.) overtuigt Liotta niet als Sinatra. De enige overeenkomst zou een bovenmatige dosis charisma kunnen zijn. Liotta probeert er i.i.g. iets van te maken. De rest van de cast lijkt meer op karikaturen.

Toch geeft e.e.a. een vermakelijk inkijkje (er vanuit gaande dat het hier de waarheid betreft) in de wereld van de man, die ook een donkere kant bezat.

Dan de muziek. Ook in dat opzicht is er een hoop laten liggen, want Dees en Madsen klinken allesbehalve als The Voice himself. Vraag dan Matt Dusk of om mijn part Peter Douglas.

Enigszins onderhoudend en boeiend, maar nergens echt sterk.

Redelijk.

Alles behalve originele flick met bij vlagen hilarische scenes. Onderhoudend en vermakelijk. Niets meer en niets minder. Goed.

Goede animatiefilm die het meer van het verhaal moet hebben dan van de comedy. Een betere balans hier tussen had de film goed gedaan. Licht teleurstellend na The Incredibles maar stukken beter dan het mindere Cars. Lieve en sfeervolle Pixar. Gewoon goed.

Na 8 jaren volgde het verschrikkelijke vervolg op de nogal dubieuze Grijpstra & De Gier speelfilm. Hauer werd vervangen door de doorgaans goede Faber. Bijna alles aan deze film loopt niet, met name het rommelige verhaal en de belachelijke actiescenes. Een groot gedeelte van de dialogen is moeilijk verstaanbaar vanwege het Friese dialect en een slechte Nederlandse uitspraak. Wat de film nog verder de afgrond in trekt zijn de idiote acteerprestaties. Met als dieptepunt de schietpartij op de Afsluitdijk. Slecht.

Vreemde visie.

Deze film en met name de voorafgaande kortfilm hebben nogal wat verontwaardiging veroorzaakt in ons land. Niet zo gek, want een kind dat enkel rauw voedsel eet is op zijn minst geïndoctrineerd door zijn omgeving, in dit geval de moeder en een griezelige voedselgoeroe die nog eventjes bevestigd dat complimenten behoorlijk subtiel doch dwingend kunnen zijn. Wetenschappers en doktoren, die vaak ook niet alles weten, bestrijden e.e.a. maar ook zij overtuigen niet te allen tijde.

De moeder lijkt het allemaal goed te bedoelen maar het is helder dat ze behoorlijk doorslaat met haar vreemde visie. Een beetje ongezond dus. Haar boodschap is ondanks de resolute en bedenkelijke uitvoerwijze helder: ons voedsel is vergiftigd. Een realiteit al kun je je afvragen in hoeverre dat gevaar oplevert als je iets minder heftige aanpassingen in je eetpatroon aanbrengt. De docu zelf laat vrijwel alle kansen liggen en lijkt slechts dankbaar gebruik te maken van de buitenbeentjes.

Redelijk.

Oubolligheid troef.

Een oude film mag best gedateerd zijn, maar de grappen mogen langer mee dan het decennium van productie. Zo is hier helaas niet het geval. Al is een en ander best vermakelijk en onderhoudend, de humor is belegen. Sommige grollen werken nog wel, al verliest de film halverwege het goede niveau en de sfeer van de eerste helft.

Price, Lorre en Karloff schmieren er met zichtbaar plezier lustig op los, maar Nicholson heeft duidelijk niet zijn draai gevonden en hangt er een beetje bij. Direct hierna mocht hij opnieuw opdraven in een productie van Corman. Met hetzelfde decor en wederom Karloff, in het mindere 'The Terror'. Een product waar vijf regisseurs aan te pas kwamen.

Redelijk.

Compenserende Schwarzenegger.

Nogal standaard jaren '80 actiefilm die enigszins vermaakt, mits het verstand uitgeschakeld. De uitwerking van het undercover-verhaaltje had een stuk spannender gekund en is allesbehalve sterk, maar Schwarzenegger is charismatisch genoeg om een en ander te compenseren. Het houdt echter amper over en de film ontbeert vooral humor.

Doorsnee.

De bioverfilming van de legendarische Charles had wel iets meer verdiend dan deze soms wat zoutloze film. Foxx is zeer sterk in de rol van Charles en ook de muziek maakt een hoop goed. Redelijk.

Dodende dames.

Je kunt veel zeggen van deze actiefilm, behalve dat het er zachtzinnig aan toe gaat. Ondanks de aanwezigheid van een hoofdzakelijk vrouwelijke cast vliegen de bloeddruppels letterlijk in het rond. Waar je aan het begin nog te maken denkt te hebben met een zoveelste variant op Saw en soortgenoten, ontaardt een en ander als snel in een mix met martial arts en horror. De dames bestrijden elkander tot de dood er op volgt. En slaan soms nog eventjes door na het intreden daarvan.

Echt hoogstaand of origineel is het allemaal niet, maar ondanks dat het idee nogal rust op filmische blauwdrukken uit de jaren tachtig en negentig trekt de film redelijk vlot aan de kijker voorbij. Deze wordt gelijk aan het begin op verkeerde voet gezet tijdens de introductie van de heldin. Iets wat werkt, maar tot zover dan ook de enige verassing. Wat rest is een simpel en voorspelbaar werkje dat gemakkelijk weghapt, doch weinig indruk maakt.

Doorsnee.

Met dank aan PTVD voor het recensie-exemplaar.

Dood bevonden.

En dat is jammer, want alle ingrediënten zijn aanwezig.

Toch is de film een voorbeeld van lelijk camerawerk en matige acteerprestaties. Ook de cheesy humor werkt vaker niet dan wel. Onderhoudend is het, maar meer dan een paar leuke horrorscènes heeft de film niet te bieden. Het aantal goede grapjes is te summier.

In de jaren '80 zijn er veel van dit soort filmpjes verschenen. Vaak beter dan deze.

Redelijk.