Meningen

Kitt’s kerstavond.

Ondanks de intro met Eartha Kitt’s schitterende Santa Baby en het misschien wel nog mooiere Blue Christmas van Elvis Presley, is de kerstsfeer ver te zoeken in deze aardige griezelfilm. Wat er zich in de parkeergarage tijdens kerstavond afspeelt weet voldoende te onderhouden, ondanks de welbekende voorspelbaarheden. Erg spannend wordt het daardoor niet, maar wat onvoorziene gorigheid weet wel de haren op de arm te doen rijzen.

Goed.

Slappe Schlesinger.

Waar de regisseur met bijvoorbeeld The Marathon Man liet zien in thrillerland zijn sporen terecht te verdienen, wordt hier een beetje de plank misgeslagen. Dat zit hem niet alleen in de schmierende Modine of de misplaatst aanvoelende Griffith. Dat zit hem vooral in het slappe standaardscript dat van louter clichés aan elkaar hangt.

Doorsnee.

Karige Kaiju.

De geweldige Guillermo del Toro, fantasyfetisjist pur sang, waagt zich aan een film over robots versus Kaiju's. Transformers versus Godzilla's, maar dan allemaal net iets anders vormgegeven. En dat kan je aan de regisseur die verantwoordelijk is voor buitengewoon veel mysterieuze wezens rustig overlaten. Zou je denken. Want iemand met zijn CV heeft zichzelf al lang bewezen. Toch valt dat nu juist wat tegen. Ondanks de overdaad aan CGI; echt 'vet' zijn de monsters niet. De gigantische robots evenmin. Telkens bekruipt je het gevoel dat je het al eens eerder hebt gezien.

En dat is een gemiste kans voor een film die enkel lijkt te drijven op spektakel uit de computer. Je zou zeggen dat als Del Toro vroeger in Spaanstalig filmland met mindere budgetten meer indruk wist te maken er toch iets niet in de haak is. Regisseurs worden natuurlijk enorm onder druk gezet wanneer het budget idioot groot is, maar toch.. Het woord clichématig is hier een understatement. Niet alleen de wezens blinken uit in het ontberen van originaliteit door een samenraapsel van anderen te zijn, hetzelfde geldt voor de rest. Zo neme men het slappe scenario.

De acteerprestaties zijn behoorlijk beneden de maat, de dialogen zwak, het verhaal voorspelbaar, en de spanning ver te zoeken. Ook de humor, die middels vaste kracht Perlman en twee nerds moet komen, schiet tekort. En ondanks dat het er soms weer allemaal prachtig uitziet, is het vaak ook foeilelijk. Een teleurstellende ervaring. Uiteraard was het wachten op een commerciële doorbraak voor de regisseur die dat eigenlijk al aan het doen was met de Hellboy's, maar hier is niet langer meer sprake van een knieval. Del Toro lijkt serieus te solliciteren naar de baan van Michael Bay en consorten.

Toch biedt deze karige 'Pacific Rim' ondanks alle overdaad en leegheid ook vermaak. Met de smaak van popcorn welteverstaan. Bizarre gevechten tussen reusachtige wezens in combinatie met lachwekkend machogeneuzel en afgezaagde oneliners. Wie het recyclen niet kan deren wacht dus best een onderhoudend over-de-top-filmpje dat zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt. Met de bovenkamer-verlichting gedimd en de verwachtingen op nog lagere spanning, valt er wel wat voordeel te halen. Maar zelfs dan struikel je zo af en toe nog steeds over van alles en nog wat. Vaak zijn het geen lichtpuntjes..

Redelijk.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Zwak spookhuis.

Hoewel deze spookhuis-thriller alleraardigst begint, zakt het niveau al heel snel naar een bedenkelijker level. Dat is jammer want alle griezelige ingrediënten zijn wel aanwezig. Na een half uur is zo'n beetje alle spanning verdwenen omdat het verloop zwaktebod na zwaktebod biedt.

Doorsnee.

Scriptschrijvers spionagefilm.

Vermakelijke spionagefilm die, ondanks het feit dat het een TV-film betreft, met gemak de bioscoop had kunnen aandoen. Het verhaal zit leuk in elkaar gestoken en de acteerprestaties zijn sterk. Met name leading man Nighy weet de aandacht vast te houden. Scriptschrijver Hare keerde hiermee tijdelijk terug naar de regiestoel.

Zeer goed.

Onsmakelijke onderonsjes.

Voor liefhebbers van horror uit de jaren 80 is het wellicht genieten van dit duistere Finse verhaal. In Pahanhautoja (Hatching) wordt de zogenaamde 'body horror' opnieuw belicht. En hoe! Met de felste lampen, want ondanks het donkere scenario speelt alles zich af in het volle licht. Wie van gore houdt moet hier wezen. Er is geen donker hoekje te bekennen in het poppenhuis van een te perfecte familie, die ook nog eens de schijn ophoudt.

En die schijn wordt overschaduwd wanneer de onschuldige dochter van het gezin een ei meeneemt naar huis. Het uitbroeden verloopt vlotjes, maar er blijkt geen leuk of lief vogeltje te zijn geboren. Het griezelen kan beginnen. Toch blijft het voornamelijk bij smerigheden en minder bij spanning. Soms valt er zelfs licht te glimlachen om het gezin dat wordt aangevoerd door een obsessief vloggende moeder.

Toch wordt hier een Scandinavische Alex van Warmerdam gemist. Want de karakters boeien eigenlijk niet voldoende. Ze zijn inwisselbaar voor de akelige animatronics en onsmakelijke onderonsjes met het weerzinwekkende wezen. Gelukkig geen CGI, al doen de menselijke hoofdrolspelers zelf helaas wel te kunstmatig aan. Waarschijnlijk bewust, maar hierdoor blijft het allemaal wel wat oppervlakkig.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Pale western.

Want de film steekt nogal bleekjes af bij het andere werk van Eastwood binnen het genre. De cinematografie is vrij standaard en het verhaal enorm voorspelbaar. Onderhoudend, maar niet veel meer dan dat.

Doorsnee.

Helaas.

Want na een sterk eerste half uur ontaard de film al gauw in enige clichématigheid. De spanning verdwijnt dan bijna geheel. Alsmede dat claustrofobische sfeertje. Om vervolgens ook nog ietwat ontspoort te eindigen.

Dankzij Foster valt e.e.a. goed uit te zitten. De film zelf is echter iets te wisselvallig. En dat is jammer, want hier had veel meer in gezeten.

Redelijk.

Brakke Saw.

Hoe ontzettend leuk en origineel het gegeven ook is, er wordt een hoop ‘geleend’ van films als Saw. Dat zou op zich nog niet zoveel uitmaken als de uitwerking sterk was, maar dat is die geenszins. Vooral de tegenvallende acteerprestaties en brakke regie vallen op in deze goedkoop ogende griezelfilm, waarbij een viertal twintigers wordt geconfronteerd met een psychopaat die ze onderwerpt aan een sadistisch spelletje.

Doorsnee.

Ondanks de aanwezigheid van Foster en Whitaker, is dit misschien wel de minste film van Fincher (samen met, uiteraard, Alien 3) tot dan toe. Weinig spanning en een niet al te sterk, clichématig, uitgewerkt verhaal. Redelijk.

Ontsnappingsvirus.

Deze gevangenisfilm in een exotische setting is niet voor niets een klassieker. Niet eens zo zeer vanwege het betwiste autobiografische verhaal of het beroemde boek, maar ook zeker vanwege deze sterke verfilming over twee gevangenen en hun bijzondere vriendschap.

De massascènes zijn even prachtig om te aanschouwen als het solo-acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. De door het ontsnappingsvirus bezeten McQueen zet een ijzersterke rol neer, evenals zijn collega Hoffman.

Geweldig.

Goede Hitchcock met een eveneens goede Peck. Mysterieus en sfeervol. Geen meesterwerk maar gewoon goed.

12 Angry Men (evenals de remake) is een aanrader.

Een enigszins vermakelijke film met Elvis wederom gesitueert op Hawaii, vanwege het grote succes van Blue Hawaii. Leuke liedjes, leuke grapjes maar niet heel bijzonder. De film stevent af op een vrij abrupt en goedkoop einde. Gemiddeld.

Samenzwerend plakband.

Waar Pakula als geen ander weet hoe je met de samenzweringsbijl moet hakken, is deze politieke thriller op bepaalde momenten zwak. Het flinterdunne verhaaltje hangt namelijk van plakband aan elkaar, iets wat doet rieken naar half werk. Toch bevat de film een sinister sfeertje en is er verder cinematografisch gezien degelijk werk verricht.

Redelijk.

Spooky.

Maar niet de gehele speelduur even sterk. Had mijns inziens iets korter gemogen.

Toch zitten hier genoeg schrikmomenten in voor een voldoende, en zit e.e.a. leuk in elkaar. Al vond ik het een beetje vreemd dat Sloat niet aan zijn vriendin vertelt dat het ouijabord in brand was gevlogen.. Misschien noemde hij dit expres niet i.v.m. het verleden van zijn vriendin, wiens eerdere huis al vlam vatte. Ach, zie hier het antwoord dan maar.

Tegen het einde begint een hoop spanning af te zwakken en ik vond de finale ook een klein beetje flauw. Toch heb ik gegriezeld, en dat komt tegenwoordig helaas niet zo vaak meer voor.

Sterker dan The Blair Witch, waar deze film overduidelijk de mosterd vandaan heeft gehaald.

Goed.

Rustig opgebouwd vluggertje.

Waar deel 1 op speciale wijze voor de nodige spanning zorgde, is vooral het vernieuwende effect daarvan bij dit deel verdwenen. Tevens wordt er wel erg rustig opgebouwd naar iets wat vervolgens in hoge versnelling ontspoort. Als vervolgens de characters onlogische beslissingen nemen en het einde nogal rommelig in beeld wordt gebracht, voelt een en ander steeds meer aan als een vluggertje. Enkel en alleen in het leven geroepen om snel te kunnen cashen.

Matig.

Baalbalans.

Dat deze zoveelste griezel-animatie doet denken aan Coraline of zelfs Monster House is niet zo heel gek, maar het niveau van die films wordt helaas niet gehaald. En dat is jammer, want de twee genres kunnen erg goed samen. Iets waardoor jong én oud beter bediend zouden moeten worden. Dat gebeurt hier ook wel een beetje, maar er lag zoveel meer in het verschiet. Iets wat een zeer sterke eerste helft in elk geval doet vermoeden.

Waar gaat het dan mis? Wel, heel erg mis gaat het gelukkig niet. Toch is de tweede helft van de film rondom een paranormaal jochie gewoon veel minder onderscheidend van toon. Sowieso mag je stellen dat er qua zombies niet erg origineel design heeft plaatsgevonden. Met als gevolg een stel weinig opzienbarende griezels. Dat terwijl de stemmencast juist sterk is en de hoofdpersonages wél leuk zijn vormgegeven.

De kinderen zullen worden vermaakt, maar de humor voor volwassenen ontbreekt tijdens de flauwe finale. En vooral dat is balen, want de eerste helft kent een goede balans tussen avontuur en komedie. Alsof de twee regisseurs halverwege letterlijk het stokje van elkaar hebben overgenomen, of iets dergelijks. Wat volgt is een bloedeloos en voorspelbaar vervolg dat die noodzakelijke humor ontbeert. Op een paar flauwe grapjes na.

ParaNorman voelt daardoor onevenwichtig aan, maar mag desondanks best gezien worden. Dit moderne huwelijk tussen CGI en stop-motion ziet er met enige regelmaat beeldschoon uit, al zal deze stijl niet iedereen liggen. Sfeervol is het in elk geval wel. Ook de score is fijn en wie de clichématige tweede helft wil slikken wacht een leuk filmpje. Het is raadzaam even de aftiteling uit te kijken omdat daarna Norman 'tot leven wordt gewekt'. Een hoogtepuntje.

Redelijk.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Hulde.

Een ingetogen afdaling in de belevingswereld van een dakloze man, die op geheel eigen wijze een invulling geeft aan zijn misère. Rauw en realistisch, voorzien van een dosis sentiment die nergens wordt overdreven maar wel degelijk weet te raken. Het niet al te ingewikkelde verhaal wordt stevig gedragen op de schouders van de twee fenomenale hoofdrolspelers Meany en Morgan. Hulde.

De warmte die zij tijdens hun kille zwerversavonturen met elkander delen doet iedere kijker vanzelf smelten. Daar kan een ietwat gekunsteld liefdesplotje en de dik aangezette verhaallijn weinig aan veranderen. Sterker nog. Het blijkt niets minder dan een kapstok te zijn voor de subtiel aanwezige zwarte humor, die deze film van een extra tintje voorziet.

Geweldig.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Filmfirmament.

Jason Statham maakt inmiddels films aan de lopende band. Waar hij eerder nog gekscherend 'de Bruce Willis van de Aldi' werd genoemd is het tegendeel inmiddels bewezen. Tegelijkertijd is Willis met zijn tenenkrommend zwakke deel 5 uit de Die Hard-reeks eerder een slap aftreksel van zichzelf geworden. Ook in het tweede deel van The Expendables wordt hij overschaduwd door de aanwezigheid van zijn immer nors kijkende Britse equivalent. Statham, die helaas de finesse en humor van Willis ontbeert, is tegenwoordig een van de grootste sterren aan het actierijke filmfirmament. In menige blockbuster duikt hij op en mept of schiet hij er lustig op los. Geloofwaardiger dan wie dan ook en hij kijkt er altijd zo lekker smerig bij. Statham kicks ass.

Feit is ook dat zijn films weinig verheffend zijn. Ze zijn vaak van het dertien-in-een-dozijn-niveau en de rol die hij speelt is nagenoeg telkens hetzelfde. Echt acteren is aan hem niet besteed, zo lijkt het. Ook Parker vormt hierop geen uitzondering. Het verhaal over een crimineel die wordt belazerd en daarom op wraaktocht moet heeft niet veel om het lijf. Ook niet vanwege de bijrollen, onder meer vertolkt door de bijna afgeschreven Nick Nolte. Hier wordt van dik hout planken gezaagd en speelt de beeldschone Jennifer Lopez het domme blondje dat de held bijstaat. En zelfs stiekem een oogje op hem heeft. Meer dan zijn tong krijgt ze echter niet want zijn hart is nu eenmaal aan een ander schatje verpand. Dat niveau dus, maar leuk is het wel.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Slapstick en veel grappen met Sellers onder de vertrouwde regie van Edwards. Niet altijd even leuk maar enorm sfeervol en onderhoudend. Goed.

Niet zo'n heel bijzonder filmpje..

Op zich begint e.e.a. leuk, maar al snel wordt het een klein rommeltje. Het verhaaltje begint tegen het einde wat te ontsporen en er bleek weer eens schaamteloos met het gegeven van The Sixth Sense & The Others aan de haal te zijn gegaan. Ook voelt de film wat onevenwichtig i.v.m. een ietwat onduidelijke balans tussen thriller/mystery en drama/romantiek. Al met al een soort allegaartje wat weinig weet te boeien. Jammer, want hier had overduidelijk meer in gezeten.

Palma's plotgeklungel.

Een van de slechtste Brian de Palma's moet wel haast deze Passion zijn. De opbouw is meer dan goed, maar halverwege schiet de film uit de bocht door een overdaad aan geforceerd plotgeklungel. Vervolgens komen de beroemde - hier karig uitgevoerde - splitscreens ook nog eens te laat. De tweede helft ontaardt in nog meer gerommel waardoor deze De Palma-light meer aanvoelt als inconsequente mooifilmerij rond een slap scenario. Nu maar hopen dat de filmmaker het niveau van parels als Dressed to Kill, Obsession en vele anderen ooit weer terugvindt, al doen de enorme niveauschommelingen binnen Passion het ergste vermoeden.

Onvoldoende.

Puik actiefilmpje met Ford. Deze tweede Ryan is spannend en vermakelijk. Ford zou hierna nog één keer Ryan spelen, daarna nam Affleck het stokje over in deel vier. Goed.

Hapklare historie.

In de maand november brengt Sony de zogenaamde War Collection op 4K-UHD uit. Een box met 4 opgepoetste oorlogsfilms, waar The Patriot er 1 van is. Het is in ieder geval niet de minste uit de collectie. De inmiddels 19 jaar oude film met de blockbuster-regisseur Roland Emmerich aan het roer, neemt een kleine 3 uur de tijd om de kijker op te zuigen in het verhaal. En het moet gezegd, de lange speelduur vliegt rap voorbij. Een waargebeurd verhaal? Nou nee, maar dankbaar gebruik makend van een waargebeurde oorlog. En zeker niet onverdienstelijk.

Dankzij een aardig scenario en een uitstekende cast werkt The Patriot. Toegeven, ook hier wordt er hoogstwaarschijnlijk historisch gezien een loopje genomen met de geschiedenis, maar de hapklare brokken die de Duitse regisseur al eerder succesvol aan zijn kijkers voerde weten ook hier te werken. Ditmaal is de stoere held niemand minder dan Mel Gibson, die het opneemt tegen de sadistische Jason Isaacs. Hij is een van die slechteriken waarvoor je graag blijft zitten. Zo een waarvan je hoopt dat zijn einde aanstonds zal zijn. Goed geacteerd dus.

De sterke acteerprestaties en het avontuurlijke karakter van deze als oorlogsfilm verklede wraaktocht, worden weer in balans gebracht door onwaarschijnlijke actiescènes en een flinke dosis opgeklopt sentiment. De vechtscènes waarin Gibson het op Rambo-achtige wijze opneemt tegen de vijand, staan in schril contrast met de daadwerkelijk wijze waarop men destijds als legers elkaar bevocht. Op mekaar afstappend in kogelregens om uiteindelijk elkander aan het mes te rijgen. De gefilmde veldslagen doen wél realistisch en historisch accuraat aan. Het doet er niet veel toe, ook nu nog weet de film gemakkelijk te vermaken.

***

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Geen vuurwerk.

Wright wordt gemist in dit vaak te flauwe standaardding van Mottola. Pegg en Frost in combinatie belooft veel goeds, maar in dit geval zijn zij de enigen die een beetje de moeite waard zijn tijdens deze waterval aan meligheid. Zelfs zij zorgen voor weinig vuurwerk. Rogen is volledig misplaatst en vooral niet grappig als het titelpersonage en de film ontspoort ook nog eens jeukend tijdens de finale.

Twee sterretjes koudvuur.

Wederom een slechte horror van Fulci.

Na The Beyond had ik beter moeten weten, maar ik ben nu eenmaal niet vies van een beetje gore, al zij het in pulpformaat. Ook bij deze horrorfilm is de smerigheid alom, maar misschien in iets mindere mate dan bij die andere "klassieker". Alhoewel, de boorscene was zeer onsmakelijk.

Tsja, wie van slechte acteerprestaties gecombineerd met een achterlijk verhaal houdt, zal hier waarlijk genieten. Voorwaarde is natuurlijk dat je wel tegen een beetje gedateerde smerigheid moet kunnen. En tegen belachelijke muziek. En... Ach, wat maakt het uit.

Onderhoudend is deze cultfilm absoluut, en lachen mag best. Ookal was het niet zo bedoeld..

Woo's zoveelste Hollywood-mislukking heet Paycheck. Voorzien van een sterrencast die ook niet boven zichzelf uitstijgt en een warrig verhaal voorzien van hiaten. Toch blijft het allemaal erg onderhoudend. Redelijk.

Immer sfeervol.

Basil Rathbone en Nigel Bruce doen het misschien wel het best van alle filmduo's die de beroemde speurders hebben vertolkt. Helemaal voor die tijd voorzien van een vlot tempo en immer sfeervol. Het verhaaltje heeft ditmaal misschien wat minder om het lijf qua spanning en mystiek, onderhoudend is het allemaal wel.

Goed.

Griezel-light.

Want erg sfeervol en soms spanned, maar niet heel eng. Althans, in deze tijd. Toch zet Böhm netjes een creepy killer neer. Het schmieren van de meisjes bij tijd en wijle hoort er een beetje bij. Ben, net als Mug, benieuwd wat dit onder de leiding van bijvoorbeeld een Hitchcock had gedaan.

Het verhaal is helaas dusdanig voorspelbaar dat e.e.a. niet zenuwslopend wordt. Ook is het jammer dat het jeugdtrauma mijns inziens deels onbelicht blijft. Alsof men slechts hints wil geven, of bang was een heftiger pad in te slaan. In die tijd was e.e.a. al heftig genoeg waarschijnlijk.

Goed.

Pakula's paranoia.

Een van Pakula's grootste successen bleek deze Pelican Brief. Een simpele conspiracy-thriller die het vooral moet hebben van de puike acteerprestaties, licht complexe vertelwijze en het griezelige paranoia-gevoel. Iets waar de regisseur makkelijk in kan grossieren, maar hier aardig in balans houdt. Het verhaal verdient geen schoonheidsprijs qua genialiteit, maar ondanks de lange speelduur werkt de film zeer onderhoudend.

Goed.