Meningen

Sfeervolle maar helaas teleurstellende en voorspelbare romcom met de bekende moraal vanuit een sprookjesachtige invalshoek. Wat de film nekt is vooral het gebrek aan humor en romantiek, de prima cast ten spijt. Gemiddeld.

Tussendoor-thriller.

Een tussendoortje dat amper weet te beklijven of het moet aan Keaton liggen, die nog wel wat indruk weet te maken. Verder vooral een standaard thriller die van voorspelbaarheid aan elkaar hangt en daardoor nogal wat spanning ontbeert.

Doorsnee.

Enigszins mislukt drama met de altijd prettige Pacino. Rommeligheid, tempovertragingen en een moeilijk lopend verhaaltje, de film heeft het helaas allemaal. De potentie was er echter wel. Maar ja, dat is niet genoeg.

Ietwat lange maar mooi film met uitstekende vertolkingen. Forman bewijst weer eens een topregisseur te zijn. Harrelson steelt de show. Vermakelijk en onderhoudend maar niet altijd en overal even sterk. Goed.

Psychedelische Pippi.

Een uiterst verfrissende verrassing is Pepperminta van regisseuse Pipilotti Rist. Haar naam verraadt het al een beetje, deze vrouw is fan van Pippi Langkous. Eigenlijk heet ze dan ook geen Pipilotti, maar Elisabeth. De Zwitserse kunstenares levert met deze bijzondere kijkervaring haar speelfilmdebuut af. En wat voor een. Een feministisch verhaaltje dat een zeer eigenzinnig kijkje biedt op de kleurloze eenheidsworst waar ze klaarblijkelijk vanaf wil.

Door middel van een wonderlijke waterval aan gekkigheid en het toevoegen van enkele liedjes, beleeft het hoofdpersonage – een soort van psychedelische Pippi Langkous – een avontuur dat je moet zien om te kunnen geloven. Door middel van knap camerawerk, droomachtige details en een vreemd erotisch ondertoontje, schildert Rist in vlot tempo een surrealistisch sprookje dat naar binnen glijdt als koek en doet smaken naar meer.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Prachtige spagetti van meester Leone zelf. Eastwood is formidabel in vorm evenals de heerlijke filmschurk Van Cleef. Niet de allerbeste uit de serie westerns van Italië's grootmeester, maar ontzettend vermakelijk en sfeervol. Zeer goed.

Succesvolle spaghetti.

Leone en Morricone schijnen stroef van start te zijn gegaan tijdens deze eerste echt succesvolle spaghetti western, die tevens een langdurige samenwerking tussen de schoolvriendjes inluidde. Feit is dat de combinatie tussen beeld en geluid enorm sfeerbepalend werkt. En de bombastische deuntjes van de superieure soundtracker passen nu eenmaal schitterend bij de desolate vlakten en gore grijnzen van Eastwood. Althans, zo besloten de twee en de rest is geschiedenis. Hier nog zonder harmonica, maar alvast elke componist wakker schuddend.

De vies lachende cowboy zonder naam kreeg er voor de zekerheid toch maar eentje aangemeten op de titelrol. En door de doodgraver. Er moet namelijk wel een naam op het eventuele kruis. Dat Eastwood uiteindelijk niet eens de naam van de film doorhad, omdat pas vlak voor de première nog even snel van naam werd veranderd, is een leuk detail. Alsof deze film niet had kunnen slagen als 'The Magnificent Stranger'. Er kwamen al snel twee 'vervolgen'. Want dat Leone een gouden combinatie had gevonden was hem waarschijnlijk al wel duidelijk voordat het succes begon.

Zeer goed.

Voorspelbaar verdwaald.

Dit Canadese antwoord op Harry Potter en co. valt best te doen. Het verhaal is uiteraard standaard formulewerk, maar de onderhoudende factor is gelukkig voldoende aanwezig. De film zal echter sneller plezier leveren aan kinderen dan aan volwassenen vanwege de hoge mate van voorspelbaarheid. Thurman en Brosnan dragen bij aan de A-status, doch voelen tegelijkertijd ietwat verdwaald aan.

Redelijk.

Magnetische magie.

Je kunt van alles zeggen over Wim Wenders, maar niet dat hij niet weet hoe je zaken in beeld brengt. De in keurig 4:3 geschoten beelden zijn betoverend. Geholpen door een schitterende soundtrack, zorgt het regelmatig voor mooie momenten. De magnetische cassette had altijd al iets magisch.

Het zijn niet de enige ogenblikken die de hoofdrolspeler analoog doorbrengt, naast de knipoog middels het beeldbuisformaat en de verplichte crt die voorbijkomt. Zijn leven loopt vergelijkbaar, geen digitale polonaise aan zijn lijf. En dus schiet hij ook zijn foto's nog op ambachtelijke wijze en leest hij graag zonder e-reader. Hij heeft gelijk.

Het boeit niet zoveel waarom hij als een monnik leeft en bepaalde bijrollen refereren aan een ander, wellicht meer jachtig soort leven. Het is vooral genieten van de sereniteit die hij uitstraalt en de achterliggende gedachte van mindfulness en meditatie. Eigenlijk weet menigeen al lang dat schoonmaken rust kan brengen.

Gelukkig zijn de toiletten nooit echt smerig, opdat niets de vrede kan verstoren. Des te opvallender zijn de zo nu en dan schmierende medespelers, zoals een clowneske collega of passanten die dronken zijn en het 'werkzaamheden' bordje omverlopen. Sommige toiletgangers doen het bijna in hun broek vanwege de hoge nood. Soms een tikkeltje overdreven.

Het is prima dat de filmmaker weinig ambitie heeft het mysterie omtrent de hoofdpersoon zijn verleden te ontrafelen. Hapklare brokken hoeven nu eenmaal niet te behoren tot de arthouse cinema, en zijn sowieso al voldoende aanwezig in de rest van het bioscooplandschap.

Toch lijkt er iets te ontbreken, en daar kan zelfs een emotionele uitbarsting van de doorgaans zo kalme protagonist niets aan veranderen. Zijn perfecte dagen lijken heel even tot een einde te komen. Maar al begeleiden de fantastische vocalen van Nina Simone zijn zichtbare overpeinzingen, ze doen de perfecte dagen niet verdwijnen. Misschien had de perfecte film iets minder rust en regelmaat nodig gehad. Misschien.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Een zeer clichématig en voorspelbaar verhaal dat wordt voorzien van tergende acteerprestaties, goofs en amateurisme. Direct overslaan. Slecht.

Hitchcockiaanse host.

Een film als The Perfect Host laat zich het beste smaken wanneer men niets van de synopsis af weet. Iets wat vrijwel altijd een goed recept is voor de betere kijkervaring. Na een vrij flitsend begin ontpopt de film zich tot een meer Hitchcockiaanse thriller. Iets wat grotendeels te maken heeft met de beperkte setting, maar ook met het ietwat toneelachtige verloop van het verhaal.

Suspense wordt al snel verruild voor meer tastbare spanning wanneer het verhaal tegen het einde uit de bocht vliegt, maar dit is desondanks toch wel een verfrissende verrassing binnen het platgetreden genre. Met dank aan een komische David Hyde Pierce, die samen met Clayne Crawford de aandacht volledig vast weet te houden. Zelfs wanneer het script dat uiteindelijk nog amper toestaat.

Goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Hmmm.

Deze gladgestreken 'remake' in jaren '90-thrillerjasje is zeker niet slecht. Met dank aan de cast en uiteraard het meesterwerk waar e.e.a. losjes op is gebaseerd. Kijkt lekker weg en houd de spanning er redelijk in. Zag deze alvorens het origineel ooit, maar werd er nooit door van mijn sokken geblazen.

Gelukkig wel door die van Hitchcock.

Goed.

Deze thriller begint zeer clichématig maar ook vermakelijk en spannend. Je vergeeft de goofs dan nog eenvoudig. Langzamerhand begint je echter het gevoel te bekruipen dat dit niet goed gaat komen. De film ontspoort op een gegeven moment zo erg dat het bijna beledigend is. Ookal voelde je de verschrikkelijke plotwending nog zo van ver aan komen er blijkt geen houden meer aan. Voorspelbaarheid troef en verkeerde keuzes van de makers. Het einde is zomogelijk nog stuitender. Ribisi hoort niet thuis in dit soort wanproducties. Dat Foley ooit Glengarry Glen Ross het levenslicht liet zien, maakt deze mislukking nog triester. Zeer matig.

Zonder Norris.

Er zijn van die actiefilms die naast het hoofdingrediënt ‘actie’ verder weinig te bieden hebben. Omdat de dialogen dwaas zijn of omdat de acteurs worden vertegenwoordigd door misschien wel stuntmannen, omdat dit goedkoper is. Deze typische jaren ’80 flick (laat u niet misleiden door het jaartal) kent alle foute factoren, maar is daardoor nog meer kazig en cultgevoelig.

Martial arts voert de boventoon en uiteraard zijn Mako, Hong en Professor Tanaka aanwezig. De naar Sony Crocket riekende Speakman kent net zo weinig charisma als Chuck Norris, maar had men de bebaarde karateka gekozen i.p.v. hem dan had de Chuckmeister hiermee zijn magnus opus gemaakt. Sowieso ademt dit werk Cannon en was de Stairmaster hier uitstekend op zijn plek geweest.

Goed.

Geur-TV.

En ondanks dat dat ludieke idee van jaren geleden i.t.t. de 3D-TV's en de Ambilights altijd aan de grond zal blijven, zou deze film de aftrap ervan kunnen hebben verzorgd. Met verve hoogstwaarschijnlijk.

Het sprookje zelf is soms wat langzaam, doch erg mooi geschoten en kent een heerlijke vibe. Het einde staat echter in contrast met het voorgaande. Niet alleen de parfum is veranderd in het ultieme feromonen-wapen waarbij middeltjes als 'De Spaanse Vlieg' of XTC verbleken, ook de toon is anders en er ietwat over.

Goed.

Mannelijk muurbloempje.

Goed geacteerd en warm romantisch drama omtrent een verlegen jochie op Highschool, waarbij zware thema’s op luchtige wijze worden verbloemd. Het mannelijke muurbloempje (in het Nederlands gebruikt men de term doorgaans voor het vrouwelijk geslacht) bloeit op. Een hoop feelgood dus in het subgenre der ‘Coming of Age’. De teruggetrokken teenager die op zijn weg naar volwassenheid nogal wat bijzondere figuren ontmoet, herbergt een geheim dat de hele film als een loodzware last op de kijker drukt. Althans, voor de oplettende kijker want het mysterie wordt tot het einde verhuld in vriendschapsperikelen die op zijn minst weten te raken. Dat heeft vooral te maken met het leuke script en de uitstekende acteerprestaties.

De film wordt op degelijke wijze gepresenteerd en is enorm onderhoudend. Wat dat betreft vliegen de 100 minuutjes zo voorbij. De aandacht van de kijker wordt moeiteloos vastgehouden. En een ieder die dit werkje aanschouwt zal al snel een goed gevoel krijgen, opgejut door een nogal clichématige soundtrack, maar wel eentje die werkt. Een ieder die Young MC, Phil Spector en Dexy’s Midnight Runners in een soundtrack durft te persen, verdient op zijn minst een luisterend oor. Zelfs als 'Heroes' van David Bowie iets te gemakkelijk wordt ingezet. Het zij de makers vergeven, want dat ‘Perks’ de moeite waard is moge duidelijk zijn. Ezra Miller, Logan Lerman en Emma Watson stelen een voor een de scènes van elkaar. Van chemie gesproken.

Geweldig.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Manische mogelijkheden.

Regisseur Armando Iannucci heeft eerder bewezen dat hij met het genre 'dramady' wel raad weet. Toch lijkt hij met deze chaotische filmversie van het beroemde verhaal van Charles Dickens de plank mis te slaan. Humor is natuurlijk bovenal een kwestie van smaak, maar de grapjes worden vaak ondergesneeuwd door de stroomversnelling waarin men tracht het verhaal vorm te geven. Ook leiden de politiek verantwoorde karakters enorm af. Een donkere vrouw met witte zoon; als er al humor in kan worden gezocht is die hier ver te zoeken en lijkt het meer op een excuus om aan de - terecht ontstane - eis van het moderne publiek om meer culturele diversiteit in films aan te brengen, te voldoen. Een gemêleerde cast in film is een must, maar forceren levert hier geen satire of betere wereld op.

Het gehaaste eerste deel van de film is nog best leuk als Dev Patel invulling geeft aan het beroemde personage. Aan hem ligt het niet maar er gebeurt zoveel dat je amper tijd hebt om te beseffen waar je naar kijkt. Het voordeel van de twijfel verdwijnt grotendeels in de tweede helft van de film als de verhaallijnen nog meer door elkaar lijken te lopen en de versnelling zelfs nog een tandje hoger lijkt te gaan. Dat inmiddels oude personages totaal niet ouder zijn ten tijde van de volwassen Coperfield helpt ook niet mee om de rust te bewaren. Sterker nog, de regisseur lijkt bewust te ontaarden in een manische potpourri van mogelijkheden die vaker niet dan wel worden uitgewerkt. En zo vliegen er te veel gemiste kansen voorbij. Ianucci valt te prijzen voor de minder conventionele aanpak, maar zoiets moet wel werken.

**

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijke horrorflick naar het verhaal van King. Voorspelbaar en clichématig maar geen onplezierige zit. Het acteerwerk varieert van sterk tot matig. Redelijk.

Storend subplot.

Voor de liefhebbers van de Stephen King verfilmingen zijn er de nodige knipogen naar ander werk als The Shining, Cujo, It, Dreamcatcher en Graveyard Shift. Ook het filmgrapje van John Lithgow over Winston Churchill zal een hoop kijkers niet ontgaan zijn. Maar behalve dit soort verwijzingen voor de serieuze cinefiel of fanboy, heeft deze remake niet zo heel veel te bieden. Het is geen slechte film, maar goed is hij ook niet.

De eerste helft is nog best aardig en sfeervol, als de schrikmomenten vooral moeten komen van voorbij razende vrachtwagens. Mede dankzij de geluidsmix. Wanneer deze op een gegeven moment een uithangbord wordt voor de Atmos-laag en er verplicht zaken boven het hoofd gaan afspelen, doet een en ander als een geforceerde gimmick aan. Maar goed, een kniesoor die zich daar aan stoort.

Vanaf het moment dat de moeder het huis verlaat - samen met een storend subplot over een jeugdtrauma waarbij de verplichte dosis geadopteerde Japanse horror om de hoek komt kijken - en vader bij het kampvuur van de buurman aanschuift, zakt de film als een plumpudding in elkaar. De finale blijkt in een te weinig tijdsbestek afgeraffeld te zijn en de (amper aanwezige) angel wordt eruit getrokken.

**½

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Voorspelbaar vervolg.

Het vervolg op de bekende King-klassieker stelt een beetje teleur. Toch kent de film een spooky sfeertje en een aardig begin. Halverwege ontspoort het verhaal nogal en weet de film niet goed de keuze te maken tussen humor en horror, waardoor het geheel onevenwichtig aanvoelt. Tevens zakt het voorspelbare verhaaltje gaandeweg in.

Redelijk.

Natuurlijk zijn de gemiddelde Disney's gedateerd en vaak hetzelfde. Maar ook deze zal, nog steeds, menig kinderhart veroveren. Met schattige liedjes. Goed.

Mooie maar mierzoete klasieker van Disney. De animatie is prachtig en het verhaal onderhoudend. Goed.

Beter Belmondo.

De acteur steelt de show als de overal maling aan hebbende smeris, die er niet voor terugdeinst zijn verdachten hardhandig te intimideren. Misdaad met een typische vleug humor dus. De beroemde Fransman heeft er veel zo gemaakt, maar dit is een van de beteren. De actie wordt erg goed gefilmd en een achtervolgingsscène over de daken doen de stuntman Belmondo nog meer waardering opleveren.

Goed.

Ook bedoeld voor de geest, maar enkel voor het oog.

Al verpakt men de boel nog zo bijzonder, ik zit niet altijd te wachten op artistiek geneuzel. Al had de combi met tekenfilm-horror natuurlijk erg goed kunnen werken. Met name de verhaaltjes zijn niet sterk genoeg. Het eerste verhaaltje vond ik enigszins te pruimen.

Twee sterren, ondanks de mooie beelden.

Visueel verbluffend.

Dat Dario Argento weet hoe je iets mooi in beeld brengt, moge duidelijk zijn. Visueel verbluffend is ook dit griezelwerkje, dat ietwat chaotisch aanvoelt. En dat gaat een beetje ten koste van de spanning. Wat ook de spanning nekt is de misplaatste heavy-metal soundtrack.

Toch zijn de bakken vol sfeer en het knappe camerawerk vaak voldoende om te genieten. De matige acteerprestaties en idiote dialogen neem je daardoor op de koop toe. Wel jammer, want het innerlijk is natuurlijk net zo belangrijk als het uiterlijk.

Goed.

Ietwat over de top, maar onderhoudend en vermakelijk genoeg. Travolta is op dreef. Goed.

Matig experiment.

Hopeloos gedateerd eighties-werkje dat vooral door de mand valt vanwege het zwakke script en de belachelijke daarbij behorende ontwikkelingen. Omdat de film zichzelf zo serieus neemt vallen de hiaten al snel op. Ondanks het verhaaltechnische geneuzel en de opeenstapelende onlogica, zijn het ook de slechte special effects en de wisselvallige acteerprestaties die niet meewerken.

Matig.

Luchtige thriller met een enigszins origineel gegeven. Bij vlagen erg spannend maar soms ietwat te geloofwaardig op punten dat de film zich juist serieus neemt. Desondanks een claustrofobische sfeer en prima vertolkingen. Goed.

Herzien na veel te lange tijd..

En nu pas, na een 2e kijkbeurt zo'n 10 jaar later, op waarde geschat. En zoals de regisseur zelf vindt, het lijkt wel schilderen in contrastrijke zwartwitte stillevens. Voeg daarbij een hoogst origineel paranoiaverhaal, et voila! Hoe het kan dat zo een low-budgetfilm met thema's als wiskunde en religie zo goed kan zijn, moet je met je eigen ogen zien. Dit is een droomdebuut van jewelste, met de nadruk op droom.

Deze gaat in het BluRay-kastje en krijgt een notering in mijn top-10.

Meesterwerk.