Meningen

You know nothing, Jon Snow

Pompeii is precies wat het pretendeert te zijn. Tuurlijk probeert de film te veel te zijn. Al moet ik toegeven dat de film het niet slechter doet dan films a la Titanic, 2012 en Gladiator. Pompeii is ongegeneerd blockbuster vermaak die put uit vele subgenres en dat niet onverdienstelijk doet.

Voor een boeiende karakterstudie moet u nog steeds elder wezen maar een zeer solide rampenfilm met sterke effects, een romance die 'werkt' (ok, toegegeven, ik ben stiekem verliefd op Emily Browning) en ook het Spartacus-esque historische plot vermaakt.

Pompeii is nergens erg goed in maar doet wel heel veel erg aardig en dan doe je het als blockbuster nooit verkeerd.

Stond al een tijd op de lijst, mij al jaren aanbevolen door veel horror die hards maar tot gister is het er nooit van gekomen.


Enorm sterke film die leunt op het suggestieve aspect van horror. De moeilijkste vorm van horror om over te brengen in de huiskamer maar wel de meest effectieve. En wat mij betreft de meest pure horror vorm die er is. De opbouw is werkelijk ongekend, enorm sterk gedaan. McDonald neemt flink de tijd en de sublieme cast doet de rest om de kijker te blijven intrigeren. beetje bij beetje kom je als kijker steeds meer te weten (?) wat er zich buiten afspeelt.


Er worden hele fijne inventieve elementen aan dit infected concept gevoegd. Vooral het symptoom dat je niet meer goed uit je woorden kan komen vond ik op suggestief vlak goed werken. Als je bvb. Ken er mee hoort worstelen versterkt het obscure niveau nog meer. Op het moment dat Laurel-ann besmet wordt bereikt de suspense zijn hoogtepunt. Dan volgt er nog een encounter, en ook daar was de intensiteit weer erg ondraaglijk . Die geluiden ook die ze maken, scary. Ook een groot pluspunt dat de buitenwereld nooit uitspreekt wat 'het' nou eigenlijk is. De uitleg over de oorzaak van de epidemie vond ik dan erg onnodig al vond ik het de film ook niet onderuit halen. Gelukkig maar.


Prima infected flick, die een zeer realistische benadering hanteert. Hoe zou het zijn als je op een dag geconfronteerd wordt door een epidemie van dit soort proporties? Zo dus. Suggestieve horror op zijn best, de scenes met Laurel-Ann, de scene met Ken aan de telefoon, de andere encounter, de enorm sterke opbouw en eindelijk de hele onheilspellende maken hiervan één van de meest suspensevolle horrorfilms van de laatste jaren. Briljant.

Mislukt experiment. Grootste probleem met Pop Skull is dat ik het niet kan zien als film, eerder video art. Wingard probeert er wel een filmische draai aan te geven maar faalt daar wel in. Veel gespeel met filtertjes - waar ik een groot fan van ben - maar als het visueel dan überlelijk is heeft het ook weinig nut. En stroboseffecten, als ik ergens een hekel aan heb.


Soundtrack, sounddesign en de hyper-editting waren overigens wel dik in orde. De kern van de film is toch wel een voelbare nachtmerrie vorm te geven die resulteert in psychisch ongemak. Al weet Wingard de premise van dat concept ook geen waardig vervolg te geven. Het werkt overigens voor het eerste half uur wel prima, tot Morgan's uitval maar daarna is het vrijwel erg downhill. Zelfs met een ijzersterke soundtrack, zeer solide sounddesign en de uitstekende montage beklijft het nergens.


Spijtig, maar een experiment dat me niet goed valt. Werk wat prima in het oeuvre van een grandieux past maar niets filmisch aan. Ik denk dat Wingard's a Horrible Way to Die veel beter gaat vallen.

Niet het grandiose meesterwerk waar ik op gehoopt had, en ook ondanks dat het cinematografisch zo uitgebalanceerd en exceptioneel is weet Reygadas het toch een hele opgave te maken toch waardering voor bepaalde inhoudelijke elementen te hebben. Ik kan veel hebben in cinema, maar dierenmishandeling en met name hondenmishandeling kan ik moeilijk hebben en staat mijn waardering dus flink in de weg. Hulp dit beter te kunnen duiden is zeer welkom.


Afgezien daarvan is het toch wel weer een magnifieke film van Reygadas. Vooral in het scheppen van een dromerige surreëele wereld slaagt met Reygadas met verve. Dat doet ie met zijn custom made lens maar dat doet ie vooral d.m.v. de associatieve structuur die Post Tenebras Lux bezit. Zeer zelden zo'n treffende filmische droom gezien, waar het gebrek aan samenhang de boel afmaakt.


Een aaneenschakeling aan memorabele scenes. Werkelijk dromerig en effectief geregistreerd, enorm ritmisch tempo en uiters sterke composities. Duidelijk een zeer persoonlijke film van Reygadas, dat zijn kinderen komen opdraven is hier een mooi voorbeeld van. Persoonlijk, impressionistisch, associatief. Zoveel moois maarja die hond. Het zit me totaal niet lekker.

Zelden dat ik de Amerikaanse remake vind dan zijn origineel maar bij Pour Elle/Next Three Days is dat wel het geval. De grootste troef die Pour Elle t.o.v. de remake heeft in haar originaliteit maar op dat element na zie ik niet iets wat Pour Elle beter doet, wel veel dingen zijn gelijkwaardig overigens.

Grootste probleem vind ik de korte speelduur, en vooral de uitdieping schiet hierdoor tekort. De plot kent toch best veel key elements en het is allemaal wat te geforceerd. Lindon is wel erg goed bezig trouwens. Spanningsopbouw is degelijk maar een kanttekening is wel dat de film iets te veel leunt op toevalligheden en dat vind ik wel een enorm zwaktebod.

Ik begrijp waarom vele de voorkeur geven aan dit origineel maar ik hoor niet bij die groep. Te kort en geforceerd. Vermakelijk, meer niet.

Beetje gemengde gevoelens over deze Predators. Hij benadert niet het niveau van het eerste deel maar het is wel de beste film met Predator in de hoofdrol sinds die prent uit 1987.


Aardig wat leuke vondsten in Predators. Zoals die honden van de Predators. Wel een beetje jammer van de cast als je op komt draven met namen als Brody en Grace, en ik ben ook niet echt te spreken over Braga. Maar vooral die eerste twee, en dan vooral Brody is een dealbreaker. Vooral als je kijkt naar de aard van zijn personage vraag je je af waarom ze Brody hebben gevraagd. Komt het omdat de actie superstars bezig waren met the Expendables? Brody zakt volledig door de mand en is natuurlijk geen actieheld, geen bad ass. Het voelt een beetje aan als het verhaalverloop van een comic, de nerd die opeens de held uit gaat hangen. En dan die zinnen van hem, hij praatte nooit in volledige zinnen. Wat een slechte copy van Arnie.


Verhaal begint best aardig. Voelt een beetje aan als LOST, niet zo mysterieus als het meesterwerk van Abrams maar wel dezelfde soort sfeer. Trejo was voor mij de reden dit te gaan zien en tuurlijk legt hij als eerste het loodje. Qua actie vond ik de film erg chaotisch, cameraangles waren vaak niet erg zorgvuldig gekozen waardoor het er allemaal erg rommelig uit zag. Wat ik wel fijn vond was dat de gebeurtenissen uit de eerste film in deze film terug kwamen. Voor de rest waren de personages te leeg en missen ze de coolheid die Rodriguez personages hebben. De hand van Rodriguez was duidelijk voelbaar.


Aardige film, met wat leuke vondsten maar het is allemaal net niet om een bovengemiddelde film te worden. Ik denk dat je dit Predator concept maar moet laten rusten en laten we die topfilm uit 87 maar gewoon koesteren dan heel de reeks maar door het slijk te halen. Totaal niet wat ik er van verwacht had, erg jammer.

Toch wel een alleraardigste film.

Het visuele stijltje werkt enorm goed mee, New York komt als stad goed tot leven en de fietssegmenten zien er ook enorm flitsend uit. Levitt draagt de film zonder moeite, Shannon is door zijn karakteristieke uiterlijk een prima bullebak en ja Ramirez, één van mijn muzes, blijft toch wel een enorme ontwapenend voorkomen te hebben.

Narratief is dun maar meer dan voldoende, het zijn dan de fietssegmenten en het visuele stijltje die de aandacht al probleemloos vasthouden. Ik had alleen wel graag gehad dat Koepp die stijl wat verder doorgevoerd (met hyper editing) had dan had dit zomaar een enorme guilty pleasure kunnen worden.

Een film met het hart op de juiste plaats, dat zeker maar weet ondanks die kwaliteit de cliche's niet dragelijker te maken. Het waargebeurde verhaal achter de film is sympathiek, snap dan ook niet zo waarom het dan doordrenkt moet zitten met kunstmatig sentiment. Aardig, maar had meer ziel verdiend en een wat minder geforceerde gedachte erachter.

Eigenlijk altijd een beetje links laten liggen maar na het geweldige Atonement en na het zien van het geniale Atonement deze ook maar gaan zien van dezelfde regisseur Joe Wright, en hij bewijst maar weer eens dat hij echt een gigantisch interessant regisseurtje is. Heerlijke mooifilmer.

Verhaaltje heeft niet zoveel om het lijf maar hij weet met weinig plot er toch weer een enorm interessant geheel van te maken. Mooie decors en landschappen, de prachtige aankleding en kostuums en met een actrice die ik wel één van de meest onderschatte in de filmindustrie vindt; Keira Knightley. Voor de rest ook nog een heerlijke cast met Dench, Sutherland, Malone en MacFadyen. Dit is de eerste Pride & Prejudicde die ik zie, dus ik zie niet echt wat het probleem is met deze Mr. Darcy, ik vond hem juist erg sterk gecast. Ook een erg vermakelijk liefdesverhaaltje maar het is vooral de aankleding en de mooifilmerij die hier een bovengemiddeld filmpje van maken. Niet zo sterk als Atonement maar wel een erg mooie film. Joe Wright mag zich voegen bij de directors die ik in de gaten ga houden.

Ja redelijk.

Ver van vernieuwend maar zo zit er inderdaad genoeg in wat dit een frisse tegenhanger maken. Leuek humor, aardige gore, fijne setting en het kat- en muisspel is boeiend genoeg. Niet echt spannend, daar is de toon iets te humoristisch voor. Wel erg moeten lachen, erg fijne komische elementen. Qua tienervolk een beetje jammer, heb toch meer met dat hersenloze hedonisten volk uit de Amerikaanse horrors. Fijn product uit Ozz, maar niet zo goed als ik verwacht had. Toch erg vermakelijk.

Erg lekkere sfeervolle setting en een meer dan uitstekende Hirsch en Rudd, ook de dromerige atmosfeer die op momenten in een stroomversnelling raken zijn aangenaam maar film mist toch een bepaalde drive die beklijft. De gemoedelijkheid (en soms het gebrek daaraan) maken het erg fijn maar wordt nergens echt bijzonder. Had de performances van Rudd en Hirsch nog krachtiger verwacht, of in ieder geval meer in-depth wat betreft hun characters. Bleef me toch iets te flets. Voor de rest in alles een hele kleine oprechte film die zeer lekker wegkijkt maar de -factor duidelijk mist.

a Knifethrower with a conscience


Ik had gehoopt dat dit misschien wel de nieuwe Pirates of the Caribbean kon worden maar deze film is niet klaar voor een franchise. Mede omdat je niet zo'n 'drager' hebt als Depp maar dat is geen criteria om de film op af te branden natuurlijk.


Ik heb de game gespeeld en ondanks dat dit de kwaliteit van de game niet benadert, kan je wel stellen dat de makers respectvol met het bronmateriaal zijn omgegaan. Verhaal hangt helaas als los zand aan elkaar (wat is dat voor een woordspeling) en dat is erg jammer. Special effects zijn niet state of the art maar zeker meer dan degelijk, Gyllenhaal doet het wel aardig maar mist charisma om de film op een hoger niveau te tillen en Arterton is ongelofelijk mooi, maar op acterend vlak ook niets bijzonders. Kingsley vond ik weer erg vervelend, waar die vent de laatste tijd mee bezig is? De rol van Molina heb ik erg genoten, droge delivery en zijn mimiek is op momenten erg legendarisch.


Humor is gewoon banaal, slecht en puberaal en o wat is het leuk. Fuck al die hoogstaande humor, lekker plat is het leukst en dan verwelkom ik die slappe oneliners in mijn open armen. Leuke onzin. De segmenten waar de dolk gebruikt werd oogden nogal wat rommelig en dat is wel erg jammer. Ook het gedraai tussen Arterton en Gyllenhaal duurt iets te lang voort, en dat is een beetje het euvel van PoP om echt genietbaar te worden. De hele tijd dat gedraai en die dolk jatten, dat verpest de boel een beetje. Al is het nog wel een zeer genietbare film en Arterton is wat mij betreft the next best thing in blockbuster-land. Wat heeft die een mooi gezicht, die is volgens mij 40 jaar te vroeg geboren. Classic beauty.


Al met al ondanks wat irritaties toch wel genoten. Als je de schrijvers een beetje hun best laat doen kan dit wel wat worden. Vooral door de chemie tussen Gyllenhaal en Arterton. Dit zou een opvolger kunnen worden van Pirates maar dan moet er qua scenario nog wel het één en ander gebeuren.

De terugkeer naar 2-D is toch wel een juiste zet gebleken. De oude Disney magie is weer terug en met Princess and the Frog leveren ze eigenlijk één van de grappigste Disney's ooit af. De humor is echt leuk, mede door de delivery van Bruno Campos. Maar ook Jennifer Cody is echt lekker bezig als Charlotte. Jim Cummings was ook hilarisch als Ray. De kracht van Princess and the Frog zit 'm dan vooral in de personages. Leuke setting ook in New Orleans, waar de muziekinvloeden ook leuk verwerkt worden in de film (en bovendien muziek waar ik persoonlijk veel mee heb, dat heeft dus een enorme meerwaarde). Erg fijne uitwerking van een al bestaand concept van de Prinses en de kikker en Keith David mag één van de meest memorabele Disney villains vertolken. Sweet! Wel de meest volwassen Disney zowel qua humor als de voodoo invloeden. Ja, toffe Disney weer, en hopen dat ze weer blijven hangen bij 2-D.

Pure degelijkheid.

Zeer degelijke thriller die het vooral moet hebben van het acteerwerk van Jackman maar vooral het magnifieke camerawerk van Deakins. Zijn camerawerk maakt van clichematige scenes toch wel inventieve counterparts, die toch net wat meer brengen dan in de films waar deze cliche's al eerder voorbij zijn gekomen. Al zijn het script en de speelduur wel heel lastig te verantwoorden.

De troosteloze sfeer is echt grandioos en constant aanwezig. Deakins bewijst maar weer eens enorm veel te kunnen met belichting. Helaas kent het script zoveel onlogica dat het niet meer door de vingers te zien is en de stompzinnigheden stapelen zich maar op. Over details valt helaas niet meer te spreken. Het scheelt dat Dano, Gyllenhaal en vooral Jackman weer enorm op dreef zijn dat dit bij de meesten niet zo op zou vallen. Ik ben een fan van Melissa Leo en vind haar zoals normaal ook steengoed alleen jammer dat ze zo'n personage toebedeeld krijgt die betrokken is bij stompzinnigheden en Viola "powerhouse" Davis had wel meer screentime mogen krijgen. Howard op de automatische piloot ook altijd +1.

Al is het vooral het werk van Deakins die zorgt voor veel damage control en er voor mij een alleraardigste film van maakt ondanks onlogica en stompzinnigheden.

Chaos. Anarchy. Mayhem.

Erg blij dat de handheld footage stroming nu na horror ook te vinden zijn in andere genres en wat is het van meerwaarde voor de immersive experience. Porno bewees het, horror bewees het en nu weet ook de comedy stroming er perfect mee om te springen. Ook wel te danken aan de thematiek, een goede partyfilm heb ik nooit gezien maar nu is er dan eindelijk één. Vergeet Winterbottom of dat inwisselbare werkje van Mottola. Phillips wil ik helemaal niet horen. Nourizadeh is de man.

De aanpak van Nourizadeh werkt gewoon. De aanloop er naar toe kent zijn hits en misses maar eenmaal op het feest gaat Nourizadeh helemaal los. Nooit verliest ie het uitgangspunt voor realisme uit het oog. Tof dat hij de figuranten zelf de highlight van het feest heeft laten schieten met telefoonapparatuur en dat zo in zijn film heeft weten te monteren. Die opties geeft de handheld benadering je en zo mis je nooit de highlights van zo'n feest. Lebberende jailbait cuties, men behaving badly, hilarische en banale randzaken, niets gaat ongezien voorbij. Verwacht dat je met de BD release een zeer aangename collectie aan beeldmateriaal krijgt die simpelweg niet in de theatrical release kon komen.

De keuze voor een onbekende cast is ook een winnende, en ook een enorm impuls voor het realisme. Qua jailbait heerlijk voer (Knapp en figuranten ftw), Mann, Brown en vooral Cooper (eat this Jonah Hill!) zijn ideale protagonisten. Cooper is zo'n toffe douche. Een shitload aan toffe personages en vreemde randfiguren. Het narratief is gelukkig nihil en het epische feest weet steeds gekker te worden en voordat je het weet geloof je je ogen niet hoe het feest totally batshit gaat. Camerawerk is ook erg top notch, vooral voor handheld maatstaven. Dynamisch camerawerk, altijd dicht op de huid maar wel met een solide kadrering. Nourizadeh's commercial en videoclip achtergrond is overduidelijk.

Eindelijk dan een film waar het dan ook overtuigend mis gaat. Totale anarchie. Op elk vlak stelt Nourizadeh niet teleur, of het nou gaat om een onderonsje met wat jailbait, bodyshots, pool en bouncy castle fun of alcohol gone bad, het is allemaal zo overtuigend en immersive. Echt alle madness die een dergelijke film kan en moet hebben heeft Project X. Heb je opgelet Todd? Ook nog even twee duimen omhoog voor de zeer hippe taal, Nourizadeh heeft op elk vlak zijn huiswerk gedaan. Heerlijke soundtrack ook, en toch wel een essentieel element in een film als deze. Weinig mis met het einde overigens.

Enorm genoten zoals verwacht. Pure voelbare cinema die enorm realistisch als immersive is. Opzet geslaagd. Tuurlijk zal er de komende tijd vooral gesmeten worden met termen als amateuristisch maar dat is de plank toch wel mis slaan. Briljant werkje en eindelijk is die doldwaze adrenaline rush van drank, banale humor, geilheid en razernij een feit. De bios verlaten onder begeleiding van D12's Fight Music is een ideaal slotstuk. Unieke filmervaring, en dat is ervaring in optima forma. Quasi intellectuelen, jullie zijn gewaarschuwd.

Standaard slashers, de waarheid gebied het me te zeggen maar op zich toch wel erg genietbaar. Prom Night is echt formule werk maar Curtis is zo'n enorme meerwaarde. Sfeervol vond ik 'm best wel, en dat redt de film wel. Net als de spanningsopbouw want die is toch wel erg subliem in Prom Night. En tel daarbij de beha scene op, wie geeft hier dan no geen negatief cijfer voor? Zeer degelijke slasher.

Allemaal vrij groots maar helaas vergeet Scott die grootsheid te benutten. Cinematografisch helaas te weinig ooh's en aah's en van een film die zich Prometheus noemt en ook filosofisch poogt te zijn is het inhoudelijk toch een flinke sof. Je mag toch wel meer verwachten wat betreft existentiele vraagstukken maar hier faalt Scott toch wel. Ook de hele big word of mouth en de mmysterie en de beloftes vol superlatieven laten me met een bittere nasmaak achter.


Al wil ik niet al te negatief zijn want erg vermakelijk was het allemaal wel. Qua design best sterk, prachtige environments al wordt hier helaas ook te weinig gebruik van gemaakt. Een erg fijne cast dat wel. Fassbender enorm op dreef (like always), Idris 'Stringer Bell' Elba is altijd +1 en Noomi Rapace ook prima op haar plaats. Eerste deel is erg goed maar viel later helaas toch in een stroomversnelling en die versnelling wordt helaas veel te snel ingezet. Wat de pacing niet ten goede komt.


Zoals eerder gezegd is vallen de filosofische vraagstukken wat tegen. Scott neemt veel te veel hooi op zijn vork wat dit betreft. Ik vraag me ook af in hoeverre Giger zich hiermee bemoeit heeft want ik ken zijn visie hier toch erg moeilijk terug. De birthscene was dan wel weer erg goed, nice p.o.v. ook. Ik had dan ook liever dat Scott niet zo veel pretenties in dit project had gelegd. Tuurlijk had ik liever dat dit weer zo'n prachtige existentiële SF film was geworden maar als je dat niet kan maak er dan maar een zeer spannend SF thrillertje van.


Mooie sets en enorm groots maar weet de enorme big word of mouth niet waar te maken. Wel erg mooi en knap gemaakt, met eindelijk weer prachtige 3D.

Eerste film die ik zie van het veelbelovende After Dark Originals, en ondanks het best interessante concept wil de uitwerking niet helemaal mee werken.

Altijd leuk lomp tienervolk al helpt de cast plus de personages niet echt mee. Zelfs voor slachtvee is het zwaar onder de maat en helaas ook nog vertolkt door een charismaloze cast. Ik had eerder verwacht dat deze tieners met pech via een vrachtwagen chauffeur in de mensenhandel terecht komen maar Prowl pakt het toch anders aan, en dat was wel verfrissend. Het camerawerk helpt niet mee en ook de wat chaotische regie weten het niet beter maken. Erg slecht is het allemaal niet maar de film schiet op te veel momenten gewoon te kort. Jammer. Nog 7 After Dark Originals te gaan.

Geweldige slasher. Vooral de killer is enorm cool en origineel vormgegeven, voelt ook echt icon-ish aan en zijn motief is ook erg dik in orde. Alleen de aanloop er naar toe werkt niet helemaal. Het wordt wel heerlijk dramatisch aangezet (ik kreeg een beetje een Casablanca deja vu) maar ik had liever gehad dat ik zijn wraak zeer plausibel vond maar bij de break-up vond ik Rosemary juist heel erg oprecht overkomen. Dit had wel botter gebracht mogen worden van mij.

De sfeer is formidabel, de kills zijn full frontal, bloederig en vaak ook erg origineel. Dit is wel een typische slasher maar de uitwerking is zo origineel. Dit is een horrorfilm maar ook wordt er effectief gebruik gemaakt van drama segmenten. Gore was ook erg dik in orde voor een film uit de jaren 80. Geweldige film en zonder twijfel één van de beste slashers en horrors die ik ooit zag. Dit is een favorietje van me geworden. Heerlijke sfeer, een coole killer met een motief, toffe kills en het gore gehalte is dik in orde. Wat wil je nog meer?

Als grote Mann fan zijnde schandalig dat ik de film nu pas zie maar goed. Tegenvaller. Klinkt gek natuurlijk met mijn beoordeling maar had een groots magnum opus verwacht maar was het toch net niet. Dat het één van de grootste cineasten ooit is is al lang geen vraag meer.

Zoals bij elke Mann is het hoogtepunt toch zijn zeer dynamische camerawerk, DVI blijft een verademing al vind ik dat nog beter werken in hedendaagse steden. Maar wat laat Mann hier toch weer staaltjes mooifilmerij zien. Spijtig dat ik zelf gewoon niet zo veel heb met de setting en dat is bij Mann wel wenselijk want maar weinig mensen in Hollywood die zo effectief gebruik maakt van zijn environment.

Verhaal is erg vermakelijk, zowel de main- als supporting cast acteert zeer overtuigend en op narratief gebied is het toch weer erg solide. Prachtige muziek ook, die de visuele poëzie van Mann perfect ondersteunen. Een weer ijzersterke film van Mann, en nu breidt hij zijn diverse CV uit met een gangsterfilm, waar hij ook wonderbaarlijk goed in slaagt.

Tuurlijk is het weer style over substance maar ook voor wie narratief aan zijn trekken wil komen staat Mann weer goed zijn mannetje . Vanaf Manhunter nu alles gezien van de beste man en Miami Vice blijft zonder twijfel zijn beste film. Even achter zijn oude werk aan.

Finland, shockland

Finland lijkt er een patent op te hebben, shock cinema en ook hier lijkt het vooral shockeren om te shockeren. Film pakt ook lang niet uit zoals ik gehoopt had. Ik had vooral op meer balans gehoopt tussen de backstory van Aliide en Zara, maar Zara's verhaal wordt wel heel kort behandeld en dat leek me nou het meest interessante aan de film. Juist haar verhaal (prostitutie, mensenhandel) leent zich wel voor het gebruik van shock elementen.

Aliide's verhaal is een aaneenschakeling van klassieke tragedie thema's. Het is allemaal vrij voorspelbaar en ook de zogenaamde uitdieping is vlak te noemen. Slaat wel enorm door in zijn melodrama de tweede helft. Ik had hier veel meer van verwacht en had niet zo'n overkill aan narratie verwacht. De shockelementen hebben geen enkele meerwaarde.

Mooi, aangrijpend, ontroerend, meeslepend en tragisch. Een semi-biografie over Ai ijima (naar haar zelfgeschreven novel), misschien wel één van de meest controversiële JAV models die Japan heeft gekent.

Solide acteerprestaties van de hoofdrolspelers en de chemie is overduidelijk aanwezig. Ondersteund door een subtiele surreal soundtrack. Heerlijk en frustrerend tegelijk is het soms om aan te zien om de twee soulmates constant om elkaar heen te zien draaien en langs elkaar heen te zien leven. Ook na de stap genomen te hebben blijft het moeilijk om machteloos toe te zien haar moedeloze pogingen die spiraal te doorbreken.

Blijft wel een beetje vreemd om deze film nu een maand na haar tragische dood gezien te hebben. Mooie semi-biografie van één van de kleurrijkste personalities in de pornoindustrie world wide. Ai Ijima, you will be missed!

Tegenvaller. Sinds Fear X en Valhalla Rising ben ik een enorm Refn fan. Vooral door zijn gestileerde briljantie...

... en dat ontbreekt nou juist. Op het einde krijg je een heel klein beetje het nog slapende visuele talent van Refn te zien maar visueel is het toch allemaal vrij pover. En daarom kijk ik een Refn. Refn is ook erg goed om een zeer rauwe, naargeestige en gewelddadig sfeer te schetsen en hier is hij zeer overtuigend. Zelden beter gezien maar zonder zijn stilering is dat mij niet veel waard.

Ook erg sterk geacteerd, en dan vooral van Bodnia. De sfeer is heerlijk naargeestig, de film kijkt lekker weg maar toch scheelt er toch wel wat aan. Pacing loopt niet helemaal lekker en ook kent de film wat overbodige scenes en de film duurt gewoon iets te lang. Dat had voorkomen kunnen worden door die overbodige scenes te lozen. Waar ik al bang voor was kwam toch uit, Pusher is geen gestileerde Refn. Spijtig. Vanavond Bleeder en herziening Fear X.

Helaas van de terugval, Na het enorm sterke Pusher II, valt deze toch wel terug naar het wat matige niveau van het eerste deel. Al is het wel wenselijk dat je in een film waarbij het hoofdpersonage het 'zwaar' krijgt is het wel wenselijk dat je binding hebt met het personage. Voor een onderwereld film weet het net als de eerste Pusher nergens te excelleren en voelt aan als de zoveelste herhalingsoefening. Vooral als je weet dat Refn zoveel beter kan, de eerste en derde Pusher vind ik dan gewoon zijn minste werk en ook net de films waar zijn stempel niet te zien is.


De manier hoe Milo overeind probeert te blijven is mooi om te aanschouwen, en op momenten behoorlijk innemend. Toch is het lang niet zo sterk als het vorige deel. Wel weet hij op momenten toch sympathie op te wekken maar door Pusher 1 wil dit niet helemaal werken. De lijk wegwerk scene is overigens een fijne afsluiter. Linse Christiansen komt ook nog even terug, dit soort kleine dingen zijn dan gewoon leuk.


Het derde deel kent zijn goede kanten maar is als geheel toch te onsamenhangend. Een mankement waar het eerste deel ook problemen had. Gelukkig heeft dit derde deel niet die visuele lelijkheid en tenenkrommend camerawerk. Aardig maar wel een licht tegenvallertje na het enorm sterke tweede deel.

Zo hoort het, gewoon Mikkelsen de hoofdrol geven en wat een geweldig acteur is het toch. Ook de beste Pusher van de drie, zonder twijfel. Wat erg fijn is aan het Pusher universum zijn de recurring cast en ook de side characters zijn gewoon van een zeer hoog niveau. Tonny is een sympathieke kerel maar het zit 'm gewoonweg niet mee, krijgt niet de waardering die hij verdient en dat maakt de teloorgang van hem zo ook sterk. Visueel ook beter dan de eerste Pusher eigenlijk en het vervelende camerawerk is ook verdwenen .

Vooral dep ogingen om zijn vader trots te maken en hoe zijn vader over hem denkt maken het zo innemend en ontroerend. Ook erg sterk tot uiting gebracht door de mimiek van Mikkelsen. De humor ook erg fijn, die geen negatief effect heeft op de naargeestige toon van de film. Ook aangenaam verrast met de casting voor Linse Christiansen, erg leuk om haar weer eens te zien. Stunning.

Puss in Boots blijft een leuk personage maar vooral ideale sidekick, als protagonist gaat het wel erg hard met de houdbaarheidsdatum. Het blijft spijtig dat dit soort film iets te veel binnen de lijntjes kleuren en iets te veel richten tot de jonge doelgroep. Wel begrijpelijk overigens maar ook genoeg concessies naar het oude publiek.

Verhaaltje is du nmaar vermakelijk maar het moet het vooral hebben van de timing en delivery van Banderas. Die overigens prima is. Toch weet het helaas de speelduur niet constant te boeien, na een uur is de koek toch wel op. Toch wel mee vermaakt, en Puss is dan wel een personage waar je prime een film omheen kan bouwen. Redelijk.