Meningen

Eindelijk gezien. Ik wilde eerst Plame's Fair Game: My Life as a Spy, My Betrayal by the White House gelezen hebben en nu was het toch tijd voor de film. Het blijft één van de meest aangrijpende zaken rondom Bush's administration en schandalige cover-ups (bewijsbaar althans) in de historie van de regeerperiode van Bush. Een stroom aan informatie die de vermoedens van miljarden aardlingen heeft bevestigt wat betreft Irak.

Ook op dat vlak een enorm sterke semi biopic (en Plame's memoirs zijn zeer indrukwekkend) die toch wel extreem kritisch is en dat ook durft uit te dragen. Kennis over "Plamegate" is wel welkom door de overvloed van namen en aanverwante zaken. Ik heb dan enorm veel respect voor Plame (en Wilson) gekregen en een hele fijne bijkomstigheid als je favoriete actrice die rol op zich neemt. Ook qua appearance is Watts natuurlijk net Plame.

De ellende die het teweegbrengt (en het waarom) blijft tot op de dag nog steeds ongrijpbaar en enorm indrukwekkend. De omvangrijkheid van dit schandaal wordt goed weergegeven door de film, al krijg je nog niet the full picture maar ook lastig te doen met de speelduur van een film. Liman doet dat wel gewoon erg knap en Penn en Watts spelen de pannen van het dak. Toch wel gelijk één van mijn favoriete Watts performances geworden, ook omdat ik destijds Plamegate op de voet gevolgd hebt en wat komt Watts toch angstaanjagend dichtbij Plame. Het gebruik van archived footage is ook een erg groot pluspunt.

Indrukwekkende schets van Plamegate, en zoals iedereen weet hebben Plame en Wilson nooit alles kunnen aantonen, in een zekere zin heeft gerechtigheid wel geschied, deels in ieder geval. De hele beerput zou ook nooit leeg gehaald kunnen zijn. Plame en Wilson blijven wel American heroes in their purest form.

Conrad Clark is een beetje de David Verbeek van het Verenigd Koninkrijk. Blijft toch uniek om gevestigde westerlingen zulke Aziatische films te zien maken. Erg goede integratie blijkt.

Voor 90% gebaseerd op de persoonlijke ervaring van Clark, helaas kon het individu waarop de film gebaseerd was niet bij de premiere aanwezig zijn. De plot is - omdat het een pure slice of life is weinig enerverend en dat moet je niet gaan verwachten. Op momenten is het zelfs saai maar de visuele flair van Raquel Fernandez is zo betoverend dat je nooit verveeld raakt.

Veel sfeerrijke nachtelijke shots, erg neon-rijk met intieme close-up shots. Ook leuk om Lu Huang ook hier weer te zien (zit ook in David Verbeek's nieuwe). Ook nog ontmoet, leuk vrouwtje ook. Erg jammer dat Clark toch iets te veel zijn best doet om een verhaal te vertellen, daar gaat het toch wel deels mis. Film is overigens zo sfeervol en visueel aangenaam dat dat 'm vergeven wordt.

A Fallible Girl is veelbelovend voor Clark's toekomst. Erg ruw aan de randjes maar desalniettemin toch een diamantje.

Hele leuke Anderson. Nu met een Anderson inhaalslag te maken en na het tegenvallende The Royal Tenenbaums zet ie alles wat scheef stond recht met Fantastic Mr. Fox. Geweldige stop motion, in combinatie met Anderson's surreëele stijl en fijne humor. Ook helpt Clooney wel met zijn snelle delivery (want heel de film is eigenlijk snel) die met zijn timing de lachers op de hand weet te krijgen. Nergens geweldig maar wel heel erg leuk.

Walker en Diesel komen weer terug, geen toeval met Lin achter het roer. Lin gaat na Tokyo Drift weer terug in de tijd en pakt hun storyline weer op en doet met dat fundement wat je als liefhebber hoopt maar waar Cohen en Singleton pijnlijk te kort schoten. Wat bij Tokyo Drift al bleek bewijst Lin hier maar weer eens, en dat is dat ie op blockbuster gebied een behoorlijke vakman is. Ik heb voor Lin nog een compliment van formaat in huis maar dat komt bij Fast Five wel.

Geef Lin een narratief om zijn testosteroncinema te ondersteunen en je krijgt echt vuurwerk. Tuurlijk narratief is het geen complexe karakterstudie of kennen de karakters een diepgaande uitdieping maar wel weet Lin van de protagonisten zeer sympathieke personages te maken waar je als kijker op een manier met ze meeleefd. Hierdoor zijn de lichte drama elementen prima te behappen. Zelf vind ik ze bijzonder goed werken.

Als het om actie gaat weet Lin precies waar hij mee bezig is. Met dit deel is de reeks pas echt een blockbuster geworden van de allergrootste omvang. Kundig geconstrueerde races, super bombastische actiescenes en erg blij dat het straatracen een middel ipv een doel geworden is. Erg fijne chemie ook met de cast. Lin legt de accenten o pde juiste plekken en doseert goed. Lin = Fast & Furious.

Toch wel veel minder dan in mijn geheugen stond. Beginnen met het positieve en dat is de audiotrack van de bluray (geluiden van de Supra en co klinkt echt weergaloos), het fundement dat de film legt voor een reeks en door het inbouwen van een narratief element die toendertijd bij deze films niet aanwezig waren.

Cast is ook meer dan prima. Vin Diesel heeft de presence voor deze film, Michelle Rodriguez de coolness, Brewster de appetijtelijkheid en Paul Walker is Paul Walker.

Cohen is alleen een matig filmmaker, weet er geen goede story arc om de solide personages heen te bouwen, slechte en eentonige muziekkeuzes en niet al te sterke opgezette race- en actiescenes. In mijn geheugen kwam dat ook pas toen Justin Lin het overnam, die toch veel meer flair en filmschwung aan de reeks gaf. Nu heb je vooral een redelijk goed fundement, maar een slechte film. Gelukkig hebben we altijd nog de Toyota Supra, what a thing of beauty .

Zonder de anchors Paul Walker en Vin Diesel leek er bijna geen eer te behalen voor Justin Lin maar in de eerste tien minuten blijkt al dat Lin's hand de reeks de transformatie zou geven die het nodig had. Van veredelde b-film naar een triple A blockbuster.

Visueel echt erg mooi, de skyline van Tokyo, de trendy Japanse dames en hun kleurrijke outfits, mooie tuned bolides met prachtige paint jobs en de in het neon ondergedompelde Tokyo. Black is nergens storend, Kelley is een zeer plausibele love interest en Sung Kang bleek maar weer een enorme aanwinst voor de reeks, wat later ook weer zou blijken.

Ook wat betreft de racescenes hebben we te maken met een kwaliteitsimpuls. Enorm sterk uiteengezet, qua lengte veel langer, sterk geregisseerd en met een enorme intensiteit. Narratief ook een enorme vooruitgang, al blijft het allemaal wat clichematig omdat dit niet de plot was waar Lin een succesvolle franchise mee zou opbouwen.

Lin heeft zich in ieder geval kunnen vestigen als the right man for the job, en terecht. Al zat ie nog lang niet op zijn max.

Bigger is better moet Lin gedacht hebben en ik geef 'm groot gelijk. Waar die het me tde vorige delen bewees een vakman in testosteron blockbusters a la Michael Bay te zijn geeft hij de tweede bevestiging af. Dergelijke blockbusters zijn zeldzaam maar als je er dan één voor je kiezen krijgt is de payoff des te groter. Lin gooit er maar wéér een schepje bovenop. Op elk vlak.

Erg blij met Rio als setting, geeft de film als een zeer dreigende atmosfeer mee, en een hele mooie environment. Erg fijn dat Lin ook op de proppen komt met het idee alle personages uit de vorige delen op één hoop te gooien. Vind het toch een aardig bijeengeraapt zootje waar elk castlid gewoon 'werkt'. Ook het nodige drama weer, wat ook hier weer opvallend goed werkt. Lin weet altijd de juiste balans te houden. Johnson is ook een fijne upgrade, heerlijke slappe oneliners ook.

Het is toch vooral het testosteron wat deze zeldzame 'breed' van blockbusters zo interessant maakt. Sound design is monsterlijk en je home cinema set draait overuren, mijn buren zijn maar weer op vakantie gegaan en gelijk hebben ze. De DTS Master audiotrack is een beest en in het slotakkoord waar de hele arc van Fast Five om draait wordt je volledig weggeblazen. Als je het met je armetierige speakers moet doen die in je TV zitten ga je dit niet geweldig vinden nee.

Veel beter dan dat ze in mijn geheugen stonden, en het soort blockbuster waar ik ben van gaan houden sinds Harman Kardon bij me is in gaan wonen. Sterk geregisseerd, booming audio design en een prima wisselwerking tussen cast, narratief meer dan voldoende en een doldwaze achtbaanrit. Lin is het Aziatische equivalent voor Michael Bay. Een meester i nwat hij doet.

Ik was hier helemaal vergeten op te stemmen, maar aangezien ik de gewoonte heb om alleen reviews te pennen als het nog vers in mijn geheugen staat, heb ik hem weer eens opgezet.


Het blijft een heerlijk exploitationfilmpje. De saxo muziek, een middle of nowhere setting en drie meedogenloze mooie (ok, Satana heeft alleen een lekkere boezem) protagonistes en gewooon lekker veel onzin. Rationaliteit is de vrouwen behoorlijk vreemd en berg je als je ze onderweg tegenkomt. Ze racen je er uit, ze vozen met je of ze brengen je gewoon om. Fijne interactie. Cinematografisch laat Meyer toch weer erg fijne dingen zien en een sfeertje is gewoon heerlijk. Mijn favoriet is toch wel Satana, meest irrationeel van al en benadrukt haar pluspunten maar al te graag. Een gestoord soms desoriënterend avontuur waar alle wetten van de rationaliteit vervallen. Erg fijne setting ook die ranch. Af en toe iets te weinig samenhang maar what the heck, dit is ouwe Russ en er valt genoeg te genieten.

Ik ben wel een fan van die teenage movies maar dit is toch wel van een ander laken een pak. Veel rauwer eigenlijk, en eigenlijk ook totaal niet te vergelijken omdat dit toch meer neigt naar drama.

Fijn filmpje, leuke humor, erg overtuigend in zijn drama en het belangrijkste, de film heeft echt een hart. Een echte oprechte film. Kaalstad zit perfect in zijn rol en Ljungman doet hetzelfde, bovendien is zij zo'n typische Scandinavische schone, zo aandoenlijk. Ook fijne viezigheden, ongemakkelijke situaties en fijne humor. Subtiliteit op zijn puurst. Ook die animated onderbrekingen zijn erg leuk. Fijn filmpje.

Herziening. De film waardoor ik Refn fan geworden ben, de film waarom ik zo kan genieten voor zijn oog voor vormgeving, kleurengebruik en sfeerbuilding. Met Valhalla Rising deed ie daar nog een aardig schepje bovenop.

Prachtige film. Wat Refn op visueel gebied laat zien is werkelijk verbluffend. Erg mooie composities, sterke kadreringen en magnifiek kleurengebruik voeren de boventoon. Ook eindelijk een film waar hij qua sound design alle registers opentrekt. Want op dat gebied is het haast Lynchiaans en dat is een vergelijking die ik niet snel maak. Qua sfeer heerlijk bevreemdend en surreëel.

Turturro is natuurlijk perfect voor een rol als deze. Dat bewees ie al in Barton Fink (en toevallig genoeg voelt deze ook wel als een Coen aan) en dat doet ie nu opnieuw. En met nog meer bezieling. Vanaf minuut één weet Refn een zeer sureële setting neer te zetten die je als kijker niet meer los laat. Heel de film heb je het idee dat je in een droom/nachtmerrie zit waar attraction/repulsion de hele tijd in del ucht hangt en elkaar aflossen.

Het mindfuck plotje is dan volledig op zijn plaats. Voor Refn is dit meer een middel dan een doel en two thumbs up dat ie weigert uitleggerig te worden. Erg genoten weer en een dikke halve ster er bovenop.

Wat een geweldig maar vooral onzinnig deel weer. Navi Rawat is hier dus echt niet in te bekennen hoor.

Het begint niet echt hoopgevend. Maar als eenmaal de personages zijn geïntroduceerd wordt het weer een achtbaanrit.

Slasher is werkelijk hilarisch maar ook die midget wrestlers zijn enorm grappig. Secrets is lekker labiel en ga zo maar door. Zulke uitlopende characters kom je meestal alleen tegen in Aziatische flicks. De Tit Girls zijn werkelijk briljant, vooral Tit Girl Chelsea Richards is de definitie van übercoolness .

Wat jammer van die man-in-pak scenes, waar die creatures veel te veel daylight exposed zijn. Feast 2 gaat helemaal los (die baby en die creature cumshots ), die barfscenes, het komt allemaal zo out of the blue, heerlijk. Unethical? We don't care!

Ook weer heerlijke droge humor in dit deel. Zag dat Feast 3 gelijk de draad weer oppakt waar ze gebleven waren. Van de week maar eens gaan kijken.

Wel een aardig vervolg maar tochweer iets minder dan deel 2.

Dit deel was toch weer horror 101, de x-factor die in de voorgaande twee delen aanwezig was is in dit deel een beetje vervaagd. Humor is wat banaler en makkelijker en ook het horror gedeelte is lang niet zo genietbaar.

Wel leuk dat het met dezelfde groep is als deel 2. Vooral Tat Girl is dominanter aanwezig, toch wel één van de meest geweldige characters die ik onlangs gezien heb. En tsja, een character introduceren die Jean Claude Segal heet, is flauw maar o zo leuk.

Alleen die huge balls van die creatures, die buttfuck kill, daar gaat Gulager de mist in. Hij lijkt de controle helemaal kwijt te zijn, en met die transformer gaat deze kaars zonder veel geluid, uit.

Hetzelfde liedje zoals bij elke Russell. Geweldig acteerwerk (hoe kan het ook anders met een kern van Bale, Adams en Leo) maar weinig aangrijpende personages die echt dicht tegen het randje van karikaturen zitten. Wil een drama als dit echt aangrijpend heb je toch wat meer down to earthy personages nodig.

De regie van Russell is heel solide, en weet toch het wat voorspelbare script toch een eigen identiteit mee te geven. Aangename soundtrack met toch wat fijne keuzes en ook de boksscenes zijn best aardig in beeld gebracht. Een punt waarveel tegenhangers toch de mist in gingen. Het is weer zeer degelijk maar The Fighters weet de middelmatigheid toch niet van zich af te slaan waardoor het gewoon oerdegelijk is, meer niet.

Aardige fight filmpje.

Fijn dat MMA het dreigt over te nemen in de hedendaagse vechtfilmpjes. Niet meer dat lame boksen.

Acteerwerk is niet over naar huis te schrijven. Tatum is zonder twijfel de nieuwe Mark Wahlberg en wat Terrence Howard in dit soort films doet snap ik ook niet eigenlijk. Standaard verhaal met een sub love plot die natuurlijk vaste kost zijn in dit soort film. Fighting moet op elk vlak zijn meerdere erkennen in het geweldige en onderschatte Never Back Down.

De vechtscenes zijn ook meer dan redelijk. Al is de film op dit vlak soms pijnlijk grappig, vooral die finishing takedown in het eerste gevecht is eigenlijk behoorlijk lachwekkend. Al met al kijkt dit anders heerlijk weg ondanks het wat saaie middensegment. Wel een erg vermakelijke final bout.

Een zeer vermakelijke fight movie maar weet helaas niet in de voetsporen te treden van Never back Down.

Heel erg sterk. Fijn dat de film nog niet echt veel bekeken wordt, hoef ik de vergelijkingen met 8 Mile en Hustle & Flow niet te lezen. Enorm sterk urban drama, vooral te danken aan de powerhouse performance van Gina Rodriguez. In één keer ben ik volledig overtuigd van haar potentie en ze speelt hier ook de pannen van het dak. Daar bovenop komt nog eens dat haar personage erg goed geschreven is. Al na haar eerste scene root je al voor deze protagoniste.

Tuurlijk komen er wat genrecliché's voorbij maar Delara en Olmos maken de film zo oprecht dat dat geen kritiekpunt is. Ze geven de Filly Brown zoveel eigens mee, met een eigen stijl en perceptueel. Want dat is de film, heel oprecht. Zeer treffende schets van het milieu waar hispanics aan blootgesteld worden in Los Angeles. Sterk uitgewerkte setting die heel de speelduur zeer voelbaar en effectief aanwezig is.

Ook de family dynamics van Filly voelen gewoon erg authentiek aan en komen totaal niet geacteerd over. Ook erg goed geschreven en dat werkt ook wel mee. Verhaal ontvouwt zich vlot, het drama is overtuigend geschreven en zeer sterk geacteerd. Heerlijke soundtrack ook en de nummers die Rodriguez moest inzingen waren overtuigend. Strakke flow ook. Ook de cliché's die op het eind vooral hoogtij voeren zijn ook helemaal geen probleem. Alles wat telt is het warme oprechte hart van de film en die laat niet te wensen over.

Weer een heerlijke VOD release en VOD distributie begint toch steeds betere titels voort te brengen en de performance van Rodriguez is voor mij al één van de highlights op acteergebied dit jaar. Ik ben ook in één keer helemaal verkocht aan haar, de potentie is duidelijk. Heel sterk straatdichter drama. Het werd tijd dat dit subgenre eindelijk eens een waardige titel kreeg.

Sucks bitch!

Erg leuk derde deel en op afstand het beste deel uit de reeks. Vooral qua vormgeving steekt deze Final Destination eruit; het ziet er allemaal wat afgewerkter uit. Een Amerikaanse horror is natuurlijk niks zonder die stereotype personages; de goodiegood in de hoofdrol, de tough talkin' jock, de strange dude en my personal favorite; the voluptuous fraternity party girl .

Ook de kills zijn weer erg leuk, de ene wat inventiever dan de andere maar toch weer met een flink sausje splatter fun. Vooral die van Ashlyn en Ashley waren erg painful. Net als de vorige delen is het wel weer precies by the book (disaster evade en dan het lijstje maar afronden) maar het concept blijft gewoon erg leuk.

Mwah.

Verre van de sterkste van de franchise en op een enkele fijne kill na is het gewoon één grote anti-climax. Vooral na wat positieve verhalen gelezen te hebben. Het meest pijnlijke zijn de plotholes waar deze FD5 als prequel gelijk de opzet van de andere delen ontkracht. Qua concept is de FD serie best aantrekkelijk alleen heb ik de uitwerking altijd zwaar ondermaats gevonden.

De sleutel blijven toch inventieve kills en ook al leek het op het begin best positief valt het overall gezien toch erg tegen. Wel overduidelijk dat de film gemaakt is vanuit een 3D uitgangspunt. Hierdoor is het op horrorgebied niet meer genietbaar omdat de focus daarop ligt. Helaas te weinig inventieve kills en een climax om te huilen. Maar wel Tony Todd, al moet ie zijn tijd niet verdoen met deze rommel.

No Fantastic 4

Jammerlijk vervolg op het geweldige deel 3 en doet de serie voor derest ook geen eer aan. Kills zijn in dit deel echt erg lame, een echt hoogtepunt is moeilijk te vinden. Alleen die wispelturige guard is onbedoeld grappig. Ook de splatter fun uit het vorige deel is nu helemaal verwenen en ook vond ik de horror stereotypen helaas niet zo dominant aanwezig als in 3.

Erg jammer en deel 3 blijft toch nog de enige Final destination die boven de middelmaat uitstijgt.

The P-word is passé, it's adult entertainment


Ja, erg goede film. De beste comedy die ik sinds tijden zie. Nou comedy, er zit ook flink wat drama in. Sobieski maakt enorm veel indruk als de enorm conservatieve Jody, die in de pornoindustrie verzeild raakt als editor. Je hoeft geen Einstein te heten om te voorspellen dat dit een heleboel complicaties met zich meebrengt en hilarische situaties oplevert. Geen dijenkletser humor maar zeer subtiele humor met leuke verwijzingen en stereotyperingen. Wat vooral een groot voordeel is aan de film is dat de makers zich hebben verdiept in de industrie. Ook heel wat cameos van acteurs en actrices die in de pornoindustrie werkzaam zijn, zelfs veel cameo's van nog geen 5 seconden. Tof, sowieso zijn dat hard werkende mensen. Dat insiders dus betrokken zijn bij dit project is een groot voordeel, geen open deuren die ingetrapt worden of vooroordelen die voorbij komen.


Ze komen wel voorbij maar dan eerder om een boodschap af te geven op de kijker. De film maakt je bewust van met hoeveel vooroordelen je te maken krijgt als je werkzaam bent in deze business. De film stelt de dehumanisatie van de pornoindustrie aan de kaak. Niet binnen de industrie maar hoe ze gebukt gaan onder de veroordelen van de outsiders. De boodschap wordt nooit te zwaar maar blijft oprecht. Toch fijn dat er eens niet kritiek op porno zelf gegeven wordt maar op de mensen die neerkijken op deze business en de mensen die er werkzaam zijn. Want ja, het zijn ook mensen. Hier kunnen veel cineasten nog lering uit trekken. Die scene dat Sobieski wat 'emotioneel' reageert is gewoon enorm aandoenlijk, erg mooi gebracht ook. En een boodschap waar ik me als geen ander in kan vinden.


De film is erg genietbaar. Leuke humor en een erg fijne cast. Vooral Kennedy en Johnston vertolken erg leuke rolletjes. Ook Monroe is lekker bezig, blijft ook een erg aandoenlijk ding. Ook het concept van dat de conservatieve Jody als editor aan de slag gaat levert veel leuke momenten op. Vooral haar eerste keer dat ze in die edit room aan het werk gaat is priceless. Porno is hier een belangrijke factor voor haar seksuele ontwikkelingen en deze positieve benadering is een verademing in het conservatieve Hollywood. Ook een punt wat Davis probeert aan te halen. Romantici komen met Finding Bliss ook erg goed aan hun trekken. De ontluikende liefde tussen Sobieski en Davis (die ik kende van The Vampire Diaries) is enorm treffend en aandoenlijk in beeld gebracht, de opbouw en aanloop hiernaar is in balans en niet te zwaar en de chemistry is er tussen de twee duidelijk. Gewoon een erg geslaagde 'serieuze' comedy die deze thematiek niet narrow minded maar juist verfrissend benaderd. Zoals het hoort.

Screw football, let's go cheer!

Eén van de leukere highschool comedy's van de laatste tijd. Ik ben er een groot fan van, helaas is het lastig om de goede te vinden aangezien er toch behoorlijk crap uit deze hoek komt.

Leuke cast ook, al hadde rol van Danneel Harris wat mij betreft wel wat groter gemogen. Was perfect geweest voor Roemer's rol. Olsen is werkelijk geweldig als droogkloot eerste klas, vooral zijn facial expressions zijn vaak hilarisch. leukste figuur besides Olsen is toch wel Walton als Dr. Rick, wat een heerlijke onzin wist hij uit te kramen. Voor derest wel cliche werk maar dat weet de pret niet te drukken. Fijn tussendoortje dit.

Nog net op tijd, want dit kan ik dan nog prima dé verrassing van het jaar noemen. Dat beweren begin januari geeft het veel minder impact.

Hele fijne romcom in ieder geval. Vooral te danken aan het feit dat Kasdan alles goed doet. De film heeft een traag tempo, liquid narrative, twee hoofdrolspelers die heel naturel spelen en een hele aangename chemie hebben en last but not least is het visueel echt een waar genot. Nee, ik heb het niet over Britt "Lux" Robertson en Victoria "Victorious" Justice, nee het kleurengebruik is echt verbluffend. Verwacht je ook niet in een film als dit, verbaast me ook dat dit nog niet genoemd is.

Door het trage tempo en bijna gebrek aan narratief hou je dus een hele authentieke romantische ervaring over. Puur en eerlijk in bedoelingen en uitvoering, fijne dialogen, twee enorm aandoenlijke hoofdrolspelers. Gewoon een hele kleine eerlijke film zonder pretenties, door de structuur van de film worden al de romcom cliché's ontweken en is het vooral een authentieke filmervaring over twee tieners die verliefd worden. Niets meer en niets minder.

Ik vind het heerlijk alleen en met alle geduld wacht ik op mijn soulmate. Geen haast maar heel erg soms komt er een openbaring die je raakt waardoor je toch wel verlangt naar iets anders en meer. The First Time is zo'n film. Nuff said.

Zeer aangenaam filmpje.


Dat heerlijke accent, Essex en natuurlijk de magistrale performance van Katie Jarvis. Wat speelt zij de pannen van het dak in Tank Fish. Heerlijk voortkabbelend tempo. Lekker rough ook, komen oo kwat van mijn favoriete artiesten voorbij (Nas, Gang Starr). Waarbij die laatste wel erg onaangenaam afgekapt werd.


Er gebeurt vrij weinig maar dat is in een film als deze wel op zijn plaats. Ook wel genoeg memorabele scenes en de mooiste scenes zijn toch wel de scenes die Jarvis en Fassbender samen doen. De relationprogression tussen de twee is ook erg fascinerend. Alleen jammer dat Arnold de plank misslaat met die inbreekscene en de scene daaropvolgend met zijn dochter. Doesn't make any sense.


Al met al een erg fijne film, met een kans op verhoging bij herziening. Binnenkort Arnold's debuut ook maar eens kijken.

Ook hiervan weer de extended version gezien.

Toch een pak minder dan het eerste deel, mede omdat de plot niet helemaal goed pakt, de film eigenlijk de eerste helft erg stil staat en heeft veel te maken met de erg rommelige regie. Het bronmateriaal is zeer interessant maar het maximale wordt er niet uitgehaald. Waar het eerste deel bij het detective gedeelte nog aardig interessant was wil dat bij dit deel niet echt vlotten.

De tv look werkt ook niet mee, ook omdat ik nu inmiddels Fincher's verfilming heb gezien is het toch erg lastig om de visuele poverheid te omarmen, ook mis ik Mara al is Rapace gewoon weer goed. Na een povere twee uur, met een lesbisch onderonsje uitgezonderd is het allemaal weinig enerverend. Tot in het derde en laatste uur waar het allemaal op gang komt. Als eenmaal Blomkvist en Salander elkaar gevonden hebben weet de striden iet meer verloren te gaan. Een wat onevenwichtige verfilming van uitstekend bronmateriaal. De verfilming uit de VS maar afwachten dan, wel vermaakt maar er is meer uit te halen.

Ongelukkige combo, Zemeckis en drama. Zemeckis komt op dit vlak vooral over als een lompe boer, geen gevoelsregisseur en dramatische subtiliteit is 'm wel vreemd. Melodrama, maar de ingetogenheid van Washington (en dit soort rollen zijn toch wel zijn meal ticket) verbloemd veel.

Het idyllische personage van Reilly zorgt voor een zeer vermakelijk subplot en meer balans, al gaat Zemeckis hier niet al te effectief mee om. Helaas is de film veel te sentimenteel ipv emotioneel, en ook sleept het door de lengte nogal.

Een sentimenteel moralistisch drama waar Washington toch nog veel rechttrekt.

Ja, lief! Erg lief klein filmpje met een jeugdig idyllisch koppeltje. Meestal heb ik niet zo veel met puppy love maar bij Flipped werkt het best goed. Vooral Carroll speelt aandoenlijk, leuk meisje om te zien en haar manier van doen en laten is erg schattig. Flipped doet inderdaad denken aan The Wonder Years omdat het van het perspectief van beiden hoofdpersonages belicht wordt. Geeft het geheel een fijne meerwaarde.

Setting is ideaal, leuke aankleding, foute kapsels en lelijke art-deco. Een film die met zijn kleine gebaartjes gewoon erg mooi is. Een fijn filmpje van Reiner, al is het nog geen WHMS maar eindelijk maakt ie weer een werkje dat goed te pruimen valt. Want veel kwaliteit heeft hij op WHMS na niet uitgepoept. Toch komt ie niet verder dan 3,5*, ik mis toch wat magie. Iets wat ik bij Jeux d'Enfants wel had. Deed mij op momenten ook aan Jeux denken, al zijn ze grotendeels niet ehct vergelijkbaar. Lief filmpje, die met Carroll en de vertelstructuur echt ijzersterke troeven in hun hand hebben.

Sean Baker blijft een bijzondere filmmaker, vooral hoe hij het maximale uit zijn setting haalt en relatief (onbekende) cast. Heerlijke compassie die hij heeft voor sociale outcasts en de juiste nuancering weet te geven. Zo "warm" en het einde is het mooiste oprechte kinder moment in de geschiedenis van film. Baker blijft me verbazen, en terecht dat zijn eerste "grote" film op zoveel lof kan rekenen.

The Julianne Hough Show

Ik zal dan de eerste zijn die een fatsoenlijke review neertypt.

Prima reboot van Footloose, die het origineel eer aan doet en die ook nog eens bewijst veel beter dan zijn oudere counterpart te zijn. Deze nieuwe Footloose neemt ook zowel de min- als de pluspunten over van het origineel. Te weinig dans segmenten en op momenten veel te veel onzinnige soap elementen. Ook hier is dat onaangenaam opvallend. Het meest ongename is dat er opvallend weinig dans in voorkomt. Met Wormald en Hough in de gelederen verwacht je dan ook veel meer dans segmenten.

Ik ben fan van Hough. Echt een geweldige danseres, prachtige presence en attitude en werkelijk heerlijk om naar te kijken. En dat zijn pré's voor een danseres imho. Film kijkt lekker weg, de regie van Brewer is weer dik verzorgd en film doet alles wat het origineel ook deed, en sommige elementen zijn hier zelfs beter verzorgd. Vooral de chemie tussen Wormald en Hough en de verpletterende presénce van Hough zijn een grote troef voor deze versie van Footloose.

Ook voegt Brewer van Footloose 2011 wat aangename moderne elementen toe, de small town sfeer is sterk en de cast is prima op zijn plaatst. Ook al zijn de dansscenes minimaal, als ze komen zijn ze ook om je vingers er bij af te likken. De eerste dans scene op de parkeerplaats van die diner maar het hoogtepunt is toch wel in die linedance venue. Vooral Hough's seksuele radiatie is totaal off the charts, hele sterke choreo, zeer goed geschoten en een Hough is vorm. Dan ook nog Hough in die jurk, mesmerizing. Wat een prachtvrouw is het toch. Ze mag er dan in de overbodige drama segmenten niet helemaal uit de verf komen maar in de scenes waar ze moet staan staat ze er ook. Spijtig dat Brewer zo weinig gebruik maakt van haar danscapaciteiten.

Zeer sterke remake/reboot, die alle pluspunten overneemt (en de minpunten) van het origineel en alles eigenlijk alles beter uitvoert. Jammer van de overbodige sappy drama momenten en de dans uitbarsting van Wormald maar voor de rest een zeer fijne 'nieuwe' Footloose. Als ik de improvements in één woord zou moeten samenvatten zou ik zonder twijfel voor Hough kiezen.

Rectificatie bij deze .

Fijn horrorfilmpje.

Concept is niet erg origineel maar ik heb toch wel een zwak voor films met een groep Tieners. Een groep vol alpha males en trashy schooltramps en voor de afwisseling gooien we er nog wat preutse persoontjes bij om af en toe wat tegengas te geven. Wel jammer dat Schroeder erin speelt, ook al is ze nu wat ouder, et blijft een beetje dat irritante kind uit die show waar Hilary Duff bekend door geworden is.

Op horrorgebied leek dit een erg doorsnee geestenfilmpje te worden maar Oliver gooit halverwege het roer toch een beetje om. Neigt een beetje een pretentieuze lite mindfuck te worden maar de film verdrinkt niet in zijn pretenties. Ook fijn dat er eindelijk een amerikaanse geestenfilmpje is, die gebruik maakt van J-Horror schimmen, wat toch wel een positief effect heeft voor het suspense gehalte. Alleen jammer dat de film niet thuisgeeft in inventieve kills, op dat vlak eigenlijk pretty boring.

Niets nieuws onder de zon maar dankzij de mooie cast, het sfeertje, de J-Horror schimmen en dat het visueel ook niet echt onaardig is toch nog een dikke solide voldoende.

Toch weer een zeer geslaagde film uit de Apatow stal.

Ook altijd leuk om al die leden van de Apatow family weer te zien. Vooral de bijrollen van Rudd en Hill zorgen weer voor een meerwaarde. Toch mis ik Rogen altijd in dit soort films vooral omdat Segel erg onleuk is.

Toch wel een leuke romantic comedy maar gaat net de mist in wat het belangrijkste is zo'n film en dat is een satisfying outcome. Als ik de berichten hier zo lees sta ik hier erg alleen in maar ik vond juist Sarah (Kristen Bell) heel sympathiek en weet vooral in het laatste half uur mijn hart te winnen. Na haar "emotionele" uitbarsting komt zij heel oprecht en aandoenlijk over. Al kan dat ook komen door mijn zwak voor Kristen Bell.

Wat ook erg jammer is is dat we Segel en Bell niet meemaken als stel. For history is onduidelijk en de wat dramatische momenten voelen dan ook vaak wat leeg aan. Gelukkig weet Bell in het laatste halfuur de lichte drama segmenten toch nog een ziel te geven. Voor de rest komen er sporadisch best komische stukken voor maar Segel's unfunniness haalt het comedy niveau wat omlaag. En gelukkig hebben we dan nog Russell Brand die op comedy niveau echt de show steelt.

Zweefde tussen de 3,5* en de 4* maar door de voor mij persoonlijke tegenvallende outcome hou ik het op een dikke voldoende. Toch een geslaagde titel voor mijn Kristen Bell night, nu op naar Fanboys.

Foxcatcher is een oerdegelijke en intelligent drama ondersteund door drie ijzersterke acteerprestaties. Het slowburn tempo bevalt me wel maar helaas is het geheel niet zo enerverend. Het is vooral het spanningsveld dat wordt gecreëerd door het onstabiele karakter van Carell's personage en Carell weet die waanzin ook heel goed neer te zetten maar het is verre van voldoende om echt een goede film op te leveren.

Het emotionele gewicht was voor mij gewoon te onvoldoende, en dat is toch de core business van Foxcatcher. Wat wel grappig is is dat Foxcatcher een combinatie is van de thema's van Bennett's vorige films Capote en Moneyball. Oerdegelijk maar Foxcatcher weet die extra mile niet te maken. De buzz is voor mij wat onterecht gebleken.