Meningen

Verre van z'n beste werk. Opnieuw weet Martina vriend en vijand te choqueren met haar acteerwerk en ook Olaf's regie is niet op het gewenste niveau. Leek me echter wel het type project waar hij zich graag mee bezighoudt. Voelt nogal plichtmatig aan wanneer er weer eens een hoofd in zijn totaliteit wordt afgehakt of verpulverd. Leuk (natuurlijk), maar we kennen het nu wel. Scene in de stad is uiteindelijk wel súúúper gaaf. Onder het mom van: redden wat er te reddden valt.

Geinige troma!

Filmpje dat meelift op het succes van Blair Witch Project, natuurlijk. Echter valt dat zo'n werkje niet kwalijk te nemen, lekker toch! Even een no-brain & no-budget documentaire stijl flick tussendoor is nooit mis.

Wat vooral zo leuk is, is dat ik 't zelf waarschijnlijk even onkundig had kunnen maken. Bengt een hoop charme met zich mee, de manier waarop ze het spelen en het geheel neerzetten, hartstikke leuk zo'n amateur bende.

Slap verhaal wat verder ondersteund word door semi-interessant gebrabbel afkomstig van verschillende vreemde lui. Niet echt interessant maar het voegt wel wat aan het documentaire gevoel toe. De beste scénes spelen zich uiteraard s'nachts af, helaas kent de eerste helft slechts één zo'n fijn moment.

Het word daarna echter een stuk toffer. Met als hoogtepunt het stukje in het huis (tegen het einde). Lekker sfeervol en wat lekkere gore! Iets wat verder prima verspreid zit over de film. De Chupacabra ziet er redelijk 'rubber' uit, maar wel erg tof. Deed een beetje denken aan de monsters uit Feast.

Prima opzet, leuke uitwerking met een hoop charme en het duurt allemaal niet zo lang. Echter is het lang niet zo interessant of spannend als het had kunnen zijn.

Duf. Heeft de cojones van een soapserie. Vooral gekeken omdat het vervolg Ancient Evil: Scream of the Mummy (1999) van David DeCoteau is. Niet dat hij het veel beter zal doen hoor, Obrow heeft immers ook hele interessante cultfilms achter zijn naam staan en die faalt ook opzichtig. Veelal in één locatie met een focus op het wantrouwen onderling, gevoed door tergend saaie dialogen. Met weinig ruimte voor onze gebalsemde vriend.

Een boel na-aperij van Ittenbach, maar uiteindelijk toch gered door zijn trademark gore. From Dusk till Dawn is perfecte inspiratie voor zijn splatter kunsten. Komt helaas niet helemaal uit de verf als je het vergelijkt met zijn cult pareltjes zoals Black Past en Burning Moon, maar desalniettemin blijven zijn exploderende hoofden en gutsende vleeswonden weer van een briljant kaliber. Ondanks de vele kinderziektes enorm genoten!

Geinige Asylum film. Uit de periode dat er nog wel eens wat bloed vloeide in hun werk. Dat maakt het uiteindelijk een stuk makkelijker uit te kijken, want ondanks het sleurende verhaal hebben de meeste scenes wél gewoon een vermakelijke payoff. En dat klinkt misschien als een gevalletje makkelijk tevreden, maar wie bekend is met de recente Asylum shite, die weet dat zelfs dit niet vanzelfsprekend is.

Vindt vooral zichzelf te grappig... Beetje het type mens dat vaak om zichzelf moet lachen; dat is Lego the Movie. Wel leuk vormgegeven allemaal, maar zo'n spervuur aan grappen zorgt 9 van de 10 keer voor meer mislukte en/of voorspelbare pogingen dan je lief is. Zal niet klagen over het ADHD-gehalte, want dat vond ik als knulletje ook altijd het tofste (alsof er überhaupt iets anders bestond) en dat neem je dan tegenwoordig maar voor lief.

Leopard Fist... maar het zijn vooral de voetjes die spreken. En Ninja?! Ik en ''vele'' kijkers met mij hebben ze niet gezien. Waarschijnlijk is de titel later aangepast door de ninja craze(!) die ontstond in de jaren 80 door o.a deze schlock regisseur Godfrey Ho en Joseph Lai . Correct me if I'm wrong, want ik begin me er pas net een beetje in te verdiepen Het oeuvre van Ho gaat er de komende tijd vaak aan geloven.

Eigenlijk niet eens zo heel slecht. Past prima in het verlengde van de 70's, met een simpel wraak verhaal dat slechts als kapstok dient om van gevecht in gevecht te vallen. Verder natuurlijk enorm gemankeerd. Ze staan aan het begin voor een scherm te acteren waar een waterval op staat.... doe het dan tenminste met een beeld waar je als kijker niet meteen beweging in zoekt Jack Lam is trouwens wel tof (heeft meer met Godfrey samengewerkt).

So cool

Ik ben oprecht fan van films als Troll, Tremors, Critters en dus ook Leprechaun. Heerlijke, pretentieloze en eigenlijk compleet dwaze onzin. Ditmaal met de heerlijke, jonge Jennifer Aniston die zich waant in de jaren 90 horror. De clichés van deze tijd zijn echt vreselijk. Vreselijk leuk!

Het is een reeds bewandeld pad, en de uitkomst (+ de weg daarnaartoe) is al vanaf minuut één duidelijk. Eenmaal bezig vliegt het voorbij, en dan is de kleine Ierse kabouter alweer vertrokken. Gelukkig zijn er nog zat vervolgdelen, waarvan sommige me nog een stuk leuker lijken.

Zeg nou zelf, een kabouter hoort toch in de ruimte?

Tony's Cinema Trash: Leprechaun (1993) - tonypulp.blogspot.com

Verrassend leuk. Wist vooraf niet dat Kostanski deze regisseerde... en dat is achteraf gezien maar beter ook, want dan waren de verwachtingen (oneerlijk) hoog geweest. Het blijft namelijk een 100% SyFy productie en daarin hebben regisseurs normaliter barweinig eigen inbreng. Het zijn gewoon fijne paydays. Hopelijk kan Kostanski dan weer met volle zakken terugkeren naar zijn eigenzinnige creaties. Wat Leprechaun betreft: hij heeft er zichtbaar lol mee. Het neemt zichzelf nergens (te) serieus en pakt met enige regelmaat zeer bloederig uit. Allemaal fijn on screen, uiteraard. Ik moet Leprechaun: Origins (2014) nog zien, maar ik denk dat dit de punten zijn waarop het kaf van 't koren wordt gescheiden. Lipovsky ( Dead Rising (2015) ) is toch van een ander kaliber.

Best crappy. Alsof ze een week van tevoren besloten om een film rond St. Patrick's Day te schieten. Best een aardig idee verder dat totaal niet op de bekende (cult) film uit 1993 lijkt, zeker de leprechaun onderscheidt zich prima. Beetje jammer dat ze zo'n roodharig trutje in de hoofdrol hebben gestopt met een aantal aardige maar ook een stel ernstig matige medespelers. Die 'Chase Boltin' bijvoorbeeld Soms wel grappig dankzij het klungelige (tijdens die optocht, what the...?!) maar schiet toch een beetje tekort t.o.v andere recente SyFy films. Zet ze regelmatig op en vermaak me er prima mee, maar deze haalt de voldoende niet.

Hmm. Hmm. Ben wel benieuwd wat Martin Owen nou eigenlijk voor ogen had. Het is een jeugdfilm verpakt als futuristische horrorfilm, maar veel meer dan een paar 'creepy' kinderen en een flinke bak neon is het niet. Als je dat dunne velletje er af pelt, dan zie je een film zonder een duidelijk idee. Als ik de trailer van L.A. Slasher (2015) er naast leg, dan is het wel duidelijk wat Owen probeert. Een beetje zoals Nerve (2016) van dit jaar. Geforceerd hip en flashy voor een ''MTV-generatie'', zelden mooi geschoten maar het lijkt allemaal edgy met die gekleurde lampjes.

Maar waar een teenage slasher nog wel een kans van slagen heeft (ik denk aan Most Likely to Die (2015) ), vind ik dit idee vrijwel kansloos. Al schetst hij met z'n trailer listig een verkeerd beeld en begint de film veelbelovend. Eenmaal in de facility merk je pas de beperkingen van deze regisseur. Veel herhaling, weinig écht goede (nieuwe) ideeën met de augmented reality en het camerawerk heeft véél te veel gewicht. Het voelt als eerder als een camera met de filmrollen eraan gemonteerd, dan als een licht tech-brilletje. Neem dit als voorbeeld van hoe het wél tof is: HYPER-REALITY - YouTube . Mag een tikkeltje minder als je er 90 minuten mee wilt vullen, maar Owen speelt het té safe.

Mierzoet, maar best te behappen. Schilderachtige setting...alhoewel, Italië is eigenlijk te flauw en uitgekauwd voor woorden, maar het voelt allemaal wel oprecht warm. Seyfried weet mij meer en meer te boeien, ook zonder degelijke tegenspeler. Letters to Juliet is weinig opvallend, maar binnen haar hokje zeker niet onaardig.

Niet zo interessant.

Vooral door de nietszeggende personages, mensen met een alles behalve fijn leven maar buiten dat is er niets 'documentaire-waardig' aan. Tot nu toe de minste Hollanddoc die ik heb gezien. Blijf er wel zin in houden want de onderwerpen spreken me nog steeds aan.

Hier viel 't dan helaas wat tegen maar ondanks dat is deze docu nog prima te verteren. Niet aangrijpend, niet opvallend.. en dat is jammer!

Toevallig voor een euro op DVD gevonden, zag eruit als geinig 'old school' griezelen in het verre oosten. Pagayo heeft ook een behoorlijke lijst genrefilms achter z'n naam staan, dus waarom ook niet. Helaas is 'ie weinig begaafd. De montage is compleet van de pot gerukt. Extreem druk en warrig heen-en-weer snijden tijdens de scares verpest vrijwel alle impact. Less = more is ook een lesje die Pagayo gemist heeft, want hij vuurt in aardig rap tempo de ene jumpscare na de andere op de kijker af. Helaas hebben die veel te lijden onder een slap sounddesign, povere visuals en een algemeen gebrek aan creativiteit. Leukste was de ondertiteling. De DVD uitgave kwam uit Indonesië, dus waarschijnlijk zonder controle door Google translate gehaald. In plaats van ''You are pissing me off'' krijg je dan pareltjes zoals ''You make me piss''... dan krijgt zo'n scene opeens een hele interessante wending!

Flauw hoor..

Mengeling van Indiana jones, National Treasure & The mummy..

Maar dan zonder de elementen goed uit te werken waardoor het een beetje van alles niets word.

Op slappe effecten ga ik een B-film niet afrekenen, geeft het een foute vibe die hier gewoon wel bij hoort. Al met al niet memorabel maar ergens wel vermakelijk.

Net geen voldoende, 2*

Niet uitnodigend genoeg om de rest een kans te geven verder.

Leuk. Lijkt erg op Burying the Ex (2014) , draaien in principe beide rond hetzelfde idee. En toch zijn het twee hele andere films geworden. Zijn nuance verschilletjes, maar wel belangrijk. Deze Life After Beth is iets meer horror, terwijl Burying the Ex vooral veel naar horror verwijst. Heb in ieder geval van beide genoten. Jeff Baene heeft het ook goed voor elkaar met Reilly, Kendrick en Plaza. DeHaan is een beetje een nietszeggend sulletje. Al met al een simpel, luchtig, doeltreffend werkje.

Had het toch net iets beter verwacht. Faalt aan het einde.

Sophie Monk leidt me steeds af met haar Donald Duck hoofd maar Anya Lahiri mocht er wezen. Ook de rest is not so bad. Geweldige rolbezetting uiteindelijk, met Napier als sheriff. Zoals Naomi al aangaf is dat programma op tv echt briljant Ik heb me helemaal ziek gelachen iig. Chicks chasing cocks

Flauw, campy, lesbisch...mja, allemaal leuk en aardig maar het mist toch op elk vlak wel iets. Ongemakkelijk geschreven (werkt voor het grootste gedeelte goed maar gaat in het benzinestation toch fout..) en teleurstellend qua gore. Blijkbaar niet waar de film het van denkt te moeten hebben....ik denk er anders over.

Review kon er nog wel van af, maar het maakt mijn verwachtingen helaas niet waar.

Scoort opvallend hoog voor een indie-horror met duidelijke beperkingen. Vroeg me gedurende de film af wat een regisseur als Flanagan hier mee had gedaan. De minpunten zijn hier gedeeltelijk aan het budget te wijten: met name het acteerwerk en de cinematografie zijn ontzettend wisselend. Dat eerste punt is lastig omdat de film regelmatig wisselt tussen protagonist en dus meerdere acteurs/actrices nodig heeft die tijdelijk een 'lead' kunnen spelen. Dat tweede komt door een onervaren DOP in combinatie met een regisseur die nog niet echt indruk heeft gemaakt. Ik heb Galaxy of Horrors (2017) wel op DVD klaarliggen, maar verwacht in zo'n omnibus niet een hele andere kant van deze filmmaker te ontdekken. Het is vooral de balans tussen drama en horror die nogal scheef voelt. Begint in dat opzicht behoorlijk sterk en het concept staat als een huis, maar in het middenstuk verliest McConnell de grip een beetje en wordt de boel onnodig vertraagd, waarna het terugvalt in een boel gelul maar weinig wol. De poging wordt gewaardeerd en het zakt nergens door de ondergrens, maar er is iets te weinig aantoonbaar talent over de gehele breedte om te overtuigen.

Één stap vooruit, twee stappen terug. En zo mag je Lights Out, met een degelijk (short film) concept, gewoon scharen in het rijtje nietszeggende, totaal irrelevante horrorfilmpjes die specifiek voor simpel bioscoopvolk is gemaakt. Denk aan Ouija, Jessabelle en meer van dat soort doorsnee meuk. Lights Out is een Horror-BINGO voor beginners. Met scares die nauwelijks visueel zijn, maar met een blèrende geluidsband toch nog iets voor elkaar denkt te krijgen. Juist met een concept dat draait om licht zou je meer verwachten. Had in 2012 de schrale hoop dat Sinister (2012) het genre de goede kant op zou duwen, dat men er van kon leren... dat we klaar waren met die goedkope Wan-esque troep. Boy was I wrong

Leukste was nog de bioscoopmedewerker bij Cinemec die na de pauze (een fucking pauze ja, want 80 minuten niet roken/pissen/je muil houden is gewoon ondenkbaar) het licht een paar keer aan en uit deed. Hihi haha.

Damn! Schaam me dood voor mijn eerdere bericht hier boven. Hoe sla je een plank mis 101. Gelukkig ben ik over de jaren tot een liefhebber uitgegroeid en valt Lik Wong eindelijk op de juiste plek. Een hoogtepunt in de bloody kung fu hoek, daarnaast ook veruit de bekendste. De cult film onder de cult films. Gore om van te smullen (en veel ook!) en veel bizarre personages, details en one-liners. Mooie porno collectie, directeur!

Hyper gestileerde neon-punk. Mockler 'onderscheidt' (in hoeverre spreken we daar nog van als dit zo'n beetje de indie-norm aan het worden is van semi-experimentele cinema) zich niet alleen visueel, maar is ook conceptueel een interessante regisseur. Uiteraard zijn de scenes waarin hij een versnelling hoger gaat, een distorted bak aan geluid eronder pompt en daarbij compleet wild gaat in de montage de echte eyecatchers, maar ook daar tussenin weet hij het mooi, vaak iet wat melancholisch surreëel, aan elkaar te plakken. Met een soundtrack die vloeiend in stijlen en intensiteit wisselt, waarbij de montage compleet in sync meebeweegt. Geweldig vakwerk in een méér dan veelbelovend debuut.

Damn... dit is weird. Beetje ongemakkelijk zelfs. Maar nu weet ik wel waar Ke$ha haar gevoel voor mode vandaan heeft. Hilarische vertoning wat eigenlijk overal in doorschijnt. Van het ongemakkelijke hersendode-acteerwerk tot aan de kleurrijke en over de top vormgeving. Heel fijn om te zien, maar het moet absoluut je ding zijn.

De muziek vond ik nog het beste werken van alles. Heerlijke synthesizer sounds, eigenlijk continue aan het door dreunen. Had best wat korter gemogen, maar het was een fijne ervaring waar ik misschien nóg meer van gehoopt had... maar het feit dat ik dit (blijkbaar) new wave gedoe toch met veel voldoening uit weet te zitten is sowieso al fijn. Had ook een hele andere kant op kunnen vallen.

Half gaar.

Eerste verhaal vooral verdronken in teleurstelling, zwak uitgevoerd einde en met weinig lef in het algemeen. Het tweede verhaal springt er al iets beter mee om maar weet niet continue te boeien met hetgeen het te vertellen heeft, behoudt echter wel een fijne sfeer en eindigt waardig.

Het laatste verhaal breekt wel wat potten en staat daarmee hoog boven de rest. Cinematografisch een stuk beter, warm kleurgebruik en een fantastisch verhaal. Behoorlijk vreemd maar het spreekt uiteindelijk het meeste aan, het einde doet er een aardige schep bovenop ook al beviel de muziekkeuze hier niet.

Een magere 60/100 @ Tonypulp.blogspot en dus 3* hier.

Zelfde probleem als met Tucker & Dale: té voorspelbare humor. Blijft ook wel heel veilig aan de meest iconische momenten, van films die iedereen kent, hangen. Dat maakt het toegankelijk (Netflix, he...), maar tegelijkertijd zorgt dat ervoor dat de film nauwelijks bestaansrecht heeft. Hadden we dit echt nodig? Adam Scott is een prima acteur voor dit soort rolletjes en met het matige materiaal weet hij er nog wel redelijk lollig vanaf te komen, maar veel meer dan dat is het niet. Hap-slik-weg voer.

Verrassing.

In eerste instantie alleen aangezet door de aanwezigheid van Carell, één van de weinige acteurs waar ik alles van móet zien. Had eigenlijk verwacht dat 'ie weer de funny guy zou zijn maar wat ik van hem te zien kreeg was op z'n minst verrassend te noemen.

Depressief, behaard en uitgeput. Zo maken we met hem kennis wanneer hij bij z'n zus terecht komt. Een behoorlijk fucked-up gezinnetje die voor een traan en voor een lach zullen zorgen, dit allemaal tijdens een reis waarin alle personages wel wat te lijden hebben...what are the odds.

Opa heeft geen blad voor de mond en is verslaafd, oom is suïcidaal, moeder is overspannen, vader is een klootzak en de zoon heeft een rare belofte gedaan. Daar tussen zit dan een dochter die als enige wél in orde blijkt te zijn, hoewel constant beïnvloed door de omgeving. Ontzettend sterk geacteerd, de scéne met de opa (voor en na z'n dood) grijpt je.

Daar ligt sowieso de sleutel tot het succes van deze Little Miss Sunshine. Dankzij de onmiddellijk boeiende personages en de uitstekende cast valt al het drama op de juiste plek. Het is vooral knap hoe de drama zich afwisselt met humor, wat mij betreft is de scene in het ziekenhuis daar het beste voorbeeld van. Het wisselt tussen deze verschillende 'tonen' zonder ergens te verslappen, álles werkt gewoon!

Dat het einde dan wat jolig is maakt niet uit, zeker omdat het stuk rondom die wedstrijd echt te fout voor woorden is. Wat een zieke zooi, echt kapot gelachen . De fijne soundtrack en uitstekende cinematografie maken het helemaal af, fantastisch!

Het beschermen van kinderlijke onschuld tijdens een zombie-uitbraak blijkt een prima komisch recept te zijn, waamee Forsythe zich gelukkig kan onderscheiden van andere genre-genoten. Binnen een subgenre waar dit jaar, met Zombieland: Double Tap (2019) , toch wel wat 'concurrentie' is. Absoluut geen aanrader voor wie een kinderfobie heeft, maar buiten dat een film die alles gewoon goed op orde heeft. Kleurrijk en vol energie, met een hoge productiewaarde, twee prima leads en puike zombie fx en gore.

Necrostorm blijft briljant. Ik heb ergens mid 2018 aan de crowdfunding bijgedragen van dit project en sindsdien ongeduldig gewacht. Gelukkig is het eindresultaat weer op het gewenste niveau. Op technisch vlak hun beste werk tot nu toe; de gore is dynamisch geschoten / gemonteerd en bovendien geniet het ditmaal een meer verfijnde colorgrading (waar hun vorige films nog wel eens te lijden hadden onder de zeer overdreven filters). Wie na eerdere ervaringen met Necrostorm films nog met gemixte gevoelens zit, zal hier echter ook weer niet door worden overgehaald. Het is allemaal niets nieuws onder de zon, maar een heerlijke mash-up van wat hun vorige werk zo goed maakte. Flashy actie (= Adam Chaplin) en freaky creatures (= Hotel Inferno) in een explosief smerig gorefest. Ze blijven echt een klasse apart op dit vlak en ondanks de soms wat knullige CGI, zou veel van dit moois simpelweg niet mogelijk zijn zonder.

God damn vampire babies....they're the worst

Vreselijk leuk stuk En inderdaad, er zit volop actie in. Een fout die veel van dit soort mede B-film genoten nog wel eens willen maken, een B-film zonder een overvloed aan gore is maar vrij weinig aan. Dat word hier wel bewezen, de stukken waar het verhaal eventjes aan bod moeten komen zijn vreselijk oninteressant.

Maar gelukkig is er zóó veel gore aanwezig dat het niet veel meer uitmaakt. Sowieso moet het verhaal niet al te zwaar wegen, maar uiteindelijk moet je er toch naar kijken hé. De gore is in ieder geval al een rede om 'Live Evil' een kans te geven. Lekker veel, lekker over-de-top en goed verspreid over de film. Er gaat denk ik geen 5minuten voorbij zonder wat leuke smerigheid.

Vooral het stukje met de baby is zo absurd.. verder kent het een aantal onnodige stukken, vooral omtrent het verhaal. Ik zie dit soort werkjes ook liever rond de 80minuten duren, de rest van de vulling of zij-plotjes kunnen me echt gestolen worden.

Al met al een heerlijk B-gore festijn die soms wat stroef kan verlopen maar altijd de moeite waard blijkt te zijn om verder te kijken! 3.5*

Een nogal onstuimige Nicholson aan het werk. Niets mis mee, maar de onzekerheid is er aan het begin van z'n carrière in de riolen van het horrorgenre duidelijk bij. Hij toonde met Gutterballs aan over veel lef te beschikken, maar dat komt hier slechts sporadisch om de hoek kijken. Neem niet weg dat het een enorm fijn project is en een must voor de volgers van deze opvallende regisseur.

Top10 materiaal voor dit (nog vroege) jaar. Bijna een soort Franse Ti West, maar dan met wat minder geduld. Het sprookjes-achtige spookhuis principe wordt in het middenstuk van de film optimaal benut met een ijzingwekkend duistere sfeer. Sowieso is het vanaf minuut één extreem gestileerd gebracht met een boel indrukwekkende soundscapes zoals we van dit duo gewend zijn. Jammer dat ze, zoals ik al eerder zei, niet genoeg geduld hebben, waardoor het einde nogal uitgesmeerd voelt.

Ondanks dat valt er nog genoeg te genieten met opvallend veel afwisseling. Dit valt echt absoluut niet in een hokje te plaatsen. Enkele scenes doen een beetje denken aan de rottende atmosfeer van de Silent Hill franchise (games) terwijl de 'flashbacks' juist steriel en smooth zijn. Mochten ze het slotstuk langer hebben uitgesteld (zeg maar gerust een aanloop van een uur), zou hier nog veel meer in hebben gezeten voor mij.