menu

Lifechanger (2018)

mijn stem
3,12 (12)
12 stemmen

Canada
Horror / Drama
84 minuten

geregisseerd door Justin McConnell
met Lora Burke, Steve Kasan en Jack Foley

Drew kan zich voordoen als eender wie door andermans lichaam over te nemen. Net zolang tot dat lichaam ontbindt. Overal waar hij komt volgt de dood en duiken lijken op. Maar Drew kent ook een zwakte in de vorm van Julia, een vrouw die hij een tijd geleden ontmoette. Met behulp van zijn gedaanteverwisselingen kan hij gemakkelijk bij haar in de buurt komen, doch gedurende een korte periode. Zijn wens om met Julia een band te scheppen kan evenwel zijn einde betekenen.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=KCqeJLvSqSI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Dying Rose
4,5
LIFECHANGER was dé film waarnaar ik sinds medio 2018 het meest heb uitgekeken. En McConnell stelt niet teleur.

Het is een interessant gegeven dat blijkbaar nog meer dan degelijk is uitgewerkt ook. Een parasiet (mannelijk op zijn minst) die, overal waar hij heen gaat, een spoor van verderf achter zich laat. Ongewenst weliswaar en in naam van de liefde zo leren we van de voice-over die gelukkig niet in de lijn ligt van The Host uit 2013.
Fijn hoe de film geheel menselijk blijft en de body horror beperkt, wat voor mij positief uitdraait. Niet al te gericht op de gore, maar op de gedachten en handelingen. Het hoofdpersonage is bovendien niet meedogenloos, maar beschikt enigszins over een hart en niet enkel naar Julia toe. Dat maakt ook dat je met een dubbel gevoel zit bij het zien van Drews doen en laten.

Er is nagedacht over subtiele trekjes zoals de knikker en de hond die steeds zijn 'baasje' vindt. Al zijn die louter niets meer dan een reminder dat we met éénzelfde persoon te maken hebben daar alle acteurs van de getroffen personages Drew goed hebben bestudeerd. De liefde en lol van de cast en crew sijpelden overigens ook duidelijk tijdens het filmen binnen. En sommige scènes, de dialoogvoering tussen Julia en Rachel/Drew bijvoorbeeld, komen bijna nonchalant over. Zulke details doen het hem steeds en ook LIFECHANGER weet er profijt uit te halen.

Geen titel waar velen hun gading in zullen vinden en mij hoor je ook niet over een feilloze film spreken, maar het resultaat is verdomd goed gebleken. Stevige mix van drama en horror die een palet aan emoties teweegbrengt. Het lijkt een uitzichtloze leven voor alle personages die de revue passeren, maar in dat leven zijn het, zoals Drew zo mooi verwoordt, de momenten die van belang zijn. A-fucking-men.

avatar van joolstein
3,0
Het leven en de liefde zijn ingewikkeld genoeg. Stel je voor dat je om de 24 uur moet wisselen van lichaam voordat dit lichaam begint te sterven. Zou je lichaam na lichaam kunnen blijven consumeren? Hoe zou je iemand vinden om je leven mee door te brengen? Hiermee heb 'Lifechanger' een intrigerend uitgangspunt.

Het aannemen van de identiteit van zijn slachtoffers heeft wel iets weg van Gregory Hoblit’s Fallen (1988)
Het grote verschil is echter dat de film volledig wordt verteld vanuit het standpunt van de body-swapper, waarbij zijn stem (via voice-over van Bill Oberst Jr. uit tja...menig Horror-Film) aan de ​​personage is verankert, ook al wordt deze gespeeld door meerdere acteurs van verschillende leeftijden, etniciteiten en geslachten.

Naast dat Drew dus als stem de hoofdrol speelt, is de vaste factor de gebroken vrouw Julia Wilson die meestal in de plaatselijke bar is te vinden. Deze rol wordt geweldig goed gespeeld door actrice Lora Burke. Helaas werd Drew's constante behoefte om te moorden en te vluchten en te keuvelen met Julia aan de bar na een tijdje te repetitief.

Een ander ding waar de film me voor zich heeft gewonnen is het gebruik van speciale effecten. Ja, deze film maakt gebruik van ouderwetse speciale effecten! Van die heerlijke SFX die we kennen en waarderen van iconische en klassieke films. Verantwoordelijke hiervoor was David Scott (bv. 2004’s Dawn of the Dead, The Shrine, Pyewacket) Niet de minste dus, jammer dan ook dat er niet nog meer body-horror aanwezig was. De film steekt helaas nergens David Cronenberg naar zijn kroon. Daarom was het voor mijn horrorhart net iets te onbevredigend maar het is zeer zeker een warme film met mooie momenten.

avatar van Onderhond
3,0
Niet verkeerd.

Een interessant uitgangspunt, maar zo zijn er wel meer horrorfilmpjes natuurlijk. Gelukkig blijft het daar niet bij en blijkt het verloop van de film ook boeiend genoeg om niet meteen te vervallen in genreclichés. Dit is een filmpje dat redelijk makkelijk z'n eigen plekje gevonden heeft in een genre dat toch vooral bestaat uit kopies van kopies.

Het is dan ook jammer dat McConnell als regisseur over de gehele lijn een beetje tekort schiet. De film oogt te vaak als een wat oudere TV film, de acteurs zijn wat knullig en ongemakkelijk en ook de horror mist eigenlijk iets te vaak z'n doel. Allemaal fijn die "ouderwetse" special effects, maar mag het dan net iets minder rubberig?

Lifechanger is een film die genoeg goodwill opbouwt, maar die meteen weer moet cashen omdat het qua regie gewoon al te matig is. Deze film had een regisseur verdiend die wat meer poogde te doen dan enkel het concept naar het scherm te vertalen. Beetje teleurstellend, maar een lage score kan ik de film ook zeker niet geven, daarvoor zit er teveel goeds verborgen.

3.0*

avatar van Daan258
Gave poster

avatar van remorz
3,5
Ik zat er meteen in.

Een uitgangspunt waar je brein meteen mee aan de haal gaat, en de film behandelt veel van juist die dingen die je dan uitgewerkt wil zien. Maar in die uitwerking faalt de film dan ook weer te veel op cruciale punten.

Positief: het legt niks uit over de aard, afkomst of totstandkoming van onze hoofdpersoon. Geen verklaring en het-is-zoals-het-is levert vaak veel leukere films op. Er zijn wel regels en beperkingen aan het hele fenomeen, en in de behandeling van die regels zorgen de vraagtekens die Drew er zelf ook bij heeft, voor meer empathie. Ik hoef niet te weten hoe hij zo geworden is, maar het is wel interessant te volgen hoe hij een omgang tracht te vinden met zijn aard (de verrotting met coke tegengaan, de minder tijd die hij in lichamen door lijkt te kunnen brengen, de handige trucjes omtrent de wisseling van lichamen). De film vindt een goede balans in waar het de focus legt.

Ook positief vind ik de make-up effecten. Wat plastisch of 'rubber-achtig' zoals Onderhond aangeeft maar niettemin zijn dat dat doorgaans de momenten dat een film door de mand valt. Ik heb geen idee van het budget, maar op dat vlak leek de film wel experts in huis te hebben geharkt.

Hetzelfde kan niet gezegd worden van de dialogen en het acteerwerk. Veel scenes hebben een stroeve flow door houterige delivery, waarbij ik soms niet wist het aan desbetreffende acteur of aan het script het wijten. Grote uitzondering is Julia, vertolkt door een mij onbekende Burke maar die voortreffelijk naturel en geloofwaardig haar personage neerzet. Van veel andere acteurs kan niet hetzelfde gezegd worden.

Al met al een beetje jammer, want wat mij betreft scoort de film juist op de belangrijkste punten (sfeer, uitgangspunt en uitwerking - in ieder geval in 'hoofdstukken') maar laat het op basale punten (acteerwerk, script) steekjes vallen, waardoor het geheel vooral meer potentie bevat dan waarmaakt. Gaat hopelijk over een jaartje of tien een wat kundigere remake krijgen, maar meer dan vermakelijk. 3,5*

avatar van john mcclane 2
3,5
toch wel mooie horror ( dan wel body horror ) .
Met puik acteer werk , die geen seconde verveelt , ondanks het lowbudget gehalte .
Ik denk niet dat het een erg dure film was . En al helemaal geen lange , wat in zijn voordeel werkt .
Je blijft met wat vragen zitten aan het eind , maar dat komt deel omdat het ook een filosofisch gehalte heeft.
tenminste zo vat ik het op , en dat is het mooie , je kan het interpreteren zoals je zelf wilt .
mooi .

avatar van Collins
3,5
Een bodyshifter, die gehandicapt is in zijn afwijking en derhalve onder tijdsdruk moet handelen, is verwikkeld in een liefdesgeschiedenis. Leuk gegeven. Prima uitwerking.
Regisseur McConnel zet vanaf het begin in op de tijdsdruk. Drew de bodyshifter kan maar een beperkte tijd leven in een gestolen lichaam. Een bezeten lichaam takelt snel af, waardoor Drew voortdurend op zoek moet naar nieuw vlees. We zien hem dan ook talloze switsches doormaken. Omdat het voor sommige kijkers wat lastig kan zijn om te weten welk lichaam nu ook al weer bezeten is, gebruikt McConnel een aantal truukjes. Een voice over is er één van. Een straathond een ander. Heel attent van hem. En subtiel genoeg, want de truukjes verstoren de continuiteit van het verhaal niet.
De hoeveelheid bloed en gore valt erg mee. Het geweld dat gepaard gaat met de overname van een lichaam wordt vooral aan de verbeelding overgelaten. Soms is het zicht geblokkeerd. Soms gebeurt het net buiten beeld. De bijpassende geluiden zijn wel goed hoorbaar en die helpen om alsnog een goed beeld te krijgen van de smerige troep die zo’n switch met zich meebrengt. Heb je het toch nog visueel.
Verder valt het wel mee met de horrorbeleving. De zichtbare horror is bescheiden. Met het tonen van rottingsprocessen op lichaamsdelen en een viezige vochtige transformatie houdt het wel op.
Op emotioneel vlak doet de film meer. Het aardige van het verhaal is dat telkens als een lichaam wordt overgenomen, Drew wordt opgezadeld met alle gevoelens van die persoon. Een prima gegeven dat zorgt voor wat emotionele diepgang. Van Drew moet je het op dat vlak niet hebben. Die blijft in elke hoedanigheid gewoon zichzelf. Behalve een mogelijk gevoel van liefde voor één enkele vrouw is Drew emotioneel dood. Dus weinig diepgang daar.
Er gebeurt nog iets bij het zien van al die overnames. En dat is dat er twijfel ontstaat over de echtheid van Drew’s gevoel van liefde voor die ene vrouw. Het uitdragen van zijn liefde is zo wanhopig dat het onecht aanvoelt. Dat gevoel zou ook best eens een samenballing van de emoties van al die overgenomen personen kunnen zijn in plaats van iets eigens. Voor mij droeg die mogelijkheid absoluut bij aan het filmplezier.
Fijne film. De film mengt heel naturel de pure horror van het verhaal van een bodyshifter met het verhaal van een onmogelijke liefde. Niet creepy of eng. Wel spannend en soms zelfs op een gruwelijke manier aandoenlijk.

avatar van Rickyman
4,0
Wat een mooie film zeg, had het totaal niet verwacht.
Misschien iets meer drama dan horror, maar het zit op alle fronten erg goed inelkaar.
Ook alle acteurs spelen gewoon uitstekend.
Twijfel tussen 3,5 of 4*

Gast
geplaatst: vandaag om 04:19 uur

geplaatst: vandaag om 04:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.