Lifechanger (2018)

LIFECHANGER was dé film waarnaar ik sinds medio 2018 het meest heb uitgekeken. En McConnell stelt niet teleur.

Het is een interessant gegeven dat blijkbaar nog meer dan degelijk is uitgewerkt ook. Een parasiet (mannelijk op zijn minst) die, overal waar hij heen gaat, een spoor van verderf achter zich laat. Ongewenst weliswaar en in naam van de liefde zo leren we van de voice-over die gelukkig niet in de lijn ligt van The Host uit 2013.

Fijn hoe de film geheel menselijk blijft en de body horror beperkt, wat voor mij positief uitdraait. Niet al te gericht op de gore, maar op de gedachten en handelingen. Het hoofdpersonage is bovendien niet meedogenloos, maar beschikt enigszins over een hart en niet enkel naar Julia toe. Dat maakt ook dat je met een dubbel gevoel zit bij het zien van Drews doen en laten.

Er is nagedacht over subtiele trekjes zoals de knikker en de hond die steeds zijn 'baasje' vindt. Al zijn die louter niets meer dan een reminder dat we met éénzelfde persoon te maken hebben daar alle acteurs van de getroffen personages Drew goed hebben bestudeerd. De liefde en lol van de cast en crew sijpelden overigens ook duidelijk tijdens het filmen binnen. En sommige scènes, de dialoogvoering tussen Julia en Rachel/Drew bijvoorbeeld, komen bijna nonchalant over. Zulke details doen het hem steeds en ook LIFECHANGER weet er profijt uit te halen.

Geen titel waar velen hun gading in zullen vinden en mij hoor je ook niet over een feilloze film spreken, maar het resultaat is verdomd goed gebleken. Stevige mix van drama en horror die een palet aan emoties teweegbrengt. Het lijkt een uitzichtloze leven voor alle personages die de revue passeren, maar in dat leven zijn het, zoals Drew zo mooi verwoordt, de momenten die van belang zijn. A-fucking-men.

Het leven en de liefde zijn ingewikkeld genoeg. Stel je voor dat je om de 24 uur moet wisselen van lichaam voordat dit lichaam begint te sterven. Zou je lichaam na lichaam kunnen blijven consumeren? Hoe zou je iemand vinden om je leven mee door te brengen? Hiermee heb 'Lifechanger' een intrigerend uitgangspunt.

Het aannemen van de identiteit van zijn slachtoffers heeft wel iets weg van Gregory Hoblit’s Fallen (1988)

Het grote verschil is echter dat de film volledig wordt verteld vanuit het standpunt van de body-swapper, waarbij zijn stem (via voice-over van Bill Oberst Jr. uit tja...menig Horror-Film) aan de ​​personage is verankert, ook al wordt deze gespeeld door meerdere acteurs van verschillende leeftijden, etniciteiten en geslachten.

Naast dat Drew dus als stem de hoofdrol speelt, is de vaste factor de gebroken vrouw Julia Wilson die meestal in de plaatselijke bar is te vinden. Deze rol wordt geweldig goed gespeeld door actrice Lora Burke. Helaas werd Drew's constante behoefte om te moorden en te vluchten en te keuvelen met Julia aan de bar na een tijdje te repetitief.

Een ander ding waar de film me voor zich heeft gewonnen is het gebruik van speciale effecten. Ja, deze film maakt gebruik van ouderwetse speciale effecten! Van die heerlijke SFX die we kennen en waarderen van iconische en klassieke films. Verantwoordelijke hiervoor was David Scott (bv. 2004’s Dawn of the Dead, The Shrine, Pyewacket) Niet de minste dus, jammer dan ook dat er niet nog meer body-horror aanwezig was. De film steekt helaas nergens David Cronenberg naar zijn kroon. Daarom was het voor mijn horrorhart net iets te onbevredigend maar het is zeer zeker een warme film met mooie momenten.

Niet verkeerd.

Een interessant uitgangspunt, maar zo zijn er wel meer horrorfilmpjes natuurlijk. Gelukkig blijft het daar niet bij en blijkt het verloop van de film ook boeiend genoeg om niet meteen te vervallen in genreclichés. Dit is een filmpje dat redelijk makkelijk z'n eigen plekje gevonden heeft in een genre dat toch vooral bestaat uit kopies van kopies.

Het is dan ook jammer dat McConnell als regisseur over de gehele lijn een beetje tekort schiet. De film oogt te vaak als een wat oudere TV film, de acteurs zijn wat knullig en ongemakkelijk en ook de horror mist eigenlijk iets te vaak z'n doel. Allemaal fijn die "ouderwetse" special effects, maar mag het dan net iets minder rubberig?

Lifechanger is een film die genoeg goodwill opbouwt, maar die meteen weer moet cashen omdat het qua regie gewoon al te matig is. Deze film had een regisseur verdiend die wat meer poogde te doen dan enkel het concept naar het scherm te vertalen. Beetje teleurstellend, maar een lage score kan ik de film ook zeker niet geven, daarvoor zit er teveel goeds verborgen.

3.0*

Ik zat er meteen in.

Een uitgangspunt waar je brein meteen mee aan de haal gaat, en de film behandelt veel van juist die dingen die je dan uitgewerkt wil zien. Maar in die uitwerking faalt de film dan ook weer te veel op cruciale punten.

Positief: het legt niks uit over de aard, afkomst of totstandkoming van onze hoofdpersoon. Geen verklaring en het-is-zoals-het-is levert vaak veel leukere films op. Er zijn wel regels en beperkingen aan het hele fenomeen, en in de behandeling van die regels zorgen de vraagtekens die Drew er zelf ook bij heeft, voor meer empathie. Ik hoef niet te weten hoe hij zo geworden is, maar het is wel interessant te volgen hoe hij een omgang tracht te vinden met zijn aard (de verrotting met coke tegengaan, de minder tijd die hij in lichamen door lijkt te kunnen brengen, de handige trucjes omtrent de wisseling van lichamen). De film vindt een goede balans in waar het de focus legt.

Ook positief vind ik de make-up effecten. Wat plastisch of 'rubber-achtig' zoals Onderhond aangeeft maar niettemin zijn dat dat doorgaans de momenten dat een film door de mand valt. Ik heb geen idee van het budget, maar op dat vlak leek de film wel experts in huis te hebben geharkt.

Hetzelfde kan niet gezegd worden van de dialogen en het acteerwerk. Veel scenes hebben een stroeve flow door houterige delivery, waarbij ik soms niet wist het aan desbetreffende acteur of aan het script het wijten. Grote uitzondering is Julia, vertolkt door een mij onbekende Burke maar die voortreffelijk naturel en geloofwaardig haar personage neerzet. Van veel andere acteurs kan niet hetzelfde gezegd worden.

Al met al een beetje jammer, want wat mij betreft scoort de film juist op de belangrijkste punten (sfeer, uitgangspunt en uitwerking - in ieder geval in 'hoofdstukken') maar laat het op basale punten (acteerwerk, script) steekjes vallen, waardoor het geheel vooral meer potentie bevat dan waarmaakt. Gaat hopelijk over een jaartje of tien een wat kundigere remake krijgen, maar meer dan vermakelijk. 3,5*

toch wel mooie horror ( dan wel body horror ) .

Met puik acteer werk , die geen seconde verveelt , ondanks het lowbudget gehalte .

Ik denk niet dat het een erg dure film was . En al helemaal geen lange , wat in zijn voordeel werkt .

Je blijft met wat vragen zitten aan het eind , maar dat komt deel omdat het ook een filosofisch gehalte heeft.

tenminste zo vat ik het op , en dat is het mooie , je kan het interpreteren zoals je zelf wilt .

mooi .

Een bodyshifter, die gehandicapt is in zijn afwijking en derhalve onder tijdsdruk moet handelen, is verwikkeld in een liefdesgeschiedenis. Leuk gegeven. Prima uitwerking.
Regisseur McConnel zet vanaf het begin in op de tijdsdruk. Drew de bodyshifter kan maar een beperkte tijd leven in een gestolen lichaam. Een bezeten lichaam takelt snel af, waardoor Drew voortdurend op zoek moet naar nieuw vlees. We zien hem dan ook talloze switsches doormaken. Omdat het voor sommige kijkers wat lastig kan zijn om te weten welk lichaam nu ook al weer bezeten is, gebruikt McConnel een aantal truukjes. Een voice over is er één van. Een straathond een ander. Heel attent van hem. En subtiel genoeg, want de truukjes verstoren de continuiteit van het verhaal niet.
De hoeveelheid bloed en gore valt erg mee. Het geweld dat gepaard gaat met de overname van een lichaam wordt vooral aan de verbeelding overgelaten. Soms is het zicht geblokkeerd. Soms gebeurt het net buiten beeld. De bijpassende geluiden zijn wel goed hoorbaar en die helpen om alsnog een goed beeld te krijgen van de smerige troep die zo’n switch met zich meebrengt. Heb je het toch nog visueel.
Verder valt het wel mee met de horrorbeleving. De zichtbare horror is bescheiden. Met het tonen van rottingsprocessen op lichaamsdelen en een viezige vochtige transformatie houdt het wel op.
Op emotioneel vlak doet de film meer. Het aardige van het verhaal is dat telkens als een lichaam wordt overgenomen, Drew wordt opgezadeld met alle gevoelens van die persoon. Een prima gegeven dat zorgt voor wat emotionele diepgang. Van Drew moet je het op dat vlak niet hebben. Die blijft in elke hoedanigheid gewoon zichzelf. Behalve een mogelijk gevoel van liefde voor één enkele vrouw is Drew emotioneel dood. Dus weinig diepgang daar.
Er gebeurt nog iets bij het zien van al die overnames. En dat is dat er twijfel ontstaat over de echtheid van Drew’s gevoel van liefde voor die ene vrouw. Het uitdragen van zijn liefde is zo wanhopig dat het onecht aanvoelt. Dat gevoel zou ook best eens een samenballing van de emoties van al die overgenomen personen kunnen zijn in plaats van iets eigens. Voor mij droeg die mogelijkheid absoluut bij aan het filmplezier.
Fijne film. De film mengt heel naturel de pure horror van het verhaal van een bodyshifter met het verhaal van een onmogelijke liefde. Niet creepy of eng. Wel spannend en soms zelfs op een gruwelijke manier aandoenlijk.

"The important thing is to make sure that you are not the bad thing yourself."

Met een dergelijke titel schep je natuurlijk wel bepaalde verwachtingen.

Zonder enige voorkennis word je als kijker in de film gegooid, maar langzamerhand krijg je steeds meer informatie over de protagonist. Drew is namelijk een shapeshifter die uit noodzaak mensen doodt om zelf voort te kunnen leven, met als kanttekening dat hij sinds kort slechts voor een bepaalde tijd het lichaam kan overnemen voordat er rot intreed. Het doet mij een beetje denken aan 'Fallen'.

Aanvankelijk had ik meer horror verwacht, maar de sporadische body horror komt desondanks aardig over. 'Lifechanger' speelt - op een filosofische wijze - in op het leven en de dood. Op deze manier worden een aantal dingen in perspectief gezet; wat is goed en wat is slecht? Samen met de dialogen zorgt het in ieder geval voor een intrigerend sfeertje waar je even helemaal in meegenomen wordt.

Je gaat alleen wel erg snel van het ene personage naar het andere, waardoor je jezelf steeds aan het heroriënteren bent. De voice-over helpt hier weliswaar in mee, maar het laat iets te wensen over. Uiteindelijk zou het over Drew en zijn liefde voor Julia moeten gaan en toch krijg je weinig bevredigende antwoorden. Bovendien voelt het geheel op momenten te veel aan als een oude tv-film.

Al met al een redelijke horror, maar met een betere regie en meer budget had hier duidelijk meer mee gedaan kunnen worden.

3,0 Sterren.

Lifechanger is een film waarin horror en drama perfect samenkomen. De vertellende lijn en setting waren voor mij meer dan prima. Ietwat absurd verhaal maar daarom nu juist zo intrigerend. Enige minpuntje vond ik het wat simpele einde. Daar had wel wat meer climax in mogen zitten waarbij mijns inziens op deze wijze na zo'n boeiend verhaal iets te simpel einde aan werd gegeven.

Scoort opvallend hoog voor een indie-horror met duidelijke beperkingen. Vroeg me gedurende de film af wat een regisseur als Flanagan hier mee had gedaan. De minpunten zijn hier gedeeltelijk aan het budget te wijten: met name het acteerwerk en de cinematografie zijn ontzettend wisselend. Dat eerste punt is lastig omdat de film regelmatig wisselt tussen protagonist en dus meerdere acteurs/actrices nodig heeft die tijdelijk een 'lead' kunnen spelen. Dat tweede komt door een onervaren DOP in combinatie met een regisseur die nog niet echt indruk heeft gemaakt. Ik heb Galaxy of Horrors (2017) wel op DVD klaarliggen, maar verwacht in zo'n omnibus niet een hele andere kant van deze filmmaker te ontdekken. Het is vooral de balans tussen drama en horror die nogal scheef voelt. Begint in dat opzicht behoorlijk sterk en het concept staat als een huis, maar in het middenstuk verliest McConnell de grip een beetje en wordt de boel onnodig vertraagd, waarna het terugvalt in een boel gelul maar weinig wol. De poging wordt gewaardeerd en het zakt nergens door de ondergrens, maar er is iets te weinig aantoonbaar talent over de gehele breedte om te overtuigen.

Intrigerend verhaal dat naar het einde toe wat kracht verliest door de simpele uitwerking. Het acteerwerk vond ik wel behoorlijk ondanks de voortdurende wisseling tussen protagonist en meerdere acteurs/actrices.

Lora Burke als Julia speelde een overtuigende rol. Een betere uitwerking naar het einde toe zou de film een hogere waardering opleveren. 6,5/10

Aardig horror drama. Het verhaal is wat bizar maar wel origineel. De uitwerking is redelijk maar er had wat meer in kunnen zitten. Het einde mist een beetje een wow factor, terwijl de film zich uitstekend leent voor een mooi emotioneel einde. Verder kijkt de film lekker weg en blijft boeien tot het einde. Het acteerwerk is wisselend. Visueel ziet de film er verder goed uit met redelijke special effects en is zeker niet weggelegd voor tere zieltjes. 3.5