Meningen

Redelijk. Britse horror is wat mij betreft het putje van het genre. Typische net-niet cinema. Ook dit begint weer weinig voorspellend. Oersaaie registratie. Tamme kaders en een typerende, fletse look. Eens de film in het middenstuk op gang komt, is het wél raak. Die versnellingen zijn ontzettend effectief (misschien juist door het enorme contrast met de eerdere scenes, maar dat maakt het nog niet beter) en aangezien de soundtrack zich er even goed op aan weet te passen, heb je een héérlijk surreëel middenstuk te pakken. Zakt daarna wel weer compleet in, waardoor je weer terug bij af bent en iet wat getemperd achter blijft. Het enthousiasme van die opleving ebt langzaam weg..

Simpelweg iets te tam om echt te beklijven. Verder wel een leuk uitgangspunt, maar toch bekruipt me het gevoel dat de opbouw veel korter had gekund. Je gaat toch liever wat vlotter over naar de 2e (en 3e) act. Niettemin best een strak filmpje. Blijft ook een aardig revenge-conceptje. Niet al te verheffend, maar het is vermakelijk en bovendien makkelijk behapbaar kijkvoer met een tweetal erg toffe uitspattingen.

Heerlijke film.

Ontzettend geestig allemaal, geweldige acteurs met als favoriet toch wel Vinnie Jones

Hoe alles tot elkaar komt tegen het einde is geniaal.

4*

Subliem. Franz en Fiala borduren voort op hun eerdere werk, waardoor de vergelijking met Hereditary een beetje flauw voelt. Buiten één opvallende overeenkomst (het metaforische gebruik van een poppenhuis, iets wat in Daniel Isn't Real (2019) ook al terugkwam... opvallend) zou ik niet te zwaar wegen aan vergelijkingen tussen beide films. Het is niet alsof Aster met Hereditary dit 'genre' (laten we het 'artsy met een duidelijke nadruk op het menselijk drama' noemen) heeft (her)uitgevonden. Wel opnieuw gepopulariseerd (maar dan moet Robert Eggers eigenlijk eerst genoemd worden) en dat is exact de reden waarom we dit aan 't grote publiek gepresenteerd zien worden in de bioscoop. Een verademing binnen het huidige genre-klimaat, al gok ik dat het van korte duur is. Het zijn bepaald geen crowd pleasers en bovendien films die vooral excelleren op het gebied van cinematografie. Je verwacht ook niks minder met Bakatakis - vooral bekend van z'n werk voor Yorgos Lanthimos.

Prachtig indringend camerawerk. Dicht op de huid of observerend (het statische dollhouse-effect) en vergezeld door een fenomenale soundtrack. Enkele originele keuzes zoals het stuk met de orgel. Verder heel klinisch en minimalistisch van opzet en met een klassieke touch. Qua stijl/sound ligt het 't dichtste bij The VVitch: A New-England Folktale (2015) , zweverig unheimlich. Erg onder de indruk ook van Riley Keough, die al vaker érg solide rollen neerzette in bovendien interessante films, maar nog nooit zo dragend was. De hele film valt of staat zo'n beetje bij haar rol die continue de kijker op twee, drie of vier gedachtes moet laten hinken. Nu al één van de meest enerverende genrefilms van het jaar. En we zijn pas net onderweg...

Bijzonder sterk psychologisch spel tussen een aantal vrienden.

Sterk geacteerd, onvoorspelbaar geheel, mooi camerawerk en redelijke spanning gedurende de hele film.

Een thriller zoals ik die graag zie, 4*.

Zo horen ze een beetje te zijn. Toch wat meer mijn kopje thee dit, qua sfeer zit het hier echt meteen goed. De zwart/wit cinematografie is echt een big plus, by far de mooiste western die ik heb gezien. Niet dat dit zo schitterend was, meer omdat het algemene visuele niveau tergend laag ligt wat mij betreft.

Het heeft op de eerste plaats niet te lijden onder oerlelijke kleuren, dat is erg mooi meegenomen. Het verhaaltje is er één met een strakke spanningsboog, de aanloop naar zijn plannetje is erg vermakelijk met als hoogtepunt het gevecht met 1 arm Toffe scene! Sowieso voelt de hele film erg 'warm', luchtig en relaxt, maar toch met de nodige oplevingen.

Vooral het laatste gedeelte is strak, met z'n paard door de bossen en heuvels levert dat fraaie plaatjes op en het gevoel met z'n paard wordt hier heel sterk duidelijk, wat het einde eigenlijk alleen maar mooier maakt, wanneer z'n paard het voor hem 'verpest'. De eindscene is uiteindelijk wellicht de mooiste, de stortregen zorgt echt voor een sfeervolle afsluiting waarin Kirk (die overigens écht heel tof speelt, heel simpel maar doeltreffend) er toch niet goed van af weet te komen.

Eerste goede voldoende binnen 't genre, biedt hoop . Aanrader!

Stuk beter dan het zeer aardige eerste deel, al heeft het vrijwel niets meer met het eerste deel te maken.

Het verhaal is niet bijzonder maar je ziet ze vaak genoeg een stuk slechter dan dit, de twists tegen het einde werden af en toe iets te veel van het goede terwijl sommige wel degelijk tof waren.

Wat dit deel echter interessanter/indrukwekkender maakt is toch wel de gore. Een paar serieus gave scénes zoals die met de salamanders die uit een rug komen of echt smerige als het verbranden en daarna het eraf halen van het vlees, of het trekken van de teennagels.

Dit zorgt ervoor dat het een stuk meer memorabel is dan het eerste deel, de matige acteerprestaties tellen niet zwaar en kom zo op een dikke 4* uit. Nu nog deel 3 voor een leuke prijs zien te vinden.

Fout.

En daar is niks mis mee. Integendeel, het maakt deze 'De Meester' nog 't aanzien waard. Echt geweldig vind ik die cross-overs van Martial Arts naar het Westen niet maar met Jet Li kan 't toch niet zó erg tegenvallen?

En dat viel dan ook wel mee. Vond het zelfs best vermakelijk, die Westerse Bad-guy(s)! Echt typisch jaren 80/90 met z'n matje . Wat verder ook zo geweldig is, is de dub, die het meer dan eens lachwekkend maakt. Waar het uiteindelijk om draait, zijn natuurlijk de gevechten.

En die zijn best vermakelijk! Vooral de 1 tegen 1 Trimble was zo slecht nog niet. Beetje halfgare ongein tussendoor met die 3-man-gang en die 'niet zo wederzijdse liefde'...ach; het kan erger . Al met al vermakelijk maar by far(!) niet Li's beste werk.

Solide thriller, die nog beter tot z'n recht was gekomen met wat scherpere horror randjes. De Israëlische regisseur Assaf Bernstein toont zich, omringt met een verder opvallend diverse internationale crew, capabel genoeg om een beproefd basisidee zich eigen te maken. Er hangt een ijzige, duistere sfeer doorheen de film, met dikke pakken sneeuw op straat en een even kille (koude) huiselijke sfeer; typische afstandelijke rijkdom. Door de bovennatuuurlijke elementjes kan hij zich ook iets meer permiteren wat betreft geloofwaardigheid, waardoor de transformatie van de protagoniste (verdienstelijk gespeeld door Eisley, die erg fragiel en jong oogt) goed werkt. Bovendien breit Assaf er een mooi einde aan... toch wel een zeldzaamheid. Soms kan één shot genoeg zijn!

Cage slentert weer op authentieke wijze rond in deze Motel-thriller, met het budget aan de lage kant. Pure idee-armoede, maar de +- 100 minuten zijn precies genoeg om van begin tot einde te genieten van het perfect getrimde baardje van Cage. Dat einde is nog minder verrassend dan een happy ending bij de Thaise massage. Weer een typisch DTV'tje.

Weet het eerste half uur ontzettend te boeien. Levitt is tof en het verhaal (hoewel wat voorgekauwd) spreekt wel degelijk aan. Daarna is het een langzame afdaling. Het gaat van kwaad tot erger wanneer de film vrijwel stil komt te liggen (boerderij) en de actie dusdanig weinig nieuws te bieden heeft, dat ik niet anders kan concluderen dan dat het een gemiste kans is.

De lamlendige liedjes vormen het ultieme dieptepunt in een film die naast zijn vlakke visuals het vooral ontbreekt in de humor. Een subtiele boodschap bevat het allerminst en de middelen die worden ingezet gaan van kwaad tot erger.

Werkelijk met stijgende verbazing enkele reacties doorgelezen en de lage score is als een trap in de ballen van het horrorgenre. Rob Zombie levert zijn magnum opus af en daarmee één van de meest verfijnde, traditionele horrorfilms af van de laatste +- 20 jaar. Die troon mag hij delen met Ti West (House of the Devil). Sheri Moon Zombie is geweldig als hippie protagonist en Zombie-regular Ken Foree komt ook weer terug. Levert een krachtig plaatje op in en rondom de studio en zowel de wijken (de enkele buitenshots) als het appartement ademen diezelfde authenticiteit uit. Het is een typische 70's occult/witchcraft film maar in de moderne tijd. De roots van het subgenre worden behouden en gecombineerd met Rob's visionaire cinematografie. Krankzinnig sfeervol!

Mwha, toch wel leuk.

Hoewel het nergens in uitblinkt is ''The Losers'' wel een lekker hap-slik-weg werkje met genoeg humor en actie om je als kijker bezig te houden. Verwachtingen het liefst zo laag mogelijk houden want het kan wel eens geforceerd hip aanvoelen en niet iedereen slikt dat.

Zelf hou ik hier wel van, die gigantische clichés en zo. Typisch soundtrackje en wat geschommel met de camera, heel verrassend is het allemaal niet gebracht, echt heel erg vind ik dat overigens niet, het past wel bij het imago. De cast brengt het allemaal nog wel aardig maar echt beter wordt het geheel er niet van, alles valt een beetje op 1 lijn qua vermakelijkheid en kwaliteit.

Al met al niet bijster opvallend, wel degelijk en vermakelijk.

Lang leve de afro's en Rubix Cubes in deze 80's kaas! Érg geslaagd. Het bekende assortiment aan stereotypes stelen een schoolbus en komen terecht bij een verlaten boerderij waar ze kennismaken met de kannibalistische Junior Joad. Het is één van de vele (recente) 80's-revival flicks, maar Kessner doet het met deze Lost After Dark uitermate slim. In plaats van er een tongue in cheek gimmicky bende van te maken, is het slechts refererend naar het genre, met een subtiel gevoel voor humor. Al kan hij het niet weerstaan om er een stukje tussenuit te knippen met een ''missing reel'' boodschap (beetje flauw). Waar het echter punten scoort is de herkenbare cinematografie (met Curtis Petersen als zeer ervaren man). Nogal clunky en straight forward, maar wel in de geest van de meeste slashers destijds. Had alleen wat problemen met het wisselende tempo van de film. Met enkele puike practical effects (maar niets bijzonders), is het een old school slasher zoals er nog maar weinig zijn. Koesteren dus!

Lynch faalt.

Ik was altijd wel onder de indruk van de beste man. Eraserhead een dikke 5* en Mulholland Dr. een mooie 4* met potentie om uit te groeien tot meer. Het was echter flink slikken toen ik me tegen het einde van de film begon te beseffen dat de laatste anderhalf uur me volledig koud heeft gelaten...bummer.

Eerste half uur is namelijk vol van suspense en met sfeer overgoten. Mysterieus, overtuigend neergezet en met veel gevoel voor tempo. Helaas is de ''switch'' er één die al die factoren deed verdwijnen om ze vervolgens tegen het einde weer te laten schitteren. Als ik me bedenk waarom het zo plots wegviel kan ik geen duidelijk antwoord geven, eigenlijk is het net zo vaag als Lynch weer eens is bij zo'n eerste kijkbeurt.

Soundtrack was de grootste doorn die in mijn oogballen stak. Vreselijk, die Rammstein en Manson CRAP. Flinke klap in de ballen van de meneer genaamd sfeer. Want de rollen blijven wél overtuigen en Lynch tovert continue schitterende dingen op het beeld. Dat is iets wat ik nooit zal ontkennen.

Helaas weet hij het niet naar mijn straatje door te zetten waardoor mijn interesse langzaam vervaagde, terwijl betrokkenheid een flinke must is voor de Lynch-ervaring. Iets wat Mulholland Dr. absoluut wel had. Dat is een film die ik wil herzien, gewoon omdat het me daartoe uitnodigt. Ook Lost Highway poogt dat, echter is dat verlangen mij niet bijgebleven en hang ik op een prachtig uiterlijk met een inhoud die mij koud laat.. jammer.

Had 'm graag goed gevonden maar wie weet is het een kwestie van timing en was dit niet het juiste moment. Niet gegrepen en een duidelijke dader is er gevoelswijs niet. De grootste doorn is er echter wel één waar ik niet omheen kan. Ben er heilig van overtuigd dat iedere vorm van muziek in een bepaalde context goed is, zelfs al houd je er niet van. Echter is dat hier voor mij niet het geval.

Verrassend mooi.

Vooral heel vertederend, klein opgezet en klein gehouden, iets dat resulteert in een redelijk zoetsappig maar zeer lief filmpje. Één die bol staat van stereotypes maar er leuk mee omgaat. De vleug humor doet Lost in Translation veel goed.

Vooral Murray en Johansson zijn twee grote troeven. Leuk koppel, beide brengen het gevoel richting elkaar goed over, de blikken zeggen vaak meer dan de common conversaties tussen beide. De schitterende beelden en met vlagen mooie soundtrack werken goed aan het magische gevoel mee.

Het kabbelt heel rustig voort, zonder dat er veel aan de hand is weet het je mee te nemen, dit had rustig nog langer door kunnen gaan zonder te vervelen. Dat is dan ook meteen één van de weinige minpunten, samen met de wisselvallige soundtrack.

Voetbal moest gisteren even plaatsmaken voor een filmpje. Wat je als man zijnde wel niet moet opofferen soms he? Filmpje dat weinig balans kent tussen drama en comedy. Het is niet grappig genoeg om luchtig te zijn, en thematisch niet zwaar genoeg om te boeien. Ook qua uitvoering is de cast wisselvallig. Van Hathaway krijg ik 't sowieso niet warm en Gyllenhaal kan alleen maar dom uit z'n ogen kijken. Mis een beetje dat extra pit, die eigenzinnige charme (waar zeker kansen toe waren) en gewoon wat meer 'inhoud' voor die dik 110 minuten. Ook vrij flauw qua seks, al lijkt dit al gedurfd in Hollywood..

Niet compleet beroerd verder

Wat een lage score zeg.

Het is heel flauw, en het gaat niet verder dan poep en pis grappen, maar ik heb gelachen, en dat is toch wel het belangrijkste bij een komedie.

Echt iets voor mij dit, 3*

Héél leuk, maar had gerust een half uurtje korter gekund. Tongue in cheek ode aan de (soft-erotische) horror uit de jaren 60. De onbekende Samantha Robinson is perfect gecast, met een klassieke en karakteristieke uitstraling. Dat geldt overigens voor de gehele cast, die erg sympathiek en naar behoren spelend gestalte geven aan dit retro vehicle vol sfeervolle hekserij. De Technicolor look zorgt voor spetterende kleuren.

Yet another underrated Sánchez.. Geweldige regisseur met een duidelijke eigen stempel. Vind z'n pacing op hetzelfde briljante niveau als in Seventh Moon en hij kiest zijn momenten weer dermate zorgvuldig dat er vanzelf een bijzonder onheilspellend geheel ontstaat. Tot in de puntjes verzorgd en met fraaie vertolkingen van met name Molly herself; Gretchen Lodge. Met mooie, sterke ogen!

Deze is me een beetje ontgaan ''destijds''. Kwam hem nu toevallig tegen in de lijst met downloadbare titels op Netflix. Ik schaar me bij Leatherhead wat betreft het begin. Vond het een tikkeltje ongemakkelijk allemaal. Zeg maar gerust geforceerd. Vind de stijl van de film ook beter uit de verf komen tijdens de tweede en derde act. De soundtrack zet wat aan (lekker zwaar en aanwezig), de gore gaat daarin mee en óndanks dat het wat uitleggerig wordt richting het einde blijft het wel interessant. Mede door de über duistere toon met wat freaky rituelen (bijna on par with het einde van Baskin (2015) ). Überhaupt een opvallend werkje, omdat je dit soort genrefilms eigenlijk niet vaak uit India ziet verschijnen. Eerder in de trant van Go Goa Gone (2013) (wat luchtiger).

Verrassend goed. ''Spanning'' lijkt me geen eerlijke beoordelingscriteria, aangezien de film het over een totaal andere boeg gooit. Dat is alsof je klaagt dat er niet genoeg gore in Titanic zit Lumberjack Man is meer een lollige, zelbewuste, over de top slasher vol met 80's stereotypes en dwaze kills. En doet dat eigenlijk erg goed.

Grootste probleem is dat de film minstens een kwartier te lang duurt. Dit soort werk past toch echt beter in 80 minuten (maximaal 90). Vooral als je niet van plan bent om een frisse draai aan het slasher genre mee te geven, is het een absolute must om het zo compact mogelijk te houden. Een hoge bodycount in een korte speelduur staat garant voor (meer) succes.

Grote pluspunten zijn de grote hoeveelheden gore, imposante killer en aantal mooie -sfeervolle- settings. Madsen was niet geweldig (zie toch liever echte genre-acteurs in dit soort B-werk). Verder volstaat het. Redelijk wat random nudity (100% slasher materiaal) en verder wat puberale ongein. Zeker geen film die het genre opnieuw uitvindt, maar als het beeld een stukje korreliger zou zijn geweest en er had 1982 achter de titel gestaan.... dan was het een vermakelijk cultfilm. Nu is het volgens de publieke opinie weer één van de vele verwerpelijke moderne slashers.

Zoals gehoopt

Geweldige actie met slap sentiment, maar vooral visueel heel mooi.

Vooral in het begin zijn de actie-scénes prachtig in beeld gebracht en truucjes zoals het door en over muren heen gaan levert een heel speciaal perspectief op de gevechten.

De eerste helft is daarmee ook het beste, al is het einde ook zeker niet slecht. Helaas word daar te veel gebruik gemaakt van af en toe oerlelijke CGI, erg jammer dat het hier alsnog de overhand nam.

Maar al met al was dit voor mij zwaar genieten van brute gevechten in een erg fijn jasje. 4*

Geen hele sterke Troma release. Sowieso een stuk serieuzer van toon, meer ingetogen en op sfeer gericht. De killer is een beetje apart, maar dat komt enkel en alleen aan het einde er pas echt goed uit wanneer een volwassen vrouw in het 'kips' terug gaat praten Heerlijk genant.

Verder weer wat fijne effecten en een best groezelig sfeertje. Het home invasion gedeelte is best boeiend, maar o.a de scene in de schuur duurt gewoon véél te lang. Aandacht verslapt meer dan eens waardoor dit redelijk sfeervolle maar weinig memorabele werkje blij mag zijn met een kleine voldoende. Best aardig, maar het had veel beter uit kunnen pakken.