Ludo (2015)

Film begon nog wel leuk wanneer4 studenten op zoek zijn naar een plek voor wat geflikflooi maar eenmaal aangekomen bij 2 'bejaarden' in een chopping mall is de lol er meteen vanaf en worstel je je door afgrijselijke geluidseffectjes, makeup, lichtontwerp en editing. Dit brouwsel is werkelijk niet om aan te zien.

Totaal mee oneens. Juist het eerste kwartier is oersaai. Onboeiende jongeren die maar wat aanmodderen, slappe rock muziek op de achtergrond, en ook visueel valt er dan nog weinig te beleven. Maar eens aangekomen in de supermarkt keert dat; de film schakelt minstens een paar versnellingen hoger met een op tilt slaande montage en vooral een soundtrack die soms enórm sterk is. Waar de lamlendige rock uit het eerste kwartier vooral gaapjes deed opwekken zorgde de luide, snerpende noize/electro er soms voor dat ik helemaal opveerde. Het is sowieso een erg luidruchtige film, met dus een behoorlijk aanwezige soundtrack, veel geschreeuw en bij wijlen drukke editing. Ik vond het louter positief, maar ik vermoed dat lang niet iedereen het even sterk op prijs gaat stellen.

Het verhaaltje rondom het spel is helaas best suf en het was dan ook wat jammer dat het plotje in het pakweg laatste halfuur nog wat uitgediept poogde te worden aan de hand van flashbacks. De stijl blijft gelukkig wel overeind en de film kent genoeg wervelende momenten (en aardig wat gore), maar mijn 3,5* had best een 4* kunnen zijn mits de film het plot wat meer naar de achtergrond had geschoven en wat meer bij de kern was gebleven. Maar verder absoluut de moeite waard, maakt me benieuwd naar Gandu.

Dikke 3,5*, al neigt het dus wel richting de 4*.

Fijn ja.

Des te meer omdat dit soort genrewerk uit Indië mij compleet onbekend was. Niet dat ik een kenner ben, maar al wat uit Indië komt overwaaien is ofwel bombastisch Bollywood, ofwel klassieke arthouse ala Satyajit Ray. Ik wist niet eens dat ze dit soort werk hadden.

Des te fijner dus om er via een service als Netflix tegenaan te lopen. In tegenstelling tot de heren hierboven zag ik weinig verschil mall en pre-mall, behalve dan dat in het winkelcentrum eindelijk duidelijk wordt wat voor genre dit is.

Visueel erg prettig. Lekker geklooi, erg actief en zelfs een beetje experimenteel. Soundtrack ook meer dan naar behoren, waardoor het audiovisueel in ieder geval wel goed zit. Het oogt en voel lekker modern allemaal.

De horror verraste me een beetje, blijkbaar gemist als genreomschrijving want ik had vooral fantasy verwacht. Niks te klagen in ieder geval, 't is bij momenten echt wel lekker smerig. Het verhaaltje zelf is ook wel oké, al wordt het naar het einde misschien net iets teveel uitgediept. Iets korter had gekund, maar het is nu ook weer niet dat de film te lang gerekt wordt.

Doet mij wat denken aan het vroege werk van de Pangs dit, vooral qua opzet en intensiteit. Zie dat de rest van hun werk ook op Netflix staat, alvast in m'n queue gegooid.

3.5*

Deze is me een beetje ontgaan ''destijds''. Kwam hem nu toevallig tegen in de lijst met downloadbare titels op Netflix. Ik schaar me bij Leatherhead wat betreft het begin. Vond het een tikkeltje ongemakkelijk allemaal. Zeg maar gerust geforceerd. Vind de stijl van de film ook beter uit de verf komen tijdens de tweede en derde act. De soundtrack zet wat aan (lekker zwaar en aanwezig), de gore gaat daarin mee en óndanks dat het wat uitleggerig wordt richting het einde blijft het wel interessant. Mede door de über duistere toon met wat freaky rituelen (bijna on par with het einde van Baskin (2015) ). Überhaupt een opvallend werkje, omdat je dit soort genrefilms eigenlijk niet vaak uit India ziet verschijnen. Eerder in de trant van Go Goa Gone (2013) (wat luchtiger).

Niet erg sterk.

De film begint leuk met de introductie van de hoofdpersonen en het verhaal van hoe zij in het winkelcentrum terecht zijn gekomen is ook zeker vermakelijk. Vanaf het moment in het winkelcentrum dat zij de bejaarden tegenkomen is er echter vrij weinig meer aan, er zijn wat goed getimede schrikmomenten en ietwat gore maar echt aandachtstrekkers waren de horror scenes helaas niet. Ook de historie van het spel ‘Ludo’ heeft weinig toe te voegen in mijn ogen. Mijn eerste ‘onvoldoende voor een film uit India, helaas.

Jeetje..

Ik vond het begin nog wel prima maar steeds verder in de film kwam ik erachter dat ik er echt niks meer aan vond. Hoe goor het ook was het deed me niks.

Het verhaal/spel vond ik ook maar een beetje vreemd. De film heeft een fijne speelduur maar die was voor mij nog te lang. Het geluid en beeld vond ik wel fijn ook al was het erg druk.

4/10

Mmmh, een occulte horrorfilm van de regisseur van de fantastische Gandu.

Gelukkig is er in India nog wel een tussenweg... Zo ook deze parel. Het begint erg lawaaierig, de stijl van Gandu is hier nog enigszins in terug te vinden... We krijgen te maken met vier jongeren die, als ik het goed begrepen had, geweigerd worden in een een of ander vreemd hotel, en om die reden besluiten om een nacht door te brengen in een winkelwarenhuis. Ik moest hierbij toch wel even aan Honeyz van Tom Six denken. Al snel blijken ze niet de enige te zijn... Waarbij de film wel een beetje rare wendingen krijgt. Alles gaat wel erg snel en je moet je hoofd erbij houden. Ze sluiten zich aan bij een spelletje, gerund door twee van die vampier-achtige figuren en vanaf dat moment word het een erg bloederig, pijnlijk en goor zooitje.

Dat werkte wel wisselend.... De moorden zijn lekker bruut en ritueel maar soms wil het nog wel eens vervelend worden... zeker bij dat stuk waarbij je haast twintig minuten lang dat krakerige oude vrouwenstem hoort wauwelen over de geschiedenis van het desbetreffende ritueel... Het einde daarentegen maakt wel alles weer goed.

Ook erg knap geschoten... en gevarieerd.... Soms ogend als een hippe stadsvertelling, dan de grimmige beelden van de horrorstukken en soms een beetje toneelstukachtig wanneer we in de andere werkelijkheid komen... Ook het arty-sausje mag niet ontbreken.

En zo is Ludo nog een vrij goed tussendoortje geworden.

3,5*

Nee dit was niks voor mij, het eerste half uur kan ik het nog allemaal volgen, maar na het eerste spelletje ben ik het kwijt, en dat vind ik gezien de beelden ook niet erg. Ik was blij dat die afgelopen was.

Die hele fabel rond het spel had voor mij niet zo gehoeven - ik vond juist de introductie het boeiendste omdat dat een totaal andere manier is om jongeren neer te zetten dan in de commerciële Bollywood-films. Een beetje puberaal en overdreven, maar wel lekker rauw en vooral eerlijk: dit is niet de ideale dochter of zoon die je als ouder zou willen maar er wel degelijk is.

Met het spel wordt het allemaal nog veel meer onsamenhangend dan de film al was en kostte het me moeite de aandacht erbij te houden. Er gebeurt gigantisch veel op de geluidsband en in beeld, en net als bij eerder werk van Mukherjee verdenk ik hem vooral te richten op shock dan een echte visie.

Maar het heeft wel bravoure en zeker in een conservatief land als India is dat te prijzen. Nu nog benieuwd naar zijn andere werk dat op Netflix staat, maar daarna komt er toch wel een wat makkelijker Bollywood-film aan de beurt. Erg nieuwsgierig naar hoe dit daar ontvangen is trouwens.

Een kleine 3,0*

Als je van vage horror houdt, kan ik dit je wel aanraden. Niet mijn stijl, beetje gevoel dat ik naar een toneelstuk zat te kijken.

Een ridicuul zooitje.

Ludo was een tussendoortje dat ik tijdens het reizen naar het werk maar een keertje heb aangeklikt op Netflix. Met weinig kennis behalve de verhaallijn die op Netflix staat ben ik de film ingegaan, in de hoop dat ze er een vermakelijke dosis horror van gingen maken. Dat gebeurde niet, het bleek een zeer teleurstellende film te zijn.

Het eerste halfuur krijgen we nog niet eens de horror te zien. Regisseurs Mukherjee en Nikon besluiten de inleidingen nogal uitgebreid op te bouwen, opmerkelijk voor een horrorfilm die niet eens zo lang duurt. Voordat de boel losgaat krijg je vooral wat tieners voor de kiezen die domme dingen doen. Een beetje van gebouw naar gebouw rennen terwijl ze allerlei vage dingen doen en uitschreeuwen.

Eenmaal in het winkelcentrum aangekomen hoop je dat de boel wat opfleurt, maar dit gebeurt niet. In plaats daarvan krijg je een soort mengelmoes van fantasy en horror die zich steeds slechter uitpakt. Uiteindelijk is het gewoon een compleet zooitje waarin allerlei kleuren en vreemde beelden elkaar in sneltreintempo afwisselen, met een snelheid die het alleen maar rommeliger en onoverzichtelijker maakt.

De dreigingen zijn lachwekkend en het concept waarin er een duister spelletje met de tieners wordt gespeeld beperkt zich tot een letterlijk bordspel. Niet iets waar je bepaald enthousiast van wordt, maar als het maar een beetje spannend wordt uitgewerkt valt er nog wel omheen te kijken. Dat is hier niet het geval, waarin lawaai voorrang krijgt boven de kwaliteit.

Een regelrechte ramp, zooi van de hoogste plank met wat aardige montages tussendoor. Ik ben eigenlijk erg geneigd om dit de laagste score te geven, maar de redelijk energieke manier van regisseren en wat aardige bewegingen met de camera maken met voor mij niet mogelijk om deze film te beoordelen met de genadeklap. Verder is het wel een enorme rommel waar bijna niet doorheen te komen valt.

Vage en onsamenhangende horrorfilm uit India. De sound en de paar gore momenten zijn wel effectief goed, maar het verhaal en de personages weten niet te boeien. De legende, het spel….het weet de aandacht niet te houden vooral ook op de slappe manier hoe het concept wordt uitgewerkt. 3/10