Meningen

Ontgoocheling. Viola Davis hield er een paar belangrijke prijzen aan over in haar rol van moedige huisvrouw en echtgenote, maar Denzel Washington had de moeilijkste klus om zijn rol van onmogelijke man, echtgenoot, vader, vriend... te vertolken. Ware het niet zo langdradig geweest (de openingsscène werd hemeltergend vervelend) dan had dat zeker geholpen om in het verhaal te stappen en was het minder geforceerd overgekomen.

Niet zo direct aan mij besteed dergelijke ondervragingsfilms met een behoorlijke portie martelpractijken er bovenop.

Sfeervol en wel interessant omwille van de gebeurtenissen in de Chinees-Japanse oorlog, de marionettenregering...en natuurlijk met de nodige suspense.

Naar het einde toe mengt er zich toch enige emotie in het intrige en dat is m.i. dan ook het beste deel van de film.

Geen enkele acteur valt uit de toon.

Het onderzoek naar de moord wordt gevoerd aan de hand van getuigenissen van alle mogelijk betrokkenen die telkens aan een gebeuren, in flashback, aantonen welk omstreden figuur Paul-Louis Courier was, ook buiten zijn professioneel leven. Door sommigen geliefd, maar ook door velen gehaat.

Het zoeken naar een dader laat dus vele uitwegen open, maar uiteindelijk komt de oplossing toch verrassend gemakkelijk uit de bus, al lijkt dit voor de cineast eigenlijk ondergeschikt aan het typeren, aan de hand van de getuigenissen, welke persoon Courier eigenlijk was, zodanig dat de film zelf de echte moordenaar niet citeert.

Film kon niet bepaald bekoren al lag dit zeker niet aan de cast, stuk voor stuk gekende namen uit de Franse filmwereld uit die tijd.

Vermits synopsis hierboven het verhaal al voor 90% prijsgeeft, hoeft daarover al niets meer gezegd.

Het is een schets van het boerenleven, een overduidelijk uitgewerkte karaktertekening van de personages en ook een maatschappelijk sfeerbeeld.

"Les filles ne comptent pas" zegt de oudste broer tegen de twee anderen wanneer ze onder hun drieën beslissen het erf niet op te splitsen of maw de mening van de vrouwen wordt niet gevraagd en zo was het wel een beetje in die tijd waar op de boerderij de man toch wel heerste als een patriarch.

Buitengewoon is de film zeker niet - beetje verwonderlijk dat een film uit 1945 geen enkele allusie maakt op oorlogstoestanden - maar zoals gezegd als tijd-en sfeerbeeld toch wel goed en van de acteurs kan gezegd dat ze allen goed in hun rol zitten. Krijgt Charles Vanel de bijzonderste plaats op de affiche, het is toch Alfred Adam van de Académie française die het meest opvalt.

Vlotte wegkijker, een korreltje zout en niet te diepgaand en al bij al nog goed ook.

Merkwaardige act van Frank Lammers.

Zag de film een eerste keer in januari 2010 en een tweede visie is er zeker aan besteed.
Het is een prachtige film met een uitstekende karakterstudie van heel wat personages die deel uitmaken van dit dramatisch en onthutsend "feest".
Een pessimistische kijk op een familie, glamorous naar buitenuit, maar naar binnentoe met enkele zware pijnpunten.
Meer dan één verrassende faze zit in het intrige, zoals het blijven doorfeesten , ondanks de onterende verklaringen. Het individu niet opgewassen tegen de geilheid van het feest ?
Ook de scène waar de moeder van passiviteit wordt beschuldigd is verrassend en komt zwaar over
Ergens lees ik dat de film kadert in het Dogma-95 Charter en daartoe behoort o.m het gebruik van de handcamera en dat vond ik af en toe toch wel al te chaotisch.
Maar goed, zag van Vinterberg alleen maar goede films : "Festen", "Submarino", "Jagten" en zelfs onlangs "Far from the madding Crowd".

We krijgen amper een scéne te zien waarbij de twee jonge vrouwen het fysiek moeilijk hebben met de ontwenning. Iets wat in andere dergelijke films heel dikwijls sterk wordt benadrukt.

Hier ligt het accent eerder op de twijfels die beiden hebben. Zal ik wel bekwaam zijn om een normaal leven te lijden, eenmaal afgekickt en kan ik het vinden in het werk en in omgang met anderen en hoe sterk zal de verleiding zijn om opnieuw...

Aldus eerder op het psychologisch vlak, deze "La Fête ets Finie", waarbij kan gerekend worden op het goed acteerwerk van Zita Hanrot (Zag ik reeds sterk aan het werk in "Fatima"-2015) en Clémence Boisnard.

Anderzijds zijn de scènes met de groepsgesprekken ook goed gebracht en vaak met emotie, de verhalen van deze mensen aan de rand van destructie...

Best inhoudelijke film met visies allerhande op de samenleving.

Uitstekende vertolkingen en stof tot eeuwig nadenken. Op de hoofdmaterie van de film zal men wel nooit tot een conclusie komen. Daarvoor zit de mens al te vol met gebreken en gedraagt hij zich sowieso naar de kant waartoe hij behoort. Kunt ge niet veranderen. Persoonlijk heb ik soms wel een beetje twijfels omtrent protestzangers en aanklagers allerlei die hiermee gevoelige snaren raken maar er ook mee aan de kost (soms ruim) komen.

Psychologische en zwartgallige film wat Louis Malle blijkbaar ook lag (Herinner mij een "Vie Privée) waarin het ongelukkig en zich zelf niet vindend, gefrustreerd hoofdpersonage keurig door Maurice Ronet wordt vertolkt.

Aldus geen sappige, toegankelijke film.

Een "feu follet" is een natuurverschijnsel van bijvoorbeeld een blauw vlammetje op het water. Het verschijnsel werd uitgelegd als zijnde de uiting van innerlijke pijn, wat de titel van de film naar het gedrag van het hoofdpersonage toe verklaart.

En nog terloops. In de bedscène, in de beginne, zegt de vrouw "Que vous êtes mal". Dit slaat overduidelijk op het sexueel presteren van de man.

Melodramatisch maar met een dikke scheut humor deze film uit de stille jaren die prachtig gerestaureerd werd.

Alhoewel behoorlijk lang, verveelt de film niet. Knappe ineenvloeiing van de opeenvolgende scènes.

Prettig de jonge Michel Simon, toen reeds met hippie haardos, aan het werk te zien.

Darroussin is een topacteur. Nogal vaak in een introvert, wat weifelend personage, doorgaans slachtoffer van een bepaalde toestand die hem overmant.

Deze keer enigszins anders, in deze hoe dan ook avontuurlijke film met psychologische ondergrond en met een stevige portie geweld en die in het slot toch wel wat vaag blijft.

Eindelijk vond ik de reeks telefoontjes onder het begrijpend oog van de jonge dienster, wel genietbaar. Ook dat kan Darroussin die de film toch wel redt.

"A few good men". Kon even goed "All good men"...m.a.w. hoe iedereen een uitleg heeft voor zijn gedragingen.

Van deze film onthou ik vooral de goede acteerprestaties, klassebak Nicholson met lengten voorsprong.

Bijzondere film, eigenlijk een hekeling van de kleinzierigheid, de hypocrisie van de massa.

Bernadette Lafont in een film die haar een zekere "cachet" bezorgde, maar in een tijd van sexuele revolutie en opduikend feminisme, toch eerder welwillend werd aanvaard.

Het is het verhaal van de vrouw die zich wreekt omwille van de cynische houding van de dorpsgenoten tov van haar zelf, haar moeder en wat ze lief heeft.

Hoofdrolspeelster is sterk in haar sensuele rol waarbij ze haar dorpsgenoten letterlijk en figuurlijk in hun hemd zet.

Het passende chanson "Je m'en balance" werd geschreven door Georges Moustaki en helpt mee de film de nodige luchtige toon mee te geven.

Prachtige musical, origineel, met sociaal-politieke achtergrond maar vooaral met een echte lach, een echte traan en bovenal een waanzinnig weergaloze Topol. De manier waarop hij tegen zich zelve spreekt, tegen zijn dieren en tegen God is uniek en zijn uitvoering van "If I were a rich man" is effenaf prachtig.

Net zoals met "Rundskop" en "The Drop" neemt Roskamp veel hooi op de vork maar zet tevens een film neer die aan de ribben houdt maar helaas is het tweede gedeelte van "Le Fidèle" na de gevangenneming zeker niet trouw aan het eerste. Onwaarschijnlijkheden en melo nemen de bovenhand, daar waar vooraf van een aanvaardbaar scenario, met een vlotte, afwisselende opbouw te genieten viel.
Schoenaerts zet toch een goede act neer.

Wat een zwaarmoedige film.

Voor wat, voor wie ?

Politiek, passie en idealisme zijn de ingrediënten in deze film die niet bepaald overtuigt omwille van de langdradigheid, het toch wel ingewikkeld intrige en het feit dat de hoofdpersonages niet zo direct vatbaar zijn. Zo leken Gérard Filipe en Jean Servais, nochtans twee Franse cracks, een eerder onwezenlijke rol neer te zetten.

Had van Bunuel meer verwacht.

Films over comebacks of doorbraken in de bokssport heb ik al dikwijls gezien en hebben doorgaans nogal wat vergelijkingspunten en durven dan ook wel wat voorspelbaar zijn.

Veel hangt dan af wat de film dan toch in bonus heeft en hier is dat zeker het belang dat gehecht wordt aan het sociaal aspect van het gebeuren.

Daarnaast staat het viertal Wahlberg-Bale-Adams-Leo wel in voor degelijk acteerwerk.

Geen slechte film, zeker niet, maar echt raken deed hij nu ook niet.

Schoolvoorbeeld van melodramatiek, die helaas, naar het einde toe toch wat over de limiet gaat en vervalt in meligheid en tranentrekkerij, maar misschien is dat een kijk "anno 2015" en lag de appreciatie 60 jaar terug gans anders. Het thema van de relatie tussen een adelijke en een gewone vrouw met dramatische gevolgen sluit trouwens aan bij het neorealistisch filmmaken van het Italië uit de jaren 50 en is in werkelijkheid zeker geen uitzonderlijk fenomeen, wat wellicht het sukses van de film destijds verklaart.

Omwille van de goede verhaalstijl over het grootste gedeelte van de film, toch een goede kwotering

Zo zie je maar, science fiction uit de oude doos en best genietbaar om te bekijken.

Leek toen een beetje in - en nog altijd - een sympathiek voorgestelde dief die het opneemt tegen rijke lui - natuurlijk bij armen kan hij niet terecht - en hier tegen de gevestigde orde en ze zelfs nog in het harnas jaagt nadat hij ze reeds in het ootje heeft genomen.

Dat hij hierbij beroep doet op futuristische hulpmiddel is natuurlijk wel bijzonder.

Verwonderlijk dat hier nooit een vervolg is op gekomen. Vgl Fantomas e.a.

Liefdesdrama dat zich afspeelt in de wereld van televisie, cultuur en gefortuneerden.

Eigenlijk is het verhaal, waarin vooral extreme bezitterigheid leidt naar het drama, de eenvoud zelve maar Chabrol weet toch dank zij een goede opbouw en klare dialogen de interesse van de kijker niet te verliezen.

Hierbij kan hij ook rekenen op goed acteerwerk. Ludvine Sagnier is knap en Benoît Magimel bracht een niet zo eenvoudige rol tot een goed einde.

Symboliek op het einde die de titel benadrukt en de uiteindelijke houding voor de toekomst van Gabrielle verklaart, is best origineel en mocht er bij.

Een grandioos en grappig misverstand, wat verwikkelingen, wat emotie en een "einde goed, al goed", meer moet het niet zijn voor een typisch Franse komedie, vlot en plezierig en natuurlijk met een korreltje zout te nemen.

Daniel Auteuil maakte er in 2011 een remake van en wist heel goede de Provençaalse sfeer weer te geven, zoals nu in deze historische versie van Marcel Pagnol met kleppers als Raimu en Fernandel.

Het is een "komisch melodrama" met heel veel belang voor de volkse dialoog waarbij aardig wordt theater gespeeld (ietsje te), gefantaseerd...en van mening veranderd, hetgeen onvermijdelijk zal leiden naar het voorspelbare einde.

Hoe dan ook niet zwaarwichtig, sympathiek en ook wat emotie moest er bij horen.

Merkwaardig aan deze film, die toch bij voorkeur de kaart trekt van de gewone man, is dat bij het maken ervan het script diende aangepast waneer bleek dat Frankrijk niet als overwinnaar uit de strijd met nazi-Duitsland zou komen. De radioboodschap van de maréchal Pétain die dergelijk nieuws voorzichtig aankondigt is dan ook authentiek.

Voor zijn regiedebuut zorgde Daniel Auteuil alvast voor een stevig cast (Kad Merad, Sabin Azema, Jean-Pierre Darroussin) maar hij is het die in feite de spits afbijt in de rol van noeste, stijfhoofdige, maar niet van eenvoudige emoties ontblootte, Provençaalse werker in een film die ik best omschrijf als een "romantische, melodramatische...komedie"

Een meesterwerk is het niet. Het verhaaltje is zo oud als de straat en de afloop is zo te voorzien en toch straalt de film heel veel charme uit.

'k Vraag me af of al die acteurs het Provençaals dialect uit zich zelve beheersen. Ze brengen het er in ieder geval uitstekend vanaf.

Het is de verdienste van Auteuil om mede met fotografie en muziek de sfeer van deze Franse regio alzo puik weer te geven.

Komen de dialogen soms verrassend en niet zo logisch over, er steekt vaak heel wat humor onder.

De Dardennes niet op niveau.
Een jonge dokter zit met schuldgevoelens en wil met een menselijke tussenkomst een stuk van haar vermeende schuld aflossen.
Helaas, een film die nooit uit de band springt en als ik de zwakke scenes met de bekentenissen naar het einde van de film toe even in overweging breng dan zijn het voorbeelden hoe de film in zijn verloop slapper en slapper wordt.
Goed is natuurlijk wel het uitgebeeld sociaal aspect (kenmerk van de Dardennes) : de huisdokter die heel vertrouwelijk omgaat (even een kop koffie meedrinken, een paar wafels meekrijgen...) met de patienten, uitsluitend uit sociaal lage klassen.
Ook goed is Adèle Haenel. Zag reeds een 5-tal films van deze française, maar nu voor het eerst in de hoofdrol.
De andere rollen in deze "La Fille Inconnue" zijn zowat gelijkwaardig verdeeld, waardoor favoriet Olivier Gourmet niet zo veel aan bod komt.

Weinig toegankelijk psychologisch drama over vader en dochter die in feite beiden probleemperiodes doormaken.

Film bestaat grotendeels uit dialogen waar amper enige lijn in zit of iets zinnigs uit voort komt.

Eigenlijk onverfilmbaar wat de verdienste van de acteerprestaties van Jane Birkin en Michel Piccoli des te verdienstelijk maakt.

Naar een waar gebeuren, zo te zien na het lezen van de epiloog. Spijtig dat er niet meer uitleg was welke gegevens uit het dossier doorslaggevend waren bij de rechtspraak.
Een thema dat nogal in is de jongste tijden en zoals gebruikelijk ligt macht aan de basis van het onheil.
Tegen de borst stotend is zeker hoe dit machtsmisbruik gemakkelijk tot stand komt en hoe het later kan worden weggemoffeld.
Kijkers kunnen zich wellicht vragen stellen over de uitleg van het slachtoffer kort na de feiten en terecht vind ik.
Het toont echter alleen maar aan dat dergelijke nare ervaringen, zeer uiteenlopend kunnen beoordeeld worden door jongeren waarbij zelfs een zekere berusting niet onmogelijk is.
Op te merken dat ook de vader niet vrijuit gaat en merkwaardig is dat hij een straf krijgt voor smaad aan een minister en niet voor zijn onverantwoordelijke houding tov zijn dochter.
Goed acteerwerk.

"Het geluk komt in vlagen maar is best met twee af te dwingen maar dan alleen met de juiste twee", lijkt mij zowat de hoofdgedachte in deze fantasievolle, tedere (ondanks het lugubere van het messenwerpen), zwart-wit film die naast het puik niveau van het acteren, ook cinematografisch mag gezien worden.

De zeer mooie en gevarieerde muziek speelt zeker ook een hoofdrol in deze prent, en zo was het erg aangenaam nog eens Benny Goodman aan het werk te horen met het ingetogen "Goodbye" en het uitbundige "Sing, Sing, Sing", naast andere muziek en songs, keurig en passend ingelast.

Gevatte casting van Annette Bening voor deze rol, overigens uitstekend vertolkt naast een even overtuigende Jamie Bell.

Eigenlijk dragen beide acteurs deze film, een best originele story toch van de liefdesrelatie van een Britse toneelspeler en een wispelturige en verleidelijke filmdiva op haar retour.

De film schuift wel enkele weetjes naar voor van een Gloria Grahame, een wulpse en voor de sensatiepers uit de jaren 40/50 een dankbaar onderwerp. Het verhaal wordt opgediend met tijdsprongetjes - het verschil gaat over een paar jaar - wat de film uit het vlakke houdt.

Genietbare film, verrassend eigenlijk. Hij brengt mij de rollen die Gloria Grahame lang gelden vertolkte in herinnering en hoe ze er op stond er heel verleidelijk uit te zien, wat ze ook was.

Mooie muziek in de emotionele momenten. De locaties stralen Britse filmmakelij uit.

Vierde film die ik zie van de Franse regisseur Philippe Lioret en weer een heel degelijk werk.

Vrij naar een roman van Jean-Paul Dubois is "Le Fils de Jean" een sobere en tevens gevoelige film van een man die te weten wil komen wat voor persoon zijn vader was en daarbij voor enkele verrassingen komt te staan.

Rustig verhaald terwijl ge toch druppelsgewijs de spanning naar een ommekeer voelt toenemen.

Wars van sensatie en naar het slot toe toch niet zonder emotie.

Uitstekende vertolkingen. Te citeren zijn zeker Pierre Deladonchamps, Gabriel Arcand en Marie-Thérèse Fortin.