La Fille Prodigue (1981)

Moeizame verfilming van een vader-dochter-relatie. De dochter zit in een crisis, is manisch-depressief, haar huwelijk is ten einde en ze begint zich vervolgens in het huwelijk van haar ouders te mengen. De vader is al net zo vast gelopen met zijn huwelijk, en met de verhouding met z'n vriendin loopt het ook spaak. Bovendien hebben vader en dochter ook onderling nog wat oud zeer uit het verleden te verwerken. Typisch zo'n film waarvoor je destijds zei, kom, we gaan vanavond 's lekker naar de film.

Niet dus. Ook al speelt een topacteur als Michel Piccoli de rol van de vader en Jane Birkin de rol van de dochter. Beiden spelen indrukwekkend hun (zware) rollen, maar ze kunnen deze film niet redden. Je hebt geen moment enig gevoel of mededogen met hun getop. Ik had sterk de behoefte om die meid eens flink door elkaar te rammelen. In het Duits heet deze film heel treffend 'Een klein loeder'.

Dat ze voortdurend van de ene kamer naar de andere lopen en van het ene appartement naar het andere verkassen maakt het er niet beter op. Lijkt me vooral een keuze van het script en de regisseur. Nou ben ik toch al geen fan van Jacques Doillon, en nu snap ik weer waarom.

Weinig toegankelijk psychologisch drama over vader en dochter die in feite beiden probleemperiodes doormaken.

Film bestaat grotendeels uit dialogen waar amper enige lijn in zit of iets zinnigs uit voort komt.

Eigenlijk onverfilmbaar wat de verdienste van de acteerprestaties van Jane Birkin en Michel Piccoli des te verdienstelijk maakt.

Geen onaardige film, maar mist echte meeslependheid.