La Fille du Puisatier (1940)

Wat zie ik?? nog geen stemmen voor deze Pagnol-klassieker met Fernandel, Raimu en Charpin ?
Mijn zoveelste Pagnol-Fernandel alweer en eentje die reeds duidelijk voortborduurt op wat die 2 eerder voor ons in petto hadden, vooral Angèle.
Wederom dus een verhaal over een gevallen jongedame, gespeeld door niemand minder dan la belle Josette Day, wier afwezigheid van een Provencaals accent wordt verklaard doordat ze zgn. in Parijs werd opgevoed door de nonnekes.
Net als in Angele speelt Fernandel hier wederom een simpele goeiige sukkel-speelde hij wel vaker overigens- die best bereid is om met de heldin te huwen mocht het nodig zijn, iets waar haar vader Raimu nu ook weer niet op zit te wachten.
Beroemd is de scène waarin Raimu namens zijn dochter Gerechtigheid opeist bij Charpin, een idd, briljante sequentie die Welles deed orakelen dat Raimu de beste acteur aller tijden ware, iig bereikt Raimu de putjesschepper een effect dat Welles zelf wanhopig zou proberen te bereiken.
Oorspronkelijk plande Pagnol een film die eigenlijk zou gaan over klassenverschillen en die vooral de bijdrage van Italiaanse arbeiders aan de Provence zou bezingen, maar zoals gekend brak er een oorlogje uit die de film een geheel andere richting gaf en bovendien de eenheid ervan verstoorde. Berucht is de scene waarin de authentieke stem van Petain over de radio te beluisteren is en waarin hij de capitulatie bekendmaakt, oproepend tot berusting.
Het laatste deel wordt dan ook ontsierd door theatrake retoriek waarin de protagonisten hun humanitaire riedeltjes mogen afraaien. Wel dient zeker nog de scène daarvoor gememoreerd te worden rond de wieg, die zo gefilmd is dat hij op een grafzerk lijkt.
Door de problemen die het productieproces ondervond agv de oorlogsberoeringen is de film eigenlijk soort van onvoltooid en nooit uitgebracht in een versie van 170 minuten, de DVD duurt er iig slechts 140, ik weet niet of er ooit 1 van 170 in de bioscoop heeft gedraaid.
Zoals gebruikelijk een en plein air geschoten film, meer bepaald in Salon de Provence en omgeving.
En nee, die remake van Auteuil die bagger schijnt te zijn heb ik niet gezien.

Daniel Auteuil maakte er in 2011 een remake van en wist heel goede de Provençaalse sfeer weer te geven, zoals nu in deze historische versie van Marcel Pagnol met kleppers als Raimu en Fernandel.

Het is een "komisch melodrama" met heel veel belang voor de volkse dialoog waarbij aardig wordt theater gespeeld (ietsje te), gefantaseerd...en van mening veranderd, hetgeen onvermijdelijk zal leiden naar het voorspelbare einde.

Hoe dan ook niet zwaarwichtig, sympathiek en ook wat emotie moest er bij horen.

Merkwaardig aan deze film, die toch bij voorkeur de kaart trekt van de gewone man, is dat bij het maken ervan het script diende aangepast waneer bleek dat Frankrijk niet als overwinnaar uit de strijd met nazi-Duitsland zou komen. De radioboodschap van de maréchal Pétain die dergelijk nieuws voorzichtig aankondigt is dan ook authentiek.