Meningen

Zo, nu heb ik ook eens een echte Bollywood-film gezien. De film begon veelbelovend, met best mooie muziek, en erg mooie beelden. Toen het verhaal uiteindelijk begon was het mis, erg knullig acteerwerk, en de nadruk ligt teveel bij de liefde tussen de twee, maar dat is volgens mij bij elke Bollywoodfilm zo.

Een kruising tussen soap en musical, welke beiden niet mijn voorkeur hebben, het zal faarom ook meteen de laatste Bollywoodproductie zijn die ik gezien heb.

Ik geef 2* voor het prachtige begin.

Leuke, ontroerende film. Mijn dochters vonden hem ook erg leuk, hoewel ze in de 'echte' Sinterklaas ook een hulpsint zagen, omdat ze natuurlijk onze Bram van der Vlugt gewend zijn.

Ach, Jan Decleir is ook wel leuk.

Leuk ook die dubbelrol... Jan Decleir die iets aan Sinterklaas wil vragen.

Waar ik me aan stoorde was die chargrijnige rotjuf op school, wat een slecht acteerwerk zeg.

"Ga jij maar even afkoelen, meisje"

Wat een feeks...

Een sombere Finse film, een pleonasme, want veel vrolijke Finse films heb ik nog niet mogen ontdekken. In Paha Maa zat al meer humor dan ik van Finse films gewend ben. Geen wonder ook dat de meerderheid van de Finnen zwaar depressief is. Finland is donker, koud en volgens mij is Helsinki de saaiste stad van de wereld. Daarnaast kampt de stad met veel werkloosheid, drank- en drugsproblemen.

Wat mij nog het meest aanspreekt in Frozen Land is de hele kettingreactie van gebeurtenissen. Ik denk er zelf ook wel eens aan. Niet lang geleden nog.

Ik moest een medicijn ophalen bij de apotheek, en was de enige klant. Toen de apotheker mijn medicijn aan het klaarmaken was, kwam de ene na de andere klant binnen die allemaal moesten wachten tot mijn bestelling klaar was. Het duurde erg lang, zeker een kwartier, en ik begon me schuldig te voelen dat iedereen zo lang moest wachten op mij. Toen ik later weg was dacht ik er zelfs aan dat er misschien wel ernstig zieke mensen op hun medicijn moesten wachten door mijn schuld, met misschien wel nare gevolgen. Als ik twee minuten later binnen was gekomen was ik degene die achteraan in de rij stond.

In deze film gebeuren ook kleine dingen met grote gevolgen, en met nog grotere gevolgen. Ik weet zeker dat de meeste ernstige ongelukken en moorden voorkomen konden worden als er hele kleine dingen anders waren gelopen.
Een goed voorbeeld vond ik de agente die struikelt over de spoorrails. Als ze niet zojuist in een ongeluk betrokken was geweest was ze wat helderder geweest en niet gestruikeld, had ze nog geleefd en was haar man niet zwaar depressief geworden, en had hij uiteindelijk geen moord begaan.

Ik vond de film erg indrukwekkend, en zeer realistisch ook. Ik twijfel nog tussen 4.5* en de maximale score. Ik zet hem voorlopig op 4.5 en als de film me volgende week nog bezig houdt dan maak ik er 5 van.

Bizar is het enige juiste woord voor deze film. Seidl is nogal controversieel en ontvangt nogal wat kritiek in Oostenrijk. Begrijpelijk, maar zo onterecht. Hij weet het allemaal zo bijzonder te brengen en gaat niets uit de weg. Deze film kijk je op een gegeven moment met plaatsvervangende schaamte, en als je dat gevoel losmaakt bij de kijker, heb je wat mij betreft een goeie film gemaakt.
De lachspieren worden ook zeker geprikkeld, zoals bij een scéne waarin Anna Maria haar uiterste best doet samen met een man met verzameldrift, gekleed in slechts een onderbroek, een gebed te voeren, inclusief Mariabeeld. De man kan niet knielen omdat hij te dik is, maar probeert zijn goede wil te tonen en gaat dan maar buigen. Een compleet geschifte scéne, maar uiterst hilarisch.
Of een scéne waar Anna Maria over straat loopt en geluiden achter de bosjes hoort en daar op af gaat, ik zal verder niets verklappen, ik zou liever willen zeggen: KIJKEN! Ik wil graag de andere twee delen van de Paradies-trilogie zien.

Nou ja, ik vond hem eigenlijk toch wel heel erg goed. Hij spookt al een aantal dagen door mijn hoofd en dat is een goed teken. De gedachte erachter spreekt me toch ook wel erg aan, en die is volgens mij dat we personages zien waarvan we een bepaald beeld hebben, maar die met meer achtergrondinformatie toch een heel andere indruk geven. Een vrouw die een kind bij het vuilnis zet, daar vinden wij over het algemeen iets van, maar altijd zonder de achtergrond te weten. Niet om het goed te praten, maar nu kijk je er toch heel anders naar dan wanneer je het als artikel in een krant zou zien staan. De film doet in alle verhaallijnen een aanslag op onze vooroordelen en dat vind ik ijzersterk, net als het acteerwerk zeer goed is. Het beeld van de wanhoop op het gezicht van Anjela Nedyalkova zal me nog wel een tijdje bijblijven.

Wat een prachtige film over sisterhood. Vooral de hoofdrolspeelster Bianca Delbravo die de rol van Laura speelde deed dit zo goed en geloofwaardig. De drie zussen zaten in een uiterst trieste situatie waar geen vader in beeld was, en de moeder ook al maanden 'niet thuis' was. We komen er niet achter waar de moeder is, maar het is niet de eerste keer dat ze langdurig weg is dus je kunt wel raden. Een film met leuke grappige momenten, maar ook momenten die enorm ontroerend en triest zijn. Al met al gun je het de meisjes dat ze bij elkaar blijven, maar je voelt gedurende de hele film ook wel dat het nooit goed kan gaan. De laatste scène is erg ontroerend en kwaadmakend op bepaalde volwassenen en de kinderbescherming. Ik snap dat er iets aan de situatie gedaan moet worden, maar waarom in godsnaam 3 zussen uit elkaar halen?

Leuke film! Komt soms wat amateuristisch over, maar dat is de bedoeling en maakt het juist grappig. Heerlijk jaren 80 sfeertje. Benedict Wall is hilarisch. Een aanrader!

Heerlijke film vol afwisseling. Alles speelt zich af in één van de mooiste steden van de wereld, Parijs. Horror, humor, drama, het komt allemaal voorbij. De filmpjes zijn kort maar krachtig, natuurlijk, de één beter dan de andere, maar geen enkele is vervelend.

Interessante kijk op het wel en wee van een Oost Europese vrachtwagenchauffeur. Mooie landschappen en lelijke industrieterreinen wisselen elkaar af. Het gemis met het thuisfront is schrijnend om te zien. Wat ik een beetje jammer vond is dat het vrij eenzijdig is. Het ging voornamelijk over deze ene chauffeur en zijn relatieproblemen, en de vele telefoontjes met zijn zoontje. Het enige lichtpuntje dat hij had waren de gezellige gesprekken die hij met zijn collega-chauffeurs had op een troosteloze parking. Ik zou ook wel de verhalen willen zien van de chauffeur die vindt dat hij een droombaan heeft, geen verantwoording hoeft af te leggen aan een partner, en geen kinderen heeft. Die zijn er ook wel degelijk. Door het zo eenzijdig te vertellen lijkt het alsof het voor alle chauffeurs alleen maar kommer en kwel is. Maar ik vond de docu best goed en interessant als een docu over een chauffeur. Een totaalbeeld van de hele industrie krijg je hier niet te zien.

Helemaal mee eens.
Gisteravond de film gekeken, en voor mij is ie nog niet afgelopen. de beelden van de film blijven door mijn hoofd schieten. De angst van Jeanne, de ontroering, het wordt zo sterk gespeeld. Alsof Maria Falconetti na de filmopnamen zelf op de brandstapel ter dood gebracht zou worden, zo leek het wel.

De beelden zijn zo mooi, prachtige close-ups en camerastandpunten, en die soundtrack... een ongelofelijk mooie toevoeging! Mede door de muziek wordt je in de film gezogen. De volumeknop ging althans steeds hoger, en ik denk dat onze buren ook genoten hebben gisteravond.

Wat de film ook bijzonder maakt is dat de woordenwisseling in de verhoorzaal exact is overgenomen van de geschreven documenten, en dus helemaal klopt met de werkelijkheid.

Als Jeanne uiteindelijk ter dood is gebracht, op de meest barbaarse manier die je je maar voor kunt stellen, komt de bevolking in opstand en worden de rechters er van beschuldigd een heilige te hebben verbrand. Dat is een ontroerend moment, want vanaf dan is Jeanne d'Arc meer dan een heldin die heeft gevochten voor haar koning en haar land, vanaf dat moment is ze al een legende en wordt ze door velen als een heilige gezien.

Wat een film, ik voel me gewoon een beetje rijker nu ik deze film gezien heb.

5* Vanzelfsprekend.

De film kwam voor mijn gevoel maar lastig op gang. Een week in het leven van een buschauffeur in Paterson, die zelf ook nog toevallig Paterson heet en poëzie schrijft. Een dromer. Hij mag niet klagen, hij heeft een baan, een vrijstaand huis, een oogverblindend knappe, liefdevolle vrouw die hem dagelijks in een warm bad met liefde dompelt, en een hond, maar toch wringt er iets.... Naarmate de film duurt vind ik hem interessanter en beter worden, waardoor het geheel toch een goede film is en hij misschien wel een herkijkbeurt waard is om hem nog beter te kunnen waarderen. Aan het einde zat er helaas wel weer een wat vergezochte scène in (met de Japanse man in het park). Adam Driver acteert erg goed.

Misschien ligt het aan mijn vooroordelen en onderschatting, maar ik heb er in eerste instantie veel respect voor dat een man met het down-syndroom deze rol best goed speelt. Het ligt ook niet aan zijn acteerwerk, of aan dat van LaBeouf, het is meer de film zelf die ik niet te pruimen vind. De film zit propvol ergerlijke clichés, zo'n beetje alles wat er gebeurt zie je al van mijlenver aankomen.

Het verhaal is echt van een schandalig Baby's Day Out-niveau. Ik snap wel dat deze film zo'n hoog gemiddelde heeft, namelijk om dezelfde reden waarom kattenfilmpjes op Youtube zo populair zijn, vanwege het hoge "aaahw-wat-schattig"-gehalte.

Ik deed mijn best iets van sympathie voor Tyler te krijgen, maar ook aan het einde vond ik hem nog steeds een eikel, wat volgens mij niet de bedoeling was.

Meh...

Maud Wyler als Juliette vond ik erg grappig, en samen met Swann Arlaud als de goedzak Pierre een vermakelijk duo. De naaktlopers worden geportretteerd als een soort mysterieuze diersoort die in het bos leeft en als je even niet oplet stelen ze je spullen. Eigenlijk werden nudisten hier wel een beetje gedemoniseerd of in ieder geval belachelijk gemaakt, maar het was toch wel grappig. Hoe verzin je zoiets überhaupt? Naast de humor zat er ergens een serieuze ondertoon in. Een goede mix. Geen enorme hoogvlieger, maar wel gewoon een leuke film.

Deze film straalt rust en vriendelijkheid uit. Genieten van de kleine dingen in het leven....perfect days. Het onderliggende verdriet van hoofdpersoon Hirayama, fantastisch neergezet door Kôji Yakusho, is er ook, maar hij weet er het beste van te maken. Dit is echt zo'n film waarin twee uur lang niet heel veel gebeurt, maar van het begin tot eind prachtig is.

Ja, ik moest ook meteen aan die Axe reclame denken bij de laatste scéne.
Het einde van de film is natuurlijk te zot voor woorden. Als je een flesje Axe koopt omdat je denkt dat je dan besprongen zult worden door de mooiste vrouwen van de wereld, dan is dit echt een film voor jou.

Het verschil met Axe is dat de jongen in deze film er aanzienlijk meer moeite voor heeft gedaan om het product te maken, en dat maakt het alweer "iets" geloofwaardiger.

Neemt niet weg dat het een bizarre, maar interessante vertoning was op dat marktplein. Zoals de hele film bizar is. Gedurende de hele film hangt er en enge, vieze naargeestige sfeer.

Toch is het een hele goede film, erg spannend en met een prachtige score. Ik zat gedurende de hele film op het spreekwoordelijke puntje van mijn stoel. Daarom, ondanks het 'rare' verhaal, geef ik toch een dikke 4 voor deze film.

Een beetje vreemd, maar wel lekker.

Een goede film met uitstekende acteerprestaties! Ik ben vooral onder de indruk van Ezra Miller, die ik ook al zag in "We Need to talk about Kevin". Die jongen heeft ook in deze film iets mysterieus en interessants om zich heen hangen.
Wel moet gezegd worden dat het wel heel erg "Amerikaans" is, en daarmee doel ik op "voorspelbaar en vol clichés". Het enige wat een lange tijd onduidelijk bleef was hoe het nou precies zat met de tante, maar ook dat was toen de aap uit de mouw kwam al geen verrassing meer.

De "muurbloempjes", en dus buitenbeentjes waren niet populair op school, hoewel ze (en alvast excuses voor mijn vooroordeel) allemaal erg knap waren. Ik vond ze er niet erg representatief uitzien voor "buitenbeentjes". In mijn jeugd waren buitenbeentjes dik, of hadden een buitenboordbeugel, of vuurrood haar, of een gebreide trui etc. etc. En zo te zien speelt de film in "mijn tijd" gezien de cassettebandjes en langspeelplaten die gebruikt werden om mixtapes te maken.

Wat ik me ook afvraag: "Wat was er gebeurd als de vriend van Sam niet vreemd was gegaan? Ik bedoel, het kwam allemaal wel erg goed uit. Tsja, de happy ending moest er in natuurlijk, dus het vriendje van Sam bleek een bedrieger, en het gothic vega-meisje bleek toch gelukkiger te zijn met een andere leuke jongen." Dat Sam en Charlie bij elkaar komen aan het einde lag er wel héél erg dik bovenop.

Toch was dit allemaal niet storend, het is een mooie film.

Met iets meer achtergrond over het communistische regime van Slowakije zou het wel wat duidelijker worden wat er allemaal gebeurt, van de bizarre traditie om vrouwen publiekelijk nat te gooien tot de reden waarom Perla opgepakt werd, maar ik stoorde me niet zo aan het gebrek aan deze informatie. Niet alles hoeft altijd uitgekauwd te worden. Dat Perla niet altijd slimme keuzes maakt kan voor de kijker frustrerend zijn, maar is wel gewoon realistisch. Perla is ook gewoon een mens en maakt verkeerde keuzes. Ik vond het best aangrijpend allemaal, en goed geacteerd. De dochter in het verhaal was erg aandoenlijk en speelde overtuigend.

De Engelstalige versie heb ik dus gisteravond gezien.

Terwijl ik een Frans gesproken film dacht te gaan zien, werd ik onaangenaam verrast door de Engelse versie.

De oom van het meisje (Anouche), had wel een heel erg Amerikaans accent voor een Iraniër. Vreselijk.

Ik heb me er toch overheen kunnen zetten, en me op de film zelf kunnen focussen.

En maar goed ook, want de film is prachtig. De tekeningen, en de overgangen van de scénes zijn een kunstwerkje. Het verhaal is triest, aandoenlijk, en met een komische ondertoon.

Verloochen je afkomst niet is de mooiste boodschap van de film, en ik kan het daar alleen maar mee eens zijn.

Het blijkt toch wel erg lastig een echt goede horror te maken die niet continue terugvalt op het ene voorspelbare cliché na de andere. Ook hier is het niet gelukt dit te omzeilen. Dat hoeft op zich niet erg te zijn, maar als de rest ook niet goed is dan worden de cliché's extra storend. Dit was nachtmerrie galore, ingebeelde geluiden in huis, en oh ja, ook nog een bijna auto-ongeluk zodat er ook nog wat te schrikken valt.

De kinderen met maskers die een dood dier naar de begraafplaats brengen, de jongen die naar het ziekenhuis werd gebracht en daar overleed, om vervolgens bij de familie te gaan spoken. Het is allemaal prima voor een goede sfeer, maar voor het verhaal nauwelijks relevant.

Wat nog wel een glimlach bij mij veroorzaakte van de opmerking van John Lithgow die na de uitleg van Ellie waar de naam "Church" voor de kat vandaan kwam zei: "Ik weet wel wie Winston Churchill is." (Wetende dat hij deze rol zeer goed vertolkte in de serie The Crown)

Op zich vermakelijk, maar in het geheel toch een tegenvaller.

Hele mooie maar ook trieste documentaire over een meisje, wiens enige probleem is dat er volwassenen zijn die het niet willen accepteren dat ze wil zijn wie ze is. Ik ben blij voor haar dat ze een liefdevolle familie heeft. Een oprechte moeder, die niets dan liefde heeft voor haar kind, en dat laat zien, een vader die met "Sasha is gewoon Sasha" eigenlijk alles zegt wat nodig is, en een lieve zus en broertje die altijd voor haar op zullen komen.

Een dikke middelvinger naar de school en haar balletlerares. Waarom moeten volwassenen altijd overal zo'n probleem van maken?

De na-oorlogse sfeer in de film komt zeer goed uit de verf, en het verhaal is bijzonder, ook al komt het toch wel wat ongeloofwaardig over. Dit is dan ook het grootste 'gevaar' aan deze film, het feit dat het moeilijk te geloven is dat iemand zijn eigen dood gewaande vrouw niet herkent als ze ineens, weliswaar met een nieuw gezicht, voor zijn neus staat. Nelly (Nina Hoss ) heeft niet alleen een ander gezicht, maar is tevens veranderd van een sterke en beeldschone diva, die ze ooit was, in een onzekere, getraumatiseerde vrouw.

Door de goed voelbare gespannen sfeer tussen Nelly en Johnny en de prima acteerprestaties is het een onderhoudende en mooie film om naar te kijken.

Ik ben altijd al slecht in wiskunde geweest, heb niks met religie dus de naam van God intereseert me ook niet. De chaos kwam wel goed over maar was ik na een kleine 3 kwartier ook wel klaar mee.

Ik ben in een hele gulle bui en geef 4,5*
Compleet eens met Goodfella, komedie is een zeer passend genre voor deze film.
Augustus is een fantastische filmmaand voor mij, ik zie de laatste tijd bijna alleen maar goede films!

De film was komisch en dramatisch tegelijk. Het moment dat de moeder vertelt dat ze zich maar één mooi moment met April kan herinneren, en dat dat dan ook nog de andere dochter blijkt te zijn, is grappig, maar ook erg zielig eigenlijk.
Wat ik ook mooi vond aan de film is dat je eerst de personages te zien krijgt, maar dan nog niet weet welke relatie ze met elkaar hebben, na een tijdje kom je er pas achter dat April de dochter is. Je weet ook niet meteen dat de moeder kanker heeft, je vraagt je dan ook eerst af waarom iedereen zo aardig tegen haar is, en waarom ze steeds vragen hoe het met haar gaat.
In het begin zag ik de moeder ook als een vreselijk rotwijf om hoe ze overal op reageerde, maar later kreeg ik daar wel begrip voor.

Vreemd maar lekker. In eerste instantie had ik nogal moeite met het idee van een huid die werd gekweekt en op een lichaam geplakt, en vervolgens voor altijd bleef zitten en bescherming biedt tegen brandwonden. Als ik mijn biologielessen in mijn geheugen naar boven haal dan wordt een huid voortdurend vervangen door nieuwe huid, dus zou de superhuid al binnen een dag compleet waardeloos moeten zijn. Toen men over DNA en nog ingewikkelder zaken begonnen, had ik zoiets van, het zal wel, en accepteerde ik wat ik zag.

Cinematografie was uitstekend, zo ook het acteerwerk. Het verhaal is krankzinnig maar daarom niet minder interessant. Het vrouwelijk naakte schoon is rijkelijk aanwezig, zoals we gewend zijn in films van Almodovár, dus wat dat betreft geen klachten.

Potverdorie zeg. Zo'n kapitalistisch bedrijf als Shell heeft meer invloed dan een regering! Waar hier CO2 opslag in het noorden van het land nog wordt tegengehouden door de bevolking is vechten tegen de S(hell) onbegonnen werk.

Indrukwekkend om te zien hoe sommige bewoners, keurige mensen, bereid zijn om zelfs fysiek in gevecht te gaan tegen de wanstaltige praktijken van de Shell.

De documentairemaker staat midden in het gevecht en ontvangt hierdoor ook een aantal flinke klappen. Als kijker sta je middenin de demonstraties en knok je als het ware mee.

De onrust die ontstaat tussen de bewoners, die eigenlijk allemaal hetzelfde willen, maar die er niet allemaal even ver voor door het vuur willen gaan, is begrijpelijk.

Schandalig dat de Britse regering toestemming geeft om een prachtig natuurgebied te verkloten is een schande. Dat ze bij de Shell geen geweten hebben wist ik al langer.

Geld. Daar gaat het om. Wel goed om te weten dat we kapitaalkrachtig ten onder gaan.

Afgelopen zaterdag was ik weer aan de beurt om met de kinderen naar de bios te gaan, en het is (gelukkig) deze film geworden. Het grootste voordeel van de film is dat hij maar 53 minuten duurt. Mijn jongste dochter wilde na 20 minuten al weg, en de oudste vond hem "wel leuk". Ik heb die andere plop films ook gezien, en die waren aanzienlijk beter. Ik vond dit echt heel slecht. Simpel verhaaltje en het "special effect", een grote hond bij kleine kaboutertjes, was ook niet om aan te zien. Ik geef 1 ster omdat mijn oudste dochter hem "wel leuk" vond.

Leuke film met hele geinige personages. Ik heb best moeten lachen om Jack Wouterse met zijn stampertjes, en Arjan Ederveen was super, vooral in de rol van de 'kluizeLaar'.

M'n kinderen zijn inmiddels fan van Pluk.

3.5*

Mooie film met een schitterende rol van Vicky Krieps. "Niet over de dood, maar over leven in de eindfase" (citaat Emily Atef). Vrij onopgemerkt heb ik toch al wat films met Vicky Krieps gezien, maar na Corsage en nu deze valt ze me echt op als een ongelofelijke goede actrice. Ook Gaspard Ulliel (helaas verongelukt, zeer tragisch!) speelt zeker niet onverdienstelijk. Alle emoties van beide kanten waren begrijpelijk en erg goed verbeeld. Hoe Hėlène naar adem hapt na een inspanning zag er zo griezelig goed uit dat ik het er zelf (bij wijze van spreken) benauwd van kreeg. Het laatste halfuur van de film is echt briljant.

Film met een goed verhaal en een mysterieuze, naargeestige sfeer. Deed me denken aan La Región Salvaje (vermoedelijk vanwege de seks met een alien)
Isabelle Adjani acteert werkelijk fenomenaal goed, in tegenstelling tot de overige cast, waar het acteren soms wat theatraal en gedateerd overkomt.

Was de wereldmacht maar in handen van de vrouwen, dan zou het er allemaal veel beter hebben uitgezien. Fantastische documentaire met vrouwen met ballen waar je alleen maar diep respect voor kunt hebben. Moslima en Christenen arm in arm protesterend voor vrede in hun land Liberia. Zo hoort het!

Kapp geeft twee berichten hierboven exact aan hoe ik over de film denk. Buiten dat vond ik de hoofdpersoon geen sympathieke man. Het plot is flinterdun en "het gedoe" wordt op een vervelende wijze gebracht, zodat ik me zelfs begon te storen aan de rare sigaretten van Daniele (altijd een nieuwe sigaret in zijn mond die meestal niet eens aangestoken is). Die rijke vriend van Vanina was ook een figuur die het bloed onder mijn nagels vandaan haalde, wat een vuile patser zeg. Brrr... zulke mensen vermijd ik liever.

Ik hou wel van drama en ellende in films, maar kon het in deze film echt niet plaatsen. Ik vond het maar aanstellerij, get a life.

Sonia Petrovna (Vanina, wat een naam) is wel een ontzettend mooie vrouw, en de scénes met haar waren dan ook het minst saai.

Ik snap niet dat er mensen zijn die kunnen genieten van deze WALGELIJKE film. Misschien dat deze film op een SM-party nog wel aardig aanslaat, maar ik snap persoonlijk niet waarom ik gisteravond 2 uur lang naar afslachtingen en martelingen heb zitten kijken. 0.5*

Als docu vrij matig, omdat het nogal hak op de tak is en je soms mensen ziet praten met elkaar en ik er als leek bij sta terwijl ik juist wil dat deze mensen mij uitleggen waarom het allemaal zo gaat. Af en toe leek het alsof Leilani Farha het in de docu alleen gemunt had op één bepaalde huizengigant waarvan ik de naam al vergeten ben.

Op een gegeven moment was ze in Zweden waar een zelfde soort probleem zich voordeed, maar een paar momenten later prees ze de Zweedse overheid hoe goed ze hun zaakjes op dit vlak voor elkaar hebben. Misschien lette ik wel niet goed genoeg op, dat kan ook. Maar toch: Het onderwerp is interessant genoeg om te blijven hangen, en dat dit gebeurt is natuurlijk meer dan schandalig. Het is niet uit te leggen hoe mensen op straat moeten slapen terwijl er zoveel huizen van miljoenen leeg staan en alleen maar dienen als investering, en niet als woongelegenheid.

Onderhoudende docu over een interessant onderwerp.

Niet relevant maar wel geinig: De Londense cafébaas leek erg op Phil Collins en hij kon nog zingen ook!