A Parked Life (2022)

De documentaire volgt een Bulgaarse vrachtwagenchauffeur die als kind droomde van een leven als kosmonaut maar die sinds de val van het communisme als een pseudokosmonaut heel Europa doorkruist waarmee mensen zoals hij Europa tot Europa maken: de snelwegen verbinden alle delen van Europa waarop de transportsector de vrijhandel realiseert. Dit kapitalisme laat die vrachtwagenchauffeurs in zekere zin als kosmonauten door de ruimte zweven want terwijl ze heel Europa leren kennen vervreemden ze van hun gezin en van de wereld. De documentaire weet goed het leven van de vrachtwagenchauffeur vol eenzaamheid en vervreemding en de grauwe werkelijkheid van de onderkant en basis van ons kapitalisme over te brengen maar focust voor mijn smaak ook te veel op de door middel van de telefoon mee te beleven persoonlijke huwelijksproblemen van deze chauffeur, welke door de fysieke vervreemding van elkaar ontstane problemen al even eentonig zijn als het leven op de weg en die voor mij de documentaire niet zo hadden hoeven overheersen.

Vanaf 18 augustus 2022 in de bioscoop (Cinema Delicatessen)

Indrukwekkend portret van Bulgaarse vrachtwagenchauffeur. Onthutsend beeld van zijn werk- en leefomstandigheden. Fraai geschoten beelden, ook.

Interessante kijk op het wel en wee van een Oost Europese vrachtwagenchauffeur. Mooie landschappen en lelijke industrieterreinen wisselen elkaar af. Het gemis met het thuisfront is schrijnend om te zien. Wat ik een beetje jammer vond is dat het vrij eenzijdig is. Het ging voornamelijk over deze ene chauffeur en zijn relatieproblemen, en de vele telefoontjes met zijn zoontje. Het enige lichtpuntje dat hij had waren de gezellige gesprekken die hij met zijn collega-chauffeurs had op een troosteloze parking. Ik zou ook wel de verhalen willen zien van de chauffeur die vindt dat hij een droombaan heeft, geen verantwoording hoeft af te leggen aan een partner, en geen kinderen heeft. Die zijn er ook wel degelijk. Door het zo eenzijdig te vertellen lijkt het alsof het voor alle chauffeurs alleen maar kommer en kwel is. Maar ik vond de docu best goed en interessant als een docu over een chauffeur. Een totaalbeeld van de hele industrie krijg je hier niet te zien.

Ik moest al snel denken aan de legendarische hymne van John & Mary aan “De Vrachtwagenchauffeur”. Petar Doycheov is een Bulgaarse truckchauffeur die regelmatig wordt ingevlogen naar West-Europa om maandenlang ver van huis te werken. Het loon is voor onze begrippen niet hoog, maar voor hem is er in eigen land geen beter betaald werk te vinden. Deze documentaire laat zien hoe het leven op de weg is, van de zonnige wegen van Zuid-Europa tot de bevroren in de hoge Noorden. Ondertussen ruziet hij vaak met zijn echtgenote Snezhina, die regelmatig vraagt om geld en klaagt dat hij er onvoldoende is voor zijn zoon Jordan. De boodschap is snel duidelijk en afgezien van mooie panoramaplaatjes heeft Triest al snel weinig toe te voegen.

Het leven zoals het is: vrachtwagenchauffeur. Geen evidente job als je internationale transporten doet. Vaak maanden weg van huis, weg van familie en vrienden. Wordt toch wel vaak onderschat. Deze documentaire geeft daar toch een indringende kijk op.

De laatste decennia voornamelijk uitgeoefend door Oost-Europeanen omdat je er hier amper nog vindt die dit willen doen. De documentaire geeft aan waarom dat zo is. Relaties gaan stuk, kinderen vervreemden van hun vader. De enige familie die nog rest zijn de andere vrachtwagenchauffeurs zelf waarmee een soort van harmonie of band ontstaat. Lekker wat “kamperen” langs de kant van de weg.

Maar inderdaad, de andere kant van de medaille, van mensen die dit nog steeds avontuur vinden, vond je hier niet terug. Nu was het vaak alleen maar een hondenjob. Kon op dat vlak iets beter worden uitgewerkt.