Meningen

Ik ga de films van Quentin Dupieux steeds meer waarderen. Deze is weer lekker absurd en heerlijk ongemakkelijk. Een uur is wel genoeg, maar hij duurt dan ook maar een uur, en dat is prima.

"Yasmin" komt juist erg geloofwaardig over en laat de problemen en dilemma's duidelijk zien waar veel Moslims in westerse landen mee rondlopen. Het enige ongeloofwaardige in het verhaal was toen Yasmin op bezoek ging bij haar man in de bak zelf ook meteen werd opgesloten.

Natuurlijk was de paniek na de aanslagen in New York te begrijpen, en zelfs de oude vader van Yasmin kon hier begrip voor opbrengen, in tegenstelling tot de jongeren, die zich makkelijk laten ophitsen om haat te zaaien tegenover de westerse wereld (maar zich intussen laten pijpen door Engelse schoolmeiden en ze drugs verkopen)

Knappe film, die filmisch, cinematografisch, (of nog wat van dat soort mooie woorden) gezien als een TV film overkomt, maar absoluut het kijken waard is.

"We are peaceful

We are unarmed

And we don't fear you"

Wat een goede, spannende en boosmakende documentaire over de moedige "Indigenous peoples" die hun land tot de laatste snik zullen verdedigen. Het onrecht wat de Wet’suwet’en en de andere stammen in dat gebied is aangedaan is ongelofelijk groot. In de docu ben je getuige van live kolonialisme, het illegaal bezetten van andermans gebied, en dit blijft tot op de dag van vandaag doorgaan door landen die wij 'beschaafd' noemen.

stinissen Benieuwd naar jouw motivatie voor je cijfer, of geef je elke trailer die je voor meer dan de helft hebt gezien standaard 2,5 ster?

Al eerder gezien maar had nog niet gestemd, en nu herzien.

"Yo, Tambien" is een hele mooie film. Pablo Pineda als Daniel speelt eigenlijk zichzelf aangezien hij iemand is die mét zijn down-syndroom toch functioneert als een "normaal"persoon, oftewel heeft hij, met uitzondering van zijn uiterlijk, weinig last van zijn extra chromosoom.

Afgezien van het vraagstuk of het moreel juist is om een persoon met down zo intensief te trainen zodat zijn intelligentie wordt geprikkeld en daarmee dus intelligenter wordt dan zijn "soortgenoten" (Daarmee staat hij niet met hen op één lijn, maar ook niet op dezelfde lijn met "normale" mensen.), is het ook gewoon een heerlijke feelgoodfilm.

Lola Dueñas, Laura in de film, heeft een prachtige glimlach, en ik kan me goed voorstellen dat Daniël haar aanwezigheid erg op prijs stelde. De vrolijkheid die ze uitstraalde was erg aanstekelijk. Voeg daarbij het aandoenlijke lachje van Daniël toe en als toeschouwer kun je compleet wegsmelten als je de twee bij elkaar ziet.

Sterk geacteerd, natuurlijk. Een prachtige rol van Al Pacino. Het verhaal grijpt aan, vooral omdat het allemaal zo authentiek overkomt.

Afknapper: De rechter die aan Jack Kevorkian vraagt: "Weet u wat een gevangenis is? Heeft u The Shawshank Redemption gezien?"

En weer een Woody Allen-film.

Redelijk. De perversiteiten van Allen zijn hier op komische (zelfspottende?) manier in verwerkt.

De voice-over van Allen was compleet overbodig... Ik vond het knap irritant dat hij ons zo nodig moest vertellen wat we zelf ook wel snappen.

Anthony Hopkins is geweldig als altijd, die man kan werkelijk elke rol spelen!

Op sommige momenten is de film hilarisch, soms erg flauw, leuke ontwikkelingen aan het einde.

Wel weer heel erg herkenbaar Woody Allen, en dus totaal niet vernieuwend. Niet dat dat moet, maar ik heb er niet zoveel (meer) mee.

Over de casting overigens geen kritiek: Op zijn zachtst uitgedrukt, Freida Pinto (Dia) is een extreem aangename verschijning.

Erg leuk om te zien hoe enthousiast die ouderen zijn, en alleen nog maar leven omdat ze het zo leuk vinden om te kunnen zingen.

Ik moet eerlijk zeggen dat op een paar uitzonderingen na, deze mensen niet kunnen zingen, en ze zijn populair omdat ze oud zijn en mensen het schattig en aandoenlijk vinden dat ze samen een koor vormen, en met een leuke beat eronder swingt alles en kun je overal een feest van maken.

Daarom heb ik bij deze documentaire een dubbel gevoel. "Aapjes kijken" is het. Ik ergerde me soms aan de fanatieke begeleider, regisseur Bob Cilman. Deze popi-jopi maakte er vooral bij de uiteindelijke grande finale een one-manshow van. De ouderen zongen wel, maar hij liep ertussen alsof hij ze moest opwinden, de bordjes draaiende moest houden, met zijn handen zwaaiend alsof de bejaarden zouden stoppen als hij niet in beweging was. Hij maakte zich grote zorgen dat ook maar iemand even een tekstje zou vergeten en alles moest perfect verlopen.

Natuurlijk heb ik ook respect voor de man, want hij zorgde er wel voor dat de band zoveel heeft bereikt.

De documentaire vond ik erg goed verder. De persoonlijke interviews tussendoor waren een leuke afwisseling op de beelden van de repetities en shows.

Alsof je Open A.I.hebt gevraagd een samenvatting van 5 minuten te maken van een lange film waardoor het een soort 1 minuut gratis winkelen vibe krijgt. Interessant verhaaltje, maar waarom in 5 minuten? Dit is nauwelijks bij te houden.