Meningen

Na Bin-Jip gaat mijn Azië-tour verder met Bad Guy, en alweer een topper. In de eerste plaats valt de prachtige muziek natuurlijk op. Ik heb voordat ik de film zag de DVD bijna een half uur op het hoofdmenu laten staan omdat ik die muziek zo mooi vond.

Het verhaal is zeer aangrijpend en mooi. Ik moet nog wel een beetje wennen aan een niets-zeggend hoofdpersonage, maar dat begint nu te lukken. Toen hij tijdens een gevecht, aan het einde van de film ineens met een hoog piepstemmetje begon te schelden, was ik wel blij dat hij de rest van de film zijn bek gehouden heeft.

Ik weet weinig van Azië, maar gaat iedereen daar zo respectloos met elkaar om, en krijg je bij het geringste een klap in je gezicht? Het ziet er idd. wat Boordappel zegt, nogal lachwekkend uit.

4*

Een mooie, maar een wat drakerige film. De montage is niet zo best, waardoor het verhaal soms van de hak op de tak gaat.

Ongeloofwaardig als Nannerl niet als vrouw / meisje wordt herkend wanneer ze mannenkleding draagt. en bovendien ongeloofwaardig als 14-jarige.

Desondanks heb ik wel genoten van de muziek, het prachtige decor en kostuums en de überschattige Lisa Féret als Louise de France, aan de achternaam te zien familie (het zusje?) van Marie Féret, die Nannerl speelt. Haar wijsheid en taalgebruik kwam nogal belachelijk over, maar het zou kunnen dat adelijke kinderen destijds op die manier spraken, en ik vond het toch wel erg leuk om te zien / horen.

De taal binnen de familie Mozart had natuurlijk gewoon Duits moeten zijn, maar het stoorde me niet, daar ik Frans een veel mooiere taal vind om te horen.

Een vrij simpel verhaal, maar toch best origineel voor een horror. Het is niet echt een horror-horror, maar toch best goed. Ik vind het leuk dat er een queer koppel in voorkomt waarbij het geen issue is dat ze een queer koppel zijn. Leuk om Ellie Kendrick weer te zien na haar rol als Anne Frank.

Bah, honkbal. En dan ook nog dat misselijkmakende einde. Het leek gewoon op een parodie op Amerikaanse sportfilms, maar het is geen parodie. De ¨volle bak¨, zoals dat geloof ik wordt genoemd, vervolgens voor de spanning nog een foutslag, en dan.... dan krijgt hij een superknuppel in zijn handen en hoort ie dat zijn zoontje zit te kijken! Een Homerun!!! Dwars door de stadionlampen heen om het allemaal nog wat spectaculairder te maken! De lampen exploderen vervolgens enkele tientallen keren en men kan genieten van Robert Redford die in slow motion zijn ronde loopt met op de achtergrond het schouwspel van de vonken uit de lampen waar geen einde aan lijkt te komen.
Ik werd er echt niet goed van.

Ondanks dat de film af en toe wat van de hak op de tak, soms wat onlogisch en snel gaat is het onderwerp belangrijk en interessant genoeg wat het een goede maar ook heftige kijkervaring maakt. Het uithuwelijken van zeer jonge meisjes gebeurt helaas nog ontzettend vaak en veel van hen overleeft het niet omdat hun lichaam te jong is om een kind te baren. Afschuwelijke praktijken in een wereld die we nauwelijks kennen wat deze film belangrijk maakt. Aanrader .

Erg leuke film. Bruce Dern steelt de complete show als oude, eigenwijze zeurpiet. Het verhaal is mooi. Gelooft de man echt dat hij een prijs heeft gewonnen, of zit er meer achter? Is hij echt zo gevoelloos, of is het eigenlijk een sentimentele man? Vragen die onbeantwoord blijven, maar toch ook weer niet. Sommige scènes vond ik te flauw, zoals de moeder op de begraafplaats, en de gezichtsuitdrukkingen bij de pijnlijke stiltes als de hele familie in de huiskamer bij elkaar zit. Het is een soort Amerikaanse humor die je ook in komedies ziet waar ik geen liefhebber van ben.

Het einde sentimenteel, maar wel mooi.

Deze film moet je wel met heel veel korreltjes zout nemen, want ik kan hier geen serieus verhaal van maken.

Helaas is het volgens mij wel de bedoeling van de film om serieus over te komen. (met een vleugje humor)

Die inburgeringscursus was werkelijk te debiel voor woorden. De immigranten in de klas kwamen over als een stel kleuters en de lerares behandelde ze ook zo.

Alsof ze bij een inburgeringscursus de hele dag 'In Holland staat een huis' zitten te zingen. En leuk dat ze het allemaal vinden! Zo leuk zelfs dat ze dit idiote liedje zelfs in de bus vrijwillig inzetten tijdens hun schoolreisje naar een echte molen!

De 'serieuze' kant van het verhaal: De Afrikaanse Lula blijkt geen verblijfsvergunning te hebben en wil de hulp van Alina om toch een stempel op haar groene kaart te kunnen krijgen, ondanks dat haar man onvindbaar is en zijn verschijning op het politiebureau noodzakelijk is voor deze stempel. Waarom uitgerekend de slecht Nederlands sprekende Alina de eer krijgt om Lula uit de brand te helpen is me een raadsel.

De acteerprestaties waren ronduit slecht. De Poolse Alina kwam nog wel leuk over, maar de rest was echt beneden niveau. Marcel Hensema barst in huilen uit, ik vind hem een goed acteur, maar dit was zó slecht, dat een gevoelig en emotioneel moment in de film bij mij uitermate komisch over kwam.

Het enige in de film wat ik leuk vond en wat ook leuk bedoeld was, was dat Lula dacht dat in Nederland het vuilnis over de rand van het balkon op straat gegooid moest worden.

Ik geef toch nog 1,5*

De Zweedse Emmy Abrahamson speelde redelijk overtuigend een Pools verwend nest.

Ik ben blij dat ik de 135 minuten-versie heb gezien, want ik had het geen minuut langer volgehouden.

Wat is dit een tergend trage en saaie film. Oerlelijke dialogen, slecht acteerwerk, vreselijk irritante muziek.

Het is bijna twee uur lang handjes vasthouden en door het gras huppelen, met pianogepingel als achtergrondmuziek.

1*

Heerlijk filmpje om zeer vrolijk van te worden. Eindelijk wordt ons eens een Afrika voorgeschoteld zonder moord en overige ellende. Natuurlijk, hier wordt het satirisch gebracht, maar het is wel duidelijk dat er in Afrika anders over de dood wordt gedacht dan hier. Het sterven hoort bij het leven en is acceptabel, gewoon omdat iedereen sterft, vroeg of laat. Dat men bij een begrafenis vrolijk begint te zingen komt raar over, maar deze positieve kijk op de dood is bewonderenswaardig. Ik hou helemaal niet van musicals, maar de mooie kleuren, de vrolijkheid die deze film uitstraalt, en de beeldschone (!) Fatou N'Diaye zorgden voor een zeer aangename kijkervaring.

Heerlijk filmpje om met de kinderen te kijken op zondagochtend. Het amusementsehalte ligt hoog, het idee is leuk, en het is een prachtig museum.

De grappen zijn wel erg Ben Stiller-achtig en dus best wel flauw, en het typische Amerikaanse victoriegevoel is weer overduidelijk aanwezig.

Niet slecht, leuke film, 3 sterren.

Dit is op veel fronten een irritante film. Mannen die zich uitsloven om hun mannelijkheid te tonen en de vrouwen die worden neergezet als weerloze wezens die alleen maar hysterisch kunnen gillen. Daarnaast wordt er ook slecht geacteerd. Het mag dan een klassieker zijn en een mijlpaal in dit genre, ik vind er nog steeds niks aan.

Best geinig maar ik kan hier niet zoveel mee. De symboliek van het gekookte ei is me ontgaan.

Er zit een aantal prachtige scènes in, en er wordt sterk geacteerd, maar het verhaal is helaas nogal rommelig (ik las het vaker hier en het klopt wel) waardoor het vaak niet helemaal duidelijk is wat er nou precies aan de hand is. Dat is jammer, zeker omdat XXY van Lucía Puenzo, met dezelfde hoofdrolspeelster Inés Efrón zo'n meesterwerk is vergeleken met deze, die toch zeker wel de moeite waard is.

Knappe film. Soms wat saai, vooral in de eerste helft met al die vergaderingen etc.

Opgenomen met apparatuur uit de jaren '80, of in ieder geval een overtuigende 80s-sfeer meegegeven, (VHS kwaliteit, 4:3 beeldverhouding) zodat de overgang van gespeelde film en authentieke beelden nauwelijks opvielen.

Ik vond het ook wel een grappige keuze om de film te laten beginnen en eindigen met letters in vaag rood-blauw. Of dat bewust was weet ik niet, maar vermoedelijk is dit gedeelte in 3D te zien als je een rood-blauw 3D brilletje uit de jaren '80 op zet.

Ik heb die tijd wel redelijk bewust meegemaakt, een tijd waarin ik me voor politiek begon te interesseren en ook deze verkiezing in Chili volgde ik een beetje.

Deze docu-achtige film geeft heldere inside-information die ik nooit heb geweten, zij het op een wat langdradige en daardoor saaie manier. Er wordt veel verteld in de kleine twee uur dat de film duurt, teveel om echt interessant te blijven, wat mij betreft. Vandaar mijn toch ietwat tegenvallende cijfer.

Hoe je het als mens denkt te kunnen verantwoorden om een schooltje plat te buldozeren waar de kinderen aan de andere kant van het gebouw door het raam naar buiten vluchten, of een waterput vol te gooien met cement, waterleidingen doorzagen, generatoren en vee meenemen, het is van een ongelofelijke wreedheid. Deze docu doet verslag van een Palestijnse activist, zijn Israëlische goede vriend die journalist is en vastlegt wat voor gruwelijkheden de kolonisten en het IDF aanrichten. De docu laat goed zien dat dit al ver voor de aanslag van Hamas in Israël op 7 oktober 2023 aan de gang was, (de docu eindigt kort na deze aanslag) en dat ze doorgaan tot er geen Palestijn in Palestina meer te vinden is. Dit is samen te vatten in twee woorden. Etnische zuivering. Het lijkt ze bijna 80 jaar na de Nakba te gaan lukken.

In dit genre zou ik graag Where Olive Trees Weep aan willen raden. Die film liet me nog meer dan deze compleet verslagen achter. Onvoorstelbaar waar mensen tot in staat zijn.

Een film over een moeder die haar dochter dumpt en daarna buiten de was gaat ophangen terwijl het sneeuwt. Wat er precies aan de hand is blijft een raadsel en daar mag je als kijker na de korte speeltijd van een uur nog minstens een extra uur over nadenken. Unieke film met goed acteerwerk.

De film is me zwaar tegengevallen. Ik had hier zoveel van verwacht.

Sorry, maar ik kan niet echt sterke argumenten geven, want de film heeft zeker wel wat. Leuke personages, grappige en bizarre gebeurtenissen, en toch deed de film me niet zoveel.

Misschien moet ik hem nog eens herzien, en dat ik de pracht van de film dan wel kan waarderen.
Ik zie wel dat deze film kunst is, maar het is helaas kunst waar ik niet zo van houd.

Ik geef hem toch 3*, omdat ik, hoewel het niet helemaal mijn film blijkt te zijn, hem toch wel kan waarderen, en omdat ik toch wel heel hard moest lachen om 'die neger' met Lumumba op zijn schouders.

Flinke tegenvaller voor een film waar ik behoorlijk naar uitkeek. Mooie visuals maar verder nogal saai. Helaas totaal niet eng of zelfs maar spannend. Zeer matig acteren van Nicholas Hoult, en Lily-Rose Depp overtuigde ook niet echt. Te goed voor een onvoldoende maar tot meer dan een zesje kom ik helaas niet.

Een meesterwerk zie ik er ook niet in.

Dat 'overacting' is welicht nodig omdat het een silent is natuurlijk, maar ik vond die hoofdrolspeler maar een sukkel. Als hij op een gegeven moment gewaarschuwd wordt door de bevolking om vooral niet naar het kasteel te gaan, laat hij wel op een zeer belachelijke manier zien dat hij niets gelooft van de mythe. Vervolgens begint hij om elke gebeurtenis dom te lachen waar een ander zich toch wel zorgen zou beginnen te maken. Als hij dan eenmaal weet dat het menens is dan krijgt hij ineens zo'n: "oh wat ben ik toch bang" uitdrukking, en kruipt als een klein kind onder de dekens in plaats van proberen weg te rennen. Graaf Orloc is wel eng ja, maar daar is ook alles mee gezegd.

Vooruit, 2* dan.

Heel erg onder de indruk van deze documentaire over een moedige vrouw die haar oprechtheid en haar lef heeft moeten bekopen met een gigantische deuk in haar carrière, haar populariteit en haar geestelijke gezondheid. Ik werd misselijk bij de beelden van Joe Pesci, die zegt dat ze geluk had dat ze de foto van de Paus niet in zijn bijzijn had verscheurd, want anders had hij haar wel even een klap in haar gezicht (smack in the face) hebben gegeven (ondanks dat je dit ook als 'beledigen' kan interpreteren) en Camille Paglia, die vanuit haar walging (incl. kotsbeweging bij het uitspreken van Sinéad O'Connor) zegt dat in het geval van Sinéad O'Connor kindermisbruik 'gerechtvaardigd' was. Ze werd bedreigd, belachelijk gemaakt vanwege haar uiterlijk, uitgejouwd. Hoe kon het zover komen? Ik kan er met mijn verstand niet bij. Laat Sinéad en deze documentaire een les voor iedereen zijn.

Voor mensen die niet afgestudeerd zijn in de zorg is het soms moeilijk te begrijpen wat er allemaal gezegd wordt. Toch blijft het interessant genoeg om de aandacht erbij te houden, hoewel het ook iets korter had gemogen. Mijn respect voor vrouwen blijft oneindig voor wat ze allemaal moeten doorstaan.

Er was een tijd, dan was je óf voor The Beatles óf voor de Rolling Stones, beiden kon niet. Ik kom dan wel van na die tijd, maar ik was altijd meer voor de Stones (alsof het om sportclubs gaat).

Mijn Beatles-aversie is inmiddels allang over, en was erg benieuwd naar deze film over John Lennon. Dat hij zo'n rare jeugd heeft gehad heb ik nooit geweten.

Er gebeurt veel in de film, heel veel. Wat mij betreft had het wat langer mogen duren. Vooral aan het einde zit het verhaal in een sneltrein. De acteerprestaties waren erg goed. Aaron Johnson kende ik ook nog niet, hij lijkt erg op Lennon, en ik zal nooit meer een film met hem kunnen zien, zonder dat John Lennon in mijn gedachten voorbij komt.

Sterke film, vanzelfsprekend met heerlijke muziek, een aanrader. Zeker voor Lennon / Beatles-fans, maar ook voor mensen die Lennon nog niet goed kennen. (Ze bestaan! Gisteren in de bioscoop vroegen twee meiden van rond de 20 jaar aan mij wie John Lennon was)

Nounou, dit is wel heel erg bombastisch Hollywood allemaal wat uiteraard te verwachten was met James Vanderbilt als regisseur. Russell Crowe als Göring is vrij hilarisch. De film raakt een gevoelige snaar door zeer expliciete beelden te laten zien van de vernietigingskampen, zoals deze ook te zien waren op het proces destijds. Een beetje "A Few Good Men" - ("you want the truth?") vibe had de film wel. Hoe accuraat het allemaal is weet ik niet, maar het was best vermakelijk. 3 sterren vind ik wel genoeg.

Filosofisch geneuzel rondom de perverse dromen van von Trier, waar je in deel 2 zeer onprettige beelden voorgeschoteld krijgt die je toch maar kijkt, want je hebt er tenslotte al drie uur op zitten. Een aantal gesprekken tussen Joe en Seligman waren de moeite meer dan waard maar als totaal een zeer matige film met beelden die ik liever weer vergeet.