NO (2012)

Regisseur Pablo Larraín wist meer dan 30 van de oorspronkelijk campagnevoerders uit de Nee-campagne van 1988 [gericht op het afzetten van de Chileense dictator Pinochet] te strikken om zichzelf te spelen in deze boeiende, enerverende docudrama. Hun aanwezigheid verhoogt de geloofwaardigheid, maar ook de authenticiteit van deze film, evenals de keuze om alles te filmen met video-camera's uit de jaren '80. No! boeit derhalve van begin tot eind, maar tussen alle gebeurtenissen, alle archiefbeelden en spectaculaire campagnefilmpjes weten is het een ijzersterke vertolking van Gael García Bernal die boven alles en iedereen uittorent en ons blijft wijzen op het menselijke aspect van dit fantastische verhaal. Niet te missen, educatief en niet te vergeten zeer onderhoudend.

Mijn vierde film van Larraín in drie maanden tijd, en dat is niet voor niets; ik beschouw hem inmiddels als een van de interessantste regisseurs van het moment. Ook NO beviel goed. De vormgeving valt direct erg op en doet, naast dat het de sfeer van de tijd oproept, denken aan Dogme (natuurlijk licht, handheld-camera, alles op locatie). Esthetisch mag het dan niet zo mooi zijn, maar als bewuste stijlkeuze vind ik het heel goed werken hier. Verder valt opnieuw op dat Larraín goed de focus weet te leggen in een verhaal. In dit geval volg je Rene Saveedra, je ziet de campagne en daarachter het land (en de geschiedenis van) Chile door zijn ogen. Vooral het conflict tussen de toegepaste trucs uit de reclamewereld en de oprechte emoties om het verleden komt hierbij goed uit de verf. Door deze focus op een personage wordt er ook veel níet verteld en dit geeft een extra levendig element aan de film, ten opzichte van de afgeronde story's die je vaak tegenkomt. De slotscène in de menigte is ook nog eens prachtig. Fijne ontdekking deze regisseur.

Geschoten op U-matic (mijn broertje had meerdere van die ooit dure camera's en recorders midden jaren negentig, nadat de apparatuur uit de gratie was gevallen. No ziet er (mede) daardoor zeer authentiek uit. Mooi is het niet, maar het geeft de film wel iets heel realistisch mee. Bernal is goed als altijd, maar de film gaat iets teveel over politiek naar mijn smaak. Daar kan de film niets aan doen, maar ik heb deze vooral gekeken omdat Larrain de regisseur is en ik me iets meer in zijn eerdere werk wilde verdiepen voor ik Neruda ga zien.

Slotstuk van de trilogie van regisseur Pablo Larraín over het leven in Argentinië ten tijde van de dictatuur van Pinochet. De film, over het referendum van 1988, is boeiend genoeg en heeft een aparte visuele aanpak (alsof je naar een VHS-band uit die tijd zit te kijken), maar de plot mist net dat beetje spanning en de personages zijn helaas niet heel interessant. Gelukkig maken de rake sfeer en het treffende tijdsbeeld veel goed.