Meningen

Odd Horten deed me denken aan Martin Brozius die een aantal Mr. Bean scétches naspeelde.
Aardige film, een aantal erg leuke, subtiele scénes, maar het geheel komt wel een beetje flauw over bij mij. (Odd die in slaap valt in de sauna, in zijn eentje in een zwembad achterblijft, bij een vreemd gezin onder het bed verstopt zit omdat hij wederom in slaap was gevallen... )

Misschien is het typisch Noors, maar ik verbaasde me ook erg over de manier waarop Odd Horten alles over zich heen liet komen zonder emotioneel te worden. Als hij op de luchthaven een anusonderzoek moet ondergaan kijkt meneer niet eens een klein beetje bezorgd. Als iemand naast hem in de auto ineens overlijdt stapt ie gewoon uit de auto en loopt weg alsof er niets gebeurd is.

Het begin van de film was trouwens prachtig gefilmd, vanuit de trein met al die tunnels... erg mooi gedaan.

Origineel of niet, ik heb van de eerste tot de laatste minuut genoten van de briljante humor in deze beste van de 4 van Warmerdams die ik gezien heb.

Een klant die zijn biefstuk niet gaar genoeg vindt:
"Wat denkt u dat ik ben! Een Hyena!?"

Een topfilm!

Dit Tsjechische meesterwerk is mijn eerste Jirí Menzel, en volgens mij zelfs mijn eerste Tsjechisch / Slowaakse filmervaring.

En wat voor één!

De film is op visueel vlak een genot om naar te kijken. De overgangen van vroeger naar nóg vroeger, en naar het ´heden´ zijn erg leuk gedaan.

Daarbij komt nog de heerlijke soundtrack en een aantal dames die zeer de moeite waard zijn, en je hebt een perfecte film.

Het verhaal begint als de oude Jan Dite wordt vrijgelaten uit de gevangenis. terwijl hij voor 15 jaar was veroordeeld heeft hij ´slechts´ veertien en driekwart jaar gebromd.

Met deze opmerking is de reeks aan humor in de film begonnen waar de meeste komedies een puntje aan kunnen zuigen.

Jan krijgt een krot toegewezen, midden in de bossen, waar hij zijn oude dagen mag verslijten.

Hij ontmoet er een knappe jonge vrouw, die hem doet denken aan de vrouwen met wie hij in zijn jonge jaren het bed mee heeft gedeeld.

Vanaf dat moment zien we de jonge Jan, een man die ervan geniet om kleingeld op de grond te gooien, om vervolgens schichtig om zich heen kijkende mensen de muntjes te zien oprapen. Zelfs de rijkste mensen gaan op de knieën en laten het geld niet liggen.

Jan wil miljonair worden, en zijn carrière als worstjesveroper op het treinstation neemt al snel een plaats in van hoofdkelner in een chique restaurant.

Of hij uiteindelijk als miljonair door het leven gaat zal ik in het midden laten.

De ontmoeting met de Duitse Líza, en zijn liefde voor haar is hilarisch te noemen. Ten eerste is het de meest onaantrekkelijke vrouw met wie hij het bed heeft gedeeld, bovendien is ze een fascist en nazi- symphatisant, die zelf één grote liefde heeft, en dat is Adolf Hitler, en ze wil de Arisch bevonden Jan graag gebruiken om Der Führer van Germaans nageslacht te voorzien.

Líza wordt gespeeld door Julia Jentsch, die tevens de rol van Sophie Scholl vertolkt in het al even briljante Sophie Scholl - Die Letzten Tage.

Hoe ironisch...

Dit is komedie zoals het behoort te zijn, tenminste, zoals het mij bijzonder aanspreekt.

Ik heb weinig films gezien met humor van hetzelfde niveau.

Ik kan niet wachten op de DVD release, want deze film zal vanaf dag 1 als pronkstuk in mijn kast te zien zijn.

Een kantoorbaan: Ik heb er ook één, en hoewel ik me niet druk maak om een nietmachine kan ik me de frustraties van Peter Gibbons en zijn collega's heel goed voorstellen.
Ik weet uit ervaring dat een gemaakte fout, of een 'vergeten klusje' (TPS reports) je blijft achtervolgen, soms nog jaren nadat het heeft plaatsgevonden.
Het bedrijf waar Peter Gibbons werkt, is wel een heel erg onvriendelijk bedrijf voor zijn werknemers, met een ontzettende lul van een bedrijfsleider.
Hij deed me overigens wel een beetje denken aan mijn ex-baas, die inmiddels een dikkenekkenbaantje heeft bij een ander bedrijf, verkregen door geslijm met nog dikkere nekken.

Peter Gibbons doet wat we eigenlijk allemaal wel eens zouden willen doen, maar het niet durven omdat we toch ons inkomen niet in gevaar willen brengen.
Na een bezoekje aan een hypnotiseur besluit hij om te doen wat hij echt wil: niets.
Hij gaat niet meer naar zijn werk, belt niet af, meldt zich niet ziek, neemt geen ontslag, hij gaat gewoon niet meer.

Je kunt je voorstellen welke hilarische woordenwisselingen plaatsvinden wanneer Peter een aantal dagen later met een uiterst laconieke houding toch even op kantoor verschijnt om even iets op te halen. Hij voert een oprecht en eerlijk gesprek met 2 mannen die het bedrijf moeten reorganiseren en dus een overzicht moeten maken welke werknemers binnen het bedrijf een totaal nutteloze functie bekleden en eigenlijk gewoon ontslag moeten krijgen.
Hij zorgt ervoor dat hij vanuit zijn bureau naar buiten kan kijken door simpelweg een muur uit zijn hokje om te schoppen, en speelt een spelletje Tetris, om vervolgens doodleuk de deur weer uit te wandelen voor een afspraakje.

Wanneer hij te horen krijgt dat hij door zijn eerlijke uitspraken promotie heeft gemaakt terwijl zijn hardwerkende vrienden ontslag hebben gekregen besluit hij dit onrecht te bestraffen door het bedrijf van zijn kleingeld te beroven.

“Office Space” is een erg grappige film vol herkenbare situaties, zij het sterk aangedikt, maar daarom bijzonder komisch, terwijl de hele situatie natuurlijk erg dramatisch is.
Een dikke aanrader, vooral voor ontevreden werknemers met een hele vervelende baas.

Hele sterke film over het 'moderne' Iran. Ik zeg modern, omdat de meeste mannen in Iran stiekem moderne gedachten hebben, maar moeten leven met de ouderwetse regeltjes die ooit zijn opgesteld. Het wrange is dat deze regels er zijn om de vrouwen te beschermen tegen grof taalgebruik. Die gedachte maakt de Iraanse man tot een van de naiefste ter wereld.

De enige die echt moeite had met de meisjes is het stadion was de oude man, wiens dochter ook naar binnen was geglipt.

Verder zag je alleen maar mannelijke supporters, die er totaal geen problemen mee hadden, en bewakers, die alleen maar hun werk deden en ervoor zorgden dat ze zelf niet op hun donder kregen.

De meiden speelden zeer goed, vooral de 'smoking girl'. Een zeer goed voorbeeld van een Iraanse vrouw die de onderdrukking van de vrouw niet meer pikt, en meteen alles doet wat Allah verboden heeft.

Het einde van de film, in het busje, was geweldig. Ondanks alles heerst er een hoog patriotisch gevoel bij de vrouwen, wat best ontroerend is om te zien.

Indrukwekkend, 4 sterren.

Leuk! Het tragische jonge studentenleven van Tom Schilling, de pechvogel, wordt op een luchtige manier in beeld gebracht waardoor zijn ellende op sommige momenten zelfs lachwekkend wordt.

Oh Boy is erg onderhoudend en blijft boeien, de beelden zijn in prachtig zwart-wit en er wordt uitstekend geacteerd. Leuke rol van Friederike Kempter! (Julika)

Ik kan uit ervaring zeggen dat een bevalling normaal gesproken langer duurt dan een uur, en ook al duurde deze wel slechts een uur, dan zou er volgens de wetten van het eiland een baby uit moeten komen dat fysiek twee jaar oud is. Lijkt me niet dat de moeder zo' n bevalling zou overleven. Ik bedoel maar, meneer Night Shyamalan, je maakt een horrorfilm of niet, laat dan ook een kleuter uit die buik kruipen. Verder ook zeer matig acteerwerk in deze film, zelfs van de anders altijd geweldige Vicky Krieps. Een groepje toeristen op een eiland met een psychopaat en een fotomodel, het heeft een beetje "The White Lotus" vibes, af en toe net zo absurd en komisch, wat volgens mij niet echt de bedoeling is. Het concept is leuk, de uitwerking helaas wat minder.

Oh oh, wat een afknapper. Vergeleken bij Forever is dit echt niet veel bijzonders. Ik vroeg me op een gegeven moment echt af wat Heddy Honigmann nou wil vertellen met deze docu.

We zien kinderen kunsten uitvoeren op het zebrapad, zodat we een indruk krijgen hoe de straatjeugd in Líma aan geld komt. Verder zien we een aantal in scéne gezette interviews met mensen die op één of andere manier ontevreden zijn over een oud-president of de huidige president van Peru. We zien een rondleiding door iemands huis, zien schoenpoetsers, en weer die kinderen op het zebrapad, dan weer een schoenpoetser. Dan zien we wat rijken die wat goud gaan kopen bij een juwelier, en vervolgens weer de straatkinderen. Wat een schokkend contrast! Ahum...

Als hoogtepunt drinkt iemand kikkersap, wat goed schijnt te zijn voor het geheugen.

De verhalen over coctails en sjerpen konden me echt niet interesseren. Bij Forever waren de interviews ook verre van spontaan en ook duidelijk vooraf gerepeteerd, maar dat was gewoon een veel leukere film. Die mensen hadden tenminste wel boeiende dingen te vertellen.

Hier stelde mevrouw Honigmann vragen als: "Kun je mij je gelukkigste moment uit je leven vertellen?", "En je naarste?" Een jongen die op beide vragen geen antwoord had, werd wel uitvoerig getoond. Wie weet wil ze er iets mee zeggen, maar ik vind het totaal niet interessant.

Toch nog 2 sterren, voor het eerste halfuur, en niet meer sterren omdat je na een halfuur alles hebt gezien en wat mij betreft het laatste uur overbodig is.

Steengoede film waarbij al zeer snel duidelijk wordt hoe ernstig de situatie is in het conflicht tussen Palestina en Israël. De onderlinge haat is zo groot dat een oplossing heel ver weg lijkt. Adam Bakri speelt Omar, een energieke jonge man die de bezetting van Israël meer dan zat is en komt samen met zijn vrienden in opstand.

Omar heeft een vriendinnetje, Nadia (gespeeld door de beeldschone Leem Lubany) aan de andere kant van die verrekte scheidingsmuur. De twee zijn smoorverliefd en Omar waagt dagelijks zijn leven door over de muur te klimmen om even bij zijn vriendinnetje te zijn.

De film is zeer geloofwaardig en ook nog superspannend, want natuurlijk blijft het niet bij alleen stiekeme ontmoetingen tussen de twee geliefden. Drama en noodlot slaan toe, waarna de film je aangeslagen met een brok in je keel achterlaat.

Veel gelezen kritiek bij deze film is het acteren van Rifka Lodeizen, die een volwassen vrouw speelt met het niveau van een kind van een jaar of 6. Ik had er ook wel moeite mee, en natuurlijk is dat heel ongemakkelijk om naar te kijken, maar feit is wel dat zulke mensen bestaan, en ook zulke situaties waar soms heel jonge kinderen de boel moeten regelen. Het zijn natuurlijk overduidelijk "maniertjes" van Rifka Lodeizen die overduidelijk zichtbaar in een acteermodus zit, en misschien is zij wel te bekend om deze rol te spelen, waardoor het ongeloofwaardig overkomt. Het is dan ook geen makkelijke rol, en kan het dan toch ook wel weer waarderen, ik weet ook niet hoe het beter moet. Uiteindelijk is het best een goede film, maar die me helaas nergens echt aangegrepen heeft. Alleen al de prachtige rode haardos van Elvie (gespeeld door Ylse Ringeling) is al een reden om te kijken.

Ik heb wel wat kleine dingen aan te merken op de film, maar omdat dit dé protestfilm van het jaar is ben ik coulant met mijn waardering. Mijn grootste kritiek is wel hoe de linkse revolutionairen en antifascisten teveel genoten van het schieten met wapens. Dit past totaal niet bij de groep waartoe zij behoren. Bij een revolutie is geweld een noodzakelijk kwaad. De verheerlijking van wapens past meer in pro-Trump kringen.

Dit is echt een film voor mij, een drama uit het leven gegrepen. Ik vind dit zo'n goede film omdat het juist laat zien hoe een relatief kleine groep het hele land terroriseert, en dat de bevolking in constante doodsangst moeten leven, de ronseling van de jochies die gewoon van straat worden geplukt om in het 'leger' te dienen...
Ons vooroordeel dat alle Afghanen extremistische gekken zijn kan hiermee ook weer de kop worden ingedrukt.

Je ziet ook dat de mannelijke bevolking de vrouwenonderdrukking ook eigenlijk afkeurt, maar ze zijn te bang om er iets aan te doen.

Bij de Taliban denken ze daar anders over. Vrouwen zijn in hun ogen niets waard, en ze doen er alles aan om respect te winnen van de grote Taliban-leiders, en natuurlijk bij Osama Bin Laden. Alle straffen die werden uitgevoerd moesten gefilmd worden om maar te kunnen laten zien hoe 'correct zij namens de Taliban-wetten' handelen.
De executie van de westerse journalist, en de steniging van de vrouw werden gefilmd, maar de 'vrijspraak' van het meisje 'Osama' werd snel even geregeld omdat die ouwe viezerik haar wel als zijn vierde (!) vrouw wilde hebben.

De hoofdrolspeelster Marina Golbahari verdient in mijn ogen alle filmprijzen die er te winnen zijn, wat een ongelofelijk indrukwekkende acteerprestatie zet zij neer. Van de regisseur Siddiq Barmak weet ik niets, zelfs niet of hijzelf ook een Afghaan is, maar ik neem mijn petje af voor iemand die zo een film durft te maken, zeker in deze rare tijden.

De beelden in de film zijn ook heel erg mooi.

5*

Goede documentaire. Jammer dat ie pas in 2010 gemaakt is want hoe vaak is Otto Frank niet beschuldigd van uitbuiting van het dagboek... Die man was gewoon gek op zijn dochters, en het geld wat ie met het dagboek heeft verdiend is grotendeels naar goede doelen gegaan, en ook al heeft ie er een keer zijn vakantie mee betaald: Mag ie, na wat hij meegemaakt heeft?

Tegenvaller. Het verhaal is erg bijzonder, en hier had een fantastische film van gemaakt kunnen worden, maar die vreselijke accenten hebben de film een beetje verpest. Ook vond ik het veel te sentimenteel gebracht, waardoor de film een hoog woensdagavonddrama-gehalte heeft.

Hoewel ik me aan bovenstaande punten stoorde, was ik ook wel geschokt door wat Gisella Perl te vertellen had, en de houding van de Amerikanen die haar graag hadden willen beschuldigen van oorlogsmisdaden om haar geen verbrlijfsvergunning te hoeven geven. Doordat Mengele nooit voor zijn lugubrere praktijken is gestraft krijgt alles een extra nare nasmaak.

Een gemiddeld filmpje, dit had veel beter kunnen en moeten zijn.

Een aantal grappige momenten, maar de vrouwen komen tot het laatste stukje in de sneeuw, helemaal niet oprecht over. Ze werden gefilmd en wisten dat, en gedroegen zich ernaar, en wat was dit goed te zien. Ik hou van Amsterdam, maar kan me kapot ergeren aan dat overdreven "Amsterdamse". De gedeelten waar één van de zussen "aan het werk" was, vond ik onnodig en niet leuk (lees:walgelijk) om te zien. Ze wilde stoppen, kon ook hulp krijgen van één of andere gristelijke beweging (ook erg onduidelijk wie deze mensen nou waren), maar uitgerekend haar zus, die zelf wel al twee jaar geleden was gestopt, haalde haar over om door te gaan. Ik vond dat onbegrijpelijk.